tag:blogger.com,1999:blog-87179851931345918662012-01-20T02:31:38.700+07:00က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ရြက္မြန္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့အမည္ကေလးကို မႏၱေလးတကၠသိုလ္အနီး မွာ ရွိတဲ့လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တခုရဲ႕ အမည္ကို အမွတ္တရနဲ႔ ယူထားတာပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီအမည္ကေလးကို ႀကိဳက္လို႔ပါပဲ။ အမ်ားအေျပာအရ ဒီအမည္ကို သမိုင္းပါေမာကၡ ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေပးတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း အဂၤလိပ္အမည္ (Fine Levaes) ကို ဆရာႀကီးက ဘာသာျပန္ထားေပးတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.comBlogger3491100tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-83135343739514073862012-01-19T05:33:00.003+07:002012-01-19T05:37:56.625+07:00<span class="dropcaps">လူ႔</span><br />အဖြဲ႔အစည္း တခုအတြင္းမွာ က်င္လည္ရတဲ့ ပတ္သက္ရတဲ့ နယ္ပယ္အမ်ဳိးအစားေပါင္း မေရတြက္ ႏုိင္လွေအာင္ မ်ားျပားပါ တယ္။ အဲသည့္ အထဲမွာမွ အထူးသျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္အလုိက္ ေစာက္ခ်ၿပီး အထူးျပဳေလ့လာ လုိက္စားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး ကို ကၽြမ္းက်င္သူ (သို႔မဟုတ္) ပညာရွင္လို႔ ေခၚေဝၚသတ္မွတ္ ၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာလိုတာ တခုရိွပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ အကုန္လံုးကို သိသလိုမ်ဳိး တတ္သလိုမ်ဳိး ေျပာဆိုက်င့္ႀကံေနတဲ့ လူမ်ဳိးကိုေတာ့ ပညာရွင္ စစ္စစ္မွန္မွန္ ျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ားက မသတ္မွတ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ပညာရွင္ဆိုတာ တကၠသိုလ္ႀကီး ေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ တသီတတန္း ရရိွထားမွ ပညာရွင္ ေဘာင္ဝင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဒီအယူအဆဟာ ထုိက္သင့္သေလာက္ပဲ မွန္ပါတယ္။ ထုိက္သင့္ သေလာက္ပဲ မွန္တယ္ဆိုတာက ဒီလိုပါ။ တကၠသိုလ္ ေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ ဒီဂရီေတြ တသီႀကီး ရထားေပမယ့္ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္အလုိက္၊ ပညာရပ္အလုိက္ စုိက္လုိက္ မတ္တပ္လုပ္ကုိင္ျခင္း၊ အၿမဲတန္း ေလ့လာဆည္းပူးေနျခင္း၊ သုေတသန ျပဳလုပ္ျခင္း စတာေတြကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္လို႔ သတ္မွတ္ဖို႔ ခက္ခဲျပန္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးကို သံေခ်းတက္ ပညာရွင္လို႔ ေနာက္ေျပာင္ေခၚေလ့ ရိွပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ပညာရွင္ဆိုတာ ဘက္မလုိက္ရဘူးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ တတ္ ကြ်မ္းတဲ့ ပညာရပ္ကို အသံုးျပဳၿပီး လူသားေတြကို တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ လူသားတို႔ကို ေၾကျပဳန္းေစမယ့္ ကိစၥမ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ ေတြဟာ လူသားတို႔ အတြက္ ေရရွည္မွာ အက်ဳိးယုတ္ေစတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ အရိွကိုအရိွအတုိင္း တင္ျပဖို႔ တာဝန္ ရိွပါတယ္။ ဥပမာ တင္ျပ ရမယ္ဆိုရင္ ပညာရွင္ေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူေတြဟာ လူေတြ၊ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ေရရွည္မွာ ထိခုိက္ေစမယ့္ ကိစၥေတြကို ႀကိဳတင္ သိထားရဲ့သားနဲ႔ အက်ဳိးစီးပြား တခုခုကိုငဲ့ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဖက္က၊ စီးပြားေရး ကုမၸဏီႀကီးေတြဖက္က ဘက္လုိက္ၿပီး တင္ျပတာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တေလာက ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္း အပါအဝင္ စက္မႈဇံု တည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အီတဲလ္ထုိင္း ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာပညာရွင္တဦးက ေျပာခဲ့တာ တခုရိွပါတယ္။ ဒီထားဝယ္ စီမံကိန္းဟာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကိုေရာ ေဒသခံျပည္သူေတြအတြက္ပါ မထိခုိက္ ေစပါဖူးတဲ့။ တရုတ္ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြ တြက္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမ်ားမ်ားစားစား ထိခုိက္စရာ မရိွဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ က်ေနာ့္ အေနနဲ႔ကေတာ့ ယံုၾကည္ဖြယ္ရာ မရိွဖူးလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံ အစိုးရ ကေတာင္ သူတို႔ဆီက မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုမွာ စက္ရံုေတြေၾကာင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးၿပီး ေဒသခံေတြဟာ ကင္ဆာ အပါအဝင္ ေရာဂါဘယေတြ ျပႆနာေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံထားၿပီးၿပီ။ အခု ေဆာက္မယ့္ ထားဝယ္စက္မႈဇံု က ထုိင္းတို႔ရဲ့ မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုထက္ ဆယ္ဆေလာက္ ႀကီးပါတယ္။<br /><br />စိတ္မေကာင္းစရာ တခုက က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ သမုိင္းတေလွ်ာက္မွာလည္း ျမန္မာပညာရွင္ မ်ဳိးစံုဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ အတြက္ ဘက္လုိက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္က စာေပ၊ သမုိင္း၊ ဘာသာေရး ပညာရိွအမ်ားစုဟာ ဘက္လုိက္ ခဲ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ဖက္ကို လုိက္တာလဲဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ရွင္ဘုရင္ေတြအတြက္ ဘက္လုိက္ ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္ေတြရဲ့ ဘုန္းလက္ရုန္းနဲ႔ တန္ခိုးၾသဇာႀကီးပံု၊ အာဏာစက္ က်ယ္ျပန္႔ပံု၊ တရားေသာမင္းျဖစ္ပံု စတာေတြသာ အမ်ားစုလိုျဖစ္ၿပီး လႊမ္းမိုးခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဘုရင္ဟာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို ရိုေသ ကုိင္းရိႈင္း ၿပီး သာသနာ ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းပံုေတြလည္း အမ်ားအျပား ပါဝင္ေနပါတယ္။<br /><br />ဘယ္ဘုရင္လက္ထက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စံနစ္ မေကာင္းလို႔၊ ဘုရင္ဟာ အမ်က္မာန္ေစာင္ ႀကီးမားလို႔၊ အခြန္ေတြ အလြန္ အကြ်ံေကာက္လို႔၊ ခဏခဏ ေဘးႏုိင္ငံေတြကို စစ္တုိက္ထြက္လို႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ဘယ္လို ဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္ ဆိုတဲ့ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ဳိးကို အဲဒီေခတ္က ပညာရွင္ေတြက ေရးေလ့မရိွတဲ့အတြက္ ရွာလို႔ေတာင္ မလြယ္ကူပါဘူး။ ေနာက္တခ်က္ ကေတာ့ ဘုရင္ေတြ လုိက္နာအပ္တဲ့ မင္းက်င့္တရား ဆယ္ပါးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ ေတြ႔မွာေတာ့ ဘုရင္ေတြဟာ မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးကို မလုိက္နာပါဖူး။ ျပည္သူကို ႏိွပ္စက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး တိတိလင္းလင္း မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားထားတဲ့ အေထာက္အထားမ်ဳိးလည္း မရိွသေလာက္ပါ။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ရဲဝံ့တဲ့၊ အမွန္ကိုအမွန္အတုိင္း တင္ျပေရးသားတဲ့ ပညာရိွမ်ဳိး အနည္းအက်ဥ္း ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြန္းခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ေယာအတြင္းဝန္ ဦးဖိုးလိႈင္လို ပညာရိွမ်ဳိးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင့္အာဏာစက္ကို မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ့အတြက္ အဲသလို ပညာရိွမ်ဳိးေတြရဲ့ ႀကိဳးပမ္းမႈ ေတြဟာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ နည္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒီဖက္ေခတ္မွာေတာ့ သမုိင္းပညာရွင္ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အလိုကို မလုိက္တဲ့ပညာရွင္အျဖစ္ ထင္ရွားပါတယ္။<br /><br />ကုိင္း ေရွးတုန္းက အေၾကာင္းေတြ ေျပာအၿပီးမွာ အခု လက္ရိွ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အေျခအေနကို ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရက ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ေနၿပီလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရိွ အစိုးရသစ္ကလည္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြ (ျမန္မာစီးပြားဖက္ေကာ ႏုိင္ငံျခားဖက္စပ္ေကာ) တုိင္းျပည္ရဲ့ သယံဇာတေတြကို အဆင္အျခင္မဲ့ ထုတ္ယူေရာင္းျခေနတာကို အဲသလို မလုပ္သင့္ဖူးလို႔ ခ်က္ၾကလက္ၾက အႀကံေပး ေဝဖန္ေထာက္ျပတဲ့ ျမန္မာ ပညာရွင္ေတြ မရိွသေလာက္ ရွားပါးပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ အလြမ္းသင့္ ေအာင္ေန ေနာင္မွာ တျဖည္းျဖည္း ျခင္း နားသြင္းယူတာေပါ့ ေျပာင္းယူတာေပါ့ဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ကို လုိက္ပါတယ္။<br /><br />တခ်ဳိ႔ျမန္မာ ပညာရွင္ ဆိုသူေတြ ၾကေတာ့လည္း ေနရာတကာ အကုန္ဝင္ပါပါတယ္။ အနာဂတ္ စီးပြားေရး ေပၚလစီဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ဆင္းရဲမြဲေတြမႈ ေလွ်ာ့ျခေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ႏုိင္ငံေရး ပဋိပကၡ ေျဖရွင္းေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ျမွင့္တင္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကိစၥေတြ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဆုိင္ရာ ကိစၥ အရပ္ရပ္ေတြ၊ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုတဲ့ကိစၥေတြ အစရိွတဲ့ ကိစၥအားလံုးမွာ ဝင္ပါၾကတယ္။ အမွန္တကယ္ ျဖစ္သင့္ တာက ကိစၥရပ္တုိင္း ေနရာတုိင္းမွာ ဝင္ပါေနမယ့္အစား မိမိကြ်မ္းက်င္တဲ့ နယ္ပယ္၊ မိမိတေလွ်ာက္လံုး ဆည္းပူး ေလ့လာ ေနတဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ေတြ အတြင္းမွာပဲ လက္ေတြ႔ၾကၾက ပါဝင္ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မွ တုိင္းျပည္အတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိး ရိွမယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။<br /><br />တဆက္ထဲမွာလည္း ျမန္မာပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေထာက္ျပေဝဖန္သင့္တဲ့ ကိစၥမ်ားလည္း ရိွေနပါေသးတယ္။ အဲတာ ေတြကေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုကို ဆည္ပိတ္ေဆာက္တဲ့ ကိစၥေတြရဲ့ ဆိုးက်ဳိးေတြ၊ ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ အႀကီးစားစက္မႈဇံု လုပ္ငန္းေတြ တည္ေဆာက္ရာက တုိင္းျပည္မွာ ေရရွည္အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ဆိုးက်ဳိးေတြ ဒါေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေထာက္ျပေဝဖန္ အႀကံျပဳဖို႔ လုိပါတယ္။ အခုေတာ့ ျမစ္ဆံုကိစၥက ရပ္ထားလုိက္ၿပီ။ ပညာရွင္ေတြ လူသိ ရွင္ၾကား ေျပာတယ္လို႔ ေတာ့ မၾကားမိလုိက္ပါ။ အဲသလိုပဲ လယ္သမားေတြရဲ့ လယ္ေျမယာေျမေတြကို စစ္တပ္နဲ႔ စီးပြားေရး ကုမၸဏီေတြ ေပါင္းၿပီး သိမ္းယူေနတာကိုလည္း ရပ္တန္႔ဖို႔လိုေၾကာင္း ေထာက္ျပသင့္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္က လယ္ယာ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို ျပန္လည္ ဦးေမာ့ လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ အားလံုးလည္း မွတ္မိၾကမွာပါ။ လယ္ယာ စုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ဦးေမာ့ လာဖို႔ ဆိုတာက လယ္သမားေတြကို အကူအညီမေပးဘဲ၊ အကာအကြယ္ မေပးဘဲ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ တကယ္တန္း လယ္လုပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြသာ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္ၿပီးဦးေမာ့လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္မွာ အခုထက္ပိုၿပီး တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေအာင္၊ ႏုိင္ငံတကာ ကလည္း အျပန္အလွန္ ေလးစားလာေအာင္ ေခတ္နဲ႔ မဆီေလွ်ာ္ေတာ့တဲ့ မကိုက္ညီေတာ့တဲ့ ဥပေဒေတြကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေခတ္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ ဥပေဒမ်ားနဲ႔ ျပန္လည္အစားထိုးဖို႔ ပညာရွင္မ်ားဖက္က တညီတညာထဲ အစိုးရသစ္ကို တုိက္တြန္းဖို႔ အႀကံေပးဖို႔လိုပါတယ္။ အဲသလိုမွမဟုတ္ဘဲ အခု အစိုးရသစ္လုပ္ေနဟာ အရင္စစ္အစိုးရ လုပ္ခဲ့တာေတြထက္ ပိုေကာင္း တယ္ဆိုၿပီး ေထာက္ခံေနရံုနဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ပါလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။<br /><br />အစိုးရသစ္ကို ႏုိင္ငံေရးအရ တုိက္ခုိက္ေဝဖန္ဖို႔ ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ တုိင္းျပည္ရဲ့ စီးပြားေရး အမွန္တကယ္ ဦးေမာ့လာဖို႔ အတြက္ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား၊ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဘက္မလုိက္ဘဲ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္အလုိက္ အရိွကို အရိွအတုိင္း ရဲရဲဝ့ံဝံံ့ အႀကံျပဳ ေဝဖန္ဖို႔ လိုေၾကာင္း ေျပာလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီး အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္ေျပာင္းလဲဖို႔ ႏုိင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသလို၊ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ေနဆဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ ပညာရွင္မ်ား ဖက္မွလည္း ဘယ္သူ႔ဖက္မွ ဘက္မလိုက္ဖဲ တုိင္းျပည္အက်ဳိးအတြက္ ရဲရဲႀကီး ေဆာင္ရြက္တာကလည္း အထူး အေရးႀကီး ပါေၾကာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၈ ရက္ ဇန္နဝါရီလ ၂ဝ၁၂ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8313534373951407386?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-20858871679253123882012-01-12T12:15:00.001+07:002012-01-12T12:17:57.880+07:00<span class="dropcaps">ဦး</span>သိန္းစိန္ အစိုးရ တက္လာကထဲက ဟိုဟာလုပ္မယ္ ဒီဟာလုပ္မယ္ ဆိုၿပီး ကတိေတြေပးထားတာ မနည္းလွဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥက ပြဲၿပီးမီးေသ ျဖစ္ေနၿပီလားလို႔ ျမင္မိတယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြကို ေငြမေခ်းမေနရ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ေငြေတြအတင္း ေခ်းခုိင္းေနတာက ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး ျဖစ္စဥ္လို႔ တခ်ဳိ႔က ျမင္ေနတယ္။ အမွန္ကေတာ့ အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ဘဏ္ေတြ လက္ဝါးရုိက္ၿပီး အတုိးလိုခ်င္လို႔ လုပ္တဲ့ ကိစၥပါ။<br /><span id="fullpost"><br />ဘဂၤလားဒက္ရွ္က ႏုိဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုရွင္ မိုဟာမက္ယူႏြတ္ရဲ့ အေသးစားေခ်းေငြ ပံုစံမ်ဳိး လုိက္လုပ္ရင္ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈကို ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္မယ္လို႔လည္း တခ်ဳိ႔က ထင္ၾကတယ္။ အဲသည့္နည္းက ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ရာခုိင္ႏႈန္းနဲနဲပဲ ေအာင္ျမင္ႏုိင္လိမ့္ မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တုိင္းသူျပည္သားေတြဟာ အကုန္လံုးကို ေၾကာက္ေနရတဲ့ ပံုစံခြက္ထဲမွာ ရိွေန ေသးလို႔ပဲ။ တဖက္မွာ ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း အေသးစား ေခ်းေငြပံုစံဟာ အတုိင္းအတာ တခုအထိ လိုအပ္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ဆိုတာ နယ္ပယ္ေတြ အားလံုးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို အစိုးရ လုပ္တဲ့သူက နားလည္ဖို႔ လိုတယ္။<br /><br />ရုိးရုိးရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ ပထမဆံုး အဆင့္မွာ လုပ္ႏုိင္ရမွာက လူတုိင္းလူတုိင္း အထက္တန္း အဆင့္ထိ အစိုးရစရိတ္နဲ႔ ေက်ာင္း ေနႏုိင္ဖို႔ စီစဥ္ရမယ္။ ပညာမတတ္ထားတဲ့ သူေတြမ်ားေနရင္ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ဘာေတြပဲ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေဖာ္ အၿမဲ ေနာက္က်ေလ့ ရိွလို႔ျဖစ္တယ္။ အိႏိၵယႏုိင္ငံရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမွာ လူတုိင္းဟာ အထက္တန္းထိ အခမဲ့ပညာ သင္ႏုိင္ဖို႔ အတိအလင္း ျပဌာန္းထားတယ္။ အစိုးရက ကိုယ့္ႏုိင္ငံသား ကေလးေတြအတြက္ စုိက္ၿပီး ပညာသင္ေပးရမယ္လို႔ ဆိုထားတာ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒမွာ ပညာေရးအတြက္ အဲတာမ်ဳိး ျပဌာန္းထားတာ ပါသလား။ ကုလားျပည္ရဲ့ တခ်ဳိ႔ျပည္နယ္ ေတြမွာ အဲသလို ပညာသင္ေနတုန္းမွာ ထည့္သြင္း သင္ၾကားတာ တခုက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ပဲ။ ငယ္ငယ္ကထဲက က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကို ယဥ္ပါးထားရင္ အသက္ႀကီးတဲ့အထိ အေထာက္ အကူ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ နားလည္လာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆက္ၿပီး ရွင္းလင္းပါ့မယ္။<br /><br />အိႏိၵယႏုိင္ငံမွာ ျပည္နယ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ရိွတယ္။ အဲသည့္ ျပည္နယ္ေတြထဲမွာ ကရယ္လာဆိုတဲ့ ျပည္နယ္ဟာ လူသား ရင္းျမစ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထင္ရွားတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ ကေနေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳတာ ခံရတယ္။ ကရယ္လာ ျပည္နယ္ဟာ ေျမ အက်ယ္အဝန္းအားျဖင့္ ေသးေသးေျမႇာင္ေျမွာင္ေလးပါ။ သို႔ေသာ္ လူဦးေရက သန္းေပါင္း ၃ဝ ေက်ာ္ ေနၿပီ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ လူဦး ေရရဲ့ တဝက္ေလာက္ ရိွတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္တယ္။ ကရယ္လာျပည္နယ္ဟာ စီးပြားေရးအရ သိပ္ အေကာင္းႀကီး မဟုတ္ပါ။ ဆင္းရဲ သားက အမ်ားစု ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထူးျခားတာက ျပည္နယ္အားလံုးေပါင္းမွာ လူႀကီး စာတတ္ေျမာက္တဲ့ဦးေရ အမ်ားဆံုး ျပည္နယ္ ျဖစ္တယ္။ လူတုိင္းနီးပါး စာေရး စာဖတ္တတ္တယ္လို႔ ဆိုႏုိင္တယ္။ အခုေခတ္မွာေတာ့ အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ လူငယ္ တုိင္းဟာ ဘြဲ႔ရေခတ္ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ပညာတတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။<br /><br />ကရယ္လာျပည္နယ္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္မွာ က်ားမမေရြး ေက်ာင္းေနၿပီ ဆိုကတည္းက က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဘာသာကို မျဖစ္မေန သင္ၾကားရတယ္။ ဘာသာရပ္တခု အေနနဲ႔လည္း စာေမးပြဲမွာ ေျဖရတယ္။ ေယဘုယ် ေျပာရရင္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမိႈက္စြန္႔ပစ္ပံု၊ ယင္လံုတဲ့ ေရေလာင္း အိမ္သာေဆာက္ပံု၊ ေရဆိုးေျမာင္း ေဖာက္ပံု၊ ညစ္ပတ္တာ တခုခုကို ကုိင္ၿပီးတုိင္း လက္ကို ဆပ္ျပာနဲ႔ ေဆးရပံု၊ လတ္တေလာ အနားမွာ ဆပ္ျပာမရိွရင္ ေရ ဘယ္ေလာက္သံုးၿပီး လက္ကိုေဆးရမလဲ ဆိုတာမ်ဳိးလဲ ပါေသးတယ္။ ယင္နားတဲ့ အစားစာေတြ၊ အစားအစာ ခ်က္ၿပီးလို႔ နာရီဘယ္ေလာက္ၾကာရင္ ဘယ္လိုအစားအစာ မ်ဳိးဟာ မစားသင့္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း ကေလးေတြအေနနဲ႔ သင္ရတယ္။ အတန္းႀကီးလာတာနဲ႔ ပိုၿပီးအေသးစိတ္တဲ့ က်န္းမာ ေရးဆုိင္ရာ တကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရး ဆုိင္ရာ ပညာရပ္ေတြကို ဆက္သင္ရပါတယ္။<br /><br />ကရယ္လာျပည္နယ္သားေတြဟာ ေက်ာင္းပညာေရးကတဆင့္ သင္ရတဲ့ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္အတုိင္း ေန႔စဥ္ ဘဝမွာ လုိက္နာက်င့္ သံုးၾကတယ္။ အဲသည္ေတာ့ သူတို႔အတြက္ ရလာတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးက ႀကီးလွတယ္။ ကရယ္လာ ျပည္နယ္မွာ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ့ ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာ ၇ဝ ဝန္းက်င္ျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးသားေတြရဲ့ ပ်မ္းမွ်သက္တန္းကေတာ့ ၆၈ ဝန္းက်င္ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပညာေရးမွာ က်န္းမာေရး ဘာသာရပ္ကို ထည့္သြင္းမသင္ၾကားတဲ့ ျပည္နယ္ေတြမွာေတာ့ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီး ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာ ၅၈ ဝန္းက်င္ေလာက္မွာဘဲ ရိွတယ္လို႔ ဆိုထားတယ္။ တခ်ဳိ႔ ျပည္နယ္ေတြ မွာေတာ့ လူ႔ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာ ၅၄ နဲ႔ ၅၆ ဝန္းက်င္မွာပဲ ရိွေနတယ္။ ကုိင္း မကြာလွဖူးလား။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္း ႏုိင္ငံမွာ အခုဆိုရင္ လူေတြဟာ စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ပုိက္ဆံရိွလာၿပီလို႔ ေျပာလည္း ရပါတယ္။ သူတို႔ စားေသာက္ပံုဟာ ကုလားေတြထက္ အမ်ားႀကီးသာတာေပါ့။ ေန႔တုိင္း ၾကက္ဥ ႏြားႏုိ႔ အသားဟင္းစားႏုိင္တဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္ကုန္ၿပီ။ ထုိင္းေတြရဲ့ ပ်မ္းမွ်သက္တန္းဟာလည္း ၇ဝ ပါပဲ။ ပဲဟင္းသာ စားႏုိင္တဲ့ ကရယ္လာျပည္နယ္သူ အမ်ဳိးသမီး မ်ားနဲ႔ သက္တန္းခ်င္း အတူတူ ဆိုတာ ျမင္ႏုိင္တယ္။<br /><br />ကရယ္လာ ျပည္နယ္သားေတြဟာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသိကို ငယ္ငယ္ေလးကထဲက သိလာခဲ့တဲ့အတြက္ လုိက္နာ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အတြက္ အဲသလို က်န္းက်န္းမာမာ အသက္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေနရတာပါ။ သူတို႔လည္း တျခား ျပည္နယ္က ကုလား မ်ားလိုပါပဲ ေန႔တုိင္းစားေနရတာက ထမင္းနဲ႔ပဲဟင္းပါပဲ။ သူတို႔လည္း ဆင္းရဲတာကိုး။ ထမင္းနဲ႔ ပဲဟင္း စားရတာျခင္း တူရဲ့ သားနဲ႔ သူတို႔က အသက္ရွည္ရွည္ ေနရတယ္။ ပညာလည္း တတ္ၾကတယ္။<br /><br />အဲတာေၾကာင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ပညာလည္းတတ္ထား၊ က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းထားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ လုပ္မယ့္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေလွ်ာ့ခ်ေရးဟာ ပိုလို႔ေအာင္ျမင္ႏုိင္မယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ရင္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး အစီအစဥ္ေလးေတြ လုပ္လုိက္ အဆင္ေျပမယ္လို႔ ျဖစ္လာကာနီးမွ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ေဆးဖိုးထဲ ပါသြားလုိက္နဲ႔ ဆိုရင္ ပလုိင္းေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္ ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။ တခါ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာက စရိတ္ မွ်ေပး က်န္းမာေရးလို႔ ဆိုထားေသးတာကိုး။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္မွာလည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာသာရပ္ တခုအေနနဲ႔ တိတိ က်က် သင္ၾကားေပးတာ အရင္ကလည္း မရိွခဲ့ဖူး၊ အခုလည္း မရိွေသးဖူး။ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ပုိက္ဆံရိွသူေတြက ထုိင္းႏုိင္ငံတို႔ အိႏိၵယတို႔ စကၤာပူတို႔မွာ ေဆးသြားကုၾကတယ္။ ဒါဟာ ဘာကို ျပေနသလဲ ဆိုရင္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ထဲက ေဆးရံုေတြဟာ အားကိုးေလာက္စရာ မရိွဘူးလို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ အတူတူ ပါပဲ။ လူမြဲေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသြားကုဖို႔ ေနေနသာသာ ျပည္တြင္းမွာေတာင္ ေဆးဖိုးမတတ္ႏုိင္လို႔ အခ်ိန္မတုိင္ခင္ ေစာေစာစီးစီး ေသေနၾကတာ အားလံုးအျမင္ပဲ။<br /><br />ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္တို႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌႀကီး ဦးေရႊမန္းတို႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ ဆိုတာ တုိင္းျပည္ကို အစီအစဥ္နဲ႔တကြ ရွင္းလင္းတင္ျပဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ႏုိင္ငံတကာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား ကေန တဆင့္လည္း ေလ့လာဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ တေလာက ဦးေရႊမန္းတို႔ အိႏိၵယကို သြားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ကုလားေတြရဲ့ ဒီမိုကေရစီ ပါလီမန္ႀကီးကို ေလ့လာမယ္ ဆိုၿပီးသြားခဲ့တာပဲ။ အဲသည့္တုန္းက ကရယ္လာျပည္နယ္ ကိုမ်ား တလက္စထဲနဲ႔ သြားၿပီး ေလ့လာခဲ့ရင္ ေကာင္းမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကရယ္လာျပည္နယ္ဖက္ကို သြားခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ သဲ့သဲ့ ေတာင္ မၾကားမိဘူး။<br /><br />ကရယ္လာျပည္နယ္ ဥပမာကို ေလ့လာၾကည့္ၿပီးရင္ ကေလးမ်ား အထက္တန္းအထိ အခမဲ့ ပညာသင္ႏုိင္ဖို႔ စနစ္တက် စီစဥ္ေပးဖို႔ လိုေနသလို ပညာေရးစနစ္ထဲမွာ က်န္းမာေရးကို ဘာသာရပ္ တခုသဖြယ္ မူလတန္းအဆင့္ကထဲက သင္ၾကား ေပးဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကို ျမင္ရပါတယ္။ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔နဲ႔ တျခားသယံဇာေတြ ေရာင္းထားလို႔ရတဲ့ ပုိက္ဆံေတြကို ဒီေနရာ ေတြမွာမွ မသံုးရင္ ဘယ္မွာ သံုးၾကမွာလဲ။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ႏုိင္ငံတကာက ပိုၿပီးကူညီခ်င္ လာေအာင္ ပိတ္ထားတဲ့ တခ်ဳိ႔ ေသာ တံခါးမ်ားကို ဖြင့္ဖို႔ေတာ့ လိုေနၿပီလို႔လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၂ ရက္ ဇန္နဝါရီလ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2085887167925312388?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-56128715949430885432011-12-22T10:34:00.002+07:002011-12-22T10:36:40.685+07:00<span class="dropcaps">လြန္</span>ခဲ့တဲ့ တပတ္ေလာက္က ဧည့္ခံပြဲတခုကို သြားခဲ့ပါတယ္။ ဧည့္ခံပြဲဆိုေပမယ့္ ကုတ္အကၤ်ီဝတ္ နက္ကတုိင္တပ္ရတဲ့ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ အခန္းအနားမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဖူး။ လာၾကတဲ့ လူအေရအတြက္က သံုးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ ျမန္မာတခ်ဳိ႔လာတယ္၊ ထုိင္းနဲ႔ အေနာက္တုိင္းသား သတင္းသမားေတြ လာၾကတယ္။ အဲ အေနာက္တုိင္း သံတမန္ အနည္း အက်ဥ္းလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းကို ေျပာၾကရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ လက္ရိွႏုိင္ငံေရး အေျခအေန ေတြဆီကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အဲသည့္အခ်ိန္မွာ အီးယူသံရံုးက သံတမန္တဦးက က်ေနာ့္ကို ျမန္မာျပည္ဘယ္ေတာ့ ျပန္မွာလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ သူစကား ေျပာတဲ့ ေလသံအရ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ အီတလီလူမ်ဳိး ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ့လို႔ က်ေနာ္က ခန္႔မွန္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ေမးၾကည့္ေတာ့ လည္း သူဟာ အီတလီလူမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျပန္မွာလဲ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္နဲ႔ အဲသည့္ အီတလီ အျငင္းအခုံ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />က်ေနာ္။ ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႔ ျပန္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ေကာင္းကို က်ေနာ္ေစာင့္ေနပါတယ္။ ျပန္ဖို႔လိုအပ္လာၿပီလို႔ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္တဲ့ တေန႔မွာ က်ေနာ္ျပန္မွာပါ။ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ဆက္ၿပီးေနဖို႔ အေၾကာင္းလည္း မရိွပါဖူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ အေနာက္တုိင္း မွာလည္း ကုိယ့္ေနအိမ္သည္သာ အခ်ဳိၿမိန္ဆံုးေနရာ ဆိုတဲ့ စကားပံုလည္း ရိွတာပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />အီတလီ။ ။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ျမန္မာျပည္ကို အျမန္ဆံုး ျပန္သင့္တယ္လို႔ ဆိုလို တာပါ။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနတယ္။ အစိုးရသစ္ကလည္း အေျပာင္းအလဲ တခ်ဳိ႔ စၿပီး လုပ္ေန တယ္ေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေလာက္ကဆို ဒီလို အေျပာင္းအလဲမ်ဳိး ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ ထင္မထား တာပဲမို႔လား။ ခင္ဗ်ားတို႔ တုိင္းျပည္ ပြင့္လင္းတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္ေနၿပီပဲ။ အျမန္ျပန္ၿပီး တုိင္းျပည္အတြက္ လုပ္စရာ ရိွတာေတြ လုပ္သင့္ေနၿပီလို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ဒါက ခင္ဗ်ားဖက္က ျမင္တဲ့အျမင္။ ခင္ဗ်ားမွာ ျမင္ခြင့္ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ တုိင္းျပည္ ျပန္ဖို႔ ဆိုတာဟာ လူသားတဦးတေယာက္မွာ ရိွရမယ့္ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔အညီ ျပန္ခြင့္ရိွမွ ျပန္မွာပါ။ ျမန္မာသံရံုးမွာ ေအာက္က်ဳိ႔ ၿပီး ဟိုေရာက္ရင္ ဘာမလုပ္ပါဖူး ညာမလုပ္ပါဖူးလို႔ ခံဝန္လက္မွတ္ထိုးၿပီးမွ ျပန္ရတာမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ မျပန္ေသးဖူး။ တခါ ျပန္လာၾကပါလို႔ အစိုးရသစ္က ေျပာေပမယ့္ ဟိုေရာက္မွ ဒီစကားမ်ဳိးမေျပာရ ဆိုတာကို ဒီလူေတြ ေျပာျပန္ၿပီ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစတဲ့ စကားေတြေျပာတယ္၊ ႏုိင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲေတြကို ျပည္သူလူထု အထင္မွားေအာင္ ျပဳလုပ္ တယ္ စသျဖင့္ စြပ္စြဲခံရၿပီး ေထာင္ထဲထည့္မယ္၊ စစ္ေၾကာေရးမွာ ႏိွပ္စက္မယ္ဆိုရင္ ျပန္ရက်ဳိး မနပ္ဖူးလို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။ အဲတာအျပင္ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔ ခရီးသြားလာဖို႔အတြက္ အစိုးရအာဏာပုိင္ ေတြဖက္က ညစ္ထားၿပီး ပတ္စ္ပို႔ ထုတ္မေပးဖူး ဆိုရင္လည္း က်ေနာ္ဘာလုပ္ႏုိင္မွာလဲ။ ငုတ္တုတ္ထုိင္ခံေနရမလို ျဖစ္ေနမွာေပါ့။<br /><br />အီတလီ။ ။ စိတ္မရိွဖူး ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ေျပာပါရေစ။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ခါးသီးမႈ တခုခုေၾကာင့္ အစိုးရကို လက္စားေခ် လိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး ရိွေနတယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ထင္တယ္။ အဲသည့္ ခါးသီးမႈေၾကာင့္ အနည္းဆံုးေတာ့ အစိုးရသစ္ကို အသိအမွတ္ မျပဳလိုဖူးဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးေတာ့ အနည္းဆံုးရိွေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ေျပာမလဲ။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမယ္ေနာ္ ဟုတ္ပလား။ က်ေနာ့္မွာ အစိုးအာဏာပုိင္ေတြကို လက္စားေခ် ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး လံုးဝမရိွဖူး။ လက္စားေခ်တာနဲ႔လည္း တုိင္းျပည္ျပႆနာေတြ ေျပလည္သြားမွာ မဟုတ္ဖူး။ စကား ေျပာၾကရင္းနဲ႔ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းတဲ့နည္းသာ အေကာင္းဆံုးလို႔ က်ေနာ္ကမွတ္ယူတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယံုၾကည္ႏုိင္ဖြယ္ အေျခအေနမ်ဳိး မရိွေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို ယံုလို႔ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မယ္ဆိုတာမ်ဳိး က်ေနာ္ကေတာ့ လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကာလတခု အခ်ိန္တခု ျဖတ္သန္းၿပီးမွ ျပန္မယ္ မျပန္ဖူး ေျပာႏုိင္မယ္လို႔ က်ေနာ္က ဆိုလိုတာ ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ဖက္ က်ေနာ့္တဦးထဲရဲ့ အျမင္နဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္က အိမ္ကထြက္လာခဲ့တယ္။ တုိင္းျပည္က ထြက္လာခဲ့တယ္။ ျပန္ၿပီးခါမွ အေျခအေနမေကာင္းလို႔ ေနာက္တေခါက္ ေျပးၾကဦးဟ ဆိုတာမ်ဳိး က်ေနာ္ ထပ္မႀကံဳခ်င္ ေတာ့ဖူး။ ဒါဟာ အမွန္အတုိင္းေျပာတာ။ I don't want to leave my home twice। ေပါ့ဗ်ာ။ အဲေတာ့ အၿပီးျပန္ႏုိင္တဲ့ အခါ မွသာ ျပန္မယ္။ <br /><br />အီတလီ။ ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔လို အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြ ျပန္ေနတာကိုေရာ ဘာေျပာမလဲ။ (သူက နာမည္တခ်ဳိ႔ ကို ရြတ္ျပပါေသးတယ္) သူတို႔ေတာင္ ျပန္ေနေသးတာ ဘာမွမျဖစ္တာဘဲ။ ခင္ဗ်ားက ဘာေၾကာင့္ ေစာင့္ၾကည္ေနဦး မွာလဲ။ ေနာင္ဆိုရင္ ပိုလို႔ေတာင္ ျပန္ၾကဦးမယ္။ အစိုးရကလည္း ျပန္လာမယ့္ သူေတြကို လုိလိုလားလား ခြင့္ျပဳေနတာ မဟုတ္လား။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တုိင္ ျပန္လာၾကဖို႔ ေျပာခဲ့တယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ မွတ္မိတာပဲ။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ အိုေက ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာမယ္။ အခု ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ သူေတြက ျမန္မာျပည္ကို ျပန္တာ မဟုတ္ဖူး။ တခ်ဳိ႔က အလည္သြားတာ။ တခ်ဳိ႔က လုပ္ငန္းကုိင္ငန္း အထဲေရႊ႔ဖို႔ ျဖစ္ႏုိင္ေျခရိွမရိွ စနည္းသြားနာတာ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ အီးယူအလွဴရွင္ အစိုးရေတြက ဖိအားေပးလို႔ သြားၾကည့္ၾကတာ။ အျပင္မွာ ဆက္ေနမယ္ဆိုရင္ အလွဴေငြ ေထာက္ပံ့ ေငြ ျဖတ္ေတာ့မယ္ဆိုလို႔ အထဲျပန္ၿပီး အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ သြားညိႇတာ။ ဒါက တုိင္းျပည္ကို ျပန္တာ မဟုတ္ဖူး။ သူတို႔ရဲ့ အက်ဳိး စီးပြား မဆံုးရံႈးဖို႔အတြက္ လုပ္ေနၾကတာ။ အထဲျပန္ေရာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္မူနဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခြင့္ရဖို႔ ဆိုတာက သူတို႔လက္ခုပ္ထဲက ေရျဖစ္သြားၿပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲသလို ျမင္တယ္။ တကယ္ပြင့္လင္း လာလို႔ ျပန္ၿပီးလုပ္တာမ်ဳိးကို က်ေနာ္မဆိုလိုဖူး။ က်ေနာ္က အလည္သြားဖို႔ စနည္းနာဖို႔ ျပန္မွာမဟုတ္ဖူး။ ျပန္တယ္ ဆိုတာက အိမ္ကို အၿပီးျပန္မွာ၊ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ထဲမွာ ေသတဲ့အထိ ေနသြားေတာ့မွာကို ေျပာေနတာ။ အဂၤလိပ္လို ဆိုရင္ ေတာ့ Going home ေပါ့ဗ်ာ။ Visiting home မဟုတ္ဖူးဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ ကုိယ့္အိမ္ကုိယ့္ရာမွာ ဂုဏ္သိကၡာ ရိွရိွ ျပန္ၿပီး ေနႏုိင္မွာလား မေနႏိုင္ဖူးလား ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ရတယ္ဗ်။ ဒါကို ဆိုလိုတာ။ အခု ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ သူေတြက ႏုိင္ငံႀကီး တခုခုက ပတ္စ္ပို႔ ကိုင္ထားၿပီး ဟိုကႏုိင္ငံသားေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲသည့္ ႏုိင္ငံအစိုးရေတြရဲ့ ကာကြယ္ေပးမႈ အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆိုသလို ရထားသူ ေတြဗ်။ ျမန္မာျပည္ထဲကိုလည္း တပတ္တန္သည္ ႏွစ္ပတ္တန္သည္ပဲ သြားေနတာ။ အလုပ္အတြက္ ရံုးခြဲသေဘာမ်ဳိး ထားၿပီး အိမ္ခံ ျမန္မာတခ်ဳိ႔ကို ရံုးထုိင္ခုိင္းထားတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေလာက္ပဲ ရိွေသးတာ။ ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ သူေတြကိုယ္တုိင္က တက္သာဆုတ္သာ ရိွေအာင္တြက္ခ်က္ၿပီးမွ လုပ္ေနတာ။ အေျခအေန မေကာင္းျပန္ဘူး ဆိုရင္ ႏုိင္ငံျခား ပတ္စ္ပို႔ ကိုင္ထားသူ ေတြဆိုေတာ့ ဘန္ေကာက္ကို ျပန္လာၿပီး ေနၾကမွာဘဲ။ သူတို႔ ကိုယ္တုိင္ အဖမ္းခံရတဲ့အထိ ေထာင္ထဲ သြားရတဲ့အထိ အေျခ အေနက ျဖစ္လာေတာ့မယ္ ဆိုရင္ သူတို႔က ဟိုမွာလည္း ဆက္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲတာကို ခင္ဗ်ား သေဘာေပါက္ရ့ဲလား။ အဲ အဖမ္းမခံရေအာင္ ေထာင္မက်ေအာင္ ဆိုရင္ လည္း ဘြတ္ဖိနပ္ကို ဖံုသုတ္ေပးရတဲ့ အပို အလုပ္ေတြပါ သူတို႔ လုပ္ရေတာ့ မွာလည္း ရိွေသးတယ္။ အဲတာဆိုရင္ သူတို႔လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ အၾကားမွာ သိကၡာက်တာေပါ့။ ဒါ့အျပင္ ဘြတ္ဖိနပ္ ေတြကို ဖံုသုတ္ေပးေနၾက တတိယ လိႈင္း ဆိုတဲ့ အုပ္စုေတြကလည္း သူတို႔ျပန္လာတာကို ၿပိဳင္ဖက္ေတြ၊ ေငြတြင္းၿပိဳင္ႏိႈက္မယ့္ သူေတြ ျပန္လာတာလို႔ ျမင္သဗ်။ သူတို႔ထက္ သာသြားမွာစိုးလို႔ သူတို႔ေအာက္မွာ ဆြဲသြင္းခ်င္သဗ်။ သူတို႔မွာက သူတို႔ကိုယ္ပုိင္ အဘေတြဆီက စပြန္ဆာရထားေတာ့ ျပန္လာမယ့္ လူေတြထက္ အေျခက ခုိင္ၿပီးသားကိုး။ ဒါမ်ဳိးေတြ ကလည္း ရိွေသးသဗ်။ <br /><br />အီတလီ။ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ တုိင္းျပည္ ဒီမိုကေရစီ အျပည့္အဝ ရေနၿပီလို႔လည္း မေျပာေသးပါဖူး။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ အေနာက္တုိင္းကလို လြတ္လပ္မႈမ်ဳိး အျပည့္အဝရမွ ျပန္မယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္က်သြားလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ အခု အျပင္မွာလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေတြမ်ား ထူးထူးျခားျခား လုပ္ႏုိင္ေသးလို႔လဲ။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ဟာ လုပ္ႏုိင္တာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ျပည္တြင္းမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာလို႔မရတဲ့ ကိစၥေတြကို က်ေနာ္တို႔က ဒီဖက္ကေန အမ်ားႀကီးလုပ္ႏုိင္ေသးတယ္။ ဥပမာ ကခ်င္မွာ ေသနတ္ေပါက္ေနတဲ့ ကိစၥေတြ၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ကိစၥေတြ၊ စစ္တပ္က လူသတ္ေနတာေတြ၊ သဘာဝ အရင္းအျမစ္ေတြကို အစိုးရက လက္လြတ္စပယ္ လုပ္ေနတာေတြ၊ လယ္သမားေတြရဲ့ လယ္ေတြကို အစိုးရက သိမ္းၿပီး ပုဂၢလိက စီးပြားေရး ကုမၸဏီေတြရဲ့ လက္ထဲကို ထိုးထည့္ေနတာေတြ၊ အန္အယ္ဒီကို ညစ္နည္းတေထာင္သံုးၿပီး ညစ္ထားတာေတြကို အန္အယ္ဒီကိုယ္တုိင္ မေျပာသာတဲ့ အခါမွာ ဒီဖက္က က်ေနာ္တို႔က ႏုိင္ငံတကာအထိ တင္ျပေပးႏုိင္တယ္ဗ်။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေတြ ေထာင္ေတြထဲမွာ အမ်ားႀကီး ရိွေနေသးတယ္ဗ်။ နာမည္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ေဒၚစုကို လႊတ္ေပးရံု ဇာဂနာကို လႊတ္ေပးရံု နဲ႔ေတာ့ လံုေလာက္ၿပီလို႔ ေျပာလို႔မရဖူး။ တခ်ဳိ႔ဆုိရင္ ရြာလံုးကြ်တ္ ေယာက္က်ားမွန္သမွ် အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ထဲထည့္ထား တာေတြ ရိွေသးသဗ်။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြ ရြာေဘးက ျဖစ္သြားတုန္း ထမင္းထုတ္ ေပးလို႔ ဆိုၿပီး ျဖစ္တာ။ အဲသည့္ ရြာသားေတြေကာ ယံုၾကခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်သူေတြလို႔ မေျပာႏုိင္ဖူးလား။ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ေျမာက္မ်ားလွတဲ့ ကိစၥေတြ ဒီဖက္မွာ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ဖို႔ရိွေနေသးတယ္။ လုပ္လည္းလုပ္ရမွာပဲ။ <br /><br />အီတလီ။ ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ေနာ္ သေဘာခ်င္း အျမင္ခ်င္းက အေတာ္ေလး ကြာေနေတာ့ အခုေဆြးေႏြးတဲ့ ကိစၥမွာ အေျဖတခု ထြက္လာဖို႔ေတာ့ မလြယ္ေသးဖူးလို႔ ထင္တယ္။ ဘာဘဲေျပာေျပာဗ်ာ က်ေနာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ျပည္ပေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြကို ျပန္ေစခ်င္တယ္။<br /><br />က်ေနာ္။ ။ ဟုတ္တယ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ေနာ္ ျမင္ပံုျခင္း ခ်ဥ္းကပ္ပံုျခင္း အေတာ္ကြာေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ စလံုး ေရစလို႔ ေျပာရမယ့္ ကာလကို ခင္ဗ်ားက အေတာ္ေလးဟုတ္ေနၿပီလို႔ ထင္ထားတာေၾကာင့္ပဲ။ ဒီၾကားထဲမွာ ဒိုနာလို႔ေခၚတဲ့ အလွဴရွင္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ လိႈင္းတခုကို တကဲ့လိႈင္းႀကီးလို႔ ထင္ျမင္မိသူေတြ အေနနဲ႔ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ အျမင္တူမွာ မဟုတ္ဖူး။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ကေန႔ည ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ေနာ္ အခုလို ေျပာဆိုျငင္းခုံ လုိက္ရတာေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာ စဥ္းစားစရာ အခ်က္အလက္ေတြ ထပ္ရလာတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ျမန္မာျပည္ မျပန္ေသးေပမယ့္ ဒီလို ျငင္းခုံရတာ ကိုေတာ့ အက်ဳိးရိွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၁ ရက္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5612871594943088543?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-22245721025448017242011-12-08T23:25:00.003+07:002011-12-08T23:30:09.164+07:00<span class="dropcaps">ျမန္</span>မာျပည္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲ တခ်ဳိ႔ ရိွလာတာကေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စလံုးေရစ ဆိုတဲ့ အေျခအေန မွာပဲ ရိွေသးတယ္လို႔ ဆိုရင္ လြန္မယ္ မထင္ဖူး။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီကလင္တန္ လာေရာက္ လည္ပတ္တဲ့ ကိစၥက ျမန္မာျပည္အတြက္ ဒီႏွစ္ေပါင္း ၅၆ ႏွစ္အတြင္း ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုရဦးမွာပါ။ တခ်ဳိ႔ေသာ ျမန္မာ မဟုတ္တဲ့ မိတ္ေဆြ မ်ားက အဲသည့္ သတင္းကို ႏုိင္ငံျခားတီဗီြေတြ အဂၤလိပ္သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႔လုိက္ရတဲ့အခါ က်ေနာ့္ကို ေမးပါတယ္။ မင္းတို႔ ႏုိင္ငံအေျခအေန အေတာ္ေျပာင္းလဲလာၿပီပဲ၊ တိုးတက္လာေတာ့မယ့္ အေျခအေနလို႔ ေျပာတဲ့သူကလည္း ေျပာပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ မစၥကလင္တန္ ျမန္မာျပည္ကို လာလည္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Dream comes true လို႔ေတာင္ ေျပာပါေသးတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြဆိုေတာ့ အေမရိကန္ သမၼတက ကိုယ္စားျပဳၿပီး လႊတ္လုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးရဲ့ ခရီးစဥ္ ကို ထူးျခားတဲ့ အေျပာင္းအလဲလို႔ ျမင္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တတ္စြမ္းသေလာက္ သူတို႔ကို ျပန္ ရွင္းျပပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ ေပၚလာၿပီဆိုတဲ့ အထိ ေျပာဖို႔က ေစာပါေသးတယ္လို႔။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနရတာက ရႏုိင္တဲ့ အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္ေျခရိွတဲ့ ကိစၥေတြကို စတင္ၿပီးလုပ္ေနရတာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ စိတ္မသက္မသာစရာ အေျခအေနေတြကို ေနာင္မွာ ျမင္ရဦးမယ္ ဆိုရင္ (ျမင္လည္းျမင္ရ ဦးမွာပါ) Dream comes true ဆိုတဲ့အထိ မေရာက္ေသးဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့္မယ္လို႔ ရွင္းျပရပါတယ္။<br /><br />စိတ္မသက္မသာစရာ အေျခအေနေတြဆိုတာ ကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ လယ္သမားေတြ လယ္သိမ္းခံရတာက တုိင္းျပည္မွာ ေနရာအႏွံ႔။ ေရႊ႔ေျပာင္းလုပ္သားေတြ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံေတြကို ထြက္ခြာေနဆဲ။ ျမန္မာျပည္က အမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြ တရုတ္မွာ ထုိင္းမွာ ေရာင္းစားခံေနရတာေတြကလည္း ျဖစ္ေနဆဲ။ စစ္တပ္နဲ႔ ရဲအပါအဝင္ အာဏာပုိင္ေပါင္းစံုရဲ့ အႏုိင္က်င့္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိး အေထြေထြကို ႏုိင္ငံသားေတြ ခံေနရဆဲ။ တုိင္းရင္းသား အုပ္စုေတြနဲ႔ ေသနတ္ေပါက္ေနဆဲ။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ေထာင္ထဲမွာ ရိွေနဆဲ။ ကေလးစစ္သားေတြလည္း စစ္ထဲဆြဲသြင္းခံေနဆဲ။ သဘာဝအရင္းအျမစ္ ေပါင္းစံုကို လက္ရိွ အာဏာ ပုိင္ေတြ ေရာင္းခ်င္သလိုေရာင္းေနဆဲ သံုးခ်င္သလို သံုးေနဆဲ။ လႊတ္ေတာ္အသစ္ကလည္း ဘာလုပ္ခြင့္ ညာလုပ္ခြင့္ေတြ ေပးပါၿပီ ဆိုေပမယ့္ တကယ္တန္းၾကေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵျပခြင့္တို႔ စုေဝးခြင့္တို႔က ကင္းမဲ့ ေနဆဲ။ ပညာက်န္းမာနဲ႔ လူမႈေရးကိစၥ အဝဝမွာ သိမ္ျဖင္းစြာ ႏံုျခာလွစြာ ေနာက္က်က်န္ေနဆဲ။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု နက္လြန္းလွတဲ့ ဆင္းရဲတြင္း ထဲမွာ ကုန္းေကာ့ပက္လန္ ေနေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တခါ ျပည္တြင္းမီဒီယာေတြ အတန္အသင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ ရလာတာမွန္ေပမယ့္ အဲသည့္ လြတ္လပ္ခြင့္ ေသးေသးေလး ေတာင္မွ ေပၚလုိက္ေပ်ာက္လုိက္ ျဖစ္ေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒုတိယတန္းနဲ႔ တတိယတန္း လခစား ဂ်ာနယ္လစ္ ေတြကိုယ္တုိင္ အခြင့္အလမ္းရရင္ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္ဖို႔ စုိင္းျပင္း ေနတာလည္း ျမင္ရပါတယ္။ သူတို႔အဆိုအရ သူတို႔ဟာ ဂ်ာနယ္တုိက္ ပုိင္ရွင္ လည္း မဟုတ္ လခကလည္း နည္းပါးတဲ့အတြက္ ေရရွည္အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ သည့္ထက္ တက္လမ္း မရိွေတာ့တာမို႔ အခုလို စဥ္းစားရျခင္း ျဖစ္တယ္လို႔လည္း သိရပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ပညာဆက္သင္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဝင္ေငြပိုရမယ့္ အလုပ္အကုိင္ တခုခု ရရိွဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္ျခင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူတို႔ကုိ အျပစ္ မျမင္ ပါ။ လူဆိုတာ သည့္ထက္သည္ တုိးတက္ႏုိင္မယ့္ ေနရာကို ရွာေဖြရတာ သဘာဝ ျဖစ္တာကိုး။<br /><br />ဒါ့အျပင္ အစိုးရသစ္ဟာ အရပ္သားအစိုးရလို႔ ေျပာေပမယ့္ အခုအထိ ရုရွားမွာ သူတို႔ ပညာသင္လႊတ္ထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ အမ်ားစု ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ဟာ သင္ၿပီးေရာ သင္ေနဆဲသူေရာ ေပါင္းလုိက္ရင္ တေသာင္းေက်ာ္ အထိရိွေနတယ္။ အဲသည့္ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု သင္ယူ ေနတာက ညဴကလီးယားဆုိင္ရာ ပညာရပ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လူထုအတြက္ ေဆးပညာ၊ လူမႈ ကယ္ဆယ္ေရး အတတ္ပညာနဲ႔ အျခားေသာ အရပ္ဖက္ဆုိင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အေထာက္အကူအျပဳ နည္းပညာ ေတြကို သင္ၾကားေန တာ မဟုတ္ပါဖူး။ ဒါက ဘာကို ျပေနသလဲဆိုရင္ သူတို႔ရဲ့ ညဴကလီးယား အစီအစဥ္ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မရိွေသးဘူးလို႔ ဆိုလိုျခင္းလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညဴကလီးယား အစီအစဥ္ ဆက္ရိွေနေသးတယ္ဆိုရင္ အဲတာကို ေနာင္မွာ ကုိင္တြယ္ကြပ္ကဲဖို႔က စစ္တပ္သာ ျဖစ္ လိမ့္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေပါက္ ေျပာရဲပါတယ္။ အဲတာဆိုရင္ စစ္တပ္ဟာ ေခါင္းကုိင္ဖခင္ႀကီး ေနရာမွာ ဆက္ေနဦးမွာပဲ။ သူတို႔က ေခါင္းကုိင္ ဖခင္ႀကီးဆိုရင္ လက္ရိွ အရပ္သားအစိုးရဆိုတာ ရုပ္ေသးအစိုးရ အျဖစ္ ဆက္လက္ ကျပရမွာပါပဲ။<br /><br />ဒါေတြကို ေျပာေနရတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေျပာေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ကုန္ၿပီလို႔လည္း ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါ။ အုပ္စုိးသူအစိုးရကို ဒယ္ဒယ္ျခင္း အမာတုိက္ ျပန္တုိက္ရမယ္လို႔လဲ မဆိုလိုပါ။ ႏုိင္ငံသားေတြ အၾကားမွာ စနစ္က်တဲ့ အမ်ဳိးအမည္ စံုလင္တဲ့ စုဖြဲ႔မႈေတြ လူမႈနယ္ပယ္အတြင္း စနစ္တက် ဆက္လက္ လုပ္ကုိင္ၾကဖို႔ေတာ့ တုိက္တြန္း လိုပါတယ္။ အဲသလို ေဆာင္ရြက္ေနရင္း တဖက္မွာလည္း သူတို႔ သိပ္အားကိုးတဲ့ စစ္တပ္ဟာ တခ်ိန္မွာ ကိုယ့္လူလံုးလံုး ျဖစ္သြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔လည္း မေမ့သင့္ပါ။ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နည္းနာမ်ဳိးစံုကို သံုးၾကရမွာပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ရင္မွာပုိက္ၿပီး ဆက္အလုပ္လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သိုးေဆာင္း စကားစု တခုရိွပါတယ္။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ Hope is a good thing। Good things are valuable and valuables are always standing. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အရာတခုပါ။ ေကာင္းတဲ့အရာေတြဟာ အဖိုးတန္ၿပီး၊ တန္ဖိုးေတြ ဟာ အၿမဲတန္း မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေနတယ္လို႔ ဆိုလုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />အခုလက္ရိွ အေျခအေနကို ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ဟိုတုန္းက က်ေနာ္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးကို ျပန္ၿပီး အမွတ္တရ တင္ေပး လုိက္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ၿမိဳ႔သူႀကီးနဲ႔ ကံႀကီးေမာင္</span> http://fine-leaves.blogspot.com/2008/10/blog-post_16.html<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း </span><br />၇ ရက္ေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2224572102544801724?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-86415595916756095932011-11-25T15:41:00.003+07:002011-11-25T15:45:02.989+07:00<span class="dropcaps">ေယ</span>ဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာရရင္ စစ္ေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏုိင္ငံေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စီးပြားေရးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရတဲ့ အလုပ္ ဟာ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ၾကရပါတယ္။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ထားတာကလဲ မရိွ၊ စိတ္လုိက္မာန္ပါလည္း လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဆံုးရံႈးပါတယ္။ ေအာင္ပြဲနဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးတတ္ပါတယ္။ အဲတာ အျပင္ၾကားထဲမွာလည္း ကုန္ခမ္းသြားတဲ့ အရာေတြ အတြက္ ထပ္မံျဖည့္ တင္း ရတာေတြကိုလည္း မျဖစ္မေန လုပ္ရပါတယ္။ တခါ ကုိယ္လိုခ်င္တဲ့ ပန္းတုိင္ေရာက္ေအာင္၊ ေအာင္ပြဲရေအာင္ ဘယ္လို နည္းနာေတြကို သံုးမွာလဲ ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ၿပီး အသံုးျပဳရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ မိမိလိုခ်င္တဲ့ အဆံုးသတ္အေျဖဟာ ဘာလဲ ဆိုတာကလဲ ကိုယ္ကိုတုိင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိရိွဖို႔ လိုပါတယ္။ အဆံုးသတ္အေျဖ မတိက်ရင္၊ မတင္မက်ျဖစ္ေနရင္ ေရွ႔ကလုပ္လာခဲ့တာေတြ၊ ျပင္ဆင္တာေတြ ေကာင္းမြန္တယ္ ထားဦး၊ ေနာက္ဆံုးမွာ ဆင္ေျပာင္ႀကီး အၿမီးက်မွ တစ္ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Preparation ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း ဆိုတဲ့ေအာက္မွာ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြ</span><br />မိမိမွာရိွရမယ့္ (သို႔မဟုတ္) ရိွထားတဲ့ တုိက္ပြဲဝင္အင္အား number of force က ဘယ္ေလာက္တုန္း၊ ၿပီးရင္ အဲသည့္ အင္အား ေတြရဲ့ အရည္အေသြး skill ဒါမွမဟုတ္ စြမ္းရည္ capacity အေျခအေနကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္တပ္ ကိုယ့္အင္အားဟာ ဘယ္လိုတိုက္ပြဲမ်ဳိးေတြနဲ႔ သင့္ေတာ္ၿပီး၊ ဘယ္လိုတုိက္ပြဲမ်ဳိးေတြနဲ႔ မသင့္ေတာ္ ဘူးလဲ ဆိုတာကို နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တုိက္ပြဲတုိက္ၿပီး ေအာင္ပြဲမရတဲ့ အခါမ်ဳိးက်မွ တပ္သားေတြ ညံ့လို႔ ေအာင္ပြဲ မရတာလို႔ တပ္မွူးလုပ္တဲ့ သူက သတၳဳခ်ခြင့္ မရိွဖူး။ ကိုယ့္တပ္သားေတြက ညံ့ေနေသးတယ္ ဒီလိုမ်ဳိးတုိက္ပြဲေတြကို မတုိက္ႏုိင္ေသးဖူး ဆိုတာကို တပ္မွူး လုပ္သူက ႀကိဳတင္သိထားရင္၊ နားလည္ထားရင္ ကိုယ့္တပ္သားေတြကို အရည္အခ်င္း အရည္အေသြး ျပည့္ဝလာေအာင္ အရင္တပ္ဆင္ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ လိုတယ္။ အဲသလုိေလ့က်င့္ ေပးတဲ့ေနရာမွာလည္း တဗိုလ္က်သြားရင္ တဗိုလ္တက္ႏုိင္ေအာင္ စီမံထားတာမ်ဳိး ျဖစ္သင့္တယ္။ လိုအပ္တဲ့ နည္းနာေပါင္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ယဥ္ပါးေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ကလည္း မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ပါ။ အေျခအေန မေပးေသးတဲ့ အခါမွာ ေနေသးသပ ျခံဳထဲက ခ်ဴိေသြးလို႔ တျမျမဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္အတုိင္း ျပင္ဆင္ေန သင့္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Emotion ခံစားခ်က္ေနာက္လုိက္ၿပီး စိတ္လုိက္မာန္ပါ လုပ္တာမ်ဳိး၊ ဘက္လုိက္တာမ်ဳိးကို ၾကပ္ၾကပ္ေရွာင္ရွားပါ။</span><br />ဆိုလိုတာကေတာ့ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ တဆင့္ျခင္း လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ပါလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ခံစားခ်က္ေနာက္ လုိက္တယ္ ဆိုတဲ့အထဲမွာ စိတ္ဆိုးျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ ညိႇဳးျခင္း၊ အာဃာတစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာျခင္း စတာေတြ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ပါဝင္ေနပါတယ္။ အဲတာေတြ အျပင္ ငါနဲ႔လုိင္းတူတဲ့ သူနဲ႔မွ အလုပ္လုပ္မယ္၊ လုိင္းမတူတဲ့သူ ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ အရည္အခ်င္းရိွရိွ အသာေလး ေဘးကပ္ၿပီး ေခ်ာင္ထိုးထားလုိက္၊ လုိင္းတူတဲ့သူ ဘယ္ေလာက္ အမွား လုပ္လုပ္ ဖံုးဖိေပးထားျခင္း စတာေတြဟာလည္း အီမိုးရွင္း ျပႆနာထဲမွာ အႀကံဳးဝင္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ ကေတာ့ ကာလ နဲ႔ မကုိက္ညီေတာ့တဲ့ ေပၚလစီတခုကို အေသစြဲကုိင္တာဟာလည္း ခံစားခ်က္ ျပႆနာထဲက အစိတ္ အပုိင္း တခုျဖစ္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Strategy and tactics မဟာဗ်ဴဟာနဲ႔ နည္းနာမ်ား</span><br />မဟာဗ်ဴဟာ တခုလံုးကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခုျပင္ခုေျပာင္း လုပ္ေလ့မရိွဖူး။ ဒါေပမယ့္ နည္းနာကေတာ့ အေျခအေန အခ်ိန္အခါကိုလုိက္ၿပီး လုိအပ္ရင္လုိအပ္သလို ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ ရိွရမယ္။ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ မရိွဘဲ rigid မာမာ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ္ပဲ ဆံုးရံႈးရတတ္တယ္။ နည္းနာကို ေျပာင္းလုိက္တဲ့အတြက္ ခံႏုိင္ရည္ ရိွရမယ္။ ခံႏုိင္ရည္ မရိွရင္ မဟာဗ်ဴဟာပါ ေျပာင္းကုန္ ၾကၿပီလားဆိုၿပီး အထင္မွားတာေတြနဲ႔ ႀကံဳရတတ္တယ္။ အဲသလို အထင္မွား အျမင္မွား ျဖစ္ကုန္ၿပီ ဆိုရင္ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ အီမိုးရွင္းဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ ျပႆနာေနာက္ဆက္တြဲနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္။ ေနဟာ အေရွ႔ဖက္က ထြက္တယ္ဆိုတာ အမွန္တရားျဖစ္ေပမယ့္ ေနရာင္ကို အမ်ားႀကီး မလိုအပ္တဲ့အခါမွာ ထီးေဆာင္းရင္ ေဆာင္း မယ္ ဦးထုပ္ေဆာင္းဖို႔ လိုရင္လည္း လိုပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Resupply ထပ္မံျဖည့္တင္းေရး </span><br />ထပ္မံျဖည့္တင္းေရး ကိစၥဟာ စစ္ဖက္ဆုိင္ရာ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ အသက္ေသြးေၾကာ တခုလို သေဘာထားရတယ္။ ထပ္မံ ျဖည့္တင္းေရး ဆိုတဲ့ လက္နက္၊ ခဲယမ္း၊ ရိကၡာ၊ ေဆးဝါး စတာေတြ မရိွေတာ့ဖူးဆိုရင္ ကိုယ့္ဖက္က စစ္သည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေတာ္ေတာ္၊ ဘယ္ေလာက္ ရဲရင့္ရဲရင့္ စစ္ရံႈးႏုိင္တာကိုး။ သို႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ မွာေတာ့ ထပ္မံ ျဖည့္တင္းေရးကို အေရးႀကီးတယ္လို႔ ထင္ေလ့မရိွတာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အဲတာအတြက္လည္း ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားမႈ လုပ္ေလ့ မရိွၾကဖူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အစိတ္ပုိင္း အဆင့္ဆင့္အရ အေရးႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးငယ္လတ္ေတြ က်ဆံုးသြားခဲ့ရင္ (သို႔မဟုတ္) ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းက် ခံရရင္ လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ေလျဖတ္သလို ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ထပ္မံျဖည့္တင္းဖို႔ အစားထိုးဖို႔ လူကုန္သြားတာကိုး။ အဲသည့္ သဘာဝေၾကာင့္ လူထုလႈပ္ရွားမႈ ေတြဟာ အခ်ိန္ယူတုိက္ရတဲ့ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိန္မွာ ထပ္မံျဖည့္တင္းေရးကို သေဘာေပါက္လာေတာ့မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူထုလႈပ္ရွားဟာ ျပန္ၿပီး အားေကာင္းလာရတယ္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ေတြကိုေတာ့ ေပးလုိက္ရတာေပါ့။ တိုတိုေျပာရရင္ ထပ္မံျဖည့္တင္းေရး ကိစၥဆိုတာ စစ္ေရးတခုထဲ အတြက္မဟုတ္ဘဲ လူထုလႈပ္ရွားမႈ အတြက္လည္း သက္ဆုိင္တယ္ ဆိုတာ ေထာက္ျပလိုတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">End game ဘယ္လိုအဆံုးသတ္အေျဖကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးတုိက္တာလဲ </span><br />ဒီေနရာမွာ အဆံုးသတ္အေျဖဆိုတာ တုိက္ပြဲတခုျခင္း၊ တဆင့္ျခင္း၊ လႈပ္ရွားမႈ တခုခ်င္းနဲ႔ ပိုၿပီးသက္ဆုိင္ ပါတယ္။ ျပည္သူေတြ ေအာင္ပြဲရ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ နိဂုံးခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ဆံတဲ့ End game မ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဖူး။ ဒီတုိက္ပြဲ တခုကို ဘာ့ေၾကာင့္ တုိက္တာလဲ (သို႔) ဒီလႈပ္ရွားမႈ အဆင့္တခုကို ဘာေၾကာင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရတာလဲ ဆိုတာကို ေျပာလိုရင္းပါ။ ကမၻာ႔စစ္ သမုိင္းထဲက တခ်ဳိ႔တုိက္ပြဲေတြမွာ တုိက္ရုိက္စစ္ေရး အျမတ္ကို လိုခ်င္လို႔ တုိက္တဲ့ တုိက္ပြဲမ်ဳိး ေတြကို ေတြ႔ရသလို၊ ႏုိင္ငံေရး အျမတ္ပဲ လိုခ်င္လို႔ တုိက္တဲ့ တုိက္ပြဲမ်ဳိးေတြလည္း ရိွခဲ့တယ္။ စစ္ေရး ႏုိင္ငံေရး ႏွစ္ခုစလံုး အျမတ္ရလိုမႈေၾကာင့္ တုိက္တာ ေတြလည္း ရိွတယ္။ ႏုိင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ စီးပြားေရးအျမတ္က အလိုအေလွ်ာက္ ကပ္ပါ လာတယ္။<br /><br />ဥပမာတခု ေျပာရရင္၊ ဗီယက္နမ္မွာ ျပင္သစ္ေတြ ကိုလိုနီလုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတုန္းက ျဖစ္ရပ္တခုကို ေျပာလိုပါတယ္။ ျပင္သစ္ ေတြရဲ႔ ဒိန္ဗင္ဖူး ခံတပ္ကို ဗီယက္နမ္တပ္ေတြက အႀကီးအက်ယ္ ထိုးစစ္ဆင္ၿပီး တုိက္ပါတယ္။ ျပင္သစ္ဖက္ ကလည္း ျပန္ခုခံ တယ္။ Foreign legion လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ျပင္သစ္အထူးတပ္ေတြကို သံုးၿပီးခုခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုတိုေျပာရရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ေတာ့ ဒိန္ဗင္ဖူးခံတပ္ ဗီယက္နမ္တပ္ေတြ လက္ထဲက်သြားတဲ့ အျပင္ ျပင္သစ္ စစ္သားမ်ား လည္း ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး လက္နက္ခ် အဖမ္းခံခဲ့ရတယ္။ ဒိန္ဗင္ဖူးခံတပ္ကို ဘာေၾကာင့္ ျပင္သစ္ေတြ သဲႀကီးမဲႀကီး ခုခံ ကာကြယ္ရတာလဲ။ အဲသလို ကာကြယ္ျခင္းရဲ့ End game က ဘာလဲ ဆိုတာ ေမးျမန္းေတာ့ ဘယ္ျပင္သစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြမွ ေရေရရာရာ ျပန္ရွင္းမျပႏုိင္ဖူး။ စစ္ေရးအရ အႀကီး အက်ယ္ ရံႈးခဲ့ရသလို ႏုိင္ငံေရးအရလည္း ႏုိင္ငံတကာ မ်က္ႏွာစာမွာ အရွက္တကြဲ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒိန္ဗင္ဖူးကို ဘာေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ အကုန္အက်ခံၿပီး ကာကြယ္ရသလဲ ဆိုတဲ့ အဆံုးသတ္ အေျဖကို ျပင္သစ္အစိုးရေရာ၊ ျပင္သစ္စစ္ဖက္ အာဏာပုိင္ေတြေရာ မေျဖႏုိင္ခဲ့ဖူး။ ဗီယက္နမ္တို႔ အဖို႔ကေတာ့ စစ္ေရးေကာ၊ ႏုိင္ငံေရးပါ အႀကီးအက်ယ္ အျမတ္ထြက္ခဲ့ တယ္။ <br /><br />လူထုလႈပ္ရွားမႈ အဆင့္တခုခ်င္းမွာလည္း မိမိလႈပ္ရွားမႈဟာ ဘယ္လိုအေျခအေနေအာက္မွာ ဘယ္လို အဆံုးသတ္အေျဖ တခု ရရိွဖို႔ အတြက္ လုပ္ေဆာင္သလဲ ဆိုတာ ျခမွတ္ထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီရၿပီး အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဇာတ္ေပါင္းေလ သတည္း ဆိုတာမ်ဳိး ရဖို႔လုပ္ေနတာေပါ့ ဆိုတာမ်ဳိးက ေဝဝါးလြန္းတဲ့ End game ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ေျခ ရိွတဲ့ အဆံုးသတ္ အေျဖ တခုရဖို႔ လႈပ္ရွားတာမ်ဳိးက တုိက္ပြဲတခုအတြက္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ လယ္သမား ေတြရဲ့ ေျမယာေတြ အသိမ္းခံရလို႔ အခြင့္အေရး ဆံုးရံႈးတဲ့ ကိစၥမ်ဳိးအတြက္ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အခါမွာ ႏုိင္ငံေရးအရ ပိုေကာင္းေအာင္၊ လွေအာင္ဆိုၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး ဆိုတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ဳိး ကို ထည့္သြင္းေတာင္းဆိုမယ္ ဆိုရင္ မိမိရဲ့ End gane ကို မိမိကုိယ္တုိင္ ဖ်က္ဆီးလုိက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲဖို႔ ေတာင္းဆိုတာဟာ သူ႔အခ်ိန္ သူ႔ကာလ ေရာက္ရင္ ဆက္တုိက္ျဖစ္လာမယ့္ ေခါင္းစဥ္ပါ။ ကိုယ့္နယ္ပယ္ အလုိက္၊ ကိုယ္လိုအပ္တဲ့ ကိစၥရပ္မ်ား အတြက္ သတ္သတ္ မွတ္မွတ္ ေတာင္းဆိုလုပ္ကိုင္ျခင္းဟာ ပိုထိေရာက္ပါတယ္။ အဲသလို ထိေရာက္မႈ တခုခ်င္းကို ျပန္ေပါင္းစပ္ လုိက္ရင္ တေန႔မွာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ တခုအတြက္ ဆက္စပ္ၿပီးသား ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲသည့္ ထိေရာက္မႈ တခုျခင္း၊ တခုျခင္းစီဟာ ဂ်စ္ေဆာပတ္ဇယ္ jigsaw puzzle လို႔ ေခၚတဲ့ ကစားနည္းမ်ဳိးနဲ႔ သေဘာခ်င္း ဆင္ပါတယ္။ ျဖတ္ပုိင္းစ ေလးေတြကို မွန္မွန္ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ဆက္သြားရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ရုပ္ပံုကို ရသြားတဲ့ ကစားနည္းမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေပေပါင္း ၃ဝဝ ေလာက္ျမင့္တဲ့ ဘုရားေစတီေတာ္ႀကီးတဆူ တည္ေဆာက္ဖို႔ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အဲသေလာက္ ျမင့္လြန္းတဲ့ အတြက္ ျငမ္းေဆာက္ၿပီး တည္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားတည္ဖို႔ အုတ္ေတြ၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ရိွေပမယ့္ ျငမ္းေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းမ်ား မရိွလို႔ လုပ္ငန္းကို မစႏုိင္ေသးဖူး ဆိုပါစို႔။ ဒီလိုဆိုရင္ ဘုရားႀကီးတည္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္လာ မွန္း မသိတဲ့ ျငမ္းေဆာက္မယ့္ ပစၥည္းေတြကို ထုိင္ေစာင့္ ေနမယ့္အစား လက္ႏုိင္ေျခႏုိင္ ၁ဝ ေပေလာက္ပဲ ျမင့္တဲ့ ေစတီငယ္ေလး အဆူတရာေလာက္ တည္လုိက္ရင္ေကာ မေကာင္းဖူးလား။ ဘုရားေစတီ ဆိုတာ လူေတြၾကည္ညိဳၾကဖို႔ တည္တာပဲ။ အႀကီးႀကီးတည္မွ တန္ခိုးရိွၿပီး လူၾကည္ညိဳတာ မဟုတ္ပါဖူး။ တန္ဖိုးထားတတ္ရင္ ေစတီငယ္ငယ္ ေလးေတြ ကိုလည္း ၾကည္ညိဳလို႔ ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ေစတီငယ္ေလး တဆူခ်င္းဆီ တည္ရာမွာလည္း End game မွန္ကန္ ၾကည္လင္ ေနတယ္ ဆိုရင္ ဒါဟာ အလုပ္တခု ၿပီးေျမာက္တာပဲ မဟုတ္လား။ အဆင့္တုိင္းမွာ ရိွရမယ့္ ရိွသင့္တဲ့ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ရိွတဲ့ End game မ်ဳိးကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်မွတ္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၅ ရက္၊ ႏုိဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8641559591675609593?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-55740543533797400752011-11-17T21:45:00.000+07:002011-11-17T21:48:06.565+07:00<span class="dropcaps">ႏုိင္</span>ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရုန္းရုန္းရုန္းရုန္း ျဖစ္ေနတာ ရက္ေပါင္းအေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေတာင္းဆိုမႈ အမ်ဳိးအစား အေထြေထြကိုလည္း ၾကားေနရပါတယ္။ ေရဒီယိုမွာၾကားရတဲ့ အသံမ်ား၊ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဖတ္ရတဲ့ အဆိုမ်ားအရ ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အျမင့္ႏုိင္ငံေရး High politics ကိုေတာ္ေတာ္ေလး အားသန္တယ္ ဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အျမင့္ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲအတြက္ ေတာင္းဆိုသံ၊ ေဆြးေႏြးသံ၊ ေဝဖန္သံ၊ ရႈတ္ခ်သံ၊ အၾကံ ေပးသံ စတာေတြ မွာလည္း အေပ်ာ့အျပင္း အေလွ်ာ့အတင္းေတြနဲ႔ အမ်ဳိးအစားစံုလွပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒါေတြဒါေတြ အားလံုး ရကိုရမွ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အဲတာေတြ အားလံုး မရေသးရင္ အတု အေယာင္ သာ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒီေလာက္ဒီေရႊ႔ေတာ့ ေျပာင္းလဲမွ ေရွ႔ဆက္အလုပ္လုပ္ ႏုိင္မယ္လို႔ ေထာက္ျပ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ အႀကံျပဳၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ သူတို႔ေတာင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ မေပးရင္ ဖမ္းဖမ္းဆီးဆီး ဒီေနရာက မခြာဘဲ ဆက္လုပ္မယ္လို႔ ယတိျပတ္ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္နည္းနည္း ၾကာေတာ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆက္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ရပ္လုိက္ရပါတယ္။ ဥပမာ ဆိုရရင္ တႏုိင္ငံလံုး အတုိင္းအတာနဲ႔ အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲဖို႔ ေတာင္းဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ ျဖစ္ေနတာက တုိင္းရင္းသားေဒသ ေတြမွာ။ ေတာင္းဆိုတဲ့သူ မ်ားက ျမန္မာေတြအမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ ၿမိဳ႔ထဲမွာ။ တခုတခုေတာ့ လြဲေနၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ျပည္လံုးကြ်တ္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကို ေတာင္းဆိုတာ မွားတယ္လို႔ မေျပာပါ။ ေတာင္းဆိုရမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု၊ ဘယ္အေျခအေနေအာက္မွာ၊ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ေတာင္းဆိုရမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ နားလည္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါ တယ္။ ဥပမာ ဆိုရရင္ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက ေလးငါးရက္အတြင္း အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေၾကညာလို႔ရမလဲ။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ေတြဖက္မွာလည္း ေသနတ္ေပါက္ေနရာက ခ်က္ျခင္းႀကီး သူတို႔သေဘာနဲ႔ သူတို႔ တဖက္သတ္ အပစ္အခတ္ရပ္လို႔ မရႏုိင္ပါ။ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း လုပ္ယူလို႔ရတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး မဟုတ္တာကို သေဘာေပါက္ဖို႔ လုိပါတယ္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈကို ေရွ႔တန္းကထားၿပီး ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေတာင္းဆိုမႈမ်ဳိးမွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား အကုန္လံုးကို ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုတာမ်ဳိးက ျဖစ္ႏုိင္ေျခ ရိွပါတယ္။ ေတာင္းဆိုရင္းက အကုန္မဟုတ္ ရင္ေတာင္ တဝက္ေလာက္ ျပန္လႊတ္တယ္ ဆိုရင္၊ က်န္တဲ့သူေတြတြက္ ထပ္ၿပီးလႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုမယ့္ လႈပ္ရွားမႈ ေတြက ဆက္လုပ္ရ ဦးမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာတျပည္လံုး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲဖို႔၊ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ ေတာင္းဆိုခ်က္တခုထဲနဲ႔ မရပါဖူး။ အဆင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးမွ ႏုိင္ငံသား အားလံုး ဝုိင္းဝန္း တည္ေဆာက္ယူရမယ့္ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္းရံုသက္သက္နဲ႔ မရပါ။<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡကို အဆံုးသတ္ဖို႔ ဆိုတာမွာ ေျမာက္မ်ားလွတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္း ႏုိင္မွ သာ အဆံုးသတ္ ႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည့္ မ်ားေျမွာင္လွတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ျပႆနာ ေတြထဲက အခ်က္တခ်က္ကို ေျပာလိုပါ တယ္။ အဲတာကေတာ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ကစလို႔ ထုိင္းအစိုးရဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံ အတြင္းမွာ ကရင္လူမ်ဳိး စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြကို ဒုကၡသည္ စခန္းဖြင့္ခြင့္ေပးၿပီး ေနထုိင္ေစခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းက ထုိင္းအစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ား အတြင္းမွာ ဒုကၡသည္ေပါင္း တသိန္းေလးေသာင္း ရွစ္ေထာင္ (၁၄၈,၀၀၀) ေက်ာ္ ရိွေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထုိင္းအစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ဒုကၡသည္ တရားဝင္စာရင္းက ရွစ္ေသာင္းေလာက္ပဲ ေပါက္ပါ တယ္။ အမ်ားစုက ကရင္အမ်ဳိးသားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခ်က္က ေခတ္အဆက္ဆက္ စစ္ေဘးက ေျပးလာရတဲ့ ရွမ္းလူမ်ဳိးေတြအတြက္ ထုိင္းအစိုးရက တရားဝင္ ဒုကၡသည္ စခန္းဖြင့္ခြင့္ မေပးခဲ့ပါဘူး။ ထုိင္းအစိုးရက ဘာ့ေၾကာင့္ ဖြင့္ခြင့္မျပဳတာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ အတိအက် မသိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရွမ္းစစ္ေျပး ဒုကၡသည္ေတြဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ေရႊ႔ေျပာင္းလုပ္သားဘဝကို ခံယူၿပီး လုပ္ကုိင္စားေသာက္ ေနထုိင္ၾကရ ပါတယ္။ ထုိင္းအစုိးရ အသိအမွတ္ ျပဳထားတဲ့ ကရင္နီ (သို႔မဟုတ္) ကယား ဒုကၡသည္ စခန္းအတြင္းမွာ မီွခိုေနထုိင္ရတဲ့ ရွမ္းဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာ ၇ဝဝ ေက်ာ္သာ ရိွပါတယ္။ ထုိင္းနယ္စပ္နဲ႔ ကပ္လွ်က္ ရွမ္းျပည္နယ္ ထဲက ေတာေတာင္ေတြ ထဲမွာ ယာယီဒုကၡသည္ စခန္းေတြ ေဆာက္ၿပီး ေနထုိင္ေနတဲ့ ရွမ္းလူမ်ဳိး စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာ ေလးေထာင္ ေက်ာ္ ရိွပါတယ္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ အျပဳမခံရတဲ့ ရွမ္းအမ်ဳိးသားေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံ ေျမာက္ ပုိင္းမွာ တရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ ေနထုိင္လုပ္ကုိင္ စားေသာက္ရၿပီး လူဦးေရအားျဖင့္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ ရိွႏုိင္တယ္လို႔ တခ်ဳိ႔က ခန္႔မွန္းပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေရွ႔ဖ်ား၊ အေရွ႔ေတာင္ဖက္နဲ႔ ေတာင္ဖက္ပုိင္း ေဒသအားလံုးမွာ ပ်ံ႔ႏွံ႔ၿပီး ပုန္းခိုေနထုိင္ ေနရတဲ့ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံု ေရႊ႔ေျပာင္းစစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာ စုစုေပါင္း ေလးသိန္းငါးေသာင္းေက်ာ္ ရိွပါ တယ္။ နာမည္နဲ႔ တပ္ေျပာရရင္ ရွမ္းေတာင္ပုိင္း၊ ကရင္နီ ျပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္နဲ႔ တနသၤာရီတုိင္းတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ပစ္ၾကခတ္ၾကေတာ့ ကခ်င္စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ဟာလည္း ႏွစ္ေသာင္း ေက်ာ္လာ ေနပါၿပီ။<br /><br />ထုိင္းအစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳ ဒုကၡသည္စခန္းထဲက ဒုကၡသည္ တသိန္းေလးေသာင္းေက်ာ္နဲ႔ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေရႊ႔ေျပာင္း ဒုကၡသည္ ေလးသိန္းခြဲအတြက္ စားေရးေသာက္ေရးကို ႏုိင္ငံတကာက အစိုးရမ်ား၊ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက လွဴဒါန္းေနပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကာလၾကာလာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားအလွဴရွင္မ်ားက ဒီလိုစဥ္းစား လာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ မွာလည္း ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြ စျဖစ္ေနၿပီ။ အဲတာေၾကာင့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြကို လွဴေနတဲ့ ေငြေတြကို ျပည္တြင္း မွာ သံုးစြဲမယ္ဆိုရင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈေတြ ပိုၿပီးျမင္ရႏုိင္တယ္လို႔ စဥ္းစားလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံက အႀကီးတန္း သံတမန္တဦး မဲလဒုကၡသည္ စခန္းကို သြားလည္တုန္းက ဒုကၡသည္ေတြကို ဒီလိုေျပာခဲ့ပါတယ္။ "ဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွာ ဝင္ေငြမရိွဘဲ ေနေနမယ့္အစား မၾကာခင္တည္ေဆာက္ေတာ့မယ့္ ထားဝယ္စက္မႈဇံု စီမံကိန္းမွာ အလုပ္သြား လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြရဲ့ ဘဝေတြ ပိုၿပီးတိုးတက္လာမယ္" လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဘာကိုမွ မတြက္ မခ်က္ဘဲ လစ္လွ်ဴရႈတဲ့ အေျပာမ်ဳိးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ထားဝယ္ေဒသဟာ မဲလစခန္းနဲ႔ မုိင္ေပါင္း သံုးရာေလာက္ (ခန္႔မွန္းေျခ) ေဝးပါတယ္။ မဲလစခန္းထဲက ဒုကၡသည္ အမ်ားစုဟာ ကရင္ျပည္နယ္ထဲက ကရင္အမ်ဳိးသားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ၿပီး ကိုယ့္မူလရပ္ရြာ မဟုတ္တဲ့ တနသၤရီတုိင္းထဲက ထားဝယ္ဖက္ကုိ ဘယ္သူေျပာင္းျခင္မလဲ။ သူတို႔ျပန္ခ်င္တာက သြားခ်င္တာက သူတို႔ မူလ ထြက္လာခဲ့တဲ့ ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ေဒသေတြကိုပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းလို႔ အခ်ိန္တန္ရင္ ျပန္ခ်င္ၾကတာပါ။ ထားဝယ္ေဒသ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ႏုိင္ငံျခား အလွဴရွင္ေတြ ဖက္ကလည္း ဒီလိုတြက္တာပါ။ ဘာဘဲေျပာေျပာ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ တရားဝင္ေရာ တရားမဝင္ပါ လာၿပီး အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ဦးေရဟာ ႏွစ္သန္းေက်ာ္ ရိွတယ္။ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားထဲက ဒုကၡသည္ တသိန္းေလး ေသာင္းေက်ာ္လည္း ဒုကၡသည္ စခန္းေတြမွာ မေနေတာ့ဘဲ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ တခ်ိန္မွာ အဲသည့္ ႏွစ္သန္းအတြင္း စီးေမ်ာေပါင္းဝင္သြားမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ႏွစ္စဥ္လွဴေနတဲ့ ေငြေတြပိုလာမယ္။ အဲသည့္ ပိုလာတဲ့ေငြေတြကို ျမန္မာျပည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ သံုးမယ္ စသျဖင့္ စိတ္ကူးနဲ႔ တြက္ခ်က္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုကၡသည္ စခန္းအတြင္းက ဒုကၡသည္ တသိန္းေလးေသာင္းေက်ာ္ကို ေငြျဖတ္ ရိကၡာ ျဖတ္လုပ္ၿပီး ပိုလာမယ့္ ေငြဟာ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမွာလဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းမွာက လူဦးေရ ၅၅ သန္းေက်ာ္ရိွတယ္။ ျဖတ္လုိက္လို႔ ပိုလာတဲ့ ေငြဟာ လူဦးေရ ၅၅ သန္းအတြက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ သံုးရမလဲဆိုတာ မွန္းၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခ်က္က စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ (ေရႊ႔ေျပာင္းဒုကၡသည္မ်ားအပါအဝင္) ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ထားဝယ္ေဒသ (သို႔ မဟုတ္) တျခားေဒသမွာ အလုပ္အကုိင္ရေရး မဟုတ္ပါဖူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ေန႔ကို ေစာင့္ဆုိင္းရင္း မိဘဘိုးဘြားေတြ ေခါင္းခ် ခဲ့တဲ့ မူလရပ္ရြာေတြကို ျပန္ေရးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ မူလေဒသ မဟုတ္တဲ့ အရပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႔ဖို႔လည္း စိတ္ကူး မရိွၾကပါဖူး။ သူတို႔ေနရင္းရပ္ကို ျပန္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားရံုေလာက္နဲ႔ မျပည့္စံုေသးပါဖူး။ တတုိင္းျပည္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွ အိမ္ကို ျပန္ႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံအတြင္းမွာ လာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ႏွစ္သန္းထဲမွာ မပါပါဖူး။ အဲသည့္ ႏွစ္သန္းနဲ႔ ေရာၿပီး အေျဖထုတ္လို႔လည္း မရစေကာင္းပါဖူး။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ျပန္ေကာက္ရရင္ အျမင့္ႏုိင္ငံေရးကို အားသန္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပနဲ႔ နယ္စပ္ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးငယ္လတ္ေတြဟာ အျမင့္ႏုိင္ငံေရးကိုပဲ ဦးစားေပးေနရတဲ့အတြက္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြရဲ့ အေရးကို ဒီအခ်ိန္မွာ အေရး တယူ ထည့္သြင္းေျပာၾကားဖို႔ ေမ့ေလွ်ာ့ ေနၾကတယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ အေရးက အျမင့္ ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ဖူးလို႔ ထင္ေနပံုေပၚပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔ ဆိုတာ အခ်က္ အလက္ေပါင္း မ်ားစြာ ျပႆနာ ေပါင္း မ်ားစြာကို ေျဖရွင္းၿပီးမွ ရမွာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆႏၵျပရံု၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ ထုတ္ရံု သက္သက္နဲ႔ေတာ့ မရႏုိင္ဖူးလို႔ ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာလိုပါတယ္။ အခုတင္ျပခဲ့တဲ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရးဟာ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡ ေျပလည္ဖို႔အတြက္ ေျဖရွင္း ရမယ့္ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာထဲက တခုသာျဖစ္ေသးေၾကာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၇ ရက္၊ ႏုိဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5574054353379740075?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-14904121400062771692011-11-03T17:40:00.002+07:002011-11-03T17:42:45.083+07:00<span class="dropcaps">ႏုိင္</span>ငံေရးဆိုေတာ့လည္း ႏုိင္ငံေရးၾကျပန္ေရာ။ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာကိုလည္း ကိုယ္ခံုမင္သလို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ၾကျပန္ေသးတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ လက္ရိွႏုိင္ငံေရး လမ္းေၾကာင္းထဲ ကိုယ္မပါလုိက္ရမွာစိုးလို႔ နာမည္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ေရးၾကခြ်တ္ၾက အင္တာဗ်ဴးခံၾက၊ တခ်ဳိ႔ကလည္း နာမည္ႀကီးတဲ့ သူေတြကို တက္ၿပီးေဝဖန္တာကမွ အေရးႀကီးသလိုလည္း ျဖစ္ေနၾက။ အင္းေပါ့ေလ သူတို႔ အတြက္ေတာ့ အဲသလို ေဝဖန္စာေတြ ေရးေနရတာကိုက ဗိုလ္သင္တန္းတခု တက္ေနရ သလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ မ်ားမ်ားေလး ေဝဖန္စာေတြကိုေရး၊ ပြဲဆူလာရင္ ဗိုလ္သင္တန္းေအာင္လို႔ ဗိုလ္ျဖစ္ၿပီေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္က ေသာင္းရင္းျမစ္ နေဘး မိုးမခပင္ေတြ ရံထားတဲ့ ေက်ာင္းကေလးမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးေခမာစာရ ေျပာခဲ့ဖူးတာ တခုကို သြားၿပီး အမွတ္ရမိတယ္။ ဦးဇင္းက ဘာေျပာတုန္းဆိုေတာ့ ဒို႔ဘုန္းႀကီး ေလာက မွာလည္း မႏၱေလးမွာ သြားေနၿပီး ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ အနည္းကေလးမွ စာမလုိက္ခဲ့ဖူးရင္ ဘုန္းႀကီး ဗိုလ္သင္တန္း မေအာင္သလို အၾကည့္ခံရသတဲ့။ သေဘာ ကေတာ့ မႏၱေလးမွာ စာမသင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ဟာ သံဃာေလာကမွာ တန္းမဝင္သလိုလို ျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။<br /><span id="fullpost"><br />အလားတူပါပဲ အင္တာနက္ ေလာကမွာလည္း ေဆာ္လုိက္တဲ့ စာေတြေရးမွ၊ ေဝဖန္ေရးစာေတြ ေဖာင္းေဖာင္းျမည္ေအာင္ တင္ႏုိင္မွ အဆင္ျမင့္ ႏုိင္ငံေရးတန္းဝင္မယ္လို႔ ထင္ၾကဟန္ ရိွတယ္။ ဟိုမိန္းမႀကီး အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ဘာေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔လဲ၊ လမ္းမွားေတာ့မယ္၊ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ပိတ္မိေတာ့မယ္၊ ကုိယ္အရင္က ေျပာခဲ့စကားနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ လုပ္ေနတယ္၊ ဟိုဖက္ကို ယံုလြန္းတယ္၊ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ရလဒ္ကို အမိႈက္သရိုက္လို လႊင့္ပစ္ေတာ့ မွာလား၊ သူတေယာက္ထဲ ထင္တုိင္းႀကဲေနတယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတုိင္ပင္ဖူး စသျဖင့္ စသျဖင့္ ေရးၾကသားၾက ေဝဖန္ၾက။ အဲသလို ေရးသားေနသူေတြ ကိုယ္တုိင္က ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း ဘယ္လို အလုပ္ေတြ တုိင္းျပည္အတြက္၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အတြက္ လုပ္ေနသလဲ ဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူေတြ မသိၾကဖူး။ မသိဆို စာေရးသူေတြ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ထုတ္မွမေျပာ တာကိုး။ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို မေျပာတဲ့အျပင္ နာမည္အရင္းနဲ႔ေတာင္ ေဝဖန္စာကို ေရးရဲၾကတာမွ မဟုတ္တာ ေတြ႔ရ ျပန္တယ္။ နာမည္အရင္းအတုိင္း ဘာျဖစ္လို႔ မေရးရဲသလဲ။ လူမုန္းခံရမွာ စိုးလို႔။ ဘာေၾကာင့္ လူမုန္းခံရမွာကို စိုးရိမ္ တာလဲ။ သူတို႔ေဝဖန္ေနတဲ့ ဟိုမိန္းမႀကီးကို လူေတြက ခ်စ္ခင္ၾက ေမတၱာရိွတာကိုး။ အဲသည္မွာ ကြာသြားတာပါပဲ။ ကြာခ်က္ကတာ့ နာတယ္ေနာ။<br /><br />အမွန္တကယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ဟာ အလုပ္ခြဲျခား လုပ္ကုိင္ျခင္းဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ၾကေသးဖူး။ စစ္ပြဲ တခု အတြင္းမွာ စစ္သူႀကီး (ကြန္မင္ဒါ) က စစ္သူႀကီးအလုပ္ကို လုပ္ရတာပဲ။ စစ္သူႀကီးက တပ္ေတြကို ဘယ္လိုဘယ္ ေနရာမွာ ထားမယ္၊ ဘယ္လို အတက္အဆုတ္လုပ္မယ္၊ ဘယ္နည္းဗ်ဴဟာေတြ သံုးမယ္ ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ခ်မွတ္ ရတယ္။ တခ်ိန္ထဲ မွာလည္း ဘယ္လိုအကန္႔အသတ္ေတြ အခက္အခဲေတြ ရိွသလဲ ဆိုတာကိုလည္း မေမ့ဘဲ ထဲ့တြက္ရ ေသးတယ္။ အဲသည္ေတာ့ စစ္သူႀကီးရဲ့ အလုပ္ေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ တပ္ရင္းမွူးေတြကလည္း သူတို႔အလုပ္ကို သူတို႔လုပ္။ ရိကၡာေထာက္ပံ့တဲ့ ေထာက္ပို႔ကလည္း သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ရမွာပဲ။ ေဆးတပ္ကလူက ေဆးဖက္ဆုိင္ရာ လုပ္ငန္းကို တာဝန္ ေက်ေအာင္လုပ္၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး တာဝန္ယူရတဲ့ သူေတြက သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးကိုလုပ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ကလည္း စစ္ခ်ီေနတဲ့ တပ္ေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ လမ္းတံတားေတြ ေဆာက္ေပး၊ စစ္ေျမျပင္ ေထာက္လွမ္းေရးကလည္း လိုအပ္တဲ့ သတင္းေတြ စုေဆာင္းေပး စသျဖင့္ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကို တာဝန္ေက်ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမွာေပါ့။<br /><br />အဲလိုမွ မလုပ္ၾကဘဲ က်န္တဲ့တပ္ေတြက စစ္သူႀကီးကို ဆင္ေျခတက္ေနရင္ တုိက္ပြဲတခုလံုး ကိုယ့္ဖက္က ဆံုးရံႈးသြား ႏုိင္တယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ ဆင္ေျခတက္ခြင့္ မရိွဖူးလား။ ရိွတယ္။ သို႔ေသာ္ တုိက္ပြဲတပြဲ ၿပီးတဲ့အခါတုိင္း ျပန္သံုးသပ္ၿပီး အရင္ တုိက္ပြဲေတြက ရလဒ္ဘယ္ေလာက္ ရိွတယ္၊ ဆံုးရံႈးမႈ ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ ဆိုတာကို စစ္သူႀကီးကို က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္ စြာ တင္ျပႏုိင္တယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ဘဲ စစ္ပြဲအတြင္းမွာ သခြတ္ပင္က မီးတက်ည္က်ည္ လုပ္ေနၾကရင္ စစ္သူႀကီးအဖို႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ခက္လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို နားလည္ဖို႔ေတာ့ လိုတယ္။<br /><br />အခုလက္ရိွ ျမင္ေနသမွ်ကို ေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ စစ္သူႀကီးဟာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးနည္းလမ္းနဲ႔ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အေျဖ တခု ရေအာင္ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ သံႏၷိ႒ာန္ အၿပီးအျပတ္ ခ်ထားတယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဘာ့ေၾကာင့္မွ ဂငယ္ေကြ႔လွည့္ၿပီး သြားမွာ မဟုတ္ဖူးလို႔ တြက္လို႔ရတယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးလို႔ ေျပာတာ ေၾကာင့္ လူေတြလမ္းေပၚ မထြက္ရဖူးလို႔ သူကမေျပာပါ။ မေျပာတဲ့အျပင္ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ သူတို႔လိုအပ္တာေတြ အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အေရးဆိုတာဟာ အျပစ္တင္စရာ မဟုတ္သလို သူတို႔ရဲ့ အခြင့္အေရး တရပ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာထားၿပီးသားပါ။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြး ေနတုန္းမွာလည္း နစ္နာေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ သူတို႔နစ္နာ ေနတာေတြကို ထုတ္ေဖာ္ျပသ ေတာင္းဆိုဖို႔ လိုပါတယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထုိင္ေနစရာ မလိုပါ။ ဒါဟာ လူသား တို႔မွာ ရိွတဲ့ အခြင့္အေရး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာလိုတာက လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတာဟာ ထိပ္တုိက္ ရင္ဆုိင္ေရး လမ္းစဥ္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတာ မဟုတ္ဖူး ဆိုတာကိုေတာ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ လူေတြရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုမႈဟာ မ်ားသထက္မ်ားလာရင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူကလည္း ဒါဟာ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ေရး မဟုတ္ပါကလား ဆိုတာကို တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္သြားလိမ့္မယ္။ အဓိကကေတာ့ ဘာပဲ ေတာင္းဆိုေတာင္းဆို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေဆာင္ရြက္ေရးပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ႏွပ္ေနတာကို ဆိုလိုတာမဟုတ္။<br />ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုမႈေတြဟာ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ေရး မဟုတ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးအရ ဖိအားေပးတဲ့ ေနာက္ထပ္ အသြင္ သဏၭာန္ တမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ ဘယ္လိုဖိအားေပးတာလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဖိအားေပးတာသာ ျဖစ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဖိအားေပး တာလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ တုိင္းျပည္တိုးတက္ေရး အတြက္ စတင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနၿပီလို႔ ေျပာထားတာကိုး။ ဒီမိုကေရစီမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆို ဆႏၵျပတာကို ခြင့္ျပဳတယ္။ ဒီေနရာမွာ သူတို႔ဖက္က ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚ သြားတာမဟုတ္ဘဲ လိမ္ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုရင္ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ့ အမွား က်ဴးလြန္မႈသာ ျဖစ္တယ္။ တျခား ဘယ္သူနဲ႔မွ မသက္ဆုိင္ဖူး။ အဲသည့္အတြက္ ဒီမိုကေရစီကို တကယ္သြားမသြား၊ သူတို႔ လိမ္တာ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔အတြက္ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈဟာ ဆက္လိုေနေသးတယ္၊ တျခား ႏုိင္ငံတကာ ဖိအားေတြလည္း လိုတယ္။ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ့ အခန္းက႑လည္း အတုိင္းအတာ တခုအထိ လိုေနဆဲပဲ။<br /><br />ေျပာရရင္ေတာ့ အခုျဖစ္စဥ္ဟာ ၿခံဳၾကည့္လုိက္မယ္ ဆိုရင္ ျမစ္တစင္းလိုပါပဲ။ ျမန္မာစာေပမွာေတာ့ ျမစ္တို႔၏မာယာ၊ ျမစ္ကဲ့သို႔ ေကာက္ေကြ႔ေသာ မိန္းမ ဘာညာစသျဖင့္ ျမစ္နဲ႔ ႏုိင္းၾကတာေတြ ရိွပါတယ္။ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ၊ ေက်ာက္ေဆာင္ ေတြက ေရွ႔မွာပိတ္ထားၿပီး ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း စီးဆင္းခြင့္ မေပးေတာ့ ျမစ္ဟာ ရတဲ့ဖက္ကေန ေကြ႔ေကာက္ၿပီး စီးရတယ္။ ဒါဟာ ျမစ္က မာယာမ်ားျခင္း မဟုတ္။ ျမစ္ရဲ့ ရွင္သန္မႈအတြက္ ျမစ္ဟာ ရတဲ့ဖက္ကေန ထုိးေဖာက္ေကြ႔ေကာက္ စီးဆင္းရတာ သာ ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာ စကားပံုေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္မွာ ျမစ္တစင္း အေကြ႔ အေကာက္ မ်ားတာဟာ ေကာင္းက်ဳိးလည္း ရိွေသး တယ္လို႔ သိပံၸပညာမွာ ဆိုထားတယ္။ ရွည္လွ်ားၿပီး အေကြ႔ အေကာက္မ်ားတဲ့ ျမစ္တစင္းဟာ သူ႔ထက္ပိုၿပီး ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္းစီးဆင္းတဲ့ ျမစ္ထက္ ငါးအပါအဝင္ ေရေနသတၱဝါ မ်ဳိးစိတ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာကို ရွင္သန္ခြင့္ ေပးတယ္လို႔ ဆိုထား တယ္။ ေကြ႔ေကာက္ရျခင္းရဲ့ အားသာခ်က္တခုလို႔ ေျပာလိုက ေျပာႏုိင္တယ္။<br /><br />ေတာင္တန္းေတြ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ကာဆီးထားလို႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း စီးဆင္းခြင့္ မရတာ ျမစ္ရဲ့ အျပစ္ မဟုတ္ဖူး။ ျမစ္ဟာ ျမစ္အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး စီးဆင္းေနရင္ တာဝန္ေက်တယ္။ ျမစ္ထဲလာၿပီး ငါးမွ်ားတာ ငါးမရလို႔ ေရခ်ဳိးျပန္ၾကတဲ့ သူေတြ ကေတာ့ ျမစ္ကို အျပစ္တင္တာ မဆန္းပါဖူး။ သူတို႔ အျပစ္တင္လို႔လည္း ျမစ္က စီးဆင္းေနတာကို ရပ္တန္႔ မပစ္ပါဖူး။ ေနာက္ တခ်က္က ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ျမစ္ဆိုတာ ျမစ္ျဖစ္လာကထဲက ခရီးအတူတူ သြားေနတဲ့ ခရီးေဖာ္ ျမစ္လက္တက္ေတြ၊ ေခ်ာင္း ေတြ၊ ေျမာင္းေတြ၊ စမ္းေခ်ာင္းေတြ အေဖာ္ေကာင္းအျဖစ္ ရိွေနေသးတယ္ ဆိုတာ တခ်ဳိ႔က မျမင္ၾကဖူး။ ဒါ့အျပင္ ေျပာလုိက္ရ ဦးမယ္။ ျမစ္လက္တက္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ၊ ေျမာင္းေတြ၊ စမ္းေခ်ာင္းေတြလည္း ေကြ႔ေကာက္ၿပီးမွ စီးဆင္းရတယ္ ဆိုတာကို မေမ့ၾကပါနဲ႔။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း </span><br />၂ ရက္ေန႔၊ ႏိုဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-1490412140006277169?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-44873219711697346512011-10-29T09:28:00.002+07:002011-10-29T09:30:39.463+07:00<span class="dropcaps">မ</span>ၾကာခင္မွာဘဲ ေရေဘးဒုကၡသည္ ျဖစ္ရမယ့္အထဲ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုလည္း ပါရပါေတာ့မယ္။ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႔ႀကီး ေရပတ္ လည္ ဝုိင္းေနပါၿပီ။ ေရစိုရင္ ပ်က္စီးႏုိင္မယ့္ ပစၥည္းေတြကို သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အကူအညီနဲ႔ မေန႔ကပဲ အေပၚထပ္ကို တင္ထားလုိက္တယ္။ ေပ့ါေပါ့ပါးပါး သံုးေနဆဲ ပစၥည္းေတြကေတာ့ အိမ္ဝင္းထဲ ေရေရာက္ခါနီးမွ အေပၚထပ္ကို ထပ္တင္ ေတာ့မယ္။ ေမြးထားတဲ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကို ဘယ္သြားထားရမလဲ ဆိုတာေၾကာင့္လည္း ေခါင္း ကုိက္ေနရတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />က်ေနာ္တို႔ ဧရိယာက ဆူခြန္ဗစ္လို႔ ေခၚတယ္။ ဆူခြန္ဗစ္လမ္းမ ဆိုတာက အရွည္ႀကီး။ ဘယ္ေလာက္ရွည္သလဲ ဆိုရင္ ဆူခြန္ဗစ္ ဆိြဳင္ ၁ (လမ္းသြယ္ ၁) က က်ေနာ္တို႔ နားကစလုိက္တာ ကေမၻာဒီးယား နယ္စပ္ေရာက္တဲ့အထိ ဆူခြန္ဗစ္ လမ္းကို ေခၚသဗ်။ ဒီကလမ္းေတြမွာ လမ္းနံပါတ္တပ္တာက တမ်ဳိး။ စံုဂဏန္းေတြက တဖက္မွာသပ္သပ္၊ မဂဏန္း ေတြက တဖက္ မွာသပ္သပ္ ထားပါတယ္။ ဆူခြန္ဗစ္လမ္းမွာ လူေနထူထပ္တာက ဆြိဳင္ ၁ ကေနစေရတြက္ရင္ ဆြိဳင္ ၁ဝ၅ အထိလို႔ ဆိုႏုိင္ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကို အပုိင္းနဲ႔ တြက္မယ္ဆိုရင္ ဆြိဳင္ ၁ ကေန ဆြိဳင္ ၁၉ အထိ အကန္႔တခုလို႔ ေျပာႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အပုိင္း ကေတာ့ ဆိြဳင္ ၂ ကေန ဆြိဳင္ ၁၄ အထိ။ က်ေနာ္တို႔ အပုိင္းထဲကို ကေန႔ ေရေရာက္မလာ ေသးေပမယ့္ ဆြိဳင္ ၅၄ ဖက္မွာေတာ့ ရင္ဆို႔ေလာက္ ေရဝင္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ အိမ္က တူးေျမာင္းနဲ႔ မီတာ ၂ဝဝ ေလာက္ပဲေဝးတာ။ အဲသည့္ တူးေျမာင္းဟာ တနဂၤေႏြ မနက္ပုိင္းေလာက္မွာ ေရလွ်ံမယ္လို႔ အစိုးရက သတိေပး ထားတယ္။ ခန္႔မွန္းထားတယ္လို႔ ဆိုရင္လည္း မမွားဘူး။<br /><br />အဲတာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ သဲအိတ္ေတြ သြားဝယ္ၿပီး ပထမဆံုး အိမ္ထိပ္က ဂိတ္ေပါက္ကို သဲအိတ္ေတြနဲ႔ ပိတ္လုိက္တယ္။ သဲအိတ္ေပါင္း ၇ဝ ေက်ာ္ေလာက္ သံုးလုိက္ရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ေတာ့ သဲအိတ္ အကုန္လံုးကို မသယ္ႏုိင္ေတာ့ အိမ္နားက ဆုိင္ကယ္တကၠဆီ သမားေတြကို မုန္႔ဖိုးေပးၿပီး ဝုိင္းကူခုိင္းရပါတယ္။ ေနာက္ ဆက္လုပ္ဖို႔ က်န္တာကေတာ့ ေရဝင္လာမယ့္ လမ္းေၾကာင္းက အိမ္တံခါး ႏွစ္ေပါက္ကို သဲအိတ္ေတြနဲ႔ ဆို႔ထားဖို႔ပါပဲ။ အိမ္နီးခ်င္း အျဖဴ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဝုိင္းကူမလားမွတ္တယ္ တခ်ဳိးထဲပဲ အိႏိၵယကို အလည္ထြက္သြားတယ္ ေနာက္တပတ္ေတာင္ ျပန္လာေသးဘူးလို႔ သိရတယ္။ ေနာက္အိမ္နီးခ်င္း အျဖဴတေကာင္ကေတာ့ ကေန႔ပဲထင္ပါရဲ့ ပင္လယ္ ကမ္းစပ္တေနရာကို ေရွာင္သြားျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ပဲ က်ေနာ္တို႔ ဆိြဳင္ေလးကို ကာကြယ္ဖို႔ က်န္ရစ္တယ္။ သဲအိတ္ဖိုး လည္း ရွယ္မေပး၊ လုပ္အားလည္း မကူဘဲ လြတ္ရာကို ဒိုးက်ေတာ့တာပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ။<br /><br />ေရႀကီးတယ္ဆိုရင္ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္းမသိဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္က အမရပူရၿမိဳ႔ (ေတာင္ၿမိဳ႔) မွာပါ။ မႏၱေလး အစပ္နဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ ဖက္မွာ ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျခံက အရွည္အားျဖင့္ ေပ ၃၅ဝ ေလာက္ရိွၿပီး အက်ယ္ကေတာ့ ေပ ၁ဝဝ ေလာက္ ရိွပါတယ္။ အိမ္ေနာက္ဖက္မွာေတာ့ ၿခံစုိက္ထားတယ္။ သို႔ေသာ္ ၿခံေနာက္ပုိင္းဟာ ေျမနိမ့္ပုိင္းျဖစ္တာမို႔ ဝါဆိုဝါေခါင္ ေရေတြေဖာင္လာၿပီဆိုရင္ ျခံတဝက္ဟာ ေရဖံုးသြားေလ့ ရိွတယ္။ အဲသည့္ အခ်ိန္ဆို ထံုးျဖဴျဖဴနဲ႔ ဘုရား ေစတီေတြ အမ်ားႀကီး ရိွတဲ့ စစ္ကုိင္းေတာင္စဥ္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျခံကို ဧရာဝတီျမစ္ေရက တေျပးထဲ ျဖစ္ေအာင္ ဆက္ေပး လုိက္တယ္။ ၾကားထဲမွာေတာ့ ရွမ္းကေလးကြ်န္း ဆိုတဲ့ ရြာကေလးရိွတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျခံေနာက္ကၾကည့္ရင္ တမုိင္အကြာ ေလာက္မွာ ရိွတယ္။ ဟိုတုန္းက ဆီးသီးထြက္တာမွာ နာမည္ ႀကီးတယ္။ အခုေတာ့ ဆီးသီးထြက္ေသးလား မထြက္ေတာ့ဘူးလား မသိေတာ့။ ေရဝင္တဲ့ အရပ္မို႔ ရြာထဲက အိမ္တုိင္းက ေျခတံရွည္ အိမ္ေတြ။ ေရႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ရွမ္းကေလးကြ်န္းဖက္ကုိ ငွက္နဲ႔သြား လည္ၿပီး အသိတအိမ္အိမ္မွာ ထမင္းစား ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာၾက။ အေမတို႔ အေဒၚတို႔ကေတာ့ ျခံထဲေရဝင္တာနဲ႔ တႏွစ္လံုး စုထားတဲ့ ေစာင္ေတြ ျခင္ေထာင္ေတြကို ထုတ္လာၿပီး လက္ပုတ္ေတြနဲ႔ ရုိက္ရိုက္ၿပီး ေလွ်ာ္ၾကတယ္။ ျမစ္ေရနဲ႔ ေလွ်ာ္တာ ပိုျဖဴတယ္လို႔ ဆိုေသးတယ္။ က်ေနာ့္ဦးေလး တေယာက္ကေတာ့ ျခံထဲလာၿပီး ငါးမွ်ားတံတေခ်ာင္းနဲ႔ ငါးမွ်ားတယ္။ ညေနက်ရင္ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ ပေလာင္ထင္းတယ္။<br /><br />ရွမ္းကေလးကြ်န္းဖက္ကို မသြားျဖစ္တဲ့ အခါမွာ ေတာင္သမန္အင္းကို စက္ဘီးေတြနဲ႔ သြားလည္ၾကတယ္။ ဦးပိန္တံတား ေပၚကေန အင္းထဲကို ဒုိင္ဗင္ထိုးခ်ၿပီး ေရကူးၾကတယ္။ အနီးအနားမွာ အပ်ဳိမေတြ ရိွေနရင္ ႏွစ္ပတ္ဂြ်မ္းေတြ ဘာေတြေတင္ ထိုးျပလုိက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ တံတားထိပ္မွာ အေၾကာ္မ်ဳိးစံုကို ထန္းေရနဲ႔ ေဆာ္ၾကတယ္။ ထန္းေရကလည္း ေပါဆို တဖက္ကမ္းက ေတာင္သမန္ရြာဟာ ထန္းေတာႀကီးထဲမွာ တည္ထားတာကိုး။ ေရဟာ တခါတေလ ဦးပိန္တံတား ၾကမ္းျပင္ ကိုေတာင္ ထိတဲ့အထိ ရိွတတ္ေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေျခာက္တန္းႏွစ္တုန္းက ေရအႀကီးလြန္တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လုိက္ရတယ္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္လုိက္တာ ဝက္ဝက္ကြဲပဲ။ ေတာင္သမန္အင္းနဲ႔ ဦးပိန္တံတားဟာ မိုးတြင္းေရႀကီး ရင္လည္း လွတယ္။ ေဆာင္းတြင္းမွာလည္း အလွတမ်ဳိး။ ေႏြမွာလည္း လက္ပံပြင့္ေတြနဲ႔ လွတယ္။ ဦးပိန္တံတား ေပၚကေန ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း ထုိင္ၿပီး ရႈခင္းေတြကို ၾကည့္ရတာ သိပ္အရသာ ရိွတယ္။ ရိုးသြားတယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မခံစားရဖူး။ ျပာမိႈင္းေနတဲ့ ရွမ္းရိုးမႀကီးကိုလည္း ျမင္ေနရတယ္။ ေရႀကီးတဲ့ ကာလမွာ ေနာက္ထူးျခားတာ တခုက ရတနာ့ဂူ နတ္ပြဲပါပဲ။ မူလကကေတာ့ ဘုရားပြဲ ေနာက္ေတာ့ နတ္ပြဲနဲ႔ ေရာကုန္တယ္။ ေတာင္ၿပံဳး နတ္ပြဲအၿပီး ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ ရတနာ့ဂူ နတ္ပြဲကို ခင္းေလ့ရိွတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေရႀကီးတယ္ဆိုတာ ဝါဆိုဝါေခါင္ ျဖစ္ေနၾက။ အခုေခတ္လို လူေတြရာနဲ႔ ခ်ီၿပီးေသတဲ့ ေရေဘး ကပ္ဒုကၡ မဟုတ္ဖူး။ သဘာဝအတုိင္း လည္ပတ္ေနတာ။ မွန္းဆလို႔ တြက္ခ်က္လို႔ ရတယ္။ အခုဟာက ထုိင္းမွာလည္း ေရႀကီး ေဘးတျခား ႏုိင္ငံေတြမွာလည္းႀကီး၊ လူေတြေသ၊ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ေရႀကီး လူေတြေသ၊ ဆင္းရဲသားေတြ ပိုၿပီး ဒုကၡေရာက္ ၾက။ ခုတ္ၾကဦးဟဲ့ သစ္ေတာေတြ သစ္ပင္ေတြ၊ တရုတ္ျပည္ကို ေရာင္းၾကဦးေလ။ ျမစ္ေတြကို ပိတ္ၿပီး ေဆာက္ၾကဦးဟဲ့ ဆည္ ေတြ။ အလြန္အကြ်ံ ခ်မ္းသာတာကိုမွ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အစစ္လို႔ ထင္ေနသူေတြ ထပ္လုပ္ၾကဦး။<br /><br />အခု ကိုယ့္ႏုိင္ငံေရာ ေဘးႏုိင္ငံေတြေကာ ေရေဘးခံရတာ ဒီတႏွစ္ထဲလို႔ ထင္မေနၾကနဲ႔။ ေနာက္ႏွစ္ေတြလည္း လာဦးမယ္။ တႏွစ္ထဲ ႏွစ္ခါျပန္ ေရမႀကီးဖူးလို႔လည္း ဘယ္သူကမွ အာမမခံထားဖူး။ သဘာဝမိခင္ကို စေတးပစ္တဲ့အတြက္ ျပန္ေပးရတ့ဲ တန္ဖိုးဟာ ႀကီးလွတယ္ဆိုတာ သိၾကပလား အမုိက္ေကာင္ေတြ။ ေနာက္လည္း လာဦးမယ္။ ေရမႀကီးလည္း မိုးေခါင္လြန္း တဲ့ ျပႆနာက မရိုးရေအာင္ သရုပ္ေဆာင္ျပ ပါလိမ့္ဦးမယ္။ ေရႀကီးလို႔ စပါးပ်က္၊ မိုးေခါင္လို႔ စပါးမထြက္၊ မိုးအံု႔လြန္းလို႔ စပါး မတင္တာေတြ ေနာက္ထပ္လာဦးမယ္။ ဒါေတြကို ရင္ဆုိင္ႀကံဳေတြ႔ ၿပီးကာမွ အခုအထိ သင္ခန္းစာ မယူေသးဖူး ဆိုရင္လဲ ကိုယ္ရင္တို႔ သေဘာပဲ။ သဘာဝ ေဘးအႏၱရာယ္ ဆိုတာ ပမာဏ ႀကီးမားရင္ ဘာနဲ႔မွ ကာကြယ္လို႔ မရဖူး ဆိုတာ မွတ္ၾက ေပေတာ့။ သဘာဝကို သဘာဝအတုိင္းသာ ရိွပါေစ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ေဇာ္မင္း </span><br />၂၈ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-4487321971169734651?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-58726205597618098902011-10-19T13:25:00.002+07:002011-10-19T13:28:23.356+07:00<span class="dropcaps">ေစ့</span>စပ္ေဆြးေႏြး အေျဖရွာတယ္ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ အသြင္ကူးေျပာင္းဖို႔အတြက္ မရိွမျဖစ္ အေရးႀကီးပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေနတုန္း မလိုလားအပ္တဲ့ အေႏွာက္အယွက္ေတြ ဝင္လာတတ္တယ္ ဆိုတာကလည္း ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ သဘာဝ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းၾကတဲ့အခါမွာ မိမိထင္ထား သေလာက္ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေခ်ာေခ်ာ ေမြ႔ေမြ႔နဲ႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ ဆိုတာ အလြန္ရွားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေျပာင္းလဲ တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ ေပးဆပ္ရတဲ့ တန္ဖိုးေတြက မ်ားလွပါတယ္။ ေပးဆပ္ရတဲ့ လူတန္းစားကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူတန္းစားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူတန္းစားကပဲ အာဏာရွင္ကို အာခံတာကိုး။ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြ ကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီလိုလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ပါေလ့မရိွပါဖူး။ အာခံတဲ့ လူတန္းစား ရိွလာတာေၾကာင့္ အာဏာရွင္ ႏုိင္ငံ ေတြမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ဆိုတာ ရိွလာရပါတယ္။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလို ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ကို ေဆာင္ရြက္ ေနတုန္း ေထာင့္ေပါင္းစံုက ဝင္လာတဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ရိွေနပါတယ္။ တခ်ဳိ႔အေနနဲ႔ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရးကို သေဘာ မက်တာက ကိုယ္က ခံရဖက္ကခ်ည္းပဲ ေနလာခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ ေပၚလစီ ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔တုိင္းၿပီး သေဘာမက်တာ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ကိုယ္မင္းသားႀကီး မလုပ္ရလို႔ ပတ္မႀကီး ကို ဝင္ေဖာက္ခ်င္တာ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ကိုယ့္အုပ္စုပဲ အသာစီး ရလိုမႈ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္ လက္မခံတာ။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ အမ်ား က်န္ပါ ေသး တယ္။ ဒီလိုအေႏွာက္အယွက္မ်ဳိးဟာ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာ ရိွတတ္ပါတယ္။ <br /><span id="fullpost"><br />အခုျမန္မာႏုိင္ငံက ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကလည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္းအစကို ဦးတည္ေနတယ္လို႔ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တကယ္ပဲ ေျပာဆိုေဆြးေႏြး ေနၿပီလား ဘယ္အဆင့္ကို ေရာက္ေနသလဲ ဆိုတာေတာ့ အစဦးပဲ ရိွေသးတာမို႔ လူမ်ားစုအေနနဲ႔ မသိႏုိင္ေသးဘဲ ကာယကံရွင္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အတြင္းမွာသာ သိၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံရဲ့ ျဖစ္စဥ္ကို သြားျမင္မိပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဆိုပါလိမ့္မယ္ ေတာင္အာဖရိကနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အေျခအေနက မတူဖူး။ လာေျပာမေနနဲ႔။ စာအုပ္ေလး တအုပ္ေလာက္ ဖတ္ၿပီး ဆရာလာမလုပ္နဲ႔ ဆိုတဲ့ တုံ႔ျပန္မႈေတြ ရိွတာကိုလည္း သတိထားမိပါတယ္။ တႏုိင္ငံနဲ႔ တႏုိင္ငံ မတူဖူးဆိုတာ ကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ေရေျမ သဘာဝ ကြာျခားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ လူသားတို႔အၾကားမွာ တူတာေတြ ရိွေနတာကေတာ့ ဟိုကမၻာဦး စကတဲကလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ဥပမာ တခုေလာက္ေျပာရရင္ ျမန္မာပေဒသရာဇ္နဲ႔ အေနာက္တုိင္း ပေဒသရာဇ္ေတြမွာ ဘာေတြကြာလဲ။ ကြာျခားတာေတြ မတူတာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွတာမို႔ အထူးမေျပာလိုပါဖူး။ သို႔ေသာ္ ဘုရင္ဆိုတဲ့ ရာထူးအာဏာ ျပဳတ္မသြားေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကားကန္တဲ့ နည္းနာေတြမွာေတာ့ တူပါတယ္။ နန္းစည္းစိမ္ကို ထိပါးမယ့္သူဆိုရင္ တစိမ္းမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္ေသြးကိုယ့္သား ကိုေတာင္ ဂုတ္ဆြဲၿပီး ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ လုပ္ပစ္လုိက္တာ ကေတာ့ ဘယ္ႏုိင္ငံက ပေဒသရာဇ္မဆို အတူတူပါပဲ။ တုိက္ရုိက္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာကို လူေတြမႀကိဳက္တဲ့အတြက္ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဘုရင့္ႏုိင္ငံေတြ က်ဆံုး ခဲ့ရၿပီး သာမန္ လူတန္းစားေတြ အစိုးရျဖစ္လာ ခဲ့တာပါ။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ဒီမိုကေရစီေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိး တခ်ဳိ႔ေတြ ေျပာ့ေလ့ ေျပာထ ရိွတာ တခုရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားဟာေတြ လာေျပာမေနနဲ႔။ ဒါကျမန္မာျပည္ သူတို႔နဲ႔ တုိ႔မတူဘူး ဆိုတဲ့ အျမင္အေျပာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္နဲ႔ ကိုယ္က မတူဘူးလို႔လဲ ဆိုေနေပမယ့္ တခ်ိန္ထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို ၾကည့္လုိက္ရင္ အေနာက္တုိင္းက ကူးစက္လာတဲ့ စနစ္ေတြ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘယ္သူမွ အခုေခတ္မွာ ေရွးရိုး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ပညာေရးသာ လုိက္စားမယ္ ႏုိင္ငံျခားကလာတဲ့ ပညာေရးကို အတု မယူဘူးလို႔ မေျပာပါဖူး။ ေျပာရရင္ ဗုဒၶဘာသာေတာင္ ႏုိင္ငံျခားက လာတာမဟုတ္ဖူးလား။ ဘုရားရွင္လည္း လူမ်ဳိးျခား မဟုတ္ေပဖူးလား။ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာလည္း အေနာက္တုိင္းကဟာ မဟုတ္ဖူးလား။ ကုိင္း ပညာေရးေကာ၊ ႏုိင္ငံေရးေကာ ဘာသာေရးပါ ႏုိင္ငံျခားလာတာ မဟုတ္ဖူးလို႔ ျငင္းၾကဦးမလား။ ကိုယ့္မွာမရိွခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ကုိယ့္လူ႔ အဖြဲ႔အစည္း အတြက္ လုိအပ္တဲ့အခါမွာ စုတုျပဳ လုပ္ၾကရတာကိုး။ မာနဆိုတာ လိုအပ္တဲ့ေနရာအတြက္သာ အသံုးဝင္ ပါတယ္။ မလိုတဲ့ေနရာမွာ မာနကို ခဏခဏ ထုတ္သံုး တာဟာ လမ္းမွားကို ေရာက္ေစပါတယ္။ <br /><br />ေတာင္အာဖရိကကို ျပန္သြားပါ့မယ္။ သူတို႔ ႏုိင္ငံသား လူမဲေတြလည္း တခ်ိန္က လူျဖဴအာဏာရွင္ အသားအေရာင္ခြဲျခား သူေတြကို ဆန္႔က်င္တုိက္ခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြလည္း အာဏာရွင္စနစ္ကို မႀကိဳက္လို႔ တုိက္ေနၾကတာပဲ။ ဒီေနရာမွာ လြတ္ေျမာက္လိုတဲ ဆႏၵက အတူတူပဲလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက လူဦးေရ ၁၅ သန္းေလာက္ (ခန္႔မွန္းေျခ) ရိွတဲ့ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံမွာ လြတ္ေျမာက္ေရး တုိက္ပြဲ ကာလအတြင္း ႀကိဳးပမ္းစဥ္အခါက ေထာင္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္း သား ၂၅, ဝဝဝ (ႏွစ္ေသာင္းငါးေထာင္) ေက်ာ္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အခု လူဦးေရ သန္းေပါင္း ၆ဝ (ခန္႔မွန္းေျခ) နီးပါးရိွတဲ့ ျမန္မာ ႏုိင္ငံမွာ အာဏာရွင္ကို ဆန္႔က်င္ရင္း ေထာင္က်ခံရတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂,ဝဝဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ရိွတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကြာဟခ်က္ ရိွေနတယ္ဆိုတာကို ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ငါတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက တုိက္ပြဲက သူမ်ား ႏုိင္ငံက တုိက္ပြဲ ေတြထက္ ပိုျပင္းထန္တယ္လုိ႔ ေျပာရင္ မွန္ႏုိင္ပါ့မလား။ ျမင္သာေအာင္ ေထာက္ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂၅,ဝဝဝ ေက်ာ္ရိွခဲ့တဲ့ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံလည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးနဲ႔ ေျပာင္းလဲယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂,ဝဝဝ ဝန္းက်င္ရိွေနတဲ့ ျမန္မာျပည္လည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးနဲ႔ ေျပာင္းလဲ ေအာင္ ေဒၚစုအပါအဝင္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ေဒၚစုအေပၚမွာ အားမလို အားမရျဖစ္သူေတြ ရိွေကာင္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ အခုမွ စလံုးေရစ အေျခအေနဆိုေတာ့ စိတ္ရွည္မႈနဲ႔အတူ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲသလို ေစာင့္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ လိုအပ္တာေတြ ေတြ႔ရင္ စနစ္တက် ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ေဝဖန္ေထာက္ျပေပါ့။ အဲသည့္အတြက္ ႏုိင္ငံသားတုိင္း မွာ အခြင့္အေရး ရိွပါတယ္။ <br /><br />ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံရဲ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးဟာ နယ္ဆင္ မင္ဒဲလား သမတအျဖစ္ အေရြးခံရတဲ့ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္အထိ ေလးႏွစ္ၾကာခဲ့ ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္အတြင္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ သမတ ဒီကလပ္ ဦးေဆာင္တဲ့ လူျဖဴအစိုးရနဲ႔ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား ဦးေဆာင္တဲ့ လူမဲအတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သူတို႔ နဂိုက ကုိင္စြဲ ထားတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ၊ ေပၚလစီေတြကို အျပန္အလွန္ ေလွ်ာ့ေပးၾကရ ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျမင္ရတာက အဲသလို ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို အေလွ်ာ့ေပးခဲ့တာဟာ တဖက္နဲ႔ တဖက္ အျပဳတ္တုိက္ အႏုိင္ယူဖို႔အတြက္ အကြက္ဆင္ၿပီး လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ နစ္နာေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကို ျပန္လည္ဆည္မဖို႔ အတြက္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္အတြင္း ပထမ အဆင့္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲသလို အေလွ်ာ့ေပး ေဆာင္ရြက္ ေနစဥ္ အတြင္းမွာ ႏွစ္ဖက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ယံုၾကည္မႈကို ဆက္လက္ တည္ေဆာက္ၾကရပါတယ္။ ျမန္မာ အာဏာရွင္ ေတြက ဒီကလပ္လို ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ သံသယ ဝင္မယ္ဆိုရင္လည္း ဝင္ႏုိင္ပါတယ္။ တေလွ်ာက္လံုးက လိမ္လာခဲ့ တာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဒီကေန႔ ျဖစ္စဥ္ ကိုေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါဦးလို႔ တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။<br /><br />ေလးႏွစ္ၾကာျမင့္ခဲ့တဲ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ကာလမွာ ထူးျခားခ်က္ တခုကေတာ့ ေတာင္အာဖရိက ျပည္သူေတြရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတာကိုလည္း မပိတ္ပင္ဘဲ ခြင့္ျပဳခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဒီကလပ္တို႔ လူျဖဴအစိုးရဖက္က ေလွ်ာ့ေပးခဲ့ ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို အခ်ိန္မွာပဲ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို ပ်က္စီးေအာင္ ေႏွာက္ယွက္တာေတြလည္း အမ်ားအျပား ေပၚထြက္လာပါတယ္။ အဲသလို အေႏွာက္အယွက္ ေတြေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အတြင္း အဆင့္ တခုအထိ ရရိွလာခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေတြကို ျပန္ၿပီး ဆံုးရံႈး မသြားရေအာင္ ထိန္းသိမ္းရတာက ပိုၿပီးခက္ခဲတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ အကယ္၍ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ ေတြဟာ ဆႏၵစြဲေတြ၊ မခံခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ေနာက္ကို လုိက္မိရင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္းဟာ ေနာက္ကို ျပန္လွည့္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ ေနာက္ျပန္လွည့္ မသြားရေအာင္ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သတိႀကီးႀကီး ဉာဏ္ႀကီးႀကီးထားၿပီး ျပႆနာေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္း ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို မလိုလားတဲ့ အစြန္းေရာက္ လူမဲအဖြဲ႔ အစည္းေတြနဲ႔ အစြန္းေရာက္လူျဖဴ အဖြဲ႔အစည္း တခ်ဳိ႔ တဖက္နဲ႔ တဖက္ အျပန္အလွန္ ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ သတ္ျဖတ္တာေတြလည္း အမ်ားအျပား ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရုိးရုိးသားသားနဲ႔ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတဲ့ လူမဲျပည္သူမ်ားကို အာဏာပုိင္ေတြ ဖက္ကလည္း ဒီအတုိင္း လႊတ္ထားတာ မဟုတ္ပါဖူး။ ရဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရး အစရိွတဲ့ အာဏာပုိင္မ်ားက လစ္ရင္လစ္သလို ဖမ္းဆီး ႏိွပ္စက္ သတ္ျဖတ္ ေထာင္ျခတာေတြကိုလည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လုပ္ေနတဲ့ ေလးႏွစ္အတြင္းမွာ ဆက္ၿပီးေတြ႔ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူျဖဴအစိုးရ နဲ႔ လူမဲအတုိက္ခံေတြ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး လုပ္ေနတဲ့ အဆိုပါေလးႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ အာဏာပုိင္ေတြ ေၾကာင့္ရယ္ အစြန္းေရာက္ အဖြဲအစည္းမ်ား အခ်င္းခ်င္းရဲ့ ပဋိပကၡ မ်ားေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ လူမဲ ဦးေရဟာ တေသာင္းေက်ာ္ ရိွတယ္လို႔ ေလ့လာသူမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ လူတေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ ေသခဲ့ရတာဟာ တကယ္တန္းေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္း ပ်က္ေစဖို႔အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ဒီေလာက္ေတာင္ တို႔ဖက္ကေသထားမွေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို မယံုေတာ့ဖူး။ မထူးဖူး ျပန္ခ်ကြာ ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ဳိးေတြ ျပန္ျဖစ္လာႏုိင္ ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အေႏွာက္အယွက္ေတြနဲ႔ ပဋိပကၡ ေပါင္း မ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္ေနရေပမယ့္ လူျဖဴသမတ ဒီကလပ္နဲ႔ လူမဲေခါင္းေဆာင္ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား တို႔ဟာ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး လမ္းေၾကာင္းကို အပ်က္အစီး အထိအခုိက္ မခံဘဲ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ ႏုိင္ခဲ့တာဟာ အဲသည့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမားမႈေၾကာင့္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />အေႏွာက္အယွက္က ဘယ္ေလာက္မ်ားအထိ ေပါသလဲဆိုရင္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္ခင္ တရက္အလိုအထိ ဗံုးခြဲတုိက္ခုိက္တာေတြ အပါအဝင္ ျပႆနာေပါင္း မ်ဳိးစံုကို ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ရင္ဆုိင္ခဲ့ရပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာ လည္း ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးကို မလိုလားတဲ့အတြက္ ေႏွာက္ယွက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို လည္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ပါဝင္လာေအာင္ အခက္အခဲ ေတြၾကားက ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးလို႔ မင္ဒဲလား အႏုိင္ရတာေတာင္ လူျဖဴအုပ္စု တခ်ဳိ႔နဲ႔ လူမဲအုပ္စု တခ်ဳိ႔အၾကား၊ တခါ လူမဲအုပ္စု အခ်င္းခ်င္း စသျဖင့္ ဆက္ၿပီး သတ္ၾကျဖတ္ၾက တာေတြ ရိွေနပါေသးတယ္။<br /><br />ျပန္ေကာက္ရရင္ ၁၉၉ဝ ကေန ၁၉၉၄ ခုႏွစ္အတြင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံရဲ့ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ မွာ ျပည္သူေတြ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပတာကို မပိတ္ပင္ဘဲ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ အတြက္ သင္ခန္းစာယူဖို႔ နမူယူဖို႔ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးေတြကို ကိုးကားၿပီး ျမန္မာျပည္ မွာလည္း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ အားလံုး ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္တဲ့ ကိစၥလို႔ ဆုိခ်င္ ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ဆိုတာလည္း လူသားေတြ ျဖစ္ေလေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ကို သေဘာတူတဲ့သူ ရိွသလို ကန္႔ကြက္တဲ့ သူမ်ားလည္း ရိွလာႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြရဲ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ လုပ္အား ထည့္ဝင္မႈကို တုိင္းျပည္ျပည္လည္ တည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္စဥ္ေတြမွာ အသံုးျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။<br /><br />မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ့ သံႏၷိ႒ာန္နဲ႔ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားမႈ၊ ႏုိင္ငံသား အမ်ားစုရဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ေရြးခ်ယ္မႈေတြ ကသာ ေနာက္ဆံုးမွာ အဆံုးအျဖတ္ေပး သြားလိမ့္မယ္လို႔ သံုးသပ္မိပါေၾကာင္း။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၉ ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5872620559761809890?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-81248515565279623502011-10-13T23:29:00.002+07:002011-10-13T23:33:09.121+07:00<span class="dropcaps">အ</span>က်ဥ္းသားေတြ ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ လႊတ္ေပးတယ္ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိး တဲ့ အရာမဟုတ္ပါဖူး။ ဘယ္သူမွလည္း အခ်ဳပ္အေႏွာင္ထဲမွာ မေနလိုပါဖူး။ ကေလးဘဝတုန္းကေတာင္ မိဘေတြက အျပင္ မထြက္ရ၊ အိမ္ဝင္းထဲမွာလည္း မေဆာ့ရ စာပဲက်က္ေနလို႔ ေျပာတာကို မလြတ္လပ္ဖူး၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ထဲ ေနရသလိုပဲလို႔ ထင္ခဲ့ေသးတာကိုး။ အခု ျပန္လႊတ္ေပးလုိက္တဲ့ သူေတြအထဲမွာ မပါတဲ့သူေတြ အတြက္လည္း ဝမ္းနည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရ ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ လႊတ္ေပးတဲ့အထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ဦးေရက အလြန္နည္းေနတယ္တဲ့။ အဲတာ အတြက္ အစိုးရကို ေဝဖန္တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ေဝဖန္စရာ ရိွရင္ေတာ့ ေဝဖန္ရမွာေပါ့။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာ ေတြကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အမွန္က ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းဟာ အေတာ္ေလး အကန္႔အသတ္ ရိွေနပါတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုေၾကာင့္ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုကို ကိုင္စြဲမိလို႔ (သို႔မဟုတ္) ကုိင္စြဲထားတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို မစြန္႔လႊတ္လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုကို ကိုင္စြဲထားသူ တဦးဦး ကို ေထာက္ခံမိလို႔ အားေပးမိလို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုကို ျပန္႔ႏွံ႔ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းမိခဲ့လို႔၊ ေဆာင္ရြက္ခဲ့လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုအတြက္ ခုခံတုိက္ပြဲဝင္ခဲ့လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္သူနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္လို႔ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္မႈတခုအတြက္ ေဆာင္ရြက္သူနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ့လို႔ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ ခံရၿပီး ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ် ခံရတဲ့သူေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ရိွေနပါတယ္။<br /><br />အခုက်ေနာ္ဆိုခဲ့တဲ့ အထဲမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ဆိုတာကို အဓိကထားပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီမွာ ပါခဲ့တာ မပါခဲ့တာကို ထည့္မေျပာပါ။ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွာ ပါခဲ့ျခင္း မပါခဲ့ျခင္းေတြ ထည့္မေျပာပါ။ ေျမေအာက္ကြန္ရက္ေတြမွာ ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ ခဲ့ျခင္း ရိွ-မရိွကိုလည္း အေလးေပး ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ။ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျခင္း ရိွ-မရိွ ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္ အဓိကထားၿပီး မေျပာပါ။ ဒီလူေတြလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ တခုေၾကာင့္ သူတို႔ယံုၾကည္ရာကို လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ (သို႔မဟုတ္) ယံုၾကည္ခ်က္ တခုကို ကုိင္စြဲျခင္း ဆိုတာ ဒီထက္မက ဘူးလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ ယံုၾကည္မႈ တခုခုေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းဟာ ေတာ္ေတာ္ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ သဘာဝနယ္ပယ္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />လူသားတို႔မွာ ရိွရမယ့္ ပုိင္ဆုိင္ရမယ့္ ေမြးရာပါ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ရိွရမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အေျချပဳၿပီး ခ်ဥ္းကပ္မယ္ ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သဘာဝ က်လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ လူတဦးတေယာက္ဟာ ဘာသာေရး ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္လဲ အက်ဥ္း က်ႏုိင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ဘာသာေရးယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ေထာင္ခ်တယ္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြက တိတိလင္းလင္း ေျပာမွာမဟုတ္ပါ။ တျခား ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္လို႔ အျပစ္ေပးအေရးယူတယ္ လို႔ပဲ ဆိုမွာပါ။ အမႈက ေသးငယ္ေပမယ့္ မြတ္စလင္ ျဖစ္ေနလို႔၊ ခရစ္ယန္ျဖစ္ေနလို႔ အျမင္ကပ္ ခံရၿပီး ေထာင္မက်သင့္ဘဲ က်ေနရသူေတြလည္း ရိွႏုိင္ပါတယ္ (သို႔မဟုတ္) လိုတာထက္ ပိုၿပီး ပစ္ဒဏ္ခံရတာမ်ဳိးလဲ ရိွႏုိင္ပါေသးတယ္။ ျမန္မာမဟုတ္ဘဲ တျခား တုိင္းရင္းသား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ လူမ်ဳိးေရးအရ အၾကည့္ခံရၿပီး အပစ္ဒဏ္ ပိုၿပီး ခံရသူေတြလဲ ရိွႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />မိမိမွာ ရိွရမယ့္ အခြင့္အေရးလို႔ မွတ္ယူယံုၾကည္တဲ့ အတြက္ အဲသည့္ ယံုၾကည္မႈအတြက္ ေဆာင္ရြက္ရင္း ေထာင္သြင္း အက်ဥ္း က်ခံရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ လယ္သိမ္းခံရတဲ့ လယ္သမားေတြပါ။ လယ္ျပန္မရလို႔ လမ္းမ ေပၚထြက္ ဆႏၵျပရင္း ေထာင္နန္းစံရသူေတြကို ၾကည့္ရင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ အစိုးရကေတာ့ လယ္သိမ္းတာကို တရား တယ္မတရားဘူး ဘာမွ မေျပာဘဲ ဆူပူေအာင္လံႈ႔ေဆာ္တယ္ ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ ေထာင္ခ်တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္သမား ဖက္ကၾကည့္ရင္ ဒီေျမဒီလယ္ ေတြဟာ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ဓားမဦးခ် လုပ္လာခဲ့တာမို႔ သူတို႔ပုိင္ဆုိင္တယ္၊ သူတို႔အတြက္ လြတ္လပ္စြာ ထြန္ယက္ခြင့္၊ စုိက္ပ်ဳိး စားေသာက္ခြင့္၊ ေရာင္းျခခြင့္ ရိွတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ့ အခြင့္အေရးအတြက္ သူတို႔တုိက္ပြဲဝင္ရင္း ေထာင္ခ်ခံရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးကိုလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းျခ ခံရတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာရရင္ေတာ့ Rights အခြင့္အေရးတုိက္ပြဲ တုိက္ရင္း ေထာင္ဒဏ္ အပစ္ေပးျခင္း ခံရတာျဖစ္ပါတယ္။ သံုးပြင့္ဆုိင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး ေပၚေပါက္ဖို႔၊ ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ အသိ အမွတ္ျပဳဖို႔ ဆႏၵျပရင္း အဖမ္းခံရတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သည့္အျပင္ သူတို႔ဟာ ဘယ္ႏုိင္ငံေရးပါတီ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔မွ မပတ္သက္ တာကိုလည္း ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ဆက္စပ္လို႔ ေျပာရရင္ ေရွ႔ေနကိုဖိုးျဖဴ လုိက္ေနရတဲ့ အမႈေတြဟာ မတရားသျဖင့္ လယ္သိမ္း ခံရတဲ့ လယ္သမားေတြရဲ့ အမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အလုိက္ေကာင္းလို႔ ေရွ႔ေန ကိုဖိုးျဖဴ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ ေထာင္က်ခံခဲ့ရ ေသးတယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />အဲသလိုပါပဲ။ သတင္းအလုိက္ေကာင္းလို႔၊ သတင္းအေရးေကာင္းလို႔ ေထာင္က်ခံေနရတဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြလည္း မနည္းလွ ပါဖူး။ သူတို႔လည္းဘဲ သတင္းဆိုတာ ျပည္သူေတြ လြတ္လပ္စြာ သိရိွခြင့္ ရိွရမယ္ ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ခံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရႊဝါေရာင္တုန္းက ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပခဲ့လို႔ ဖမ္းဆီးခံရၿပီး ေထာင္ဒဏ္က်ခံေနရတဲ့ သံဃာေတာ္ ေတြလည္း ဒီစာရင္းထဲမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ ကိုဇာဂနာတို႔လို လူမႈေရးအကူအညီေတြ ေပးရင္း အျမင္ကပ္ပုဒ္မနဲ႔ ေထာင္ခ်ခံရတဲ့သူေတြ လည္း ျမန္မာျပည္မွာ ရိွေနပါေသးတယ္။ <br /><br />အမွန္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကိစၥေတြကို တုိက္ရုိက္ေဆာင္ရြက္လို႔၊ လက္ဝဲလက္်ာ အယူအဆေတြကို ကိုင္စြဲမိလို႔ ေထာင္က် သူမ်ားသာ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက် ေနသူမ်ား မဟုတ္ပါဖူး။ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ဘာသာျခားေတြ၊ ျမန္မာ မဟုတ္သူ တုိင္းရင္းသားေတြ၊ ေရွ႔ေနေတြ၊ လူမႈေရးေဆာင္ရြက္သူေတြ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြနဲ႔ လယ္သမားေတြလည္း ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက် ခံေနရတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥတခုထဲဟာ ေဘာင္က်ဥ္းတယ္လို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ျမင္ပါတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနရသူေတြ အားလံုး လြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္လည္း မေဆာင္ရြက္သင့္ဘူးလား။<br /><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားဆိုတဲ့ ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်ေနခံရသူ စစ္စစ္မွန္မွန္ ဘယ္ေလာက္ရိွသလဲ။ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အက်ဳိးစီးပြားေတြေၾကာင့္ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ တမင္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး မတရား သျဖင့္ ေထာင္ခ်ခံရတဲ့ သူေတြေကာ မရိွႏုိင္ဖူးလား။ အဲသလို လူမ်ဳိးေတြ အခုလႊတ္ေပးတဲ့ အထဲမွာ ပါရင္ေကာ သူတို႔အတြက္ မေကာင္းဘူးလား။ အမွန္တကယ္ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္သူနဲ႔ ရာဇဝတ္မႈ မက်ဴးလြန္ရဘဲ မတရားေထာင္ခ် ခံရတဲ့ အက်ဥ္းသား အမ်ဳိးအစားနဲ႔ အေရအတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဘယ္ေလာက္ရိွသလဲ ဆိုတာလည္း က်ေနာ္တို႔ သိဖို႔မလိုဘူးလား။ ဘာျဖစ္လို႔ တုန္းဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ မရိွတာ ဆယ္စုႏွစ္ ၅ ခုေလာက္ ရိွခဲ့ၿပီကိုး။ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ မရိွတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ အစိုးရကေေန ဒီလူဒီလူေတြက ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားေတြလို႔ ဆိုတုိင္း ယံုၾကမွာလား။ လူေကာင္းေတြ၊ ရိုးသားသူ ေတြ၊ ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ေထာင္ေခ်ာက္မွာ ပိတ္မိသူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ေထာင္ထဲမွာ ေရာက္ေနၾကသလဲ။<br /><br />ေတာင္တြင္းႀကီးဖက္မွာ လက္ယက္ေရနံတြင္းေတြနဲ႔ အသက္ေမြးေနသူေတြ ရိွပါတယ္။ ေရနံအထြက္ေကာင္းတယ္ ၾကားၾကား ျခင္း ပုဂၢလိက စီးပြားေရးကုမၸဏီနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြ လက္ဝါးရုိက္ၿပီး ေရနံအထြက္ေကာင္းတဲ့ ေနရာေတြကို သိမ္းလုိက္တယ္။ ေလ်ာ္ေၾကးရတယ္ဆိုတဲ့ ေဒသခံတဦးစ ႏွစ္ဦးစရိွေပမယ့္ ရတဲ့ေငြက အသိမ္းခံရတဲ့ ေျမနဲ႔ႏိႈင္းစာရင္ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဖူး။ လက္ယက္တြင္း သမားေတြ ဆႏၵျပေတာ့ အဖမ္းခံရတယ္။ ေထာင္က်တယ္။ ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားလို႔ သတ္မွတ္တယ္။ ဒါဟာ အဲသည့္ သူေတြနဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြ အတြက္ မနစ္နာလြန္းဖူးလား။ ဥေပဒစိုးမိုးမႈ မရိွတာကို ေထာက္ျပတာပါ။ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ မရိွတဲ့ အစိုးရေအာက္မွာ ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားလို႔ နာမည္တတ္ထား တာေတာင္မွ သူတို႔ဟာ တကယ့္ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္သူ ေတြ ဟုတ္မဟုတ္ ဆန္းစစ္တဲ့ အျမင္နဲ႔ၾကည့္ဖို႔ လိုပါေသးတယ္။<br /><br />ေနာက္ထပ္တခ်က္ကေတာ့ အခုလို ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အနည္းငယ္အပါအဝင္ အက်ဥ္းသား ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ကို လႊတ္ေပးတာ အျပဳသေဘာ ေဆာင္တဲ့လုပ္ရပ္ျဖစ္လို႔ ႀကိဳဆိုေၾကာင္း ေျပာၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲသလို မျမင္ပါဖူး။ အာဏာပုိင္ ေတြက ဒီလူေတြကို မတရားဖမ္းထား ခဲ့တာဘဲ။ ျပန္လႊတ္ေပးရမွာေပါ့။ လြတ္လာသူေတြအတြက္ ဝမ္းသာတယ္။ သို႔ေသာ္ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ မႀကိဳဆိုႏုိင္ေသးဖူး။ အထဲက ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး ခ်ိန္ခြင္ညွာအရ သံခင္း တမန္ခင္းလို ေျပာရတာကို နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တုိင္းျပည္ျပင္ပ လြတ္လပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူေတြကပါ ေရာေယာင္ၿပီး သံႀကီးတမန္ႀကီးမ်ားလို ေျပာေနတာကိုေတာ့ နားအရသာ မခံႏုိင္ပါ၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ အက်ဥ္းမ်ားသား အားလံုးကို လႊတ္ေပးရင္ေတာင္မွ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတာ ကလြဲလို႔ မႀကိဳဆိုႏုိင္ေသးဖူး။ ဟုတ္ၿပီ ဒါျဖင့္ရင္ ခင္ဗ်ားက ဘယ္ေတာ့မွ ႀကိဳဆိုမွာလဲလို႔ ေမးတဲ့သူလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ လက္ခုပ္တီးၿပီး ႀကိဳဆိုမွာကေတာ့ ေနာင္မွာ ႏုိင္ငံသားေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ မိမိဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္ျပသတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အဲတာကို သူတို႔ရဲ့ အခြင့္အေရးတခုလို႔ လက္ခံၿပီး မဖမ္းမဆီး ေထာင္မခ်ဘဲ က်င့္ႀကံႏုိင္တဲ့ ကာလက်မွ ႀကိဳဆိုမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အပိတ္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ေဒၚစုကိုယ္တုိင္ေတာင္ တခါတုန္းက ေျပာထားတာ ရိွခဲ့တယ္မို႔လား။ We want the whole world to know that we all are prisoners in our own country. “က်မတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ အားလံုးဟာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ထဲမွာ အက်ဥ္းသားေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ကမၻာကသိေစ ခ်င္ပါတယ္။”<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၃ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8124851556527962350?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-89323611680268110232011-10-06T12:55:00.002+07:002011-10-06T12:59:21.769+07:00<span class="dropcaps">၁</span>၉၆၉ ခုႏွစ္တုန္းက အာဖရိက ႏုိင္ငံတခုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းကား တခုထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲသည့္ ေခတ္တုန္း က ေရာင္စံုရုပ္ရွင္ေတြ ရိွေနၿပီ ဆိုေပမယ့္ ဒီကားကေတာ့ အေရာင္ကေတာ့ ေရာင္စံု မဟုတ္ေသးပါဖူး။ အျဖဴအမဲ ပါပဲ။ ဘာအေၾကာင္းတုန္း ဆိုေတာ့ ကင္ညာႏုိင္ငံမွာ ရိွတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ ဘဝအေျခေန ျဖစ္စဥ္အေထြေထြကို ရုိက္ကူးထား တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာကို ရုိက္ကူးေစဖို႔ ဘ႑ာေရး အကူအညီ ထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔ကေတာ့ Save the Children ဆိုတဲ့ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔တခု ျဖစ္ပါတယ္။ တခါ အဆိုပါ သတင္းမွတ္တမ္းကားကို ရိုက္ကူးခဲ့တဲ့ သူကေတာ့ ၿဗိတိသွ် ဒါရိုက္တာ တဦးျဖစ္တဲ့ ကင္လုပ္ခ်္ Ken Loach ဆိုသူ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ကင္ညာႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ လက္ရိွဘဝကို ဒါရုိက္တာ ကင္လုပ္ခ်္က ပီပီျပင္ျပင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္သာေအာင္ ရုိက္ကူး ႏုိင္ခဲ့ပါ တယ္။ ျပကြက္တခုမွာေတာ့ ကင္ညာႏုိင္ငံက လူျဖဴလူတန္းစား တစုကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့ အခန္းပါပါတယ္။ လွလွပပ ဝတ္စားထားတဲ့ လူျဖဴအမ်ဳိး သမီးတဦးက ကင္ညာႏုိင္ငံဟာ အခုအခါမွာ တည္ၿငိမ္တဲ့ ႏုိင္ငံတခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ သမၼတကလည္း ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း ပီသၿပီး ျပည္သူေတြ အတြက္ အလုပ္လုပ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးခံရတဲ့ လူျဖဴအမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အျခားေသာ လူျဖဴအမ်ဳိးသမီး ေတြဟာ အဲသည့္အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ပုိင္ေရကူးကန္ ေဘးမွာ ဝိုင္းထုိင္ ၿပီး ေကာ့ေတးလ္ ေသာက္ေနရင္းက အဗ်ဴးခံတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တဆက္ထဲဆိုသလို လူျဖဴအမ်ဳိးသမီးက ေျပာပါတယ္။ လူမဲေတြလည္း လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္မွာ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရိွၾကေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းၿပီး ဆိုပါတယ္။ ကင္ညာက လူမဲေတြဟာ သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္နဲ႔ ဘဝမွာ အခက္အခဲေတြ ရိွေသာ္လည္း ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ သူေတြလို႔လဲ ျဖည့္စြက္ လုိက္ပါေသးတယ္။ ကင္ညာႏုိင္ငံမွာ လူျဖဴေတြေရာ လူမဲေတြေရာ အားလံုး အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ေန ပါတယ္လို႔ ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ထပ္ ျပကြက္တခုမွာေတာ့ ကင္ညာႏုိင္ငံက လူမဲေတြ လမ္းေပၚ ေတာင္းစားေနတာေတြ ပါလာပါတယ္။ သူေတာင္းစား ေတြထဲမွာ ကေလးေတြေရာ၊ အမ်ဳိးသမီးေတြေရာ၊ ကိုယ္လက္အဂၤါ မသန္စြမ္းသူေတြေရာ အစံု ေတြ႔ရပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာ သြားလာေနတဲ့ လူမဲမ်ား အားလံုးနီးပါးရဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈဟာ အေတာ္ကေလး စုတ္စုတ္ ႏုတ္ႏုတ္ ႏုိင္တာ ကိုလည္း ဒါရိုက္တာက ရုိက္ျပထားပါတယ္။ ကင္ညာလူမဲေတြဟာ အေတာ္ႀကီး ဆင္းရဲၾကတယ္ ဆိုတာကို ေပၚလြင္ေအာင္ တင္ျပထား ႏုိင္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴး ခံရတဲ့ ကင္ညာႏုိင္ငံသား လူျဖဴအမ်ဳိးသမီး ေျပာထားတာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြကို ျမင္ေနရတယ္ ဆိုတာကို ဒါရိုက္တာက ပညာသားပါပါနဲ႔ တင္ဆက္ထားတာပါ။ အတိုခ်ဳံးလို႔ ေျပာရ ရင္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူမဲ လူတန္းစားရယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားနဲ႔ အလြမ္းသင့္တဲ့ လူျဖဴေတြနဲ႔ တျခားလူမဲေတြ က ေကာင္းစားေနၿပီး သာမန္လူမဲ လူတန္းစား ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ေတြကေတာ့ မြဲျပာက်ေနတာကို အဲသည့္ သတင္းမွတ္တမ္း ရုပ္ရွင္ကားအရ သိရပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာ ေျပာရရင္ အဲသလို မြဲျပာက်ေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ႏုိင္မွာ လဲ။ ဒါေပမယ့္ အဆင္ေျပ ေနတဲ့ လူတန္းစားက အဲသည့္ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ ဆင္းရဲမြဲေတ ေနေပမယ့္ သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ လူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာတာဟာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားဆိုတာကို ဒါရိုက္တာ ႏုိင္းယွဥ္ၿပီး တင္ျပထား တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲသည့္ မွတ္တမ္းကားလဲ ၿပီးေရာ ဘာအေၾကာင္း ေတြေၾကာင့္လဲဆိုတာ အတိအက် မသိရေပမယ့္ Save the Children အဖြဲ႔က ဒါရုိက္တာ ကင္လုပ္ခ်္ကို မွတ္တမ္းဖလင္ေတြ သူတို႔လက္ထဲ အပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အပ္လုိက္ရပါတယ္။ အဲတာအျပင္ ဒါရိုက္တာ ကင္လုပ္ခ်္ဟာ သတင္းမွတ္တမ္းကားကို အဲသလို ရုိက္ကူးရပါ့မလား ဆိုၿပီး ထိုေခတ္ထိုကာလက အစိုးရတခ်ဳိ႔၊ လူတခ်ဳိ႔နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းတခ်ဳိ႔ရဲ့ ေဝဖန္တုိက္ခုိက္မႈကို အေတာ္ေလး ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ အဲသည့္ သတင္းမွတ္တမ္းကားဟာ အဲသည့္ ေခတ္ကာလတုန္းက ကမၻာ့ ပရိတ္သတ္ႀကီး သိေအာင္ ျပသခြင့္ မရလုိက္ပါဖူး။ သို႔ေသာ္ ဒါရိုက္တာက ဖလင္ ေကာ္ပီတခု ကူးၿပီး သိမ္းထားႏုိင္ လုိက္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၂ ႏွစ္အၾကာ အခု ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္မွာ အဲသည့္ ဇာတ္လမ္းဟာ ျပန္လို႔ ေပၚလာပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ ပရိတ္သတ္မ်ား မၾကာခင္ ၾကည့္ရႈ ႏုိင္ေတာ့ မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ကင္လုပ္ခ်္ရဲ့ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္က ရုိက္ကူးခဲ့တဲ့ အဆိုပါ သတင္းမွတ္တမ္းကားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ကို ဘီဘီစီ တီဗီြက ကာယကံရွင္ ဒါရိုက္တာနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ၿပီးေတာ့ မၾကားေသးခင္က ထုတ္လႊင့္ျပသခဲ့ပါတယ္။ ကင္လုပ္ခ်္ဟာ ရုပ္ရွင္ကားေကာင္း ေတြလည္း ထုတ္လုပ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ Kahty come home ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ဟာ လူမႈနယ္ပယ္ အတြင္းမွာ ရုန္းကန္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတဦးရဲ့ ဘဝကို ထင္ဟပ္ၿပီး တင္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇ဝ ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားက လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲက တခုလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ နာမည္ႀကီး ေနာက္ရုပ္ရွင္တကား ကေတာ့ Kes လို႔ အမည္ရတဲ့ ကားျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေလးတဦး ဖယ္လ္ကြန္လို႔ ေခၚတဲ့ သိန္းငွက္အမ်ဳိးအစား တေကာင္ကို ေမြးတဲ့ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဇတ္လမ္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က လူတေယာက္နဲ႔ တိရိစၦာန္တေကာင္ နားလည္မႈ တည္ေဆာက္ျခင္းလို႔ တင္စား ေျပာမယ္ဆိုရင္ ရပါတယ္။<br /><br />တခ်ိန္တုန္းက ဒါရုိက္တာ ကင္လုပ္ခ်္ဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ျဖစ္ပ်က္ေနတာ ေတြကို ထိထိမိမိ ရိွလွတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သတင္းမွတ္တမ္းကားေတြ အျဖစ္နဲ႔ ရုိက္ကူးတင္ဆက္မႈေၾကာင့္ ေထာက္ခံသူေတြ ရိွခဲ့သလို မလိုတမာ ရိွသူေတြရဲ့ တုိက္ခုိက္မႈကိုလည္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကင္လုပ္ခ်္က အခုလိုမွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ Journalist should not be attacked for journalistic work “ဂ်ာနယ္လစ္တဦးဟာ ဂ်ာနယ္လစ္အလုပ္ကို လုပ္တဲ့အတြက္ အတုိက္ခုိက္ အကန္႔အသတ္ မခံရသင့္ဖူး” လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့အဆိုဟာ မွန္ကန္တယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ မီဒီယာသမား တဦးဟာ မီဒီယာအလုပ္ေၾကာင့္ အတုိက္အခုိက္ခံရတယ္၊ အကန္႔အသတ္ ခံရတယ္ဆိုတာ မျဖစ္သင့္ပါဖူး။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း မီဒီယာသမား တဦးဟာ မီဒီယာအလုပ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ မလုပ္ဘဲ မေဆာင္ရြက္ဘဲ မီဒီယာကို အေၾကာင္းျပၿပီး (သိုမဟုတ္) အသံုးျပဳၿပီး ႏုိင္ငံေရးအလုပ္ လုပ္မယ္၊ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ တဖက္ဖက္ကုိ ဘက္လုိက္မယ္၊ လူမ်ဳိးေရး သက္သက္ဦးတည္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္မယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားကိုသာ အေရာင္တင္ေပးမယ္၊ အမ်ားျပည္သူ သိရိွခြင့္ ရိွရမယ့္ ကိစၥေတြကို အမွန္အတုိင္း မသိရေလေအာင္ ဖံုးဖိမယ္၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး တုိက္ခုိက္မယ္၊ ရလုိမႈတခုခု အတြက္ ေငြေရးေၾကးေရး အရႈတ္အရွင္းေတြ အလြဲသံုးစား လုပ္တာေတြ စသျဖင့္ ျပဳလုပ္လာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အတုိက္အခုိက္လည္း ခံရမယ္၊ အေဝဖန္လည္း ခံရပါ့မယ္၊ အဆူ အဆဲလည္း ခံရမွာ မလြဲပါဖူး။ ဒါေတြကို က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ သတင္းမီဒီယာ သမားမ်ား မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကင္လုပ္ခ်္တို႔လို အရိွကိုအရိွ အတုိင္း တင္ျပရဲတဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္မ်ဳိး သတင္းမီဒီယာသမားမ်ဳိး ေတြရဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ ေတြကို သင္ခန္းစာယူ အတုယူဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။<br /><br />ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ သတင္းမီဒီယာသမားကိုယ္တုိင္ ပါတီေထာင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္တာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဖူး။ အကယ္၍ အဲသလိုသာ လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း သတင္းမီဒီယာ သမား ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆိုလိုခ်င္တာကို ဥပမာတခုေပးၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီတုန္းက အေျခအေနတခုကို ကိုးကားၿပီး ေျပာလိုပါတယ္။ သတင္းသမား တဦး၊ ဂ်ာနယ္လစ္တဦးဟာ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျမင္ေနရတာ ေတြကို အရင္းအတုိင္း တင္ျပဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို ဝင္သင့္တယ္ မဝင္သင့္ဖူး ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သတင္းမီဒီယာ သမားကကိုယ္တုိင္က ေရွ႔ေန႔လုိက္စရာ မလိုဘူးလို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ သတင္းမီဒီယာ သမားကိုယ္တုိင္က ဘာေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ဝင္ထုိက္တယ္ (သို႔မဟုတ္) မဝင္ထုိက္ဖူး ဆိုတာကို အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္နဲ႔ အမ်ားျပည္သူကို တင္ျပေနတာဟာ ဂ်ာနယ္လစ္အလုပ္ကို လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္တုိင္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သလို အခြင့္အလမ္း တခုခု ရရလိုမႈေၾကာင့္ ဘက္လုိက္တင္ျပ ေနတယ္ လို႔လဲ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။<br />ျမန္မာသတင္းမီဒီယာ သမားမ်ား ဂ်ာနယ္လစ္ အလုပ္မ်ားကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ႏုိင္ၾကပါေစ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">ေဇာ္မင္း </span><br />၆ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8932361168026811023?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-15580845762115033002011-09-28T17:14:00.002+07:002011-09-28T17:21:59.363+07:00<span class="dropcaps">ကု</span>လားထုိင္ေနာက္ လုိက္မိလို႔ ဆိုတာနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး သမားေတြ ကုလားထုိင္လုတဲ အေၾကာင္းကို ေရးမယ္လို႔ထင္ရင္ မွားပါ လိမ့္မယ္။<a href="http://blueskyforest.blogspot.com/"> ေကာင္းကင္ျပာရဲ့ ဘေလာက္ထဲမွာ</a> ကုလားထုိင္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ကုလားနဲ႔ ဗမာဆက္စပ္ေနတာေတြ ဖတ္ရပါ တယ္။ ျမန္မာ့ လူမႈနယ္ပယ္မွာ ကုလားပါတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြကို စုၿပီးတင္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ က်န္ေသးရင္လည္း ဆက္ၿပီး ျဖည့္ပါဦး ဆိုလို႔ မွတ္မိသေလာက္ ထပ္ျဖည့္လုိက္ပါရဲ့ဗ်ာ။<br /><span id="fullpost"><br />ေကာင္းကင္ျပာထဲမွာ တင္ျပထားတဲ့ ကုလားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြကေတာ့၊<br />၁။ ကုလားကာ ၂။ ကုလားေက်ာင္း ၃။ ကုလားတက္ ၄။ ကုလားတည္ ၅။ ကုလားထုိင္ ၆။ ကုလားပဲ ၇။ ကုလားဖန္ထိုး ၈။ ကုလားျဖဴ ၉။ ကုလားမေျခေထာက္ ၁ဝ။ ကုလားမ်က္စိ ၁၁။ ကုလားေရႊ ၁၂။ ကုလားေသ ကုလားေမာ ၁၃။ ကုလား ဟင္း ၁၄။ ကုလားေအာ္ ၁၅။ ကုလားအုတ္ ၁၆။ ကုလားအုံးေဆာင္းထပ္ ၁၇။ ခ်စ္တီးကုလား ၁၈။ ကုလားတန္ျမစ္ ၁၉။ ကုလား သိုက္ က်ားကုိက္ ၂ဝ။ ကုလားဒိန္ ၂၁။ ကုလားမျခင္းဆြဲႏို႔ဆီ ၂၂။ တေပကုလားရြာ ၂၃။ ကုလားေက်ာ္ဟိန္း ၂၄။ ကုလားပလီ ၂၅။ ကုလားကင္ပြန္းသီး ၂၆။ ကုလားေလးမဆလာ ၂၇။ ဦးကုလားရာဇဝင္ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သူ႔ရဲ့ဘေလာက္ထဲမွာ ကြန္မင့္ေပးသူမ်ားထံကလည္း ေနာက္ထပ္ ထပ္ရပါေသးတယ္။ အဲတာေတြကေတာ့၊<br />၂၈။ ကေလး ကုလား ၂၉။ ေဂၚရခါးကုလား ၃ဝ။ လံျခားကုလား ၃၁။ ပန္ခ်ာပီကုလား ၃၂။ ေခၚေတာကုလား ၃၃။ ကုလား စုတ္ ၃၄။ ကုလားပိန္ ၃၅။ ကုလားနာ ၃၆။ ပုဏၰားကုလား တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မိတ္ေဆြေတြဆီကေန စံုေထာက္ေမာင္စံရွားလုပ္ၿပီး ေမးျမန္းစုေဆာင္းၿပီး က်ေနာ္ ထပ္ျဖည့္ထားတာေတြကေတာ့<br />၃၇။ ကလန္ကုလား ၃၈။ ကုလားနံနံပင္ (ပူစီနံ) ၃၉။ ကုလားတုိက္ (တုိက္အိမ္) ၄ဝ။ ကုလားခ်က္ (ဟင္း) ၄၁။ ကုလားေရာင္ (အေရာင္) ၄၂။ ကုလားမ်ဳိး ၄၃။ ကုလားစပ္ ၄၄။ ကုလားေသြးေႏွာ ၄၅။ ကုလားမ်ဳိး ၄၆။ ကုလားကျပား ၄၇။ ကုလားနံ႔ (ေရေမႊး၊ အေမႊးတုိင္) ၄၈။ ကုလားေဆး (ကြမ္းယာအတြက္) ၄၉။ ၾကက္ကုလား ၅ဝ။ ဆိတ္ကုလား ၅၁။ ႏြားႏို႔ကုလား ၅၂။ မိလႅာကုလား ၅၃။ ကုလားဘုန္းႀကီး ၅၄။ ဟိႏၵဴကုလား ၅၅။ မြတ္စလင္ကုလား ၅၆။ ရခုိင္ကုလား ၅၇။ ဗမာကုလား ၅၈။ ရွမ္းကုလား ၅၉။ ကသည္းကုလား ၆ဝ။ ကခ်င္ကုလား ၆၁။ ပန္းေသးကုလား ၆၂။ ကုလားမယား ၆၃။ ကုလားနဲ႔ရတဲ့ကေလး ၆၄။ ရုပ္ကိုက ကုလားပံုေပါက္ေန ၆၅။ ကုလားပုဆိုး (ခရုတံဆိပ္) ၆၆။ ကုလားတန္း ၆၇။ ကုလားစု (ရပ္ကြက္) ၆၈။ ကုလားမူ မူ (ပဲမ်ားေနတာ) ၆၉။ ကုလားမ်က္ရည္ ၇ဝ။ ကုလားတုတ္သုိင္း ၇၁။ ကုလားဓားေကာက္ ၇၂။ ကုလားေခါင္းဒဂၤါး ၇၃။ ေဆးကုလားမ ၇၄။ ကုလားမလုိင္ခဲ ၇၅။ ကုလားဂတ္ဗိုလ္ (မီးရထား) ၇၆။ ကုလားပံုေစတီ ၇၇။ ကုလားစပ္ (ေသြးေႏွာ) ၇၈။ ကုလားစစ္ဗာရီတပ္ ၇၉။ ကုလားသင္းခ်ဳိင္း ၈ဝ။ ကုလားဘုန္းႀကီး ၈၁။ ေဘာ္တယ္ကုလား ၈၂။ ကုလားမုတ္ဆိတ္ ၈၃။ ကုလားအပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္ ၈၄။ ကုလားဗံု ၈၅။ ေဗာင္းထုတ္ကုလား ၈၆။ ကုလားေခါင္းျပတ္သရဲ ၈၇။ ကုလားမသာ ၈၈။ ကုလားသူေဌး ၈၉။ စာရီဝတ္ကုလားမ ၉ဝ။ မန္က်ီးသီးကုလား ၉၁။ ကလယ္ကုလား ၉၂။ ဗုဒၶဘာသာကုလား ၉၃။ ကုလားလူမိုက္ ၉၄။ ကုလားေထာင္ပုိင္ ၉၅။ ဒိုဘီကုလား ၉၆။ ကုလားေစာ္ဘြား ၉၇။ ကုလား ဗမာအဓိကရံုး ၉၈။ ကုလားပုလိပ္ ၉၉။ ကုလားအရူး ၁ဝဝ။ ကုလားဆိုးသူပုန္ (ဟိုတုန္းက ရခုိင္ဖက္မွာ ရိွခဲ့တဲ့ မူဂ်ာဟစ္ သူပုန္) ၁ဝ၁။ ကုလားဓားျပ ၁ဝ၂။ ကုလားထမင္းဆုိင္ ၁ဝ၃။ ကုလားစာ စားမယ္ ၁ဝ၄။ ကုလားဦးထုပ္ (ပလီတက္ရင္ ေဆာင္း) ၁ဝ၅။ ကုလားၿမိဳ႔ေတာ္ဝန္ (ၿမိဳ႔ေတာ္ဝန္ဘုိင္ဆပ္ အမရပူရေခတ္) ၁ဝ၆။ ကုလားႏွာေခါင္းမ်ဳိး ၁ဝ၇။ ကုလား စကား ၁ဝ၈။ ကုလားေခ်ာ ေခ်ာ ၁ဝ၉။ ကုလားေဗဒင္ ၁၁ဝ။ ကုလားအဆိုေတာ္ ၁၁၁။ ကုလားသီခ်င္းကို ခုိးခ်ထား ၁၁၂။ ကုလားမိဖုယား ၁၁၃။ ကုလားဆင္ ၁၁၄။ ကုလားကြဲ် (ဘဂၤလားကြ်ဲ) ၁၁၅။ ကုလားတုိက္ၾကက္ (ဘဂၤလားမ်ဳိး) ၁၁၆။ ကုလားစပါး (ဂ်ဳံ) ၁၁၇။ ကုလားသံုးေကာင္ (ဖဲကစားျခင္းမွ) ၁၁၈။ ဖိုးကုလား (အသားမဲတဲ့ ဗမာတခ်ဳိ႔ ရေလ့ရိွတဲ့ နာမည္ ေျပာင္) ၁၁၉။ ကုလားဗမာ တြဲေရးခြဲေရး (အဂၤလိပ္ေခတ္) ၁၂ဝ။ ဂ်ဴးကုလား။<br /><br />ဒါ့အျပင္ ကုလားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားပံုလိုလို အဆိုလိုလို ဟာေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဲသည့္ အဆိုေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကုလားကိုႏိွမ္ထားတာက မ်ားပါတယ္။<br />၁၂၁။ ကုလားက်ႏြား ဘယ္ေတာ့မွ မဝယ္နဲ႔တဲ့။ ကုလားလယ္သမားက ရက္ရက္စက္စက္ ခုိင္းထားလို႔ ေသခါနီးၿပီ။ ကုိယ့္ လက္ထဲေရာက္ရင္ ေကာင္းေကာင္း ခုိင္းလို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဖူးလို႔ ဆိုလိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br />၁၂၂။ ဒီေန႔ေတာ့ ျဖစ္သလိုပဲ ကုလားပံုပံုစားလုိက္တယ္။ ကုလားေတြက ဟင္းခြက္ေတြနဲ႔ မစားဘဲ ထမင္းေပၚမွာ ဟင္းပံု စားတာကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br />၁၂၃။ ကုလားခပ္တဲ့ေရ ကုလားဖင္ေဆးတာနဲ႔ပဲကုန္။ ဒီအဆိုကလည္း ကုလားကိုႏိွမ္ထားတဲ့ သေဘာပါ။<br />၁၂၄။ ကုလားလိုစု ဗမာလိုမျဖဳန္းနဲ႔။ ဒီတခ်က္ကေတာ့ ကုလားကို ခ်ီးမြမ္းထားတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။<br />၁၂၅။ ရင္ထဲမွာ ကုလားဘုရားပြဲ လွည့္လာသလို။ ဒါကေတာ့ သိပ္မဆိုးဖူးလို႔ ဆိုရမွာေပါ့။<br />၁၂၆။ မိစၦာဒိတၳိေက်းကုလားတို႔ သီဟိုျပည္ ဗုဒၶဘာသာမင္းကို က်ဴးေက်ာ္၍ ဘုရင့္ေနာင္မွ စစ္ကူငါးေသာင္းပို႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တျခားဘာသာ ကိုးကြယ္တဲ့ ကုလားမို႔ ဒိတိၳလို႔ ႏိွမ္ၿပီး သမုတ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။<br />၁၂၇။ ကုလားနဲ႔ႏြား မသနားနဲ႔တဲ့။ ဒါကလည္း ႏွိမ္ထားတာတမ်ဳိးပါပဲ။<br />၁၂၈။ အသားကလည္း မဲလုိက္တာ ကုလားကေတာင္ အေဖေခၚရတယ္။ ဒါလည္း အသားအေရာင္အရ ႏိွမ္တာလို႔ ေျပာႏုိင္ ပါတယ္။<br />၁၂၉။ ေပရွည္လုိက္တာ ကုလားကား အတုိင္းပဲ။ ဒါကလည္း စိတ္မရွည္တာကို ကုလားရုပ္ရွင္နဲ႔ ႏုိင္းထားၿပီး ေျပတာပါ။<br />၁၃ဝ။ ဒီေကာင္ အရက္ေသာက္တာကလည္း ကုလားေမာ့ေမာ့ ေနသလိုပဲ။ ကုလားက အရက္ကို ျမန္ျမန္ေသာက္တာက ျမန္ျမန္မူးေအာင္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ျမန္ျမန္ေလး မူးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေငြကုန္ခံၿပီး ထပ္ဝယ္ေသာက္စရာ မလိုဘဲ အိမ္ျပန္ၿပီး ထမင္းစား အိပ္ရာဝင္ရံုပဲလို႔ ဆိုလိုခ်င္ဟန္ တူပါတယ္။ ဒါလည္း ႏိွမ္တာေနာက္တမ်ဳိးေပါ့။ ကုလား ကပ္ေစးႏွဲတယ္လို႔ ဆိုလိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။<br />၁၃၁။ ကုလားမႏုိင္ ရခုိင္မဲ။ ဒါကေတာ့ အားလံုးလိုလို သိတဲ့စကားပါ။ ႏွစ္မ်ဳိးလံုးကို ႏိွမ္ထားတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္ ပါတယ္။<br />၁၃၂။ ေကာင္မႏွယ္ မ်က္လံုးမွာ ကာခ်ယ္ေတြဆိုးထားလုိက္တာ ကုလားမ က်ေနတာပဲ။ ကုလားမနဲ႔တူေနေတာ့ မလွဖူးလို႔ ေျပာခ်င္တာ မ်ားလား။<br /><br />ရသေလာက္ ေလွ်ာက္စုထားတာပါ။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာစာ အသံုးအႏႈံးမွာ ကုလားစကားလံုးေတြပါေနတာ၊ ကုလားစကားလံုး က ဆင္းသက္လာတာေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနပါေသးတယ္။ ဥပမာ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဂိုေဒါင္၊ ဘူတာ၊ နံ (ျပား)၊ ခ်ာပါတီ၊ ရိုတီ၊ ပလာတာ၊ ပန္ကာ၊ လန္ဘားေက်ာက္တား၊ မလိႈင္ (လံုး)၊ ဒိန္ (ခ်ဥ္)၊ ကုလားအုတ္ (အို႔သ္)၊ ေဂၚဖီထုတ္ (ဂိုဘီ)၊ အာလူး၊ ေဘာင္းဘီ၊ လိေမၼာ္၊ ခါခ်က္ဥ (မုန္လာဥနီ)၊ အရက္ (အာရက္ခ္)၊ ဗယာ (ေၾကာ္)၊ ဂုန္နီ (အိတ္)။ ကုလားစကား လို႔ ေျပာလုိက္တာက ေယဘုယ် ျခံဳေျပာၾကတာပါ။ ျမန္မာစာေပ အသံုးအႏႈံးမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ ကုလားစကား ဆိုတာ ေရွးေဟာင္း သကၠတဘာသာ၊ ပါဠိ၊ ဟိႏၵဴ၊ ဘဂၤါလီ၊ တမီလ္၊ စတာေတြအျပင္ အာရပ္စကား တခ်ဳိ႔ေတာင္ ပါဝင္ ေရာယွက္ ေနတာ ကို ေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br />ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အထူးေလ့လာ လုိက္စားေနသူမ်ားကေတာ့ ဒီထက္ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သိၾကပါ လိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္မွေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ႏုိင္ငံေရး ဆန္ဆန္ေတြ ေရးေနရတာ ၾကာေတာ့လည္း ၿငီးေငြ႔တာေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ျပာရဲ့ ကုလားထုိင္ေနာက္ကို လုိက္မိရင္း ေရးမိေရးရာ ေရးျဖစ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမွားမ်ား အလြဲအေခ်ာ္မ်ား ပါသြားခဲ့ရင္လည္း ျပန္ျပင္ေပးပါ ေထာက္ျပေပးၾကပါခင္ဗ်ား။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၈၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-1558084576211503300?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-79537141332166495962011-09-24T09:10:00.002+07:002011-09-24T09:14:56.068+07:00<span class="dropcaps">၁။</span> ဗမာျပည္မွာ ကားေဟာင္းရိွရင္ ကားသစ္တင္သြင္းႏုိင္ခြင့္ ရိွတယ္ဆိုတဲ အသံေတြ အခုတေလာမွာ ၾကားေနရပါတယ္။ ကားေဟာင္းရိွသူေတြ အတြက္ ဝမ္းသာစရာပဲလို႔ ေျပာရမလား၊ ကားသစ္သြင္းဖို႔ အခြင့္ အလမ္း ရေနသူေတြအတြက္ ၾကားကေနပိုၿပီး အက်ဳိးရိွမလား ဆိုတာေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာေပါ့။ တဖက္ကျပန္ၾကည့္ရင္ အဲသည့္ ကားေဟာင္း ကားသစ္ ကိစၥေၾကာင့္ ကားေစ်းကြက္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္လာႏုိင္ တာ ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ေဒၚလာေစ်းေတြ တက္ျပန္ၿပီ၊ က်ျပန္ၿပီ၊ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ပိုမာလာတယ္၊ ေပ်ာ့ဆင္းသြားတယ္ စတာေတြ အကုန္လံုးလဲ ျဖစ္ႏုိင္တာေပါ့။ ဘာဘဲေျပာေျပာ ကားေဟာင္းေပ့ စုတ္ေပ့ဆိုတာေတြကို သံေခ်းခြာေဆးသစ္သုတ္ ၿပီးေတာ့ ျပန္ေမာင္းလို႔ရေအာင္ လုပ္ ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္း ေတြလည္း တဆက္ထဲ ျမင္ရၾကားရျပန္တယ္။ ကံေကာင္းသင့္သူေတြ ကံေကာင္းပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္း ပါတယ္။ ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။<br /><span id="fullpost"><br />၂။ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရတက္မွ ကခ်င္နဲ႔လည္း တုိက္ပြဲျပန္ျဖစ္၊ ရွမ္းနဲ႔လည္းျဖစ္၊ ဒီေကဘီကလည္း ေကအန္ယူ နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ျပန္တုိက္။ စစ္ပြဲျဖစ္ေတာ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ ဆိုတာရိွလာျပန္ေရာ။ ေပၚတာဆြဲတာ၊ လူသတ္တာ၊ မုဒိန္းက်င့္ တာ၊ လုယက္တာ၊ ရြာမီးရိႈ႔တာေတြကို စစ္တပ္က ထံုးစံအတုိင္း လုပ္တာေတြလည္း ေတြ႔ေနရဆဲ။ စစ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ေျမဇာပင္ ဆိုတာ ရိွတတ္တာမို႔ မထူးဆန္းပါဖူးလို႔ တခ်ဳိ႔ကလည္း ေျပာၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း တုိက္ပြဲဆင္ေနမယ့္ အစား အခုမိုးတြင္းမွာ ေရေဘးဒဏ္ ခံရတဲ့ ၿမိဳ႔ေတြနယ္ေတြမွာ စစ္သားေတြက သဲအိတ္ဖို႔၊ လူေတြကိုကယ္၊ ကြ်ဲႏြားေတြကို ေရလြတ္ရာ ပို႔ေပး၊ ရိကၡာေတြလည္းေဝေပး ဆိုရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ျမင္မိပါရဲ့။ အစိုးရအေနနဲ႔ စစ္တုိက္ရင္း ကုန္မယ့္ ပုိက္ဆံေတြကို အဲသလိုမ်ဳိး လုပ္ငန္းေတြမွာ မသံုးစြဲသင့္ဖူးလား။ ျဖစ္ေစခ်င္တာကို ေျပာတာပါ။ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ မျဖစ္ႏုိင္ဖူး ဆိုတာေတာ့ ဆႏၵအေပၚ မူတည္ပါတယ္။ <br /><br />၃။ အစိုးရသစ္က ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို ေလွ်ာ့ခ်မယ္ဆိုၿပီး ေျပာေနတယ္။ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးကို ဦးေမာ့လာေအာင္ လုပ္မယ္ ထုိင္းနဲ႔ဗီယက္နမ္လို ႏုိင္ငံျခား ဆန္တင္ပို႔တာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ေအာင္လည္း ျပန္ၿပီးေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ လယ္သမားေတြရဲ့ ေျမေတြကို စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး သိမ္းယူတကာတဖံု၊ စစ္တပ္ ကိုယ္တုိင္က တပ္ပုိင္င္စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ သိမ္းလို႔တသြယ္ ဆိုတာေတြက မျမင္ခ်င္အဆံုး၊ မၾကားခ်င္အဆံုးပါ။ အင္း ခက္တာကလည္း ဗမာျပည္မွာ ရိွတဲ့ ဥပေဒက လယ္လုပ္သူ လယ္လုပ္ခြင့္ဆိုတဲ့ ဥပေဒပဲ ရိွတာကိုး။ လယ္လုပ္သူ လယ္မပုိင္ဘူးလို႔ ဆိုထားတယ္။ ဟိုတုန္းကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသားေငြရွင္ေတြကို ေၾကာက္လို႔ အဲသည့္ ဥပေဒ ထုတ္ခဲ့ရ တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကို ေၾကာက္ေနရလို႔ အဲသည့္ ဥပေဒကို ဆက္ၿပီး သက္ဆိုးရွည္ခုိင္းတာ လဲေတာ့ မသိဖူး။ ပိုဆိုးတာက ဒီဖက္ေခတ္မွာ ဘိုးဘြားပုိင္ ဆိုတာမရိွဘူးတဲ့။ ေျမတင္မကဖူး ေလထု ေရထုေတာင္ ႏုိင္ငံေတာ္က ပုိင္တယ္လို႔ ဆိုထားတာကိုး။ ဒီေျမယာ ဥပေဒႀကီးကိုလည္း ေခတ္နဲ႔အညီ ေျပာင္းေစခ်င္တယ္။ ဘယ္သူ ေတြကမ်ား ေျပာင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္မလဲ။<br /><br />၄။ ကမၻာမွာ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္တာရဲ့ အဆက္ေၾကာင့္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ တခြင္လံုးက ႏုိင္ငံေတြမွာ စပါး ခင္းေတြ ေရျမဳပ္ေနတယ္။ ဗမာျပည္လည္း တၿပိဳင္နက္ထဲ ဒါကို ရင္ဆုိင္ေနရတယ္။ ေရွ႔ႏွစ္မွာ စပါးအထြက္ႏႈန္း က်ဆင္းမွာမို႔ စပါးေစ်း ဆန္ေစ်းတက္မွာ ေသခ်ာေနတယ္။ ရိွသူေတြ မေထာင္းတာေပမယ့္ ဆင္းရဲသားေတြ ပိုၿပီးငတ္ၾကဦးမယ္။ ငတ္တဲ့အတြက္ ကေလးေတြ ေက်ာင္းထြက္ရဦးမယ္။ အရြယ္ေကာင္းေတြက အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြမွာ သြားၿပီး ကြ်န္ခံရတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကဦးမယ္။ ငတ္တဲ့သူေတြ ပိုမ်ားလာရင္ ရာဇဝတ္မႈေတြကို ပိုၿပီးမ်ားလာ ႏုိင္မလား။ အဲတာအတြက္ အစိုးရက ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားသလဲ။ အစိုးရမွာ အေရးၾကံဳရင္ လူထုကို ကူညီဖို႔ အရန္ထားထားတဲ့ ဆန္ေတြ ရိကၡာေတြ ဘာေတြညာေတြ ရိွသလားလို႔ သိခ်င္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အစိုးရအေနနဲ႔ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားတယ္လို႔ တခုမွ မၾကားမိေသးပါ။ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးကိစၥေတြ ဒီမိုကေရစီေရး ကိစၥေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေန ၾကလုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္ ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ ထင္ပါ့ တေလာက ေျပာသြားတယ္မို႔လား သူဟာ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားပါတဲ့။<br /><br />၅။ နာဂစ္အၿပီး အခုအထိ နာလံမထူႏုိင္ေသးတဲ့ ဧရာဝတီတုိင္းက လယ္သမားေတြဟာ ေရတြက္လို႔ မကုန္ႏုိင္ပါ။ အစိုးရ အေဟာင္းဆီ ကေရာ၊ အစိုးရအသစ္ဆီကပါ ဘာအကူအညီမွ ေလာက္ေလာက္လားလား မရၾကေသး။ ဒါ့အျပင္ ဒီႏွစ္ထဲ ေရႀကီးတဲ့ ဒဏ္ကို မၾကာခဏဆိုသလို ခံေနရေသးတယ္။ ဧရာဝတီတုိင္းသာမက က်န္တဲ့ ေဒသေတြမွာ လည္း ေရႀကီးတဲ့ ဒဏ္ကို ခံေနရတယ္။ လူေတြ မြဲသထက္ မြဲလာတာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီၾကားထဲ နာဂစ္ၿပီးကထဲက ကယ္ဆယ္ေရးကို အေၾကာင္းျပၿပီး ႏုိင္ငံျခား အလွဴရွင္ဆီက ပုိက္ဆံေတြနဲ႔ ေကာင္းစားေနတဲ့ ျမန္မာ အန္ဂ်ီအို ေတြလည္း ရိွလာေနတယ္။ ဒါကို လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြ (စီဗယ္ဆိုဆုိက္တီး) အားေကာင္းလာၿပီလို႔ ဆိုႏုိင္မလား။ နာဂစ္ဆိုေတာ့ နာဂစ္အၿပီးမွာ အကူအညီလိုေနတဲ့ သူေတြအတြက္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြနဲ႔ အထူးတလည္ အပင္ပန္းခံၿပီး ကူညီခဲ့တဲ့ ဂတုံးႀကီးကို သတိရ လုိက္ပါရဲ့။ အခုေတာ့ ေျမာက္ပုိင္းက ဘဝတကၠသိုလ္ တခုမွာ ေလ့လာေရးေတြ လုပ္ေနတယ္ထင္ပါ့။<br /><br />၆။ ရခုိင္ကေန တရုတ္ျပည္ကို ဓာတ္ေငြ႔နဲ႔ ေရနံသယ္ဖို႔ ပုိင္းလုိင္းသြယ္ေနတာ ဘယ္သူ႔ေတြအတြက္ ပိုအက်ဳိး ရိွမွာလဲ။ ပုိက္လုိင္း ေဆာက္လုပ္ေရး ရပ္တန္႔သြားေအာင္ ဘယ္သူမွ မတားျမစ္ႏုိင္ေသး။ ဓာတ္ေငြ႔ကိစၥ ေျပာရရင္ ဗမာ တျပည္လံုး မဆိုထားနဲ႔ ရခုိင္သားတို႔ေတာင္ ဓာတ္ေငြ႔ကို ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ သံုးရေစ့မယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ အာမမခံထား။ ျမစ္ဆံု ဆည္ ေဆာက္မွာ လည္း ရပ္တန္႔ဖို႔ အခုမွ ဝုိင္းေအာ္ေနၾကဆဲ။ ႏွစ္ဖက္အစိုးရကေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ပါ။ မျဖစ္ျဖစ္ ေအာင္ ဆက္လုပ္ မယ္လို႔ ေျပာတဲ့ ဝန္ႀကီးလည္း ေပၚလာတယ္။ သူက အဲတာကို ဧရာဝတီေရာဂါလို႔ နာမည္ေတာင္ ေပးလုိက္ေသးတယ္။ အေရးထဲမွာ ငတိနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က နာမည္လာတူ ေနေသးတယ္။ ဒီငနဲဟာ သူတို႔အတြက္ေတာ့ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံသားေတြ အဖို႔ေတာ့ သစၥာေဖာက္ပဲ။ ျမစ္ဆံုကိစၥကို မရပ္တန္႔ရင္ ႏုိင္ငံသားေတြဖက္က ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ တခုတခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဘယ္သူေတြ လုပ္ၾကမွာလဲ။ ဘာေတြ လုပ္ၾက မွာလဲ။ <br /><br />၇။ နာမည္ႀကီး အထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ ကေလးကို ေက်ာင္းအပ္ခ်င္ရင္ ေက်ာင္းအုပ္ကို သိန္းဂဏန္း လာဘ္ထိုး ရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါ့အျပင္ အတန္းပုိင္ ဆရာဆရာမေတြ အိမ္မွာထပ္သင္တဲ့ အပိုခ်ိန္ မတက္ရင္လည္း အျငဴစူ ခံရတယ္ တဲ့။ ေက်ာင္းက နာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိး တပ္ၿပီး ေတာင္းခံတဲ့ အလွဴေငြကို မေပးႏုိင္ရင္လည္း ကေလးမ်က္ႏွာငယ္ရသတဲ့။ ေက်ာင္း ဆရာ ဆရာမေတြလည္း နာမည္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ပိုစ့္တင္က်လိုတယ္ ဆိုရင္ အထက္ကို ျမက္ျမက္ေလး လာဘ္ထိုးရသတဲ့။ ဟိုေခတ္တုန္းကလို ငွက္ေပ်ာတခုိင္၊ လက္ဖက္တထုပ္၊ ကိတ္မုန္႔တလံုးေလာက္နဲ႔ သြားကန္ေတာ့ရင္ အိမ္ထဲကမ်ား ကန္ထုတ္ခံရမလား မသိ။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီေခတ္မွာ အမ်ဳိးသား ေက်ာင္းဆရာထက္ အမ်ဳိးသမီး ေက်ာင္းဆရာမေတြ ပိုမ်ား လာတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီအတုိင္းဆို ပညာေရး ေလာကအတြင္း လာဘ္စားေနသူ ေတြထဲမွာ အမ်ဳိးသမီး အေရအတြက္က ပိုမ်ားလာတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္တာေပါ့။ ဒါဆိုရင္ အမ်ဳိးသမီး တန္းတူအခြင့္အေရး ရလာတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္မလား။<br /><br />၈။ ေအာက္ေျခစစ္သားေတြ၊ အရာရိွငယ္ေတြနဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြလည္း ငတ္ေနၾကသတဲ့။ တခ်ဳိ႔ ရဲေဘာ္မိန္းမေတြနဲ႔ သမီးေတြ မေကာင္းတေရာင္းေတာင္ လုပ္စားေနရၿပီလို႔ ဆိုတာေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။ ကိုယ့္သက္ဆုိင္ရာတပ္မွာ လိုအပ္တဲ့ ေငြအတြက္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ရွာစား ဆိုၿပီး အထက္က ၫႊန္ၾကားသတဲ့။ အဲသလို ေအာ္ဒါေအာက္မွေတာ့ ေအာက္မွာ ငတ္ေနတဲ့ သူေတြက လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေတာ့မွာေပါ့။ ဘာဆန္းေတာ့မလဲ။ ဆင္းရဲလြန္းတာက မေကာင္းတာ မွန္သမွ် ဆိုးတာမွန္သမွ်ကို ဝမ္းပန္းတသာ သယ္ေဆာင္လာေလ့ ရိွတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ့ မဟတၱမ ဂႏီၵက ဆင္းရဲတြင္းနက္ျခင္းဟာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး အၾကမ္းဖက္မႈလို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ေကာင္းကင္ျပာ ဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြ တဦးကေတာ့ ဆင္းရဲတြင္းနက္ျခင္းဟာ အကုန္ဖန္တီးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ဘုရားသခင္ ေပၚေပါက္လာတယ္ ဆိုတာဟာလည္း ဆင္းရဲမႈက ဖန္တီး ေပးလုိက္တာလို႔ သူက ဆိုထားတယ္။ ဟုတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲလြန္းေတာ့ အရင္တုန္းက မၾကားဖူးတာေတြ မႀကံဳဖူးတာေတြနဲ႔ အတူ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ေတာ့မွာကိုး။<br /><br />၉။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရိွေနတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ရာဇဝတ္သားေတြထဲမွာေရာ အကုန္လံုးက အမွန္တကယ္ ရာဇဝတ္မႈက်ဴးလြန္လို႔ ဥပေဒေၾကာင္းအရ တရားနဲ႔အညီ စစ္စစ္မွန္မွန္ အျပစ္ေပးခံရ တာလား။ အဲသလို မဟုတ္ဖူးဆိုရင္ ရာဇဝတ္သားေတြထဲမွာ မတရားသျဖင့္ ေထာင္ခ်ခံေနသူေတြလည္း ရိွဦးမွာေပါ့။ ေျပာရရင္ လယ္သိမ္းခံရလို႔ ဆႏၵျပတဲ့ လယ္သမားေတြ ေထာင္က်တယ္ဆိုရင္ သူတို႔ကို ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားလို႔ သတ္မွတ္မလား၊ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား လို႔ သတ္မွတ္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ထပ္ အမ်ဳိးအမည္ တခုေလာက္ တပ္ေခၚလို႔ရမလား။ ကပ္တီးကပ္ဖဲ့ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္၊ ဒါလည္း ႏုိင္ငံေရး မမည္ဖူးလား။ မည္တယ္ဆိုရင္ တခ်ဳိ႔ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားေတြကိုလည္း ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား သဖြယ္ သတ္မွတ္လို႔ မရႏုိင္ဖူးလား။ သူတို႔တေတြ ေထာင္ကမလြတ္ေသးတာ လႊတ္ေပးျခင္း မခံရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ဗမာအစိုးရကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖိအားမေပးလို႔လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဒီမို ကေရစီ ေအာ္လြန္းတဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြ တာဝန္မေက်တာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ မဆုိင္ဖူးေပါ့ေနာ။<br /><br />၁ဝ။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ တုိက္ဖ်က္မယ္လို႔လည္း အစိုးရသစ္က ေျပာထားေသးတယ္။ ဘယ္လိုတုိက္ဖ်က္မွလဲ ဆိုတာေတာ့ အေသးစိတ္ မသိရေသးဖူးေပါ့။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေတာ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူတာကို စံုစမ္းစစ္ေဆး အေရးယူတဲ့ ေကာ္မရွင္တခု ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေက်ာ္ေလာက္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ လံုျခံဳေရးဆုိင္ရာ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲ တခုလုပ္ခဲ့တယ္။ လံုျခံဳေရး ဆိုလို႔ စစ္ေရးစစ္ရာေတြ ပါတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဖူး။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ႀကီးမားလာျခင္းဟာ သာမန္ျပည္သူေတြရဲ့ ဘဝကို မလံုၿခံဳေစဖူးလို႔ သတ္မွတ္တာေၾကာင့္ပါ။ အထူးသျဖင့္ တရားစီရင္ေရးမွာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ စိုးမိုးေနရင္ သာမန္ႏုိင္ငံ သား ေတြအတြက္ အက်ဳိးယုတ္ေစတယ္ ထိခုိက္ေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ တုိက္ဖ်က္ေရးမွာ လိုအပ္တဲ့ နည္းနာေတြ အမ်ားႀကီးရိွတဲ့ အထဲမွာ သတင္းမီဒီယာကေန ေဖာ္ထုတ္ျခင္းဟာ အထိေရာက္ဆံုးလို႔ ေထာက္ျပ ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းက သတင္းမီဒီယာမ်ား အထူး နမူနာယူဖို႔ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ မေရးရဲတာ မေဖာ္ထုတ္ ရဲတာေတာ့ ေနာက္တပုိင္းေပါ့။<br /><br />ျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမိုမေရစီ မရေသးတာ၊ စစ္တပ္ကို ႏုိင္ငံေရးကေန လံုးလံုးဖယ္ခြာသြားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးတာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ တုိင္းျပည္ထဲက ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကို ေျပလည္ေအာင္ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေသးတာ အသက္ ၆၆ ႏွစ္ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ ဟိုအဖြားႀကီးေၾကာင့္လို႔ စြပ္စြဲေနတာမ်ဳိးေတြ ေတြ႔ေန၊ ဖတ္ေန၊ ၾကားေန ရပါတယ္။ ဟုတ္ပါ့မလားဗ်ာ။ လူတဦးထဲက အဲတာေတြ အကုန္လံုး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါ့မလား။ က်န္တဲ့သူေတြကေကာ မဝုိင္းေတာ့ မဝန္းေတာ့ ဖူးလား။ လဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ဒူးကေလးႏွံ႔ၿပီး ေဆးလိပ္ကေလးဖြာ၊ တတ္ႏုိင္သူေတြက ဘီယာဆုိင္ထုိင္၊ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ မိုးေအးေအးမွာ လင္မယားခ်င္း အိပ္ယာထဲမွာ ဖက္အိပ္ေန၊ အဲတာမ်ဳိးေတြ မ်ားေနၿပီး လုပ္အားကို ေလနဲ႔ပဲ ထည့္ဝင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူအမ်ား ေက်နပ္ေအာင္ ဟိုအဖြားႀကီး တေယာက္ထဲ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ရုန္းႏုိင္မလဲ။ ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲထည့္ခဲ့ယံုနဲ႔ တာဝန္က မၿပီးေသးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကိုယ္သာ အဲသည့္ အဖြားႀကီး ေနရာမွာဆိုရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့ စဥ္းစားဖို႔ လိုပါတယ္။<br /><br />အိမ္ကေလးဆိုတဲ့ ဝတၳဳထဲက ေလွသူႀကီးကေတာ္လို အေျပာမ်ဳိး ေျပာရရင္ အေျပာခံရတ့ဲ သူမ်ားဖက္က ခံရခက္ပါ လိမ့္မယ္။ ေလွကို ဓားျပတုိက္ေတာ့ ဓားျပက ေငြႏွစ္ရာေတာင္းသတဲ့။ ေလွသူႀကီးကေတာ္က “မင့္ႏွယ္ကြယ္ ေတာင္းမွေတာင္း တတ္ ပေလ။ ပစၥည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေလွတေခါက္ အသြားအျပန္ ေရာင္းဝယ္တာမွ ၄၅ က်ပ္ေလာက္ပဲ ရတဲ့ဟာ ေငြႏွစ္ရာ ဘယ္လို ေပးႏုိင္မလဲ” လို႔ ဓားျပကို ေျပာပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဓားျပကို “မင္းမယံုရင္ မင္းကဒီေလွကို ယူလုိက္ၿပီး အေရာင္း အဝယ္လုပ္ ငါက ဓားျပလုပ္မယ္” ဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလွသူႀကီးကေတာ္က ဓားျပကို ေငြအစိတ္ ထုတ္ေပး လုိက္သတဲ့။ ဓားျပလည္း ေက်နပ္ၿပီး ေလွေပၚက ဆင္းသြားပါတယ္။ ဆိုခ်င္တာကေတာ့ အဖြားႀကီး လုပ္ေန တာကို မေက်နပ္တဲ့ မႀကိဳက္တဲ့ ဓားျပလိုလူေတြ တလွည့္ေလာက္ ေလွထိုးၿပီး ေရာင္းဝယ္ၾကည့္ပါလားလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၃ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-7953714133216649596?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-28381291804929244762011-09-15T07:17:00.002+07:002011-09-15T07:26:43.645+07:00<span class="dropcaps">ျမို့</span>ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တခုမွာ မိတ္ေဆြတစု ဝိုင္းထိုင္ျပီး စကားေျပာေနျကတယ္။ ေျပာတဲ့ အေျကာင္းအရာေတြကေတာ့ စစျခင္းမွာ အလုပ္အကိုင္နဲ့ စီးပြားေရး အေျကာင္းေတြပါဘဲ။ သို့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုး ေျပာစရာကုန္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း နိုင္ငံေရးဖက္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ နိုင္ငံေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့လည္း သန္ရာသန္ရာေတြကို ေျပာျကျပန္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ ကေတာ့ ေတြ့ဆံုေဆြးေနြးေရးတဲ့၊ တခို့်ကေတာ့ ဖက္ဒရယ္မူတဲ့၊ တခို့်ကေတာ့ ျပည္လံုးကြ်တ္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လုပ္ရ မယ္တဲ့၊ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ မရသမွ် တိုင္းျပည္မွာ ေမွာင္ျကီးက်ေနဦးမယ္တဲ့၊ တခို့်ကေတာ့ စစ္တပ္ထဲမွာ သူတို့ခ်င္း အျကီးအက်ယ္ ကဲြေနျပီတဲ့။ ေျပာတာေတြကေတာ့ စံုမွစံုပဲ။ တဦးနဲ့တဦးလည္း သေဘာထားျခင္း အယူအဆျခင္း မတူျကတာကလည္း အမ်ားျကီးပါ။ မည္သို့ပင္ဆိုေစကာမူ ေနာက္ဆံုးမွာ တူတာတခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ အဲ တကယ္ တိတိက်က် ေျပာရရင္ နွစ္ခုေပါ့။<br /><span id="fullpost"><br />ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေျကာင္းေပၚ ေရာက္ခ်င္တာရယ္၊ ေနာက္တခ်က္ ကေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုမွာ ဆည္ျကီးေဆာက္မွာကို မေထာက္ခံျကတာရယ္ပါ။ အဲသည့္ နွစ္ခ်က္မွာေတာ့ လူတိုင္း သေဘာ ထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္ျကပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာလည္း အစိုးရသစ္နဲ႔ ပတ္သက္လို့ ေျပာျက၊ ထင္ေျကးေပးျက တာေတြလည္း ေသာေသာညံ ေနပါတယ္။<br /><br />ပထမတဦးက ဒီလိုဆိုပါတယ္။ ယူနီေဖာင္းခြ်တ္ အစိုးရ (သို့မဟုတ္) စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ ေနာက္ထပ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ထက္ မနည္း ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ့ အာဏာကို ဆက္ျပီး ယူထားလိမ့္မယ္လို့ သူ့ထင္ေျကးကို ေျပာပါတယ္။ တသက္လံုး ကိုင္ထားလို့ ရမယ္ဆိုရင္ လည္း မလႊတ္တမ္း အာဏာကို ကိုင္ထားဖို့ နည္းေပါင္းစံုနဲ့ ျကိုးစားလိမ့္မယ္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အတိုက္ခံ အင္အားေကာင္းဖို့ လက္ခံလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဖူးလို့ တင္ျပလာပါတယ္။ အဲေတာ့ ဘာကို သက္ေသျပသလဲဆိုရင္ မယံုရင္ ၂ဝဝ၈ အေျခခံ ဥပေဒကို ျကည့္ထားျက အဲတာျကီးက အလာကား ထားထားတာ မဟုတ္ဖူးလို့ သတိေပးပါတယ္။ ဆိုလိုတာ ကေတာ့ အစိုးရဟာ အေျခအေန မဟန္ရင္ စစ္တပ္ကို အာဏာသိမ္းခိုင္း ဦးမယ္လို့ ေျပာျခင္တာပါ။ ေနာက္တခ်က္ ကလည္း အာဏာအျမဲတန္း ရိွေနရင္ တိုင္းျပည္ရဲ့ စီးပြားေရးခြင္မွန္သမွ်ကို သူတို့ အုပ္စီးခ်င္သလို အုပ္စီးနိုင္တာကိုလည္း ထဲ့တြက္ဖို့ မေမ့နဲ့လို့ သတိေပး ပါေသးတယ္။ သန့္ရွင္းတဲ့ အစိုးရျဖစ္ရမယ္၊ ဥပေဒ အထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရိွရဖူး၊ ေဒၚစုနဲ့ ေတြ့တယ္ စကားေျပာတယ္ ဘာညာဆိုတာ လူျမင္ေကာင္းေအာင္ အာပလာ လုပ္တာလို့လည္း ဆိုပါတယ္။ အာဏာကို ဘယ္လို အရပ္သားမ်ဳိးမွ မေပး ေရးခ် မေပး ဆိုတဲ့ ေပၚလစီ ဗိုလ္ခု်ပ္ေတြဆီမွာ ရိွေနပါ ေသးတယ္တဲ့။ စားပဲြကို လက္ညိုးနဲ့ တေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္ရင္း အဲသလို သေဘာထား တင္းမာတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက အမ်ားစု ျဖစ္တယ္လို့ ေျပာရင္း သူ့စကားကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ဒုတိယ တဦးကေတာ့ ပထမလူရဲ့ အဆိုကို ေခါင္းခါရင္း အဲသည္လို့ေတာ့ မဟုတ္ေသးဖူး ထင္တယ္ဟု ေျပာရင္း သူ့အျမင္ကို ေျပာပါတယ္။ ဒုတိယလူက သူျကားထားတယ္ ဆိုတာေတြကို ရွင္းျပပါတယ္။ သူက စစ္တပ္အသိုင္းအဝိုင္းနဲ့ နီးစပ္တယ္ ဆိုေတာ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအေျကာင္း၊ သူတို့ျကားထဲမွာ ရိွေနတဲ့ အတြင္း ျပႆနာေတြကို ထိုက္သင့္သေလာက္ သိေျကာင္း လည္း စကားခံပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲမွာ အုပ္စုကဲြေနတာ အမွန္ပဲတဲ့။ သူသိထားတဲ့ အားေကာင္းတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အုပ္စု တခုကေတာ့ ေနာက္တျကိမ္ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြအထိ အနိုင္ရျပီး အာဏာကို ကိုင္ထားဖို့ လိုတယ္လို့ ဆိုသတဲ့။ အဲသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အုပ္စုက ၂ဝ၂ဝ ခုနွစ္ေလာက္ျကမွ ေဒၚစုနဲ့ အတိုက္ခံ ေပါင္းစံုကို နည္းနည္းေလာက္ ေခါင္းေထာင္ခြင့္ ျပန္ေပးသင့္တယ္လို့ တြက္ခ်က္ ထားတယ္ ဆိုပဲ။ ေခါင္းျပန္ေထာင္ခြင့္ ေပးတယ္ဆိုတာ ကလည္း တကမၻာလံုးမွာ ဒီမိုကေရစီ ေအာ္ေနေတာ့ ေရရွည္မွာ ဒါကို လြန္ဆန္ဖို့ ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္မွန္းလည္း သူတို့က သိထားလို့ပါတဲ့။ သို့ေသာ္လည္း အတိုက္ခံေတြကို ေခါင္းေထာင္ခြင့္ ျပန္ေပးတဲ့ ၂ဝ၂ဝ ခုနွစ္ မေရာက္ခင္ စားစရာရိွထားေတြ စားထားျက၊ ဝါးစရာ ရိွတာေတြ ျမန္ျမန္ ဝါးထားျက၊ ခါးျကားလိမ္ထားရမယ့္ ဟာေတြ လူမသိေအာင္ လိမ္က်စ္ထားျက ဆိုျပီး သူတို့ အခ်င္းခ်င္း လက္တို့ ထားတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဒုတိယလူရဲ့ သီအိုရီပါ။<br /><br />တတိယလူကလည္း သူ့အျမင္ကို ေဆြးေနြးလာပါတယ္။ သူကေတာ့ နည္းနည္းေလး အေကာင္းျမင္တတ္တယ္လို့ မိတ္ေတြမ်ား အျကားမွာ သတ္မွတ္ခံရပါတယ္။ ပထမလူနဲ့ ဒုတိယလူဟာ အဆိုးဖက္ျမင္တာက နည္းနည္းကဲေနတယ္လို့ သူကတခ်က္လွမ္း ေထာက္လိုက္ပါ ေသးတယ္။ သူလည္း စစ္တပ္နဲ့ နီးစပ္တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ စစ္တပ္အသိုင္းအဝိုင္း ဖက္ကေန သူျကားထား တာက ဒီလိုတဲ့။ အခုစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြထဲမွာ တခ်ဳိ႔က အန္အဲဒီကို တရားဝင္ ျပန္လည္ဖဲြ့စည္းဖို့ ဆနၵရိွေနျကသတဲ့။ အဲတာ ေျကာင့္ ေဒၚစုကိုလည္း အဲတာနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ျကိတ္ေဆြးေနြး ျကိတ္ညိွထားတယ္လို့ ျကားရေျကာင္း ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒါမွ ေဒၚစု နဲ့ သူရဲ့ပါတီဟာ လာမယ့္ ၂ဝ၁၅ မွာ ထပ္မံက်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြ ဝင္နိုင္မယ္လို့ ထပ္ေလာင္း ေျပာပါတယ္။ အဲသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႔က ဘာျဖစ္လို့ ေဒၚစုနဲ့ အန္အယ္ဒီကို နိုင္ငံေရး စင္ေပၚ ျပန္တင္ေပးခ်င္တာလဲ။ အေျကာင္းရိွပါတယ္တဲ့။ ေဒၚစုနဲ့ ပူးေပါင္းအလုပ္လုပ္ျပီး ကာလတခု ေရာက္လို့ စစ္ဗိုလ္အမ်ားစုက နိုင္ငံေရးကေန ခြာရင္ သူတို့ လံုျခံုေရးနဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေဒၚစုကသာ အကာအကြယ္ ေပးနိုင္တဲ့ ပုဂၢိုလ္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေျကာင့္လို့ ဆိုပါတယ္။ အဲသည့္ အုပ္စုကို သမၼတဦးသိန္းစိန္က ဦးေဆာင္ေနတယ္ လို့လည္း သူက ရဲရဲျကီး ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ တဆက္ထဲမွာလည္း ဦးသိန္းစိန္က အဲသည့္ လိုင္းကို အစပ်ဳိးေနတာနဲ့ ပတ္သက္ျပီး သေဘာမက်တဲ့ တျခားစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ နည္းနည္းေတာ့ ရိွေသးေျကာင္း ဆက္ရွင္းျပ ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက သူ့အယူအဆကို မေထာက္ခံဘဲ သူေျပာပံုဟာ ရဲေဘာ္တို့ မျကာမီ ေရာင္နီ လာေတာ့မယ္လို့ ေျပာတာမ်ဳိးနဲ့ တူေျကာင္း ဝိုင္းေျပာျကပါတယ္။ <br /><br />စတုတၴလူကေတာ့ သူသိရ ျကားထားရတာေတြက ဘယ္သူနဲ့မွ မတူဘူးလို့ ဆိုျပန္ပါတယ္။ သူလည္း စစ္တပ္တြင္းက သတင္း ပလင္းေတြ အျမဲရေလ့ရိွတယ္လို့ ေျပာပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲက လူငယ္ေျခတက္ အုပ္စုတစုကေတာ့ စစ္ဗိုလ္အိုျကီး ေတြကို ျကည့္မရေတာ့ဖူးတဲ့။ ျကိတ္ပစ္ခ်င္ေနတာ ျကာလွျပီလို့ ေျပာပါတယ္။ ျကည့္မရတာ ကလည္း ဒီလို။ တိုင္းျပည္ရဲ့ သယံဇာတ ေတြကို ကိုယ့္အိတ္ထဲထည့္ ေအာက္ေျခတပ္သားေတြနဲ့ ျပည္သူေတြကိုေတာ့ ပစ္ထား။ စစ္ဗိုလ္အိုျကီးေတြဟာ အလြန္ တကိုယ္ ေကာင္း ဆန္တာမို့ မျကိုက္ျကတာပါလို့ ေျပာပါတယ္။ အေျခအေန ေပးတာနဲ့ အဲသည့္ လူငယ္ေျခတက္ စစ္ဗိုလ္ အုပ္စုက ဗိုလ္ အိုျကီးေတြ ဆီက အာဏာကို သိမ္းယူလိမ့္မယ္၊ အတုအေယာင္ အရပ္အသား အစိုးရကို ဖ်က္ပစ္မယ္၊ ျပီးေတာ့ ေဒၚစုနဲ့ေပါင္း မယ္၊ စစ္မွန္တဲ့ ပါတီစံု ေရြးေကာက္ပဲြ ျပန္က်င္းပလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲသည့္အတြက္ လူငယ္ေျခတက္ စစ္ဗိုလ္ေတြကို ကယ္တင္သူ သူရဲေကာင္းေတြ အျဖစ္ ျပည္သူေတြက ျကိုဆိုလိမ့္မယ္။ ေျပာရရင္ တခိ်န္တုန္းက ဖိလစ္ပိုင္ နိုင္ငံက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာမို့စ္ လက္သစ္ အေသးစားေလးေတြလို့ေတာင္ ကင္ပြန္းတပ္လိုက္ေသးတယ္။ အဲသည္ေတာ့ က်န္တဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားက သူ့ကို ဘယ္သူေတြက လူငယ္ေျခတက္စစ္ဗိုလ္ အုပ္စုလဲလို့ ဝိုင္းေမးျကပါတယ္။ စတုတၴလူက ေမးေစ့ကို သူ့လက္နဲ့ ပြတ္ရင္း ဒါကိုေတာ့ အခု ခ်က္ျခင္းျကီး ေျပာဖို့ ေစာေသးေျကာင္း၊ အခိ်န္တန္ရင္ သိရမွာ ျဖစ္ေျကာင္း သူ့မိတ္ေဆြ မ်ားကို နွစ္သိမ့္ပါတယ္။<br /><br />အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္နဲ့ စကားေတြ ေျပာလို့ဝေတာ့ မိတ္ေဆြ ေလးဦးစလံုး လက္ဖက္ရည္ဖိုး ေငြရွင္းျပီး ထျပန္ျက ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ကို ေက်ာေပးျပီး ထြက္သြားတဲ့ သူတို့ကိုျကည့္ျပီး ေကာင္တာေနာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဆိုင္ ပိုင္ရွင္လူျကီးက “ေျသာ္ ပုဏၰားျကီးတို့ အုပ္စု ျပန္မွကိုး” လို့ ေရရြတ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါကို ျကားသြားတဲ့ စားပဲြထိုးေကာင္ေလးက မ်က္ေမွာင္ျကုတ္ျပီး “ဦးေလး အဲတာ ဘာေျပာတာလဲ။ သူတို့က ပုဏၰား လူမ်ဳိး ေတြမို့လား၊ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ေတြကေတာ့ ျမန္မာရုပ္ေတြပါဗ်” ဆိုျပီး စပ္စုလိုစိတ္နဲ့ ေမးပါတယ္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က စားပဲြထိုးေလးကို ဒီလိုေမးပါတယ္ “မင္းတို့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ ဆင္ကိုစမ္းတဲ့ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ အေျကာင္း သင္ရတယ္မို့လား”။ စားပဲြထိုးေလးက “ဟင့္အင္း ဦးေလး က်ေနာ္က သူငယ္တန္းကေန ေက်ာင္းထြက္လာတာ” လို့ ျပန္ေျဖ တယ္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က စိတ္မသက္မသာဟန္နဲ့ “အင္း ဒီလိုဆိုရင္ မင္းလည္း သူတို့ဝိုင္းက ေျပာစကားေတြ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္းနဲ့ ပုဏၰား ေနာက္တေယာက္ တိုးလာမွာ ျမင္ေယာင္မိေသးကြာ” ဟုဆိုျပီး ဂဏန္း ေပါင္းစက္ေလးျဖင့္ ေကာင္တာမွာ ေပသီးေခါက္ေန ေလေတာ့၏။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၄ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုနွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2838129180492924476?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-53059450936047770282011-09-02T04:22:00.001+07:002011-09-02T04:24:17.450+07:00<span class="dropcaps">ႏိုင္</span>ငံတခုမွာ တရားမဲ့မႈေတြ ထူထပ္သိပ္သည္းေနရင္ အဲတာေတြကို တုံ႔ျပန္ဖို႔ ေတာ္လွန္ေရးေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ အဲသလို မတရားတာေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ လူေတြ အစုကေလးေတြ ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ႏုိင္ငံေရးအရ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားလို႔ သူတို႔ကို ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဘဝကို အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ေနသူ ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂ဝဝဝ ေက်ာ္ရိွေနတာ အားလံုးလဲ သိထားၿပီးသားပါ။ <br /><span id="fullpost"> <br />အခုေျပာမွာက သူတို႔အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဖူး။ ပညာရွင္ (သို႔) ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား အေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာရွင္၊ ကြ်မ္းက်င္သူ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုပါသလဲ။ လိုရင္းေျပာရရင္ အထူးသျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္အလုိက္ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေစာက္ခ်ၿပီး အထူးျပဳေလ့လာလုိက္စားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကို ကြ်မ္းက်င္သူ (သို႔မဟုတ္) ပညာရွင္လို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ အကုန္လံုးကို သိသလိုမ်ဳိး၊ တတ္သလိုမ်ဳိး ေျပာဆိုက်င့္ၾကံေနတဲ့ လူမ်ဳိးေတြကိုေတာ့ ပညာရွင္ စစ္စစ္မွန္မွန္ ျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ားက မသတ္မွတ္ၾကပါဖူး။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ပညာရွင္ဆိုတာ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ တသီတတန္းႀကီး ရရိွထားမွ ပညာရွင္ ေဘာင္ဝင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ ပါတယ္။ ဒီအယူအဆဟာ ထုိက္သင့္သေလာက္ေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကၠသိုလ္ ေတြကေန ဘြဲ႔ေတြ ဒီဂရီေတြ တသီႀကီး ရထားေပမယ့္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္အလုိက္၊ ပညာရပ္အလုိက္ စုိက္လုိက္မတ္တပ္ ဆက္လက္ေလ့လာ ဆည္းပူးျခင္း၊ သုေတသနျပဳလုပ္ျခင္း စတာေတြကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ဖူးဆိုရင္ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္လို႔ သတ္မွတ္ဖို႔ ခက္ခဲျပန္ ပါတယ္။ အဲတာမ်ဳိးကိုေတာ့ သံေခ်း တက္ေနတဲ့ ပညာရွင္ရယ္လို႔လဲ တင္စားၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာမွာေတာ့ ပညာရွင္ ဆိုတာ အနည္းဆံုး သံုး-ေလးႏွစ္တခါ ဆိုသလို သူတို႔ရဲ့ ရွာေဖြေတြ႔ရိွခ်က္ ေလ့လာခ်က္ေတြကို ပညာရွင္ အဆင့္အတန္းနဲ႔ အညီ စာအုပ္တအုပ္ အျဖစ္ ထုတ္ေဝၾကပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ သုေတသနေလ့လာခ်က္ စာတမ္းရွည္ တခုေလာက္ေတာ့ မထုတ္မျဖစ္ ထုတ္ၾကရပါတယ္။ ဘာမွမထုတ္ဘဲ ရတဲ့ဘြဲ႔ကို ဒီအတုိင္းပုိက္ၿပီး ဟိုအစည္းအေဝးမွာ ဒီကြန္ဖရင့္မွာ အေျပာသက္သက္နဲ႔ ေနလာတာ ၾကာလာရင္ သံေခ်းတက္ကုန္ၿပီလို႔ ပညာရွင္ေလာကမွာ ေဝဖန္ခံရပါတယ္။ <br /> <br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအဝုိင္းမွာ ပညာရွင္ဆိုတာ ဘက္မလုိက္ရဖူးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေတြ႔တာကို ေတြ႔တဲ့အတုိင္း၊ ရိွတာကိုရိွတဲ့အတုိင္း တင္ျပရမယ္လို႔လည္း သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ပညာရွင္ဆိုတာ အနာဂတ္ကို မွန္ေအာင္ေဟာႏုိင္တဲ့ ေဗဒင္ဆရာ မဟုတ္ဖူး ဆိုတာကလည္း သတိထားစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ တတ္ကြ်မ္းတဲ့ ပညာရပ္ကို အသံုးျပဳၿပီး လူသားေတြကို တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ကူညီလမ္းျပေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ လူသားတို႔ကို ေၾကျပဳန္းေစမယ့္ ကိစၥမ်ဳိး၊ လူသားေတြအတြက္ အက်ဳိးမဲ့မယ့္ ကိစၥမ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ေတြဟာ လူသားတို႔ အတြက္ ေရရွည္မွာ အက်ဳိးယုတ္ေစတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ အရိွကိုအရိွအတုိင္း တင္ျပဖို႔ တာဝန္ရိွပါတယ္။ ဘက္မလိုက္သင့္ပါဖူး။ ဥပမာ တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ ပညာရွင္ေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူေတြဟာ လူေတြ၊ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ေရရွည္မွာထိခုိက္ေစမယ့္ ကိစၥရပ္ေတြကို ႀကိဳတင္ သိထားရဲ့သားနဲ႔ အက်ဳိးစီးပြား တခုခုကိုငဲ့ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဖက္က၊ စီးပြားေရးကုမၸဏီႀကီးေတြဖက္က ဘက္လုိက္ၿပီး တင္ျပ တာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္က စာေပ၊ ဂီတနဲ႔ သမုိင္း ပညာရိွအမ်ားစုဟာ အႀကီး အက်ယ္ ဘက္လုိက္ ခဲ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ဖက္ကို လုိက္တာလဲဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ရွင္ဘုရင္ေတြအတြက္ ဘက္လုိက္ ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္ေတြရဲ့ ဘုန္းလက္ရုန္းနဲ႔ တန္ခိုးၾသဇာႀကီးပံု၊ အာဏာစက္ က်ယ္ျပန္႔ပံု၊ တရားေသာ မင္းျဖစ္ပံု စတာေတြကိုသာ ေရးသားစပ္ဆို မွတ္တမ္းတင္ၾကပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ေတြက မ်ားေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဘုရင္ဟာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို ရိုေသကုိင္းရိႈင္းၿပီး ဘာသာနဲ႔ သာသနာ ျပန္ပြားေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းပံုေတြလည္း အမ်ားအျပား ပါဝင္ေနပါတယ္။ ဘယ္ဘုရင္လက္ထက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စနစ္ မေကာင္းလို႔၊ ဘုရင္ဟာ အမ်က္မာန္ေစာင္ ႀကီးမားလို႔၊ အခြန္ေတြ အလြန္အကြ်ံေကာက္လို႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ဘယ္လို ဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္ ဆိုတဲ့ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ဳိးကို အဲဒီေခတ္က ပညာရွင္ေတြက ေရးေလ့မရိွတဲ့အတြက္ ရွာလို႔ေတာင္ မလြယ္ကူပါဖူး။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဘုရင္ေတြ လုိက္နာအပ္တဲ့ မင္းက်င့္တရား ဆယ္ပါးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဘယ္ဘုရင္ေတြဟာ မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးကို မလုိက္နာဖူး၊ ျပည္သူကို ႏိွပ္စက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး တိတိလင္းလင္း မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားထားတဲ့ အေထာက္အထားမ်ဳိးလည္း မရိွသေလာက္ပါ။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ရဲဝံ့တဲ့၊ အမွန္ကိုအမွန္အတုိင္း တင္ျပေရးသားတဲ့ ပညာရိွမ်ဳိး အနည္းအက်ဥ္း ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ <br /> <br />ဥပမာ တဦးေလာက္ကို ေထာက္ျပရမယ္ဆိုရင္ ေယာအတြင္းဝန္ ဦးဘိုးလိႈင္ လိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး။ ရာဇဓမၼသဂၤၢဟက်မ္းကို ေရးသားျပဳစုခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အဲသည့္က်မ္းဟာ ေရွးဦးအႀကိဳ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒလို႔ေတာင္ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အေနာက္တုိင္းကလို စည္းမ်ဥ္းခံ ဘုရင္စနစ္ဆံတဲ့ တင္ျပမႈမ်ဳိးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲသည့္အထဲမွာ ပါတဲ့တခ်က္က ဘုရင္ဟာ ေကာက္ခံရရိွတဲ့ အခြန္ေတာ္ေငြကို စိတ္ႀကိဳက္သံုးစြဲခြင့္ မရိွဘဲ ဘုရင့္အတြက္ လစာေငြ သတ္မွတ္ေပးထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲတာကို သီေပါမင္းရဲ့ မိဖုယားျဖစ္သူ စုဖုရားလတ္က “ငဒို႔က ဘုရင္နဲ႔ မိဖုယားေတြပဲ၊ ေရေျမ့ရွင္ေတြပဲ၊ ငလိႈင္ေပးသေလာက္ လခနဲ႔ ေနရမွာလား” လို႔ေျပာၿပီး ပယ္ခ်ပါတယ္။ ဦးဘိုးလိႈင္ဟာ ျမန္မာျပည္ အျပင္ဖက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကမၻာ့အေျခအေနကို ရိပ္စားမိတဲ့ သူျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အခါအလုိက္ ျဖစ္သင့္တာကို သက္ဦးဆုိင္ပုိင္အတိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တင္ျပရဲသူလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင့္အာဏာစက္က ေရွးကလို ႀကီးမားေနဆဲ ျဖစ္တာက တေၾကာင္း၊ ဦးဘိုးလိႈင္ကို မၾကည္ျဖဴတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္ေတြျဖစ္တဲ့ အျခားေသာ နန္းတြင္းက ပညာရိွအမတ္မ်ား ကလည္း မေထာက္ခံတာက တေၾကာင္း စတာေတြေၾကာင့္ ဦးဘိုးလိႈင္လို ပညာရိွမ်ဳိးေတြရဲ့ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြဟာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ နည္းခဲ့ရပါတယ္။ <br /> <br />ကုိင္း ေရွးတုန္းက အေၾကာင္းေတြ ေျပာအၿပီးမွာ အခု လက္ရိွ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အေျခအေနကို ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရက ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ေနၿပီလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရိွ အစိုးရသစ္ကလည္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြ တုိင္းျပည္ရဲ့ သယံဇာတေတြကို အဆင္အျခင္မဲ့ ထုတ္ယူေရာင္းျခေနတာ တတုိင္းျပည္လံုး အသိပါ။ အဲတာကို အဲသလို မလုပ္သင့္ဖူးလို႔ ခ်က္က်လက္က် အၾကံေပး ေဝဖန္ေထာက္ျပတဲ့ ျမန္မာ ပညာရွင္ေတြ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ မရိွသေလာက္ ရွားပါးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ ပညာရွင္ ဆိုသူမ်ားကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ အလြမ္းသင့္ေအာင္ေန ေနာင္မွာ အခြင့္သာရင္ တျဖည္းျဖည္းျခင္း ေျပာင္းယူတာေပါ့ဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ကို လုိက္ၾကပါတယ္။ <br /> <br />တခ်ဳိ႔ ခါေတာ္မီပညာရွင္ ဆိုသူမ်ားကေတာ့ အနာဂတ္ စီးပြားေရး ေပၚလစီဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္းပါ၊ ဆင္းရဲမြဲေတြမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္းပါ၊ ႏုိင္ငံေရး ပဋိပကၡ ေျဖရွင္းေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္း မလြတ္၊ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ ျမွင့္တင္ေရးဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာလည္း ဝင္ဆရာလုပ္ၾက၊ အဲတာအျပင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကိစၥေတြ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဆုိင္ရာ ကိစၥအရပ္ရပ္ေတြ၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရး ဆိုတဲ့ကိစၥေတြ အစရိွတဲ့ ကိစၥမ်ား အားလံုးမွာလည္း ဝင္ပါ ၾကပါတယ္။ အမွန္တကယ္ ျဖစ္သင့္တာက ကိစၥရပ္တုိင္း ေနရာတုိင္းမွာ ဝင္ပါေနမယ့္အစား မိမိကြ်မ္းက်င္တဲ့ နယ္ပယ္၊ မိမိဘဝ တေလွ်ာက္လံုး ဆည္းပူးေလ့လာေနတဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ေတြမွာ လက္ေတြ႔ၾကၾက ပါဝင္ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မွ တုိင္းျပည္အတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိး ရိွမယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။ <br /> <br />တဆက္ထဲမွာလည္း ျမန္မာပညာရွင္ ဆိုသူမ်ားအေနနဲ႔ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေထာက္ျပေဝဖန္သင့္တဲ့ ကိစၥမ်ားလည္း ရိွေနပါေသး တယ္။ အဲတာ ေတြကေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုကို ဆည္ပိတ္ေဆာက္တဲ့ ကိစၥေတြ၊ ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ အႀကီးစား စက္မႈဇံု လုပ္ငန္းေတြ တည္ေဆာက္မယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥမ်ဳိးေတြရဲ့ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္မွာ ေရရွည္ အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ဆိုးက်ဳိးေတြ ဒါေတြကို ေထာက္ျပေဝဖန္ အၾကံျပဳဖို႔ လုိပါတယ္။ အဲသလိုပဲ လယ္သမား ေတြရဲ့ လယ္ေျမယာေျမေတြကို စစ္တပ္နဲ႔ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ ေပါင္းၿပီး ခြတုတ္ေနတာ၊ သိမ္းယူေနတာကိုလည္း ရပ္တန္႔ဖို႔လိုေၾကာင္း လယ္ေျမေတြကို လယ္သမားေတြကို ျပန္ေပးသင့္ေၾကာင္း ေထာက္ျပသင့္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္က လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးကို ျပန္လည္ဦးေမာ့ လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ အားလံုးလည္း မွတ္မိၾကမွာပါ။ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္လည္ဦးေမာ့ လာဖို႔ ဆိုတာက လယ္သမားေတြကို အကူအညီမေပးဘဲ၊ အကာအကြယ္ မေပးဘဲ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ တကယ္တန္း စစ္စစ္မွန္မွန္ လယ္လုပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြသာ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး ျပန္ၿပီးဦးေမာ့လာ ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရး ကုမၸဏီေတြ စစ္ဗိုလ္ေတြေၾကာင့္ ျမန္မာ့လယ္ယာ စုိက္ပ်ဳိးေရး ဦးေမာ့လာစရာ အေၾကာင္းမရိွပါ။ <br /> <br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္မွာ အခုထက္ပိုၿပီး တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေအာင္၊ ႏုိင္ငံတကာ ကလည္း အျပန္အလွန္ ေလးစားလာေအာင္ ေခတ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မဆီေလွ်ာ္ေတာ့တဲ့ မကိုက္ညီေတာ့တဲ့ ဥပေဒေတြကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေခတ္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ ဥပေဒမ်ားနဲ႔ ျပန္လည္အစားထိုးဖို႔ ပညာရွင္မ်ား ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားဖက္က တညီတညာထဲ အစိုးရသစ္ကို တုိက္တြန္းဖို႔ အၾကံေပးဖို႔လိုပါတယ္။ အဲသလိုမွမဟုတ္ဘဲ အခု အစိုးရသစ္လုပ္ေနဟာ အရင္စစ္အစိုးရ လုပ္ခဲ့တာေတြထက္ ပိုေတာ့ေကာင္းလာတယ္ ဆိုၿပီး ေထာက္ခံေနရံု၊ အာသာေျဖေနရံုနဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ပါ။ ဆိုလိုတာက ပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ အစိုးရသစ္ကို ႏုိင္ငံေရးအရ တုိက္ခုိက္ေဝဖန္ဖို႔ ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ တုိင္းျပည္ရဲ့ စီးပြားေရး အမွန္တကယ္ ဦးေမာ့လာဖို႔ အတြက္ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား၊ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဘက္မလုိက္ဘဲ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ အလုိက္ အရိွကိုအရိွအတုိင္း ရဲရဲဝ့ံဝံံ့ အၾကံျပဳ ေဝဖန္ဖို႔ လိုေၾကာင္း ေျပာလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီး အေကာင္းဖက္ ကို ဦးတည္ေျပာင္းလဲဖို႔ ႏုိင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသလို၊ ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ ေနၾကဆဲ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လတ္တေလာမွာေတာ့ အစိုးရသစ္ကို တင္ျပရဲတဲ့ ပညာရွင္မ်ဳိး တဦးစႏွစ္ဦးစေတာ့ ရိွလာေနပါၿပီ။ ဘယ္သူ႔ဖက္မွ ဘက္မလိုက္ဖဲ တုိင္းျပည္ အက်ဳိးအတြက္ ရဲရဲႀကီး အၾကံေပး တင္ျပတာမ်ဳိး လုပ္ၾကဖို႔ စစ္မွန္တဲ့ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား အထူးလိုအပ္ ေနေသးေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span> <br />၁ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-5305945093604777028?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-80808204881534620842011-08-29T16:09:00.003+07:002011-08-29T16:11:59.411+07:00<span class="dropcaps">ဦး</span>လူကေလး သည္အိမ္ကို ေဆာက္ခဲ့တာ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္တုန္းကျဖစ္သည္။ အရပ္ထဲက လူေတြကေတာ့ တုိက္ခံအိမ္လို႔ လြယ္လြယ္ေခၚၾကသည္။ တုိက္ခံအိမ္ဆိုတာက ေအာက္ထပ္ကို အုတ္နဲ႔ခံၿပီး ေဆာက္ထားေလ့ရိွၿပီး အေပၚထပ္ ပတ္လည္ ကိုေတာ့ သစ္သားနဲ႔ ေဆာက္ထားတာမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ အမွန္ဆိုပါက ဦးလူကေလးရဲ့ အိမ္ေအာက္ထပ္က အုတ္ႏွင့္ ေဆာက္ထား သည္ မဟုတ္ပါ။ ေက်ာက္သားႏွင့္ ေဆာက္ထားသည့္ ေက်ာက္တုိက္ျဖစ္သည္။ အပူပုိင္းေဒသမို႔ ေက်ာက္သားက အုတ္သား ထက္ ပိုၿပီး အပူဒဏ္ကို ခံႏုိင္သည္ဟုလည္း ဆိုသည္။ တခါ ေဆာင္းတြင္းက်ျပန္ေတာ့လည္း အုတ္တုိက္ထက္ ပိုၿပီး ေႏြးသည္ ဟုလည္း ဆိုျပန္သည္။ <br /><span id="fullpost"> <br />"သည္အိမ္ကို ေဆာက္တဲ့ႏွစ္က မွတ္ရလြယ္ပါတယ္။ အငယ္ဆံုးေကာင္ လူေအာင္ ေမြးတဲ့ႏွစ္၊ ၂ဝ ရာစုျပည့္ဖို႔ ၂၅ ႏွစ္ အလိုမွာ ေဆာက္ခဲ့တာမို႔ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ဆိုတာ မွတ္ရလြယ္သြားတာေပါ့" ဟု ဦးလူကေလး ေျပာေလ့ရိွသည္။ ဦးလူကေလး သူ႔အိမ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဂုဏ္ယူေလ့ရိွတဲ့ ေနာက္တခ်က္က "အေပၚထပ္ပတ္လည္မွာ အိမ္နံရံအျဖစ္ သံုးထားသည့္ သစ္ေတြက ရထား လမ္းက ဇလီဖားတုံးေဟာင္းေတြ၊ ဒါေၾကာင့္ ထူထူထဲထဲရိွၿပီး သူတကာသစ္ေတြထက္ ပိုၿပီးလည္း ခုိင္တယ္"။ သစ္သားနံရံ ေတြက ေရနံဝေနတာေၾကာင့္လည္း မဲေမွာင္ေနေသးသည္။ ေနာက္တခ်က္က ဦးလူကေလး မိသားစုမွာ လူမ်ားသည္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔တုိက္ခံအိမ္ကလည္း အေတာ္ေလးႀကီးသည္။ သည့္အျပင္ ေနာက္ဖက္မွာ အဆြယ္ထုတ္ၿပီး ေဆာက္ထားသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္ကပင္ လူေလးေယာက္ေလာက္ ေလးခန္းဖြဲ႔ၿပီး ေနလို႔ရသည္အထိ က်ယ္လွသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္၏ ေဖာင္ေဒးရွင္းေခၚ ေအာက္ေျခက ေက်ာက္သားမ်ားျဖစ္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ပတ္လည္ကလည္း ဇလီဖားတုံးမ်ားျဖင့္ ေဆာက္ထားသည္။ <br /> <br />အိမ္အေပၚထပ္အတြက္ ေဆာက္ဖို႔ ဇလီဖားတုံးေတြ ဘယ္ကရသလဲဟု ေမးရန္ရိွလာသည္။ ရထားသံလမ္း ေအာက္ခံ အျဖစ္ သံုးတဲ့ ဇလီဖားတုံးဆိုတာ အစိုးရပုိင္တာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဦးလူကေလး အေျပာအရ သူတို႔ၿမိဳ႔က သူေဌးဦးမြန္ႀကီး ဆီက တဆင့္ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ ရတာေၾကာင့္ ဝယ္ခဲ့တာဟု ဆိုသည္။ သူေဌးဦးမြန္ႀကီးကေရာ အစိုးရပုိင္ျဖစ္တဲ့ ဇလီဖားတုံးေတြ ဘယ္ကရသတုံးဟု ေမးရန္ထပ္ျဖစ္လာသည္။ အဲသည္ေတာ့ ဦးလူကေလးက သည္လိုရွင္းျပသည္။ <br /> <br />"ဦးမြန္ႀကီးက အစိုးရေလလံပစ္တဲ့ ပစၥည္းေဟာင္းေတြကို ျပန္ဝယ္ရင္း ႀကီးပြားလာတာကိုး။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္တပ္က ကားေဟာင္းေတြ ေလလံပစ္တာမ်ဳိး၊ သံတံတားေဟာင္းေတြ ေလလံပစ္တာမ်ဳိး ကစလို႔ သစ္တိုသစ္စေတြအဆံုး သူက ေလလံၿပိဳင္ဆြဲေလ့ရိွတယ္။ အဲတာ တခါေတာ့ မီးရထားဌာနက အသံုးမလိုေတာ့တဲ့ ဇလီဖားတံုး အေဟာင္းေတြ ေလလံပစ္ေတာ့ သူရလာခဲ့တာ။ ငါတို႔က အဲတာကို သူ႔ဆီကေန တဆင့္ျပန္ဝယ္တာ။ ဇလီဖားတံုး အေဟာင္းဆိုေတာ့ သစ္ဆုိင္က ကြ်န္းသားအသစ္ ခ်တ္ခြ်ပ္ထက္ ေစ်းကအမ်ားႀကီး ခ်ဳိတာကိုး။ ဒို႔ဗမာေတြက အိမ္ေဆာက္ရင္ သစ္ အေဟာင္းဆို ခုိက္တတ္တယ္လို႔ ယူဆၾကေတာ့ တယ္မသံုးၾကဖူးမို႔လား။ အဲေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္ေဆာက္ ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သစ္စက္ေတြ သစ္ဆုိင္ေတြကေန သစ္ခြဲသားအသစ္ပဲ ဝယ္ၾကတာကိုး။ ငါကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ အယံု အၾကည္ မရိွပါဖူး။" <br /> <br />ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သည္အိမ္ႀကီးမွာ ဦးလူကေလးတို႔ မိသားတစုလံုး တစုတေဝးထဲ ေနခဲ့ၾကသည္။ ခိုက္တယ္ ခက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး တခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူး။ စီးပြားေရးအရ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာသူမ်ား မဟုတ္ေပမယ့္ အေတာ္အတန္ေတာ့ စုေဆာင္း ႏုိင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပသည့္ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ဦးလူကေလးတေယာက္ ျပႆနာႀကီး တခုႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရေတာ့သည္။ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးထဲ ပါမိလို႔မဟုတ္။ ညစ္ပတ္လြန္းေသာ ၾကံ့ဖြံ႔ပါတီကို ကေလာ္ဆဲမိလို႔လည္း မဟုတ္။ ဇာတ္လမ္းကဒီလို။ <br /> <br />တေန႔ ၿမိဳ႔နယ္ရံုးက လူတခ်ဳိ႔ေရာက္လာသည္။ "ဦးလူကေလး၊ ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ သံုးထားတဲ့ ဇလီဖားတံုးေတြက အစိုးရပုိင္ သစ္ေတြ၊ မီးရထားနဲ႔ ပို႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာနက ပုိင္တယ္ဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနဲ႔ ဒီသစ္ေတြ တရားဝင္ရလို႔ ခင္ဗ်ား အသံုးျပဳခဲ့တယ္ဆိုတာကို တင္ျပဖို႔လိုတယ္။ မတင္ျပႏုိင္ဖူးဆိုရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္အျဖစ္ ျဖဳတ္သိမ္း ခံရမယ္။ ေဟာဒီမွာ ၿမိဳ႔နယ္ရံုးက အမိန္႔စာလည္း ပါတယ္။" ဦးလူကေလး တေယာက္ ငယ္ထိပ္ကို မိုးႀကိဳးပစ္ ခံရသလို ခံစားလုိက္ရသည္။ ထိုလူေတြ ျပန္သြားေတာ့ သူတို႔ေပးသြားေသာ အမိန္႔စာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ၾကည့္ လုိက္သည္။ သူတို႔ ၿမိဳ႔နယ္က အႀကီးဆံုး ျဖစ္ေသာ စစ္ဗိုလ္၏ လက္မွတ္ႏွင့္ ထုတ္ျပန္ထားသည့္ အမိန္႔စာျဖစ္ေနသည္။ တစံုတဦးကေတာ့ သူ႔ကိုညစ္ပတ္ၿပီဟု ဦးလူကေလး သေဘာေပါက္လုိက္သည္။ အမွန္ကေတာ့ ဦးလူကေလးဆီက ေငြလိုခ်င္၍ ၿမိဳ႔နယ္ အာဏာပုိင္မ်ား အၾကံအဖန္လုပ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အတြင္း အာဏာပုိင္မ်ားသည္ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးျပ နာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးတပ္ၿပီး ၿမိဳ႔ထဲက လူမ်ားထံမွ ေငြေၾကးေကာက္ခံသည္။ လူခ်မ္းသာေရာ၊ လူမြဲေရာ ဘယ္သူမွ မလြတ္။ မြဲရင္လည္း မြဲသလို ခ်မ္းသာရင္လည္း ခ်မ္းသာသလို ေပးၾကရသည္။ <br /> <br />ဦးလူကေလးကား အိမ္ထဲတြင္ ေတာင္ေလွ်ာက္ေျမာက္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ေနရင္း ေတာက္လည္း တေခါက္ေခါက္ ျဖစ္ေန သည္။ ဦးလူကေလး၏ ဇနီးႏွင့္ သမီးႀကီးျဖစ္သူတို႔က သစ္ေဟာင္းမ်ားျဖင့္ အိမ္ေဆာက္ျခင္းေၾကာင့္ ခုိက္တတ္သည္ ဆိုသည္မွာ အခုေတာ့ မွန္ေနေၾကာင္း တိုးတိုးတိုးတိုးႏွင့္ ေျပာေနၾကသည္။ ဒါကို ဦးလူကေလး ၾကားသြားေတာ့ "ေဟ့ ဒါခုိက္တာ မဟုတ္ဖူးကြ။ ခုိက္တာမဟုတ္ဖူး။ တမင္သက္သက္ ညစ္တာ။ ခုိက္ခ်င္ရင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၃၅ ႏွစ္လံုးလံုးက ခုိက္ပါ့လား" ဟုဆိုရင္း သူ႔မိန္းမႏွင့္ သမီးကို ဖိ၍ေငါက္ေလသည္။ ၃၅ ႏွစ္ၾကာမွကြာ၊ ၃၅ ႏွစ္ၾကာမွ ဟု ႏႈတ္ကလည္း တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနေသးသည္။ <br /> <br />ေနာက္တရက္ႏွစ္ရက္ ေနေတာ့ ဦးလူကေလး ၿမိဳ႔နယ္ရံုးကိုသြားကာ သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပုိင္မ်ားကို ရွင္းလင္းတင္ျပ ေလသည္။ အာဏာပုိင္မ်ားက လက္မခံ။ သူေဌး ဦးမြန္ႀကီးဆီက တဆင့္ ဝယ္ခဲ့သည္ဟုဆိုလွ်င္ တရားဝင္ လက္ခံ ရရိွေသာ ေဘာက္ခ်ာျပဟု ထပ္ဆင့္၍ ညစ္ေလသည္။ ၃၅ ႏွစ္ၾကာမွေတာ့ ေဘာက္ခ်ာက ဘယ္ရိွေတာ့မည္နည္း။ တခါ သူေဌး ဦးမြန္ႀကီးဆီ သြားၿပီး ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာ ေတာင္းရေအာင္ကလည္း ဦးမြန္ႀကီး ကြယ္လြန္တာကပင္ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့။ ဦးမြန္ႀကီး ဇနီးကေတာ့ ရိွေသးသည္။ ဒါနဲ႔ပင္ ဦးမြန္ႀကီး ဇနီးဆီထံမွ သူတို႔ဆီက ဝယ္ယူခဲ့သည့္ ဇလီဖားတုံးမ်ား မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာ ရလို႔ရညား သြားေတာ့လည္း စိတ္ညစ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ရသည္။ တျခားေၾကာင့္မဟုတ္ ဦးမြန္ႀကီး ဇနီးသည္ကား စိတ္မမွန္ေတာ့။ သူငယ္ျပန္ေနေျခၿပီ။ ဦးမြန္ႀကီး သားသမီးမ်ားကလည္း သူတို႔ မသိခဲ့ေသာ ကိစၥမ်ား ျဖစ္ေန၍ ေထာက္ခံစာေရး မေပးႏုိင္ဟု ဆိုျပန္သည္။ သူတို႔လည္း အာဏာပုိင္မ်ားႏွင့္ မပတ္သက္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အထူးသျဖင့္ မင္းႏွင့္မီး ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ မပတ္သက္ခ်င္ၾက။ သူတို႔အလြန္လည္း မဟုတ္။ <br /> <br />ထိုအေျခအေနတြင္ ဦးလူကေလး၏သား လူေအာင္က သူ႔အေဖကို ဤသို႔အၾကံေပးလာသည္။ "အေဖ အေဖေျပာ ဖူးသားပဲ၊ အဲသည့္တုန္းက ဦးမြန္ႀကီးဆီက ဇလီဖားတံုးေတြဝယ္တာ အေဖ တေယာက္ထဲမွ မဟုတ္တာ။ ၿမိဳ႔ထဲက တျခားသူေတြလည္း သူတို႔ကိစၥနဲ႔ သူတို႔ ဝယ္ၾကတယ္မို႔လား။ အဲတာ အဲသည့္လူေတြဆီက ေထာက္ခံခ်က္ေတြကို သူတို႔လက္မွတ္ေတြနဲ႔ အတူတူ ေတာင္းၿပီး ျပန္တင္ျပရင္ေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဖူးလား"။ အဲသည္ေတာ့ ဦးလူကေလး အလင္းတခ်က္ ပြင့္သြားသည္။ ဟုတ္ေပ သားကိုး။ ငါ့သား လူေအာင္က သည္အိမ္ေဆာက္တဲ့ ႏွစ္မွာေမြးလို႔ ေရွးတုန္းကဟာေတြကို မသိမမီလုိက္ေပမယ့္ ေခါင္းေျပး တယ္ဟု ဦးလူကေလး စိတ္ထဲတြင္ ျဖစ္မိေသးသည္။ ဒါနဲ႔ ရသေလာက္ စာရင္းေကာက္၍ အရပ္ကူပါ လူဝုိင္းပါ လုပ္လုိက္ရ သည္။ ထိုစဥ္က ဦးမြန္ႀကီးထံမွ ဇလီဖားတံုး ဝယ္ခဲ့သူတခ်ဳိ႔က ဦးလူကေလးအတြက္ လိုလိုလားလား ေထာက္ခံစာ ေပၚတြင္ လက္မွတ္ဝုိင္းထိုး ေပးလုိက္ၾကသည္။ ထိုေထာက္ခံစာကေလးကို ကုိင္၍ ဦးလူကေလး ၿမိဳ႔နယ္ရံုးသို႔ တေခါက္ ေျပးရျပန္သည္။ <br /> <br />"မရဘူး ဦးလူကေလး။ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ မလံုေလာက္ေသးဖူး။ ဦးမြန္ႀကီး ဆိုတာကလည္း က်ဳပ္တို႔က တၿမိဳ႔ထဲ သားခ်င္းမို႔ ေနာေၾကေနပါၿပီ။ ေလလံရတဲ့ လုိင္စင္ကို ကုိင္ထားၿပီး ခိုးရာပါ ဇလီဖားတံုးေတြ လက္ခံဝယ္ေနတာ တၿမိဳ႔လံုးသိတဲ့ ကိစၥ ပဲဗ်။ ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္ ပစၥည္းေတြကို အဲသလို အလြဲသံုးစားလုပ္ပုိင္ခြင့္ မရိွဖူး"။ ဦးလူကေလး ေတာက္တေခါက္ေခါက္ႏွင့္ အိမ္ျပန္ ေရာက္လာသည္။ မခံခ်င္စိတ္မ်ားကလည္း ရင္ထဲတြင္ အလိပ္လုိက္ အလိပ္လုိက္ တက္လာေနသည္။ တကယ္မွာက ၿမိဳ႔နယ္ အာဏာပုိင္မ်ားကလည္း ဦးလူကေလးအေနျဖင့္ သူတို႔ကို ဘယ္ေရြ႔ဘယ္မွ် ေပးမည္ဆိုၿပီး ညွိေစခ်င္ေနတာ ျဖစ္သည္။ အဲတာကို ဦးလူကေလးက သေဘာမေပါက္။ ငါကမွန္ရဲ့သားနဲ႔ သင္းတို႔တမင္ညစ္တာ ဟူသည့္ စိတ္ကသာ လႊမ္းမိုးေန သည္ကိုး။ ေနာက္ဆံုး ပိုဆိုးသြားတာက ဦးလူကေလးကို ဝုိင္း၍ေထာက္ခံေပးလုိက္ေသာ သူမ်ားပါ ဇလီဖားတုံးမ်ား အသံုးျပဳ ထားျခင္း ရိွ-မရိွ စစ္ေၾကာေရး အဝင္ခံရတာပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအထဲတြင္ ဆန္စက္ပုိင္ရွင္ ဦးျမလည္း အစိုးရိမ္ဆံုးသူ ျဖစ္ေန သည္။ ျဖစ္ဆို သူ႔ဆန္စက္ အေဆာက္အဦ၊ ဂိုေဒါင္၊ ၿခံစည္ရိုး အားလံုးသည္ ဦးမြန္ႀကီး ထံမွ တဆင့္ျပန္ဝယ္ထားေသာ ဇလီဖားတံုးမ်ားႏွင့္ ေဆာက္လုပ္ ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ <br /> <br />ဦးျမက "ကိုလူကေလးေရ အခုမွ အခက္ႀကီးနဲ႔ ႀကံဳရေတာ့တယ္ဗ်ာ။ စဥ္းစားစမ္းပါဦး၊ က်ဳပ္တို႔ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ဆိုတာ" ဟု ညီးတြားလုိက္သည္။ ဦးလူကေလးက ေမးေစ့ကို လက္ဖဝါးျဖင့္ အထပ္ထပ္ ပြတ္ေနရင္း "ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္ ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္ ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ခင္ဗ်ားတို႔ကို ဒီေကာင္ေတြက အႏုိင္ယူေနတာဗ်။ အခု သစ္ကုမၸဏီေတြ သစ္ေတာေတြကို ခုတ္ခ်င္သလို ခုတ္ၿပီး နယ္စပ္ကေနတဆင့္ ေရာင္းစားေနတာၾကေတာ့ လူေတြက မျမင္ဖူး။ ေရွးတုန္းက ဇလီဖားတုံးအေဟာင္း ဝယ္သံုးမိတာကို အမႈလုပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ။ အဲ က်ဳပ္တခု စဥ္းစားမိတာက တုိင္းအဆင့္ထိ တက္ၿပီး အေရးဆိုမယ္ဗ်ာ။ အခုလက္ရိွ တုိင္းအဆင့္ ဗိုလ္မွူးႀကီးက အေတာ္ကေလး ေပ်ာ့ေျပာင္းတယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ေျပာရင္ေတာ့ မေကာင္းပါဖူး။ စစ္ဗိုလ္ခ်င္းဗ်ာ သူတို႔အရိုးနဲ႔ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ထုိးခုိင္းတာေပါ့ ကိုျမရဲ့" ဟု ကြက္ေက်ာ္ ျမင္သည့္ ဟန္ျဖင့္ ဆိုေလသည္။ <br /> <br />ဒီလိုနဲ႔ ဦးလူကေလးနဲ႔ ဦးျမတို႔ တုိင္းအဆင့္ အထိတက္ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ကို ရွင္းလင္းတင္ျပရင္း သူတို႔အမႈ ႏုိင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း တုိင္းအဆင့္အထိ တက္ေျပာဖို႔ဆိုတာ ၾကားလူပြဲစားေတြ လိုေသးတာကိုး။ အဲသည့္ ပြဲစားေတြကို ေပးရကမ္းရတာ အျပင္ ဗိုလ္မွူးႀကီး ကေတာ္အတြက္ ဘာေတြလက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးရမယ္ ဆိုတာေတြ အတြက္လည္း ကုန္ၾကရေသးသည္။ ဗိုလ္မွူးႀကီး ကေတာ္ဆိုတာကိုလည္း သူတို႔ကိုယ္တုိင္ ေတြ႔ခြင့္ရသည္မဟုတ္။ ၾကားပြဲစားမ်ား အေျပာတုိင္း အကုန္လုိက္လုပ္ ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ ဦးလူကေလးနဲ႔ ဦးျမ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေငြ ၁၄ သိန္းေလာက္ ကုန္သြားသည္။ အမွန္က ၿမိဳ႔နယ္အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ညိွမယ္ဆိုရင္ တဦးကို ႏွစ္သိန္းခင္းေလာက္သာ ကုန္မွာျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႔နယ္ အဆင့္ဆိုေတာ့ ဟိုလူေတြကလည္း ႏွစ္သိန္းသံုးသိန္းေလာက္ရရင္ ေက်နပ္ၿပီးသားျဖစ္သည္။ ဦးလူကေလးတို႔မွာ မခံခ်င္စိတ္ျဖင့္ တုံ႔ျပန္ ေသာေၾကာင့္ အမႈႏုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေငြေရး ေၾကးေရးအရ ပိုကုန္သြားသည္။ အမႈႏုိင္၍ ေငြကုန္ခဲ့ ေသာ္လည္း ဦးလူကေလးကား အခုအထိ တစက္မွ မေလွ်ာ့ပါ။ <br /> <br />ဦးလူကေလးသည္ သူ႔အယူအဆကို အခုလိုေျပာေလ့ ရိွေသးသည္။ "ေဟ့ ေငြကုန္သြားတာ ျပန္ရွာလို႔ရတယ္။ မင္းတို႔ ၿမိဳ႔နယ္အဆင့္က စစ္ဗိုလ္ထက္ ပိုရာထူးႀကီးတဲ့ စစ္ဗိုလ္ကို ငါတို႔က ပုိင္တယ္ဆိုတာကို ျပလုိက္ႏုိင္တာေပါ့ကြာ။ စစ္ဗိုလ္ျခင္း သူတို႔အရိုးနဲ႔ သူတို႔ကို ျပန္ထိုးလုိက္တာေပါ့။ ေနာင္မွာ ကိုယ့္ကို ၿမိဳ႔နယ္အဆင့္ ေကာင္ေတြေလာက္က မေႏွာက္ယွက္ ရဲေတာ့ဖူးေပါ့"။ သူတို႔အရိုးနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္ ျပန္ထိုးဖို႔ ဆိုတာကလည္း လိုအပ္တာ အမွန္ပင္။ နည္းလမ္းေတြ ရွာဖို႔လိုသည္။ ဒါေပမယ့္ ဦးလူကေလးတို႔လို ေငြကုန္ရတာ မ်ဳိးေတာ့လဲ မျဖစ္သင့္။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span> <br />၂၉ ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8080820488153462084?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-90575561445916264692011-08-22T19:04:00.001+07:002011-08-22T19:07:16.960+07:00<span class="dropcaps">က်</span>ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႔ေလးမွာ ဝက္သတ္ရံု ႏွစ္ခုရိွခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႔ေတာင္ပုိင္းက ဝက္သတ္ရံုပုိင္ရွင္ရဲ့ အမည္က ဦးမိုးေကာင္းတဲ့။ ၿမိဳ႔ေျမာက္ပုိင္းက ဝက္သတ္ရံုပုိင္ရွင္ကေတာ့ ဦးဖဲသာတဲ့။ မင္းတို႔ၿမိဳ႔က ေသးေသးေလးနဲ႔ ဝက္ သတ္ရံုက ဘယ္ႏွယ့္ျဖစ္လို႔ ႏွစ္ရံုေတာင္ ရိွေနရတာတုန္းလို႔ ေမးမယ္ဆိုရင္လည္း ေမးစရာပါ။ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႔သားေတြ စီးပြားေရး ေကာင္းေနလို႔ လူေတြဟာ ေန႔တုိင္းဝက္သားကို လိႈင္လိႈင္ႀကီး ဝယ္ခ်က္စားေနၾကလို႔လား။ အဲသလို ေမးရင္ လည္း မဟုတ္ဖူးလို႔ ေျဖရမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႔သား အမ်ားစုဟာ လက္လုပ္လက္စား ဆင္းရဲသားေတြပါ။ အမွန္ကေတာ့ ဒီလို။ ဝက္သတ္ရံု ႏွစ္ရံုကေန ေပၚထားတဲ့ ဝက္သားေတြကို မနက္တုိင္း မနက္တုိင္း မႏၱေလးၿမိဳ႔တြင္းက ေစ်းေတြကို အဓိကထားၿပီး တင္တာေၾကာင့္ပါ။ ဟိုက ၿမိဳ႔ႀကီးဟာေပကိုး။ ဝယ္ႏုိင္တာေပါ့။ <br /><span id="fullpost"> <br />အရပ္ထဲက လူႀကီးေတြ ေျပာေျပာေနတာေၾကာင့္ ဦးမိုးေကာင္းနဲ႔ ဦးဖဲသာတို႔ အေၾကာင္းကို မၾကာမၾကာ ၾကားရေလ့ ရိွပါတယ္။ ဦးမိုးေကာင္းက မိရိုးဖလာ အစဥ္အဆက္အတုိင္း ဝက္သတ္ရံုေထာင္ၿပီး အသက္ေမြးလာတာ။ ပုိက္ဆံလည္း အေတာ္ရိွတယ္။ ဦးဖဲသာကေတာ့ ဓါးျပဂိုဏ္း အႀကီးစားတခုရဲ့ နံပတ္ဝမ္း ေခါင္းေဆာင္တဲ့။ ဖဆပလ ေခတ္က အထက္ ဗမာျပည္မွာ နာမည္ႀကီး ဓားျပဗိုလ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဟုိေခတ္တုန္းက မႏၱေလးေလဆိပ္မွာ ရန္ကုန္ထြက္ခါနီး ေလယာဥ္ ေပၚအထိ ဓားျပတက္ တိုက္တယ္လို႔ နာမည္ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ၾကတယ္။ ဦးဖဲသာကို အရွင္ဖမ္းလုိက္ႏုိင္တဲ့ စစ္ဗိုလ္လည္း နာမည္ေတာ္ေတာ္ ႀကီးသြားတဲ့အျပင္ ရာထူးလည္းတက္သြားတယ္။ အဲသည့္ စစ္ဗိုလ္ကလည္း ႏွယ္ႏွယ္ ရရ ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ဦးဖဲသာ မတုိင္မီက မႏၱေလးေမၿမိဳ႔ ကားလမ္းတေၾကာမွာ ဓားျပတုိက္ေနတဲ့ နာမည္ႀကီး လူဆိုးဗိုလ္ကို ေတာ္မီဂန္းနဲ႔ဆိုလား အေသပစ္သတ္ ဖမ္းခဲ့တဲ့သူ။ အဲသည့္ ဓားျပဗိုလ္ကို မႏၱေလးတဝိုက္မွာ အဲသည္ေခတ္တုန္းက လူတုိင္းဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ၾကရတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သူ႔နာမယ္က က်ားႀကီးေက်ာ္ၫႊန့္လို႔ ေခၚတယ္။ ေသနတ္ပစ္ ေကာင္းသလို ဓားေျမွာင္ေပါက္တာ လက္သိပ္တည့္တယ္ လို႔လည္းေျပာၾကတယ္။ <br /> <br />ေထာင္က်ေနရင္း ဦးဖဲသာဟာ ေနာင္တတရား ရလို႔ မႏၱေလးေထာင္ထဲမွာ ေစတီေလးတဆူေတာင္ တည္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာၾက တယ္။ ဦးဖဲသာဘုရားလို႔ ေထာင္သားေတြက ေခၚၾကတယ္။ အခု အဲသည့္ ေစတီေလး ရိွေသးလား မရိွေတာ့ဘူးလား ဆိုတာ ကေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ဦးဖဲသာက ေထာင္ထဲမွာ သိပ္အၾကာႀကီး မေနလုိက္ရဘူး လို႔လည္း လူႀကီးေတြက ေျပာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဖဆပလ ေခတ္မွာ ဓါးျပဂိုဏ္းေတြက မိႈလိုေပါက္ေနေတာ့ အဲသည့္ ဂိုဏ္းေတြကို ႏိွမ္နင္းဖို႔ သူတို႔ရဲ့ သေဘာသဘာဝကို ေကာင္းေကာင္း နားလည္တဲ့လူ လိုတဲ့အတြက္ ဦးဖဲသာကို ေထာင္ကေန ျပန္လႊတ္ၿပီး တဆင့္ခံ ခုိင္းတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ဘယ္နယ္မွာ ဓားျပတုိက္ရင္ ဘယ္သူ႔ဂိုဏ္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဒီနယ္မွာ ဒီလိုပံုမ်ဳိးနဲ႔ တုိက္သြားရင္ ဟိုလူ႔ဂိုဏ္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ဘယ္သူ႔ဂိုဏ္းကေတာ့ ဓားျပတုိက္ၿပီးရင္ ဘယ္လိုေနရာမ်ဳိးေတြမွာ ခိုေနတတ္တယ္၊ တုိက္ရာပါ ပစၥည္းေတြကို ဘယ္သူ႔ဆီမွာ ေရာင္းခ်ထုခြဲတယ္ စသျဖင့္ ဦးဖဲသာက ထင္ေၾကးေပးရတယ္။ အဲသလို အစိုးရ အတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးလို႔ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ဦးဖဲသာဟာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအျဖစ္ ဝက္သတ္လုိင္စင္ ရတယ္လို႔ ေျပာၾကတာပဲ။ အစိုးရကို အဲသလို ကူညီရတဲ့အတြက္ ဓားျပဂိုဏ္းသားေတြက လက္စားျပန္ေခ်မွာကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ဓားျပဗိုလ္ေဟာင္း ဦးဖဲသာကို လုိင္စင္နဲ႔ ေျခာက္လံုးပူး တလက္လည္း ထုတ္ေပးထားေသးတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဦးမုိးေကာင္း ေကာ ဦးဖဲသာေကာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ ဝက္သတ္ရံု ေထာင္ထားေပမယ့္ တရုတ္ေတြ မဟုတ္ဖူး။ ဗမာေတြပါ။ <br /> <br />ဝက္သတ္ရံုအေၾကာင္း ေျပာရတာက တျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဖူး။ ဗမာေတြဟာ ဝက္သားဟင္းကို ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳက္ ၾကတယ္။ အလွဴအတန္းဆိုရင္လည္း ဝက္သားဟင္းတခြက္က မျဖစ္မေန ပါေနရေတာ့ ဝက္သတ္ရံုေတြလည္း အလုပ္ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ တရုတ္ဆုိင္ သြားစားၾကျပန္ရင္လည္း ဝက္သားပါတဲ့ ဟင္းလွ်ာကိုသာ မွာစားၾကတယ္။ ဗမာထမင္းဆုိင္ ေတြ ဆိုရင္လည္း ဝက္သားနီခ်က္နဲ႔ ဝက္သားပုန္းရည္ႀကီးက မရိွမျဖစ္မို႔လား။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔စားဖို႔ ဝက္သတ္ ေပးရတဲ့ ဝက္သတ္ရံု ပုိင္ရွင္ေတြနဲ႔ ဝက္ထိုးသားေတြ ကိုေတာ့ အေကာင္းမေျပာၾကဖူး။ ငရဲသား နီးပါးေလာက္ ထင္ၾက ျမင္ၾကတယ္။ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္က်ဴးလြန္ေနတဲ့ လူေတြအျဖစ္ ျမင္ၾကတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အရပ္ထဲမွာဆိုရင္ ဝက္ထိုးသားကို ႀကိဳက္မယ့္ မိန္းမပ်ဳိဆိုတာ မရိွသေလာက္ ရွားတယ္။ <br /> <br />လူေတြဖက္ကလည္း ေျပာစရာေတြက ရိွေနျပန္တယ္။ ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ဝက္သတ္ရံုက ဝက္ထိုးသားေတြဟာ အခ်ိန္ျပည့္ ဆိုသလို ေသာက္ထားၾကလို႔။ မနက္လင္းလို႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ လာတာေတာင္ သူတို႔ဆီက အရက္နံ႔ ရေနေသးတယ္။ တခါ ဝက္ထိုးသားေတြ ဖက္ကလည္း ခုိင္လံုတဲ့ ဆင္ေျခ ရိွေနျပန္တယ္။ သူတို႔ေျပာတာက မႏၱေလးၿမိဳ႔ထဲက ေစ်းေတြဆီကို အခ်ိန္မီ ေရာက္ေအာင္ ဝက္ကိုသတ္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ အရက္ေသာက္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ မနက္ ႏွစ္နာရီ မတုိင္ခင္ ဝန္းက်င္ေလာက္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ သည့္ထက္လည္း ေစာေကာင္းေစာႏုိင္ ပါေသးတယ္။ မနက္ေလးနာရီ မတုိင္ခင္မွာ သတ္ၿပီးသားဝက္ေတြကို ေရေႏြးေလာင္း အေမႊးျခစ္၊ ကလီစာထုတ္၊ ခုတ္ထစ္ၿပီးသား ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရ ပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာေစ်းေတြက ဝက္သားသည္ေတြက ကားေတြနဲ႔ လာတင္သြားပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ မနက္ေျခာက္နာရီေလာက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေသာက္ထားတဲ့ ေတာအရက္နံ႔က မျပယ္ေသးဘူး ျဖစ္ေနတာေပါ့။ <br /> <br />ဟုတ္ၿပီေပါ့ေလ။ အရက္မေသာက္ဘဲ ဝက္သတ္လို႔ေကာ မရဖူးလားလို႔ ေမးေတာ့ သူတို႔က ဒီလိုရွင္းျပပါတယ္။ ဝက္က တိရိစၦာန္လို႔ ဆိုေပမယ့္ သူတပါးအသက္ကို သတ္ရတာမို႔ တကယ္တန္းေတာ့ မလြယ္ဘူးလို႔ ဝက္ထိုးသားမ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဝက္ရဲ့ ႏွလံုးသားတဲ့တဲ့ ရိွတဲ့ေနရာကို ခြ်န္ထက္ေနတဲ့ မိွန္းနဲ႔ တခ်က္ထဲ ထိုးရတာတဲ့။ ဝက္ချမာ အင့္ကနဲ တခ်က္သာ အသံ ထြက္ႏုိင္ၿပီး ေသပါတယ္။ တခါတေလ လက္မွန္းနည္းနည္း လြဲသြားရင္ ေသငယ္ေဇာနဲ႔ ေအာ္လုိက္တဲ့ ဝက္ရဲ့ေအာ္သံဟာ တမုိင္ေလာက္ ကေတာင္ ၾကားရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အရက္ေသာက္ရတဲ့ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ သူတို႔ဝက္သတ္ရံုမွာ ဝက္သရဲေတြ ရိွတယ္လို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ လစ္ရင္လစ္သလို ဝက္သရဲက ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သူတို႔ကို ေျခာက္တယ္လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ တခါတရံ ကုိယ္တပုိင္းမပါေတာ့တဲ့ အူေတြတြဲလြဲနဲ႔ ဝက္သရဲ၊ ေခါင္းသက္သက္ပဲ ရိွေနတဲ့ ဝက္သရဲ၊ ေခါင္းမပါေတာ့တဲ့ ခႏၶာကုိယ္ သက္သက္ခ်ည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ဝက္သရဲ စသျဖင့္ ေတြ႔ရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲသည့္ ဒဏ္ေတြအားလံုးကို ခံႏုိင္ေအာင္ ဝက္သတ္ရံုထဲကို ဝင္ၿပီဆိုကထဲက အရက္ကိုးေမာင္း ေသာက္ၿပီး ဝင္အလုပ္လုပ္ ရပါတယ္တဲ့။ <br /> <br />အရပ္ထဲက ဝက္သားႀကိဳက္တဲ့ ဗမာေတြက ထံုးစံအတုိင္း သူတို႔ကို အေကာင္းမေျပာပါဖူး။ ဒီလူေတြဟာ သတၱဝါေတြရဲ့ အသက္ကို ေန႔တုိင္းသတ္ေနတာမို႔ မေသခင္မွာ ဝ႗္လုိက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာျခင္းပါပဲ။ အဲသလို ေနရင္းနဲ႔ တေန႔ေတာ့ ဦးမုိးေကာင္းအိမ္ ဓားျပဝင္ တုိက္ခံရပါတယ္။ တသက္လံုး ဝက္သတ္ေရာင္းၿပီး စုေဆာင္းလာတဲ့ ေရႊေငြ အတြင္းပစၥည္းေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ပါသြားတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဓားျပေတြက တအိမ္သားလံုးကို စိမ္ေျပနေျပကို ရုိက္ႏွက္ႏိွပ္စက္ၿပီးမွ တုိက္သြားတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဓားစားခံ ေခၚသြားတဲ့ အိမ္သားတေယာက္ကိုလည္း လမ္းမွာသတ္ၿပီး ထားခဲ့ပါ ေသးတယ္။ မဟုတ္မွလြဲေရာ ဓားျပထဲက တဦးဦးကို အဲသည့္ အိမ္သားက သိသြားလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဓားျပေတြမွာ လူမသတ္ရဘူးဆိုတဲ့ စည္းရိွသတဲ့။ ဓားျပေတြ ဝင္ဝင္လာျခင္း ဝက္ထိုးသား တေယာက္က ရဲစခန္းကို စက္ဘီးနဲ႔ အျမန္ေျပးၿပီး သတင္းပို႔ပါတယ္။ ရဲအရာရိွေတြက ဓားျပေတြမွာ ဘယ္လို လက္နက္ေတြ ပါသလဲလို႔ စံုစမ္းေတာ့ ဝက္ထုိးသား ကလည္း သူနားလည္သေလာက္ ျပန္ေျပာျပရွာပါတယ္။ ဓားျပေနာက္ကို လုိက္မယ့္ ရဲေတြ ျပင္ဆင္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာ တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ရဲမွဴးႀကီး ၿမိဳ႔ထဲမွာ အရက္လည္ေသာက္ရင္ အၿမဲေကာင္းေနတဲ့ ရဲကား ကလည္း အဲသည့္ညက စက္္နိႈးလို႔ကို မရဖူးလို႔ ၾကားရျပန္ပါတယ္။ အဲတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ရဲေတြ ဦးမိုးေကာင္းအိမ္ ေရာက္ေတာ့ မိုးေတာင္ စင္စင္ လင္းေနပါၿပီ။ ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ျပန္သိၾကရတာက ဝက္ထိုးသား ရွင္းျပခ်က္အရ ဓားျပေတြကုိင္လာတဲ့ လက္နက္ ေတြဟာ ကာဘုိင္ေတြ၊ ဂ်ီသရီးေတြလို ေအာ္ေတာ္မက္တစ္ ေသနတ္ေတြ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လို႔ ရဲကယူဆတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရုိင္ဖယ္နဲ႔ စတင္းဂန္း အစုတ္ေတြသာ ကုိင္ႏုိင္တဲ့ရဲေတြက တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ ျဖစ္ေနရတာ ကိုးလို႔ ၿမိဳ႔လူႀကီးတခ်ဳိ႔က သံုးသပ္ပါတယ္။ အဲသည့္ ေခတ္တုန္းက ကာဘုိင္လို ဂ်ီသရီးလို စစ္သံုးလက္နက္မ်ဳိးကို ဘယ္လို လူတန္းစားမ်ဳိးပဲ ကိုင္ႏုိင္မလဲ စဥ္းစားသာ ၾကည့္။ သို႔ေသာ္လည္း ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႔သား အမ်ားစုကေတာ့ သတၱဝါေတြရဲ့ အသက္ေတြ သတ္ခဲ့တာမ်ားၿပီမို႔ ဦးမိုးေကာင္း တေယာက္ မေသခင္မွာ ဝ႗္လည္တယ္လို႔ ေျပာၾက ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး တႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ဦးမိုးေကာင္း လူႀကီးေရာဂါနဲ႔ ဆံုးပါတယ္။ စိတ္က်သြားတာလဲ ပါမွာေပါ့။ <br /> <br />ဦးမိုးေကာင္း ဆံုးေတာ့လည္း ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ဆံုးတာပါ။ အဲသည့္ ဇာတ္လမ္း ဆိုတာကလည္း လူေတြက ေျပာတဲ့ ဇာတ္လမ္းပါ။ တကယ္ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိပါ။ ဇာတ္လမ္းက ဒီလို။ တရက္ေတာ့ ဦးမိုးေကာင္းဟာ သားသမီးေတြနဲ႔ မႏၱေလးၿမိဳ႔က မဟာမုနိရုပ္ရွင္ေတာ္ ဘုရားႀကီးကို သြားဖူးပါတယ္။ ဘုရားေရာက္ေတာ့ ရွစ္ခိုးမယ္ လုပ္တုန္း သူ႔သမီးကို ေမးပါတယ္တဲ့။ <br /> <br />"ဟဲ့ သမီး ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္က ဘယ္ဖက္မွာတုန္း အေဖမေတြ႔ရပါလား၊ ဒို႔မ်ား ေနရာမွားေနသလား။" <br /> <br />"မမွားပါဖူး အေဖရဲ့။ အေဖ့ ဒီမွာေလ ဒီဖက္ကို တည့္တည့္ၾကည့္၊ ဟိုမွာေလ လူေတြေတာင္ ဘုရားရုပ္ထုေတာ္ေပၚ တက္ၿပီး ေရႊခ်ေနတာ။" <br /> <br />"ဟုတ္ရဲ့လား သမီးရဲ့ အေဖဘာမွ မေတြ႔ပါလား။" <br /> <br />မဟာမုနိဘုရားႀကီး ျပန္လာၿပီးကတဲက ၿမိဳ႔ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ သတင္းက ဦးမိုးေကာင္းႀကီး အကုသိုလ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႀကီးသလဲဆိုရင္ ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ကိုေတာင္ မျမင္ရေတာ့ဖူး ဆိုၿပီး ျဖစ္လာတာပါပဲ။ လူေတြက ဦးမိုးေကာင္း တေယာက္ သတၱဝါေတြ အသက္ကို သတ္လြန္းလို႔ မေသခင္မွာပဲ ဝ႗္လုိက္ေနၿပီလို႔ ေျပာၾကျပန္ေရာ။ တခ်ဳိ႔က ဘုရားေတာင္ သူ႔ကို ကြယ္ၿပီလို႔ ဆိုၾကတယ္။ အဲသည့္ ဘုရားကို မျမင္ရတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဦးမိုးေကာင္း ေသတယ္လို႔ ေျပာသူကလည္း ေျပာၾကတယ္။ <br /> <br />ဦးဖဲသာကေတာ့ ဦးမိုးေကာင္းေလာက္ အျဖစ္မဆိုးဖူး။ သူဆံုးရံႈးတာက သူ႔ေျမး လူပ်ဳိေပါက္ကေလး သႀကၤန္မွာ အရက္မူးၿပီး ဆုိင္ကယ္ ေမာင္းရာက ဓာတ္တုိင္နဲ႔ တုိက္ၿပီး ပြဲခ်င္းၿပီး ဆံုးသြားတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အရပ္ထဲမွာေတာ့ ဦးဖဲသာ တေယာက္ မေသခင္ အခုကထဲက ဝ႗္လုိက္ေနၿပီလို႔ ေျပာၾကျပန္တယ္။ အဲ ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ ရိွတယ္။ တႏွစ္မွာေတာ့ ဝက္သားလုိင္စင္ ၿပိဳင္ဆြဲရင္း ရံႈးၿပီး ဝက္သတ္ခြင့္လုိင္စင္ တႏွစ္ေလာက္ မရလုိက္တာ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ျပန္ရပါတယ္။ ဦးဖဲသာ ကို အရွင္ဖမ္းခဲ့တဲ့ စစ္ဗိုလ္ႀကီးကေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ အလုပ္ျပဳတ္သြားတယ္။ ျပဳတ္ျပဳတ္ျခင္း မိသားစုေတြနဲ႔ ေနစရာအိမ္ ေတာင္ မရိွလို႔ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အဲတာကို ဦးဖဲသာသိေတာ့ ေငြတေသာင္း သြားၿပီး အကူအညီေပးတယ္။ အဲသည့္ေခတ္တုန္းက ေငြတေသာင္းက နည္းမွတ္လုိ႔။ ေရႊငါးက်ပ္သား ေလာက္ ဝယ္လို႔ရတယ္။ သူ႔ကို ဖမ္းခဲ့ေပမယ့္ အဲတာဟာ တဖက္မွာ သူ႔ကို ဓားျပဘဝက ကြ်တ္ေအာင္ ကူညီခဲ့တာ ေၾကာင့္ လို႔ ဆိုတယ္။ အဲသည့္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး အလုပ္ ျပဳတ္ေတာ့ ဘယ္သူကမွ ဝ႗္လုိက္တယ္လို႔ မေျပာၾကဖူး။ ဝ႗္လုိက္တယ္ဆိုတာ ဝက္သတ္သမားေတြ အတြက္ပဲလို႔ လူေတြက ထင္ဟန္တူပါရဲ့။ <br /> <br />အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တတုိင္းျပည္လံုးက လူေတြဟာ ဝက္သတ္ရံုက ဝက္ေတြလိုပါပဲ။ တရုတ္ဆီကို ရိွတာေတြ အကုန္ထိုး အပ္၊ အကုန္ေရာင္းေနၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွ်င္းသတ္ေနသူ ေတြကိုေတာ့ ဝက္သတ္သမားေတြလို႔ မေျပာရင္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ဟုတ္လား အဲသလို ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလူေတြဟာ ဝက္သတ္ရံုပုိင္ရွင္ ဝက္သတ္သမားေတြ ျဖစ္တာမို႔ တေခတ္တခါတုန္းက ၿမိဳ႔ကလူေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ဦးမိုးေကာင္းတို႔ ဦးဖဲသာတို႔လို သူတို႔လည္း မေသခင္မွာ ဝ႗္လုိက္ဦး မွာေပါ့။ <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span> <br />၂၂ ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-9057556144591626469?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-70966932745303445432011-08-16T21:14:00.002+07:002011-08-16T21:18:08.959+07:00<span class="dropcaps">၁။</span>အက်ဥ္းခ်ဳပ္သာေရးရန္<span id="fullpost">ေမာင္ျဖဴလြန္းသည္ ရွစ္ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံု အစဦးကထဲက ပါလာေသာ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ ျဖစ္သည္။ အမွန္တရားဖက္က ရပ္တည္တုိက္ပြဲဝင္ ခဲ့သည့္အတြက္ စစ္အာဏာရွင္တို႔ ေပးအပ္ေသာ ဂုဏ္ထူးဆုတံဆိပ္ တခုျဖစ္ သည့္ ေထာင္ဒဏ္က်ခံခဲ့ရသည္။ ေထာင္ထဲတြင္ သံုးႏွစ္ခန္႔ ေနခဲ့ရသည္။ ေထာင္ကလြတ္လြတ္ျခင္း ေမာင္ျဖဴလြန္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တခုကို ခ်လုိက္သည္။ ဒီစစ္အာဏာရွင္ေတြကို လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္မွ ရေတာ့မည္ဆိုေသာ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ <br /> <br />ေမာင္ျဖဴလြန္း တေယာက္ ေတာထဲေရာက္ေရာက္ျခင္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္သို႔ ဝင္လုိက္သည္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ တဦးအေနႏွင့္ က်ရာတာဝန္မ်ားကို ရိုးရုိးသားသား တာဝန္ေက်ေက် ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ကရင္သူပုန္တို႔၏ ဌာနာခ်ဳပ္ကို စစ္အစိုးရ သိမ္းပုိက္ၿပီးေနာက္ပုိင္း ကာလမ်ား ေတာက္ေလွ်ာက္ကား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔မ်ား အားလံုးအတြက္ ခေရာင္းေတာႀကီး ျဖစ္ခဲ့သည္။ အခက္အခဲမ်ား ၾကံဳေလတုိင္း ႏုိင္ငံေရး ေတာ္လွန္ေရး ကိစၥမ်ားဟူသည္ အေကြ႔အေကာက္ မ်ားလြန္းလွသည္ ဟူ၍ ေမာင္ျဖဴလြန္း အေတြးဝင္မိသည္။ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ တကုိယ္ေကာင္း ပိုပုိဆန္လာသည္ဟု ေမာင္ျဖဴလြန္း ထင္မိသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေမာင္ျဖဴလြန္း တေယာက္ ဘယ္သူမွ ထင္မထားေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ပီပီျပင္ျပင္ ခ်မွတ္လုိက္သည္။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေတာ့မည္။ အထဲကိုဝင္ၿပီး ရန္သူကို ပူးသတ္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆံုးဟု ဆိုသည့္ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေနာင္တြင္လည္း ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား ဖြဲ႔စည္းခြင့္ ရရိွပါက ပါလီမန္အတြင္းကေန ဝင္တုိက္မည္ဟူေသာ အျမင္ ကလည္း သူ႔မွာႀကီးစိုးေနသည္။ <br /> <br />၂။ ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္ဖို႔ နယ္စပ္က နီးရာ စစ္အစိုးရစခန္းတခုမွာ လက္နက္ျခလုိက္သည္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက လိုအပ္သည့္ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည့္အတြက္ ဆယ္လေက်ာ္မွ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္သည္။ ေမာင္ျဖဴလြန္း အထဲ ျပန္ေရာက္သည့္ ကာလမ်ားတြင္ ႏုိင္ငံေရးပါတီအသစ္မ်ား ထပ္မံဖြဲ႔စည္းခြင့္ မရေသး။ တဆက္ထဲမွာလည္း ထမင္းစားဖို႔ အတြက္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ကလည္း လိုလာသည္။ ထီးျဖဴဖိနပ္ပါး လုပ္ေနလို႔ မျဖစ္ေသး။ သို႔ေသာ္ ပညာဆံုးခန္း မတုိင္ေသး သည့္ ေထာင္ထြက္ ေတာျပန္ တဦးကို ဘယ္စီးပြားေရး ကုမၸဏီကမွ အလုပ္ေပးလိုျခင္းမရိွ။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ကြမ္းယာဆုိင္ ေထာင္ဖို႔ကလည္း အရင္းအႏွီးမရိွ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကာလအေတာ္ၾကာ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၾကားလူတဦးက ဆက္ေပးသျဖင့္ စစ္အစိုးရ ေကာင္းေၾကာင္း ေရးသားေပးေန ေသာ ပုဂၢလိက ဂ်ာနယ္တုိက္တခုတြင္ အလုပ္ရသည္။ ဂ်ာနယ္အမည္က "တုတ္တျပက္" တဲ့။ အလုပ္ရတယ္ ဆိုေပမယ့္ ရတဲ့လခက သူ႔အရက္ဖိုးသူကိုပင္ အႏုိင္ႏုိင္။ ဂ်ာနယ္တုိက္ ပိုင္ရွင္ကလည္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို အသားကုန္ဖားေနသူ ျဖစ္လို႔ ေမာင္ျဖဴလြန္း ကိုယ္တုိင္လည္း ဒါကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္ရတာ ခဏခဏ။ <br /> <br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံထဲမွာ ေသာင္တင္ေနတဲ့ ေတာထဲတုန္းက လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြနဲ႔ အင္တာနက္ေက်းဇူးျဖင့္ ျပန္ဆက္မိ သည္။ သူတို႔က သံေယာဇဥ္ ရိွသူေတြ အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထုိင္းဖက္ကို ျပန္ထြက္လာဖို႔ အၾကံျပဳၾကသည္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေမာင္ျဖဴလြန္း တေယာက္ ပတ္စ္ပို႔ေလ်ာက္ၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံ ခ်င္းမုိင္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ခ်င္းမုိင္က "ဆင့္ဖင္" ဆိုေသာ သတင္း ဂ်ာနယ္တခုတြင္ အလုပ္ရသည္။ ဝင္ေငြေလးက မဆိုးပါ။ မမ်ားလွေသာ္လည္း ေသာက္ေသာက္ စားစား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနလို႔ရသည့္ အဆင့္ေတာ့ရိွသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကာလာေတာ့ ေမာင္ျဖဴလြန္း မႀကိဳက္တာ တခုေတြ႔လာရသည္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ ဂ်ာနယ္တုိက္ ပုိင္ရွင္ကိုျဖစ္သည္။ ေဒါင့္ကမက်ဳိး၊ စကားေျပာတာ ေမာက္မာ လြန္းသည္၊ ေအာက္လက္ငယ္သားေတြကို ေစာ္ကားလြန္းသည္ဟု ေမာင္ျဖဴလြန္း ခံစားရသည္။ ဂ်ာနယ္တုိက္ ပုိင္ရွင္ကလည္း ျမန္မာျပည္ႀကီး တခုလံုးကို ခ်င္းမုိင္ဂ်ာနယ္ တုိက္ကေန ဆြဲယူ၍ မီဒီယာ ကေန ကယ္တင္ေနသူ တဦး အျဖစ္ သူ႔ကိုယ္သူ အမႊန္း တင္ေနသူျဖစ္သည္။ ေမာင္ျဖဴလြန္းရဲ့ တာဝန္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ျမန္မာျပည္ႀကီး သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္သုန္းေနၿပီ၊ အတုိက္ခံေတြမွာ အလားအလာ ရိွရဲ့လား အစရိွတဲ့ လူေတြကို ဆရာလုပ္ရတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ဳိး ေရးဖို႔ တာဝန္ေပးျခင္း ခံရသည္။ <br /> <br />ႏွစ္အတန္ၾကာေတာ့ ေမာင္ျဖဴလြန္း ဒီဂ်ာနယ္တုိက္မွာ လုပ္ရတာကို မေပ်ာ္ပုိက္ေတာ့။ လူေတြကို ဆရာလုပ္ လက္ခ်ာ ေပးရသည့္ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးကိုလည္း ဆက္မေရးလိုေတာ့။ ခရမ္းႏုေရာင္ သန္းေနသည့္ အခ်စ္ ဝတၳဳေတြ ေရးေနေသာ အမ်ဳိးသမီး စာေရးဆရာမ ေရႊၿငိမ္းတို႔လို ရသလုိင္းဖက္ ေျပာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားလုိက္ေတာ့လည္း သူကိုယ္တုိင္က တခါမွ ရသလုိင္းကို ထိမိကုိင္မိပင္ ရိွခဲ့သည္ မဟုတ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္သည့္ အတူတူ ဖိ၍သာ ေသာက္ေနေတာ့ သည္။ သိပ္မၾကာလုိက္ ႏုိင္ငံျခားအလွဴရွင္ ဒိုနာမ်ားက ေငြျဖတ္သည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္တုိက္မွာ လူေလွ်ာ့ပြဲႀကီးႏွင့္ တိုးေတာ့သည္။ တိုတိုေျပာရရင္ ေမာင္ျဖဴလြန္း အလုပ္ျပဳတ္သည္။ ျပဳတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ အရက္ကို ေသာက္တာကေတာ့ မနား။ အတြင္းထဲတုန္းကလည္းေသာက္ အျပင္ေရာက္ ေတာ့လည္းေသာက္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေသာက္လာတဲ့ ဒဏ္ေတြ နဲ႔ တရက္ေတာ့ ေမာင္ျဖဴလြန္း အိပ္ရာထဲ လဲေတာ့သည္။ အေျခအေနက သိပ္မေကာင္း။ <br /> <br />၃။ ေမာင္ျဖဴလြန္း အိပ္ယာနေဘးတြင္ ခ်င္းမုိင္က လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြ စုေဝးေနသည္။ ေမာင္ျဖဴလြန္းကား အေမာ ေဖာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ မေသခင္စပ္ၾကား ေမာင္ျဖဴလြန္း အေတြးမ်ားက ျမန္မာျပည္ႏွင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံအၾကား ေျပးလႊား ေနသည္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေတြကိုလည္း မုန္းသည္။ နယ္စပ္က ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူေတြကိုလည္း မုန္းသည္။ ျပည္တြင္းက သူလုပ္ခဲ့ေသာ ဂ်ာနယ္တုိက္ ပုိင္ရွင္ကိုလည္း မုန္းသည္။ သူ႔ကို အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္ခဲ့ေသာ "ဆင့္ဖင္" ဂ်ာနယ္တုိက္ ပုိင္ရွင္ ကိုလည္း မုန္းသည္။ အားလံုးကို မုန္းသည္။ ျမန္မာျပည္ႀကီးႏွင့္ ျမန္မာေတြကိုလည္း အားမရ စိတ္ပ်က္မိသည္။ ဒါေၾကာင့္ မေသခင္ စပ္ၾကားမွာ ေမာင္ျဖဴလြန္း ဆုေတာင္းသည္။ ျဖစ္ေလရာ ဘဝတုိင္းမွာ ျမန္မာျပည္မွာ လူျပန္၍ မျဖစ္ရပါလို၏ ဟူေသာ ဆုေတာင္း ပင္ျဖစ္သည္။ သည့္ေနာက္ ေမာင္ျဖဴလြန္း ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။ ေမာင္ျဖဴလြန္း စ်ာပနကား စည္းကားလွသည္။ ျပည္ပေရာက္ မီဒီယာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ အေသာက္သမား မွန္သမွ် တက္ေရာက္သလို ႏုိင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ကမ္ပိန္း အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ ဇိုးဘဲမ်ားလည္း စုေဝးတက္ေရာက္ၾကသည္။ ထိုသူမ်ားသည္ ညဖက္တြင္ ေမာင္ျဖဴလြန္းကို ရည္စူးကာ ခ်င္းမုိင္က ျမန္မာ ထမင္းဆုိင္ဟု အမည္တပ္ထားေသာ အရက္ဆုိင္တြင္ စုေဝးၿပီး ေသာက္ၾက ရင္း သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းႀကီးရဲ့ မရိွမဲ့ရိွမဲ့ ေကာင္းေၾကာင္းကေလးေတြကို ျပန္ေျပာေနၾကသည္။ <br /> <br />၄။ ဘဂၤလားဒက္ရွ္ႏုိင္ငံက ဒကၠာၿမိဳ႔ေတာ္၏ ေရစက္လက္ႏွင့္ ဗြက္ထေနေသာ ဆင္းရဲသား ရပ္ကြက္တခု။ မခါတြန္ ဆိုသည့္ အမ်ဳိးသမီး သည္ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဟစ္ရင္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို အကူအညီေတာင္းေနသည္။ တျခားမဟုတ္ အလုပ္ကေန အရက္မူး၍ ျပန္လာေသာ သူမ၏ေယာက္်ား အဗၺဒူလာက ရိုက္ႏွက္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မခါတြန္ႏွင့္ အဗၺဒူလာတို႔မွာ သားသမီး ခြန္ႏွစ္ေယာက္ ရိွသည္။ ဒါ့အျပင္ အဗၺဒူလာက ေနာက္ထပ္ မိန္းမငယ္ငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္လည္း ထပ္ယူထားသည္။ ေနာက္ယူထား ေသာ မိန္းမမ်ားမွ ေမြးထားေသာ ကေလးမ်ားကလည္း စုစုေပါင္း ေလးဦးျဖစ္သည္။ သူတို႔ အားလံုး အိမ္ဟုေခၚေသာ တဲတလံုးတြင္ စု၍ ေနၾကသည္။ ကေလး ခြန္ႏွစ္ေယာက္အေမ မခါတြန္ ဆိုသူကား တျခားမဟုတ္။ ေမာင္ျဖဴလြန္း ဝင္စားလာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ေမာင္ျဖဴလြန္း ေသငယ္ေဇာႏွင့္ ေမွ်ာေနသည့္ အခ်ိန္တုန္းက ဆုေတာင္းခဲ့သည္ မဟုတ္လား။ မွတ္မိၾကေပမည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ လူျပန္မျဖစ္ရ ပါလို၏လို႔ ဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ အဲသည့္ ဆုေတာင္းအတုိင္း ျမန္မာႏုိင္ငံမဟုတ္သည့္ ဘဂၤလားဒက္ရွ္ တြင္ မိန္းမအျဖစ္ႏွင့္ လူျပန္ျဖစ္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ <br /> <br />အဗၺဒူလာ စိတ္ေကာင္းဝင္၍ မမူးေသာ အခ်ိန္မ်ား၌ မခါတြန္က ခြန္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ အငယ္ဆံုးကေလးကို ႏို႔ဘတ္သလတ္ႀကီးျဖင့္ ႏို႔တုိက္ေနရင္း သူမဟာ အရင္ဘဝတုန္းက ျမန္မာျပည္ကျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ၿပီး ဘီယာ အရက္မ်ား အလြန္ႀကိဳက္ ေၾကာင္း၊ အလုပ္အကုိင္က မီဒီယာသမားျဖစ္ေၾကာင္း နတ္သံေႏွာ၍ ေျပာျပတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ား၌ သူမ၏ ေယာက္က်ားက ေအးပါ ေအးပါဟု ေခါင္းၿငိမ့္ၿပီး သည္းခံနားေထာင္တတ္သည္။ ကေန့ညေန အရုိက္ခံရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ မူးလာတဲ့ ေယာက္က်ားကို ျမန္မာျပည္ဟာ ဆန္ေရစပါး သားငါး ဘယ္ေလာက္ေပါ ေၾကာင္း ဘဂၤလားဒက္ရွ္ ႏုိင္ငံထက္သာေၾကာင္း ေျပာလုိက္ေသာေၾကာင့္ စိတ္တိုကာ ရိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီဘဂၤလားဒက္ရ္ွ ႏိုင္ငံကိုလည္း မခါတြန္ မႀကိဳက္တာမွ လံုးလံုးမႀကိဳက္။ မိန္းမေတြကို ဖိႏိွပ္လြန္း တာကတေၾကာင္း၊ လူဦးေရက ထူထပ္ၿပီး ဆင္းရဲလြန္းတာက တေၾကာင္း၊ မူစလင္ႏုိင္ငံမွာ မိန္းမျဖစ္ေန၍ အရင္ဘဝကလို ဘီယာေတြ ဝီစကီေတြ ေသာက္ခြင့္ မရတာကေတာ့ အဓိက အေၾကာင္းလို႔ ဆိုႏုိင္သည္။ ဒါေၾကာင့္ မခါတြန္ ေတြးမိသည္မွာ ဒီဘဝမွာ ေသခါနီး လို႔ကေတာ့ အရင္ဘဝကလုိ ဆုေတာင္း မမွားေအာင္ သတိထားရမည္ ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ ဒီတခါေတာ့ မေသခင္မွာ ဆုေတာင္းတာကို တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ျဖစ္ေအာင္ ဆုေတာင္းမည္ဟု ေတးထားလုိက္သည္။ <br /> <br />ကေလးကလည္းမ်ား၊ ဆင္းရဲတြင္းကလည္းနက္၊ ေယာက္က်ားကလည္း ႏိွပ္စက္ေသာ မခါတြန္သည္ အသက္ ေလးဆယ့္ ငါးႏွစ္ မျပည့္တျပည္ေလးတြင္ ေရာဂါဘယေပါင္းစံု၏ ဒဏ္ကို ခံစားရင္း ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။ ဒီတခါေတာ့ မခါတြန္ မေသခင္မွာ အေတာ္ႀကီး ကို တိတိက်က် ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဆုေတာင္း သြားခဲ့သည္။ ဆုေတာင္းက ဘယ္လိုတုန္းဆိုေတာ့ ဒီမိုကေရစီရိွေသာ၊ တရားဥပေဒ စိုးမိုး ေသာ၊ ခ်မ္းသာတိုးတက္ေသာ အေနာက္ႏုိင္ငံ တခုခုတြင္ အဆင့္ျမင့္ ပညာတတ္ လူျဖဴေယာက္်ားေလး တဦးအျဖစ္ ျပန္လည္ေမြးဖြား ရလိုပါ၏ ဟူေသာ ဆုေတာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ <br /> <br />၅။ ဆုေတာင္းကား ျပည့္ေလ၏။ ေမာင္ျဖဴလြန္း တျဖစ္လဲ မခါတြန္ကား ဒီတခါမေတာ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္ လူျဖဴ ေယာက္်ားေလး တဦးအျဖစ္ ျပန္လည္ ေမြးဖြားလာခဲ့သည္။ အခုဘဝ၌ သူ၏နာမည္ကား ေအာ္စတင္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ေအာ္စတင္ တျဖစ္လဲ ေမာင္ျဖဴလြန္းသည္ သူေတြ႔ေနရေသာ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံႀကီးကို မယံုႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရသည္။ ဘာလို႔တုန္းဆိုေတာ့ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံတြင္ သူေဌးမ်ားက လူနည္းစုျဖစ္၍ အလုပ္လက္မဲ့မ်ား အေရအတြက္က ၉၉% ျဖစ္ေနၿပီး ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏုိင္ငံမ်ားအနက္ စတုတၳေျမာက္ အဆင္းရဲဆံုး ႏုိင္ငံျဖစ္ေန၍ပင္။ အေမရိကန္ သမၼတ အဆက္ဆက္သည္ လာဘ္စားလြန္းေသာေၾကာင့္ ကမၻာ့ အလယ္တြင္လည္း နာမည္ပ်က္ေနသည္။ ဝန္ႀကီး၊ ဝန္ကေလး၊ ရဲအရာရိွ၊ တျခားေသာ အစိုးရအမႈထမ္းမ်ား အၾကားတြင္ လာဘ္စား သည္ကို လာဘ္စားသည္ဟု မေခၚ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေပးသည္လို႔ ေခၚၾကသည္။ မူးယစ္ေဆးဝါးႏွင့္ ရာဇဝတ္မႈ မ်ဳိးစံုကလည္း ထြန္းကားသည္။ ျပည့္တန္ဆာမ်ားကလည္း လမ္းမေပၚတြင္ မျမင္ျခင္အဆံုး။ ပံုမွန္ အလုပ္မွ မရိွၾကတာကိုး။ ဒါ့အျပင္ သဘာဝ ပတ္ဝန္း က်င္ကို မထိန္းသိမ္းဘဲ သစ္ပင္ေတြ ခုတ္ေရာင္းတာေၾကာင့္၊ ျမစ္ေတြကိုပိတ္ၿပီး ဆည္ေတြ အေျမာက္အမ်ား တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အက်ဳိးဆက္ေတြေၾကာင့္ အေမရိကန္ျပည္ႀကီးသည္ ရာသီဥတု အလြန္အမင္း ေဖာက္ျပန္ ေနတာကိုလည္း ရင္ဆုိင္ေနရသည္။ ဒီမိုကေရစီ က်င့္စဥ္ ဆိုသည္မွာလည္း အမည္သာ က်န္ေတာ့သည္။ သတင္းစာမ်ားလည္း ဆင္ဆာကို ျဖတ္ၿပီးမွ ထုတ္ေဝခြင့္ ရၾကရွာသည္။ ေအာ္စတင္ကား နားမလည္ႏုိင္ေတာ့။ သူထင္ထားသည့္ နားလည္ထားသည့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံႏွင့္ လြဲခ်င္တုိင္း လြဲေနသည္။ <br /> <br />ေနာက္ေတာ့ ခရစ္သကၠရာဇ္ေတြကို ျပန္တြက္ၾကည့္မွ သူအေမရိကန္တြင္ လူဝင္စား ျပန္ျဖစ္ရျခင္းသည္ အေတာ္ကေလး ေနာက္က်ခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ဟူေသာ အခ်က္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေမာင္ျဖဴလြန္း ဘဝတြင္ အသက္ေလးဆယ္ မျပည့္ခင္ ေသဆံုးခဲ့သည္။ ႏွစ္အနည္း ငယ္အတြင္း ဘဂၤလားဒက္ရွ္တြင္ မခါတြန္ အျဖစ္ လူျပန္ျဖစ္သည္။ အသက္ေလးဆယ့္ငါး မျပည့္ခင္ ေသဆံုးခဲ့သည္။ မခါတြန္ဘဝမွ ေသဆံုးၿပီး ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္း အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္ လူျပန္ဝင္စားျခင္း မဟုတ္ဘဲ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္တရာေက်ာ္ေလာက္ ေနာက္ၾကၿပီးမွ လူျပန္ျဖစ္ရျခင္း ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ဆုေတာင္းေကာင္းလို႔ မွန္ေပမယ့္ အႏွစ္တရာေက်ာ္ ေနာက္ၾကၿပီးမွ အေမရိကန္ႏုိင္ငံကို လူအျဖစ္ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္ကိုး။ ၾကားထဲမွာ ၾကာေနျခင္းပင္။ ျမန္ျမန္ေသၿပီးေနာက္ အေမရိကန္တြင္ အခ်ိန္မဆုိင္းဘဲ ျမန္ျမန္ လူျပန္ျဖစ္ရ လိုပါ၏ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ဆုေတာင္းဖို႔ ေမ့သြားေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ေတြ ဒီေလာက္ ၾကာေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ <br /> <br />အိုေက ဒါေတြအားလံုး ထားလုိက္ပါေတာ့။ ေအာ္စတင္ကား ႏွစ္တရာေက်ာ္ ၾကာအၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ျပန္သြား ၾကည့္ခ်င္စိတ္က အေတာ္ကေလး ျပင္းထန္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူလည္း ဘြဲ႔ရေပမယ့္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္၍ ေငြပိုေငြလွ်ံ မရိွေသာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ကို ဘယ္လို သြားမည္နည္း။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိတ္ေဆြမ်ား အၾကံေပးလာသည့္အတုိင္း လုပ္ၾကည့္လုိက္သည္။ အဆင္ေျပသည္ ေငြလည္း ရသည္။ ျမန္မာျပည္ကို သြားႏုိင္ေတာ့မည္။ ေငြရလာတာက ဒီလို။ လူဝင္စားမ်ား အေၾကာင္းကို သုေတသန လုပ္ေနသည့္ အလွဴရွင္ ေဖာင္ေဒးရွင္းတခုဆီသို႔ ေအာ္စတင္က သူ႔အေၾကာင္းကို ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ ပရိုပိုဆယ္ ေရးတင္ကာ သုေတသန လုပ္လိုသည္ဟု ပန္ၾကားလုိက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အလွဴရွင္ ဒိုနာကလည္း သူ႔အေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားေသာေၾကာင့္ ပေရာဂ်က္ ခ်ေပးျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။ တကယ္ဟုတ္လား မဟုတ္လား ဆိုတာကေတာ့ မသိ။ <br /> <br />၆။ ဝါရွင္တန္ဒီစီက ျမန္မာသံရံုးကို ဗီဇာေလွ်ာက္ဖို႔ ေအာ္စတင္ ေရာက္သြားသည္။ သံရံုးဝန္ထမ္း ျမန္မာမ်ားသည္ ရုိင္းရိုင္းျပျပ မရိွေသာ္လည္း အေတာ္ေလး ဘဝင္ျမင့္ေနဟန္ရိွသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္တုန္းဆုိေတာ့ ကေန႔ေခတ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာတြင္ ဒုတိယ အခ်မ္းသာဆံုး ႏုိင္ငံျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ဟု ဆိုသည့္ အခ်က္ကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ႏွစ္ေပါင္း တရာ့ငါးဆယ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အဲသေလာက္ေတာင္ တိုးတက္သြားပလားဟု ေအာ္စတင္ ေတြးေနမိသည္။ သံရံုးမွ အတြင္းဝန္က ေအာ္စတင့္ကို ဗီဇာမေပးပါ။ ဗီဇာလိုခ်င္ပါက ေအာ္စတင္ရဲ့ ဘဏ္အေကာင့္ထဲမွာ ေဒၚလာ တသန္း အနည္းဆံုးရိွမွ ေပးႏုိင္မည္ဟု ဆိုသည္။ ယခင္က ေငြနည္းနည္းႏွင့္ ျမန္မာျပည္ကို သြားလည္ေသာ အေမရိကန္မ်ား မိခင္ႏုိင္ငံကို ျပန္မလာဘဲ အေၾကာင္းရွာကာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံေရးခိုလံႈခြင့္ တင္ၾကေသာေၾကာင့္ ဟုလည္း သိရသည္။ ထိုသို႔ ေလွ်ာက္ထားေသာ အေမရိကန္လူမ်ဳိး အမ်ားစုသည္ အမွန္တကယ္ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ေဆာင္ရြက္သူမ်ား မဟုတ္ဘဲ အေမရိကန္တြင္ မြဲျပာၾကေနသူမ်ားျဖစ္ၿပီး စီးပြားေရးအရ အခြင့္အလမ္း လိုခ်င္၍ ထိုသို႔ခုန္ခ်ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကေၾကာင္း အတြင္းဝန္က ေအာ္စတင္ကို ရွင္းျပေလသည္။ ခက္ေခ်ၿပီ ေအာ္စတင္၏ ဘဏ္အေကာင့္ထဲတြင္ ေဒၚလာတသန္း မရိွ။ ပရိုပိုဆယ္က ရေသာေငြကလည္း လမ္းစားရိတ္ စားစရိတ္ႏွင့္ အျခား သက္ဆုိင္ေသာ စားရိတ္မ်ားအတြက္သာ ျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုလုပ္ရမည္နည္း။ <br /> <br />မိတ္ေဆြတဦးက အၾကံျပဳသည္။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာ ရိွတဲ့ ျမန္မာသံရံုးကေတာ့ နည္းနည္းေခ်ာင္သည္ဟု ဆိုလာသည္။ အဲသည္ေတာ့ လန္ဒန္မွာရိွတဲ့ ျမန္မာသံရံုးကို သြားဖို႔ျဖစ္လာသည္။ အရင္ဘဝေတြတုန္းက မေရာက္ဖူးခဲ့ေသာ ျမန္မာတို႔၏ ကိုလိုနီသခင္ေဟာင္း ႏုိင္ငံကို ေျခခ်မိသည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႔၏ လမ္းေထာင့္တုိင္းတြင္ စစ္သားမ်ား သံခ်ပ္ကားမ်ားကို ေတြ႔ေန ရသည္။ ထူးဆန္းလွခ်ည့္။ ေနာက္မွ သိရသည္မွာ အဂၤလန္ႏုိင္ငံတြင္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းထားသည္မွာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ၿပီတဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ကိုး လန္ဒန္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တရာ့ခြန္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က စစ္အာဏာရွင္ လက္ ေအာက္ေရာက္ ရန္ကုန္နဲ႔ေတာင္ တူတူေသးေတာ့။ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ဘိုးေအႏုိင္ငံဟု တင္စားခံခဲ့ရေသာ အဂၤလန္ကား မရိွေတာ့ေလၿပီ။ ထားလုိက္ေတာ့ သူမ်ားကိစၥေတြ။ ေအာ္စတင့္ကို လန္ဒန္ရိွ ျမန္မာသံရံုးက ဗီဇာထုတ္ေပးလုိက္သည္။ ေပ်ာ္လုိက္သည္မွာ အတုိင္းထက္အလြန္။ <br /> <br />၆။ တနာရီကို မုိင္ႏွစ္ေထာင္ႏႈန္းျဖင့္ အေရွ႔ေတာင္ အာရွေဒသကို ပ်ံသန္းေနေသာ ေလယာဥ္ႀကီးေပၚတြင္ ေအာ္စတင္ လုိက္ပါလာသည္။ ဘန္ေကာက္မွာ တေထာက္နားမွာလားလို႔ ေမးလုိက္သည္။ ေလယာဥ္မယ္က ေအာ္စတင့္ကို သနားသလို ၾကည့္လုိက္ရင္း ဘန္ေကာက္ ေလဆိပ္မွာ ဒီလိုအဆင့္ျမင့္ ေလယာဥ္မ်ဳိးဆင္းတဲ့ ကြင္းမရိွတဲ့အတြက္ ရန္ကုန္ ကိုသာ တုိက္ရုိက္ ပ်ံသန္းမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ ေအာ္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံဟာ ဒီေလာက္ေတာင္ တိုးတက္ေနပါပေကာလို႔ ေအာ္စတင္ ေတြးလုိက္မိ၏။ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးအရာရိွက ရိႈးမန္းနီး ဘယ္ေလာက္ ပါသလဲဟု စစ္ေဆး ေသာေၾကာင့္ လန္ဒန္က ေဒၚလာျဖင့္ လဲလာေသာ ျမန္မာေငြစကၠဴ က်ပ္တသိန္းခန္႔ကို ထုတ္ျပရ ေသးသည္။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ ရိႈးမန္းနီးက က်ပ္ေငြတေထာင္ေလာက္ ျပရင္ ရသည္တဲ့။ အခုေတာ့ ဘတ္ကီးရုိက္ၿပီး ဝင္လာတဲ့သူေတြ မ်ားလာတာမို႔ ရိႈးမန္းနီးက ခုန္တက္သြားတာလို႔ ဆိုၾကသည္။ ျမန္မာက်ပ္ေငြဟာ အေတာ္ကို ခုိင္သြားၿပီလို႔ ေအာ္စတင္ ေတြးမိသည္။ <br /> <br />ဘယ္ကိုၾကည့္လုိက္ ၾကည့္လုိက္ ျမန္မာျပည္သည္ အေမရိကန္ထက္သာသလို အဂၤလန္ထက္လည္း ပိုသာေနေသးသည္။ တုိက္ႀကီး ေတြျမင့္လုိက္သည္မွာ အထပ္ တေထာင္ေက်ာ္သည္။ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ကို ဖူးေမွ်ာ္လိုပါက ထိုတုိက္ႀကီးမ်ား ေဟာ္တယ္ႀကီးမ်ားေပၚမွ ဖူး၍ရေနသည္။ သို႔ေသာ္ ေအာက္မွာရိွေနတဲ့ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ကို မီးျခစ္ဘူးေလာက္သာ ျမင္ရသည္။ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားကား ေျမေပၚတြင္သာမက ေလထဲမွာလည္း သြားလာေနၾကသည္။ မိန္းမပ်ဳိေလးမ်ား အမ်ဳိးသမီးမ်ား ဝတ္စားထားသည္မွာ အာကာသ ဝတ္စံုကို မေပၚ့တေပၚ စတုိင္ျဖင့္ ဝတ္ထားသလို ျဖစ္ေနသည္။ ေအာ္စတင္အဖို႔ ၾကည့္ရမွာေတာင္ မဝန္႔မရဲ။ ထားပါေတာ့ သူတို႔ေခတ္ ေပကိုး။ ျမန္မာႏုိင္ငံကား ႏုိင္ငံေရး လူအခြင့္အေရး အရ ကမၻာေပၚတြင္ အလြတ္လပ္ဆံုး တုိင္းျပည္ျဖစ္သလို ခ်မ္းလည္း ခ်မ္းသာသည္မို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား အလြန္ဂုဏ္ယူ ၾကသည္။ ကမၻာေပၚတြင္ အလြတ္လပ္ဆံုး သတင္းစာမ်ားကား ျမန္မာျပည္မွာသာ ရိွသည္လို႔ သိရသည္။ ျမန္မာ့ေတးဂီတႏွင့္ ရုပ္ရွင္ လုပ္ငန္းမ်ားမွာ ကမBာ့ေစ်းကြက္၏ ေလးပံုသုံးပံုကို စီးထားမိေလၿပီ။ ေကာင္းေလစြ။ ေဟာလီးဝုဒ္ႏွင့္ ေဘာလီးဝုဒ္တို႔ကား က်န္ရစ္ခဲ့ရွာေလၿပီ။ <br /> <br />သို႔ေသာ္ ေအာ္စတင္ တျဖစ္လဲ ေမာင္ျဖဴလြန္း သေဘာမက်တာ တခုကေတာ့ လမ္းေပၚတြင္ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ား လူႀကီးသူမအရြယ္ လူမ်ားႏွင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကို လံုးလံုးမေတြ႔ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမးၾကည့္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အသက္အရြယ္ ႀကီးသူမ်ားကို လူျမင္ကြင္းမ်ားတြင္ သြားလာေနထုိင္ခြင့္ မျပဳေတာ့ဘဲ အထူးစခန္းမ်ားတြင္ သြင္းကာ ထားသည္ဟု သိရသည္။ ဒီလုိလုပ္ရတာက ဆပ္စတိန္းေအးဘဲလ္ ဒီဗဲေလာမဲန္႔ လို႔ေခၚတဲ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ျခင္း ေပၚလစီကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ရွင္းျပၾကသည္။ ဒါမွ ႏုိင္ငံေတာ္ အတြင္းမွာ ပ်ဳိျမစ္ႏုနယ္ျခင္းကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ဆက္တုိက္ ေတြ႔ႏုိင္မည္ဟုလည္း ဆိုၾကသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကေတာ့ တႏုိင္ငံလံုးတြင္မွ အပါးႏွစ္ရာေက်ာ္ေက်ာ္သာ က်န္ေတာ့သည္ဟု သိရသည္။ ဒီေခတ္တြင္ ဘယ္သူမွ ဘုန္းႀကီး မဝတ္ေတာ့ ေသာေၾကာင့္ဟု ဆိုသည္။ ထိုေနာက္ဆံုး လက္က်န္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားမွာ အထက္ဗမာျပည္ တေနရာတြင္ ေက်ာင္းထုိင္ကာ ဆြမ္းကြမ္း လွဴတန္းမည့္သူ မရိွေတာ့ေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ထြန္ယက္ စုိက္ပ်ဳိးစားေနရ သည္ဟုလည္း ထပ္မံသိရျပန္သည္။ သာသနာကြယ္ေတာ့ မွာပါလား ဆိုေသာ အသိစိတ္ေၾကာင့္ ေအာ္စတင္ အေတာ္ကို တုန္လႈပ္မိသလို ဒီေခတ္ ျမန္မာေတြကို ေတာ္ေတာ္လည္း စိတ္ဆိုးမိသည္။ <br /> <br />ဤတြင္ လူကမ်က္ႏွာျဖဴ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ျမန္မာစိတ္က အျပည့္အဝ က်န္ရိွေနေသးသမို႔ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေအာ္စတင္ တေယာက္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေတာက္ (တက္) ေခါက္မိေလ ေတာ့သည္။ ေဘးက ျမန္မာမ်ားက အေမရိကန္ လူျဖဴတဦးျဖစ္သူ ေအာ္စတင္ တေယာက္ မ်က္လံုးႀကီးကိုျပဴးကာ ေတာက္ေခါက္သည္ကို ၾကည့္၍ ထိတ္လန္႔ သြားၾကၿပီး၊ မစၥတာ ခင္ဗ်ားေန ေကာင္းရဲ့လား၊ အာယူအိုေက စသျဖင့္ ဝုိင္းဝန္းေမးျမန္းၾကသည့္အတြက္ ေအာ္စတင္ တျဖစ္လဲ ေမာင္ျဖဴလြန္းမွာ ပို၍ စိတ္ဓာတ္က်သြား ေလေတာ့သည္။ ျမန္မာေတြ ျမန္မာေတြ ေတာက္ေခါက္တာကိုလည္း မသိၾက ေတာ့ပါလား။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ စိတ္ကို မထိန္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေအာ္စတင္ တေယာက္ လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ရင္ကိုဖြင့္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမာက္ကာ ထေအာ္မိေတာ့သည္။ <br /> <br />၇။ တိုက္ထဲမွ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တဦးက ကိုျဖဴလြန္း ဘာေတြ ေယာင္ေနတာလဲ။ ထ ထ ဟိုမွာ တုိက္ပုိင္လာေနၿပီ။ အလုပ္ခ်ိန္ထဲမွာ ခင္ဗ်ား ကြန္ျပဴတာခံုေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ ေနတာေတြ႔ရင္ ျပႆနာတက္ဦးမယ္၊ တုိက္ပုိင္က နဂိုကမွ အေပါက္အစပ္ မ်ားရတဲ့အထဲ ဆိုၿပီး ႏိႈးေလေတာ့သည္။ ေမာင္ျဖဴလြန္း အိပ္မက္မက္ေနျခင္းပင္။ အိပ္မက္ထဲက ဘုန္းႀကီးအပါး ႏွစ္ရာေက်ာ္ေက်ာ္သာ ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ေတာ့တယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥကို တကယ္မဟုတ္မွန္း သိေသာ္လည္း ဝမ္းနည္းသလိုလို ျဖစ္မိရေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္မက္ထဲကလို အလုပ္လူေလွ်ာ့တဲ့ အထဲ ကိုယ္မပါေသးဖူး ဆိုတာ သိရေတာ့ ဝမ္းသာရ ျပန္သည္။ <br /> <br />ထိုညေနက ခ်င္းမုိင္ရိွ ျမန္မာအရက္ဆုိင္တြင္ ေမာင္ျဖဴလြန္းႏွင့္ အေသာက္သမား တသုိက္ ေခါင္းစဥ္သစ္တခုကို အျပင္းအထန္ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္ေနၾကသည္။ ေဆြးေႏြးတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ အရင္ဘဝက အေၾကာင္းအရာေတြကို လူျပန္ျဖစ္တဲ့ ေနာက္ဘဝမွာ မွတ္မိဖို႔ လို-မလို၊ အဲသလို မွတ္မိျခင္းဟာ ေကာင္းမေကာင္းဆိုတဲ့ ကိစၥပဲ ျဖစ္ေတာ့သည္။ <br /> <br />ေဇာ္မင္း <br />၁၆ ရက္ ၾသဂုတ္လ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-7096693274530344543?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-79573045464796976202011-07-28T04:14:00.001+07:002011-07-28T04:17:34.651+07:00<span class="dropcaps">အ</span>ဂၤလိပ္လို ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ sustainable development ဆိုတာကို ၾကံဳလို႔ အသံုးျပဳတုိင္း သတိရတုိင္း က်ေနာ္တို႔ မိသားစုရဲ႔ ဟိုတုန္းက အေျခအေနေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္မိပါတယ္။ စပ္စတိန္းေအးဘဲလ္ ဒီဗဲေလာ့မန္႔ ဆိုတာကေတာ့ လိုရင္းတိုရွင္းေျပာရရင္ "စဥ္ဆက္မျပတ္ေသာ (သို႔) ဆက္တုိက္သြားေနေသာ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ" လို႔ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုဘဝနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဒီလိုပါ။ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ က်င့္သံုးတယ္ဆိုတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အစိုးရလက္ေအာက္မွာ ေနခဲ့ရတုန္းက အေျခအေနကေန ဆက္စပ္ၿပီး ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br />က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံဟာ ဟိုတုန္းကေရာ အခုေရာ လူမ်ားစုဟာ ေျမယာစုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ တုိက္ရုိက္ အသက္ေမြးရသူ ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္မိဘေတြက စုိက္ပ်ဳိးေရးသမားေတြ၊ လယ္သမားေတြ မဟုတ္ခဲ့ပါဖူး။ အေဖက အစိုးရ ဝန္ထမ္း အေမက သူနာျပဳဆရာမပါ။ မိဘေတြေကာ က်ေနာ္တို႔ သားသမီးေတြ အားလံုးပါ တသက္လံုး ေျမယာနဲ႔ မပတ္သက္ ခဲ့ပါဖူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အေဖ အစိုးရအလုပ္က ျပဳတ္ေလတဲ့ အခါမွာ ေျမယာနဲ႔ စုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ စၿပီး ပတ္သက္ခဲ့ရပါတယ္။ အေဖ အလုပ္ျပဳတ္တဲ့ အခါမွာ က်ေနာ္တို႔ မိသားစု အစိုးရေပးတဲ့ အိမ္ေပၚကဆင္းလာခဲ့ရ ၿပီး ၿမိဳ႔အျပင္မွာ ေျမလြတ္တခု ဝယ္လို႔ အေျခခ်ရပါတယ္။ ေျမကအရုိင္းမွ အရုိင္းသက္သက္ဆိုေတာ့ အိမ္ ေဆာက္တာ ေရတြင္းတူးကစလို႔ တစ္က ျပန္စရပါတယ္။ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ လွ်ပ္စစ္မီးကို ရပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ မီးမရခင္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း အေမစုိက္ခုိင္းတဲ့ သစ္ပင္ေတြအတြက္ ေရေလာင္းဖို႔ ေရတြင္း ကေန စက္သီးနဲ႔ ေရငင္ၿပီးေလာင္းရပါတယ္။ မီးရလာေတာ့ တရုတ္လုပ္ ေရစုတ္စက္ အေသးစား ကေလးဝယ္ၿပီး ေရတြင္းကေရကို စုတ္တင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံကဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲသည့္ တရုတ္ျဖစ္ ေရစုတ္စက္ေလးဟာ မၾကာခဏ ပ်က္ပါတယ္။ မပ်က္ျပန္ရင္လည္း စက္ကသြားေနေပမယ့္ တြင္းေပၚကို ေရတက္မလာတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရ ျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးနဲ႔ အႀကီးမားဆံုး ျပႆနာကေတာ့ မီးမွန္မွန္ မလာတဲ့အတြက္ ခြန္အားကို ဗဟိုျပဳၿပီး ခါတုိင္းကလို စက္သီးနဲ႔ ေရငင္ၿပီး သစ္ပင္ေတြကို တပင္ခ်င္းပံုးနဲ႔ လုိက္ေလာင္းရတဲ့ မူလအေျခကိုပဲ ျပန္ဆုိက္ပါတယ္။<br /><br />အေမက စီးပြားေရးအရလည္း ဝင္ေငြရေအာင္ ျခံဝင္းအတြင္းမွာလည္း စိမ္းစိုေအာင္ သစ္ပင္ေတြကို တြက္ခ်က္ ၿပီး စုိက္ပါတယ္။ စုိက္ခဲ့ရတဲ့ သစ္ပင္ေတြကို မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေျပာရရင္ ႏွစ္ရွည္ပင္ေတြ အေနနဲ႔ အုန္းပင္ ၁၅ ပင္၊ သရက္ပင္ ၁ဝ ပင္၊ မာလကာပင္ ၇ ပင္၊ ေရွာက္ပင္ ၆ ပင္၊ သံပုရာပင္ ၂ ပင္၊ ပိႏဲၷက ၂ ပင္၊ ဇီးပင္က ၄ ပင္၊ ဒန္႔ဒလြန္ပင္က ၁ ပင္ ရိွပါတယ္။ တခ်ဳိ႔အပင္ေတြကေတာ့ ေနေရာင္ရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို မီွၿပီးမွ ဟိုနား သည္နား စုိက္ထားတာမို႔ နာမည္ေတာင္ ေမ့ကုန္ပါၿပီ။ ငွက္ေပ်ာပင္ကေတာ့ အပင္ ႏွစ္ဆယ္အစိတ္ေလာက္ ရိွပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရာသီအလုိက္ မံုညင္း၊ ေဂၚဖီ၊ ခရမ္းသီး၊ ခ်ဥ္ေပါင္၊ ကိုက္လန္၊ နံနံပင္၊ ပူစီနံ ဒါေတြကိုလည္း စုိက္ပါေသးတယ္။ တႏွစ္လံုး စိုက္ထားရၿပီး အၿမဲအျပတ္ေရသြင္း ေနရတာကေတာ့ ကန္ဇြန္းခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အရပ္က မိုးေခါင္ေရရွား ဆိုေတာ့ ေအာက္ျပည္မွာလို အပင္ေတြ ႀကီးလာတာနဲ့ ေရေလာင္းတာကို ရပ္ပစ္လို႔ မရပါဖူး။ က်ေနာ္တို႔ အေနနဲ႔ စုိက္ဆုိ လို႔သာ စုိက္ရတာ သစ္ပင္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားလည္ တာ မဟုတ္ပါဖူး။ ဟိုေမးသည္စမ္းလုပ္ၿပီး သိသေလာက္ ဗဟုသုတေလာက္နဲ႔ စုိက္ပ်ဳိး ထိန္းသိမ္းရတာပဲ ျဖစ္ ပါတယ္။<br /><br />အခုေနအခါမွာ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတာက ဒီလိုပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ က်ေနာ္တို႔ဟာ အေသးစား ျခံသမားေတြ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ေျမအေပၚမွာ အမီွျပဳၿပီး အသက္ေမြးရတဲ့ ဘဝက စလာၿပီလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္က သာတူ ညီမွ် လမ္းစဥ္ကို ဦးတည္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတယ္သာ ဆိုတယ္ အစိုးရဆီက ဘာနည္းပညာ အကူအညီမွ မရခဲ့ပါဖူး။ အစိုးရမွာလည္း အေသးစားျခံသမား ေတြကို ကူညီရမယ့္ ေပၚလစီမ်ဳိး မရိွခဲ့တာ မွတ္မိ ေနပါတယ္။ ဥပမာ အားျဖင့္ အစိုးရစုိက္ပ်ဳိးေရး ဌာနက က်ေနာ္တို႔လို ျခံသမားေတြကို ဒီအရပ္မွာ ဘယ္လို အုန္းပင္မ်ဳိး၊ ဘယ္လိုသရက္ပင္မ်ဳိး စုိက္သင့္တယ္။ ဘယ္လို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ နည္းပညာမ်ဳိး ေပးေဝေထာက္ပံ့ျခင္း ရိွမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ျခံထဲမွာ စုိက္ထားတဲ့ သစ္ပင္ပမာဏဟာ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုရဲ့ စားဝတ္ ေနေရးကို ၉၉% အထိ ေျဖရွင္းေပးႏုိင္တယ္ ဆိုတာ တြက္ခ်က္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထပ္ရွင္း ပါရေစ။<br />က်ေနာ္တို႔ အရပ္မွာ က်ေနာ္တို႔ မတုိင္ခင္ ပေဝသဏီကထဲက အုန္းပင္စုိက္ၿပီး အုန္းသီးေရာင္းလာတဲ့ ျခံသမား ေတြ တြက္ျပ ထားတာ ရိွပါတယ္။ အုန္းပင္တပင္ဟာ အသီးေကာင္းၿပီဆိုရင္ တႏွစ္ကို ဝင္ေငြ က်ပ္ငါးရာခန္႔ ဖန္တီးေပးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲေတာ့ အုန္းပင္ ဆယ္ပင္ ရိွတယ္ဆိုရင္ တႏွစ္ကို က်ပ္ငါးေထာင္ ဝင္ေငြရိွတဲ့ သေဘာလို႔ ေယဘုယ် ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အပင္ ၂ဝ ရိွရင္ က်ပ္တေသာင္းေပါ့။ အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက ေရႊတက်ပ္ သား ၁၅ဝဝ က်ပ္ေလာက္ ရိွတဲ့ ေခတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ဖက္မွာ ဆိုရိုးရိွပါတယ္၊ အုန္းပင္နည္းနည္း ေလာက္သာ ပုိင္တဲ့ မုဆိုးမတေယာက္ဟာ လင္မရိွေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ သားသမီးေတြ ကလည္း အားမကိုးရဖူး ဆိုဦးေတာ့ မ်က္ႏွာငယ္စရာ မလိုပါဖူးတဲ့။ အုန္းသီးဆိုတဲ့ အမ်ဳိးဟာ က်ေနာ္တို႔ အရပ္မွာ ေရာင္းမကုန္ဘူးရယ္လို႔ မရိွပါဖူး။ စားသံုးမႈအတြက္ေရာ နတ္တင္ဖို႔ ဘာဖို႔ ညာဖို႔ စသျဖင့္ေတြအတြက္ ေစ်းကြက္က ရိွေနတာကိုး။ တခါ ေအာက္ျပည္က တက္လာတဲ့ အုန္းသီးကလည္း အထက္ဖက္မွာ လိုသေလာက္သံုးဖို႔ အတြက္ မေလာက္ငွ တာလည္း ပါပါတယ္။ အထက္ဖက္လိုတဲ့ demand အတြက္ ေအာက္ျပည္က supply မလုပ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။<br /><br />သို႔ေသာ္ အုန္းျခံသမားေတြက အခုလို ဆက္ၿပီး ရွင္းျပ ပါတယ္။ အုန္းပင္တပင္တုိင္းက တႏွစ္ကို က်ပ္ငါးရာ ဝင္တယ္လို႔ ဘုိင္ေသတြက္လို႔ မရဖူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ အုန္းပင္ပိုးက်တာ၊ အုန္းပင္ ျပဳျပင္ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ နည္းေတြကို စနစ္တက် မသိတာ စတာေတြေၾကာင့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အကယ္၍မ်ား အစိုးရ စိုက္ပ်ဳိးေရးဌာနက အုန္းပင္မွာ က်တဲ့ ပိုးမ်ဳိးေတြက ဘယ္လိုပိုးမ်ဳိးေတြ၊ ဘယ္လိုကာကြယ္ရမယ္ စသျဖင့္ နည္းနာ ေတြ ေထာက္ပံ့ႏုိင္ရင္ အေသးစား ျခံသမားေတြ အတြက္ အက်ဳိးရိွတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ အလားတူ ဆို သလို က်န္တဲ့ သရက္တို႔၊ ေရွာက္တို႔၊ သံပုရာတို႔ စတဲ့ ႏွစ္ရွည္ပင္ေတြ အတြက္လည္း နည္းနာေတြ ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ေႏြဆိုရင္ ေရွာက္တို႔ သံပုရာတို႔ အေတာ္ေလး ရွားပါးေလ့ ရိွပါတယ္။ တခါတရံ သံပုရာသီး တလံုးကို တက်ပ္အထိ ေပးရတဲ့ အခါမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ ေစ်းထဲမွာေတာင္ သံပုရာသီး ျပတ္ေလ့ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ အဲသည္တုန္းက သံပုရာနဲ႔ ေရွာက္ပင္က ဝင္တဲ့ ဝင္ေငြဟာ ေယဘုယ် ေျပာရရင္ တႏွစ္မွာ စုစုေပါင္း ၁၂ဝဝ က်ပ္ေလာက္ ရိွပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက ကုန္ေစ်းႏႈန္း နဲ႔တြက္ရင္ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုဝင္ ၇ဦး အတြက္ ေငြ ၁၂ဝဝ ဟာ ႏွစ္လတာ ကာလ ထမင္းစားျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ေစာေစာက ေျပာသလိုပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ အုန္းပင္ ၁၅ ပင္ရိွတယ္။ တပင္ကို တႏွစ္ ၅ဝဝ ဝင္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ တျခား အပင္က ဝင္ေငြေတြ မပါေသးဘဲ အုန္းပင္က ဝင္ေငြ စုစုေပါင္းခ်ည္းပဲ တႏွစ္ကို ၇၅ဝဝ ဝင္မယ္လို႔ တြက္ႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔မွာ တြက္ထားသလို ေငြက မဝင္ပါဖူး။ အုန္းသီး အႏုေလးေတြကို ပိုးကိုက္တာ၊ ငွက္ကုိက္တာ၊ ရွဥ့္ကုိက္တာ အစရိွတာေတြေၾကာင့္ ကုိယ္ထင္ထားသေလာက္ အုန္းသီးက မတင္ပါဖူး။ တခ်ဳိ႔အုန္းပင္ေတြကေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ လံုးလံုးကို အသီးမတင္တာလည္း ရိွပါေသးတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျခံစုိက္ပ်ဳိးေရးကေန မိသားစု စားဝတ္ေနေရးကို မေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့အတြက္ က်ေနာ့္အေမက သစ္သား ေသတၱာေတြ လုပ္ၿပီး မႏၱေလးေစ်းခ်ဳိထဲကို သြင္းဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ သစ္ပြျဖစ္တဲ့ လက္ပံသားနဲ႔ လုပ္တဲ့ ေသတၱာေတြပါ။ သို႔ေသာ္ ေစ်းအေခၚေတာ့ ထင္းရႈးေသတၱာေပါ့ေလ။ ဆိုေတာ့ကာ ပထမဆံုး ေသတၱာလုပ္မယ့္ လက္သမား ငွားရပါတယ္။ သစ္စက္ကေန လက္ပံသား ခြဲၿပီးသားေတြ ဝယ္ရပါတယ္။ သံတို႔၊ ပတၱာတို႔၊ ေကာ္ပတ္တို႔ အပါအဝင္ လက္သမားသံုး ပစၥည္းေတြ အကုန္ဝယ္ရပါတယ္။ သစ္ခဲြသားကေတာ့ အေဟာင္းေပး အသစ္ယူ ပံုစံနဲ႔ သစ္စက္ပုိင္ရွင္ကို ေငြေခ်လို႔ ရေပမယ့္ အလုပ္သမားခနဲ႔ က်န္တာေတြကေတာ့ ကိုယ့္ဖက္က လက္ငင္းစုိက္ထား ရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာက ဆုိင္ပုိင္ မရိွ ေတာ့ လုပ္ၿပီးသား ေသတၱာေတြကို ေစ်းခ်ဳိထဲက ဆိုင္ေတြ မွာ အေဟာင္းေပး အသစ္ယူ စနစ္နဲ႔ သြင္းရပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ ဆုိင္ေတြက အေတာ္ညစ္တာကို ၾကံဳရပါတယ္။ အဲသည့္ ဆုိင္ပုိင္ရွင္ေတြ အထဲက ဦးခ်စ္ပို ဆိုတဲ့ လူႀကီးဟာ အညစ္ပတ္ ဆံုးပါ။ အေဟာင္းေပး အသစ္ယူ စနစ္ဟာ တႀကိမ္စီအတြက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးခ်စ္ပိုကေတာ့ သံုးခါေလာက္ ယူထားၿပီးမွ ပထမ အခါ အတြက္ သာ ေငြကိုေခ်ပါတယ္။ ေနာက္သြင္းထားတဲ့ ႏွစ္ႀကိမ္အတြက္ ေငြကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေခ်ပါဖူး။ အလြန္ လက္ခက္ တဲ့ လူႀကီးပါ။ ေနာက္ပုိင္း အဲသလို ခဏခဏ ျဖစ္ရေတာ့ ေငြသြားေကာက္ရတဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ မၾကာခဏ စကားမ်ား ရပါတယ္။ တခါေတာ့ အေမက အတန္တန္ တားေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ညီအစ္ကို သံုးေယာက္ တုတ္ေတြဆြဲၿပီး ဦးခ်စ္ပိုနဲ႔ ရုိက္မယ္ႏွက္မယ္ အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတာ မွတ္မိပါေသးတယ္။ နေဘး ဆုိင္ေတြက လူေတြက ဝုိင္းဝန္း ေျဖာင္းျဖလို႔သာ ေသြးထြက္သံယို မျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ အခုေနအခါ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ Sustainable development ဟာ ကာရန္မသင့္ ရင္ ရုိက္ပြဲႏွက္ပြဲနဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါလားလို႔ ေတြးမိရင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရယ္မိပါေသးတယ္။ ျခံဳေျပာရရင္ ေသတၱာလုပ္ၿပီး ေစ်းခ်ဳိထဲ သြင္းရတာဟာလည္း ကိုယ္ထင္ထားသလို အျမတ္မ်ားမ်ား မရလွ ပါဖူး။ စားေရးေသာက္ေရးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းစရိတ္ ကာမိရံုမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သစ္ပင္ေတြ အေၾကာင္း ျပန္သြားပါ့မယ္။ ႏွစ္ရွည္ပင္ေတြကလည္း ကိုယ္ထင္ထားသေလာက္ ေငြကမဝင္၊ ေသတၱာ လုပ္ငန္းက ဝင္ေငြကလည္း အျမတ္ကေလး ဘာေလး ရဖို႔ဆိုတာထက္ ဖူလံုရံုေလး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ တို႔ ညီအစ္ကို ေတြဟာ စုိက္ထားတဲ့ သစ္ပင္ေတြကို ဆက္ၿပီး ေရေလာင္း ေနရတုန္းပါ။ ဝင္ေငြမေကာင္းလို႔ သစ္ပင္ေတြ ခုတ္ျပစ္လို႔ မရသလို ေရမေလာင္းဘဲ ထားရင္လည္း အပူပုိင္း ေဒသမို႔ ၾကာရင္ ေသကုန္မွာပါ။ ေရတြင္းကေန လက္နဲ႔ ငင္ၿပီး ပံုးလုိက္ တပင္ခ်င္း ေလာင္းေနရဆဲမို႔ ေဘာဂေဗဒ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အျမတ္ ေကာင္းေကာင္း မရသလို လုပ္အားခလည္း ဆံုးရံႈးရပါတယ္။ သစ္ပင္ကိစၥမွာ ေမာရသလို ေသတၱာကိစၥမွာလည္း ေမာရပါတယ္။ ႏွစ္ခါေမာရပါတယ္၊ အဖတ္လည္း မတင္ပါဘူး။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းစိပ္ျဖာ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေသးစား ျခံသမားေတြ၊ စုိက္ပ်ဳိးေရးသမားေတြ ေရရွည္မွာ အဆင္ေျပၿပီး ကိုယ့္ေျခေထာက္အေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ ႏုိင္ေအာင္ဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အစိုးရမ်ားမွာ ကူညီဖို႔႔ တာဝန္ရိွ ပါတယ္။ ဒါဟာ ဟိုတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရ အသံုးမက်ပံုကို ျပန္ေျပာျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြ ႀကီးစိုးထားတဲ့ လက္ရိွအစိုးရကေကာ ေျမယာအေပၚမွာ အမီွျပဳသူေတြကို ကူညီသလား ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ေဆာရီးပဲ လို႔သာ ေျပာရမွာပါဘဲ။ ကူညီဖို႔ ေဝးစြ လယ္သမားေတြ ပုိင္တဲ့ေျမကိုေတာင္ သိမ္းယူေနတာ ေတြ႔ေနရတာဘဲ မဟုတ္လား။ ဒါ့အျပင္ တဖက္တလမ္းကေန ကူညီဖို႔ လာတဲ့ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအပင္း မ်ားကိုလည္း ဟိုဖက္ဆို မသြားရ၊ ဒီဖက္ဆို မလာရ၊ ဒါမလုပ္ရ၊ ဟိုဟာမလုပ္ရ ဆိုၿပီး ကန္႔သတ္ေနေတာ့ ျမန္မာျပည္လို ေခတ္ေနာက္က်ေနတဲ့ စိုက္ပ်ဳိးေရးကို မီခိုေနရဆဲျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံတခုမွာ ႏုိင္ငံ သားေတြအၾကား Sustainable development ျဖစ္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ လုပ္ေနတယ္လို႔ အစိုးရကေျပာရင္လည္း သူတို႔ လိမ္ေနတယ္ လို႔သာ စြပ္စြဲရ ေတာ့မွာပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၆ ရက္ ဇူလုိင္လ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-7957304546479697620?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-22161096180350493422011-07-23T01:48:00.002+07:002011-07-23T01:52:18.002+07:00<span class="dropcaps">အ</span><br />ခြန္ေပးေဆာင္တယ္ဆိုတာ ပေဒသရာဇ္မင္းေတြ လက္ထက္ ေရွးတုန္းကထဲက ရိွပါတယ္။ တုိင္းသူျပည္သား ေတြဟာ မိမိရဲ့ သက္ဆုိင္ရာဝင္ေငြအလုိက္ ဘုရင္ကို အခြန္ေပးဆက္ရပါတယ္။ အဲသည့္ ေခတ္ေတြတုန္း ကေတာ့ အခြန္ေကာက္ တယ္ ဆိုတာ ဘုရင္ခန္႔ထားတဲ့ ေဒသခံ အာဏာပုိင္ေတြကေန တဆင့္ ေကာက္ယူ တာပါ။ ႏုိင္ငံတုိင္းလိုလိုမွာ မ်ားေသာ အားျဖင့္ အခြန္ထမ္းေနရတဲ့ ျပည္သူအမ်ားစုဟာ အဲသည္ အခ်ိန္တုန္းက လယ္သမားအမ်ားစုလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /><br />ဒီဖက္ေခတ္ကို ေရာက္လာေတာ့ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွာ အခြန္ေကာက္ယူျခင္း၊ အခြန္ေပးေဆာင္ရျခင္း စတာ ေတြဟာ တုိင္းျပည္တျပည္မွာ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ လုပ္ငန္းဌာန တခုျဖစ္လာပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းကလည္း တိုးတက္လာၿပီ ဆိုေတာ့ အခြန္အမ်ားစုဟာ ေျပာရရင္ စက္မႈအရင္းရွင္ လုပ္ငန္းပုိင္ရွင္မ်ားဆီက ပိုလို႔ေကာက္ခံ ရရိွလာပါတယ္။ သာမန္ တုိင္းသူ ျပည္သားမ်ားလည္း ဝင္ေငြအလိုက္ သတ္မွတ္ႏႈန္းထားအတုိင္း အခြန္ကို မပ်က္မကြက္ေပးေဆာင္ရပါတယ္။ စက္မႈအရင္းရွင္ ႏုိင္ငံေတြဟာ အခုေခတ္မွာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ေစ်းကြက္စနစ္ကို က်င့္သံုးလာၾကပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ ဒီမုိ ကေရစီ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ေအာက္မွာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စနစ္က်င့္သံုး ေနတဲ့ တုိင္းျပည္တျပည္ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ဆိုတာ စက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားအျပင္ အျခားေသာ အေထြေထြ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြလည္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ လိုအပ္လာပါတယ္။ ဒီလို အေျခ အေနမ်ဳိးမွာ အမ်ဳိးအစား မ်ားျပားလွတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြရဲ့ အခန္းက႑ဟာ အလြန္ပဲ အေရးပါလွပါတယ္။ ဘယ္လုိ အေရးပါသလဲ ဆိုတာကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြဟာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ေအာင္ျမင္လာတာနဲ႔ အမွ် သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဥပေဒမ်ားနဲ႔အညီ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အခြန္မွန္မွန္ ေပးေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲသလို ေပးေဆာင္တဲ့ အခြန္ေတာ္ေငြ မ်ားကို အစိုးရက လူထုအတြက္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး လုပ္ငန္း စတာေတြမွာ ျပန္လည္ သံုးစြဲရ ပါတယ္။<br /><br />အကယ္၍ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား အေနနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အခြန္ေတာ္ေငြ မွန္မွန္ကန္ကန္ မေပးေဆာင္ဘဲ ပ်က္ကြက္ေန တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံရဲ့ဘ႑ာတုိက္ထဲမွာ ဝင္ေငြနည္းပါးေနမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံသားေတြ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဆိုတာကလည္း ခက္ခဲေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကားတဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွာ အခြန္ေပးေဆာင္ရမွာကို ေရွာင္တဲ့ (သို႔မဟုတ္) အခြန္ေငြ ႏႈန္း ထားကို လိမ္လည္ၿပီး ေပးေဆာင္တဲ့ ကိစၥမ်ားကို ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ အေရးယူပါတယ္။ မ်က္ႏွာလုိက္ၿပီး အထူး အခြင့္အေရး ေပးတာမ်ဳိး မရိွပါဖူး။<br /><br />အခု က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား အၾကား သန္းႂကြယ္ သူေဌးေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်ားျပားလာေနတယ္လို႔ သုေတသနလုပ္သူမ်ား၊ ေလ့လာသူမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ ဒီထက္ ပိုၿပီး ေထာက္ျပရမယ္ဆိုရင္ သန္းႂကြယ္သူေဌးအဆင့္ထက္ ပိုမိုခ်မ္းသာတဲ့ ကုေဋႂကြယ္ သူေဌး၊ အဂၤလိပ္ လို ေျပာရရင္ ဘီလီယံနာ အဆင့္ရိွတဲ့ သူေတြေတာင္ ျမန္မာျပည္မွာ ရိွလာေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ သူတို႔ ခ်မ္းသာ တဲ့ ႏႈန္းကိုတြက္ခ်က္တဲ့ ေနရာမွာ အေမရိကန္ ေဒၚလာနဲ႔ တြက္ခ်က္ၿပီး ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာက်ပ္ေငြနဲ႔ ခ်မ္းသာတဲ့ သန္းႂကြယ္သူေဌး မ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ေတာ့ပါဖူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ ကာလ တုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ သိန္းတရာ သိန္းႏွစ္ရာ ခ်မ္းသာတယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီး ခ်မ္းသာ တယ္လို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝမႈကို ျမန္မာက်ပ္ေငြနဲ႔ မတုိင္းတာေတာ့ဘဲ အေမရိကန္ေဒၚလာနဲ႔သာ တုိင္းတာၾကပါတယ္။ <br /><br />ကေန႔ေခတ္မွာ အစိုးရလုပ္သူက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအေပၚ အခြန္ေငြကို ဘယ္လိုေကာက္ခံသလဲ၊ စီးပြား ေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကလည္း သူတို႔အေနနဲ႔ ဘယ္လိုႏႈန္းထားနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အခြန္ေပးေဆာင္ေနသလဲ ဆိုတာကို ႏုိင္ငံသား အမ်ားစုႀကီး အေနနဲ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိခြင့္မရပါဖူး။ ႏုိင္ငံေတာ္ ထုတ္ျပန္တဲ့ အခြန္ စစ္တမ္း ဆိုတာမ်ဳိးကိုလည္း ႏုိင္ငံသားေတြ ဖတ္ခြင့္မွတ္ခြင့္ မရိွပါဖူး။ အခြန္စစ္တမ္း ဆိုတာေတာင္ ရိွရဲ့လား ဆိုတာကလည္း ေမးစရာပါ။ ျမန္မာ ႏုိင္ငံက အခ်မ္းသာဆံုးလို႔ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ စီးပြားေရးသမားႀကီး ဦးေတဇရဲ့ ႏွစ္စဥ္ဝင္ေငြဟာ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၅ဝဝ ေက်ာ္ ရိွတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး ဦးေတဇဟာ သူရဲ့ႏွစ္စဥ္ ဝင္ေငြထဲက ဘယ္ေလာက္ ရာခုိင္ႏႈန္းကို ႏုိင္ငံေတာ္ကို အခြန္ေတာ္ ေငြအျဖစ္ ေပးေဆာင္သလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိၾကပါဘူး။ အကယ္၍ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေပးေဆာင္ ေနတယ္ ဆိုရင္လဲ ဘယ္ေလာက္ ရာခုိင္ႏႈန္းကို ေပးေဆာင္တယ္ဆိုတာ လူသိခံ ရဲရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ရွင္ႀကီးေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ ဓနႂကြယ္ဝမႈ၊ ပုိင္ဆုိင္မႈ အစုစု ဘယ္ေလာက္ ရိွတယ္ဆိုတာကို ႏုိင္ငံေတာ္မွာ တရားဝင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၾကညာေျပာၾကား ထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြကို အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာ ျပဳလုပ္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဥပမာ အားျဖင့္ ဘီလ္ဂိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတယ္၊ ေဒၚနယ္ထရန္႔ဟာ ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတယ္၊ အဂၤလန္က ဘုရင္မႀကီး ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုတာေတြကို တရားဝင္ ေၾကညာထား ၾကပါတယ္။ ဆိုလိုတာက လူသိခံရဲပါတယ္။ မိမိရဲ့ ပုိင္ဆုိင္ခ်မ္းသာ ႂကြယ္ဝမႈကို လူသိမခံရဲဘူး ဆိုရင္ တရားမဝင္လုပ္ငန္းေတြကေန ခ်မ္းသာလာတာမို႔ လူသိမခံရဲတာလား (သို႔မဟုတ္) ဥပေဒကို လက္တလံုးျခား လုပ္ၿပီး ခ်မ္းသာလာတာမို႔ လူသိမခံရဲတာလား ဆိုတာ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က သန္းႂကြယ္သူေဌးေတြ အေနနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လိုလုပ္ငန္း ေတြေၾကာင့္ သန္းႂကြယ္သူေဌး ျဖစ္လာတယ္၊ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အခြန္ေတာ္ေငြ ဘယ္ေလာက္ေပးသြင္း ေနတယ္ ဆိုတာကို တရားဝင္ ေၾကညာေျပာၾကား တာမ်ဳိး မရိွေသးဘူး ဆိုတာ ျမင္ေတြ႔ေနရ ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ႏုိင္ငံသားေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ သဘာဝ သယံဇာတေတြကို ခိုးယူ အျမတ္ထုတ္ထား တာကေန ခ်မ္းသာလာတာမို႔ ဖြင့္မေျပာရဲၾကဘူးလို႔ စြပ္စြဲႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />အဲသည္ေတာ့ကာ ျမန္မာလုပ္ငန္းရွင္ သန္းႂကြယ္သူေဌးေတြ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အခြန္မွန္မွန္ကန္ကန္ မေပးေဆာင္ ဘူး ဆိုရင္ အေရးယူ ခံရတာမ်ဳိး ရိွသလား ဆိုတာ ေလ့လာၾကည့္လုိက္ေတာ့ အဲသလို အခြန္ေရွာင္လို႔ အေရးယူ ခံရတဲ့ သန္းႂကြယ္သူေဌး ဆိုတာ တဦးတေလေတာင္မွ မရိွေသးဖူး ဆိုတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ေခတ္သစ္ ျမန္မာသန္းႂကြယ္သူေဌးေတြ အားလံုးဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ကို အခြန္မွန္မွန္ ေဆာင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံသား ေကာင္း စီးပြားေရး လုပ္ငန္း ရွင္ ေတြလို႔ ဆိုႏုိင္ပါသလား။ တကယ္လို႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ အားလံုးက အခြန္မွန္မွန္ ေဆာင္တယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံေတာ္ဟာ လက္ခံရရိွတဲ့ အခြန္ေတာ္ ေငြေတြကို ဘယ္ေနရာ သံုးစြဲ သလဲဆိုတာကလည္း ထပ္ၿပီး ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အစိုးရဟာ အခြန္ေငြေတြကို ႏုိင္ငံသား ေတြအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ က႑ေတြျဖစ္တဲ့ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးလို နယ္ပယ္ေတြမွာ သံုးစြဲသလား မသံုးစြဲ ဖူးလားဆိုတာ လူထုကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တင္ျပရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ႏုိင္ငံသားေတြ အေနနဲ႔ ဘာမွ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မသိရဘူး သိခြင့္မရဘူးဆိုရင္ အစိုးရ အာဏာ ပုိင္ေတြနဲ႔ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေပါင္းၿပီး ပုလင္းတူ ဗူးဆို႔ လုပ္ေနတယ္လို႔ စြပ္စြဲရေတာ့မွာပါ။ ဒီမိုကေရစီ က်င့္သံုးေနတဲ့ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး စနစ္ကို က်င့္သံုးေနတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ အခြန္ေရွာင္တယ္၊ အခြန္ကို လိမ္လည္ၿပီး ေပးေဆာင္တယ္ ဆိုတာ ဥပေဒကို ခ်ဳိးေဖာက္တာနဲ႔ အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဇဝတ္မႈေျမာက္ ပါတယ္။ အဲတာအတြက္ ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္မ်ဳိးအထိ အျပစ္ေပးခံရေလ့ ရိွသလို ပုိင္ဆုိင္မႈ ေတြကိုလည္း ႏုိင္ငံေတာ္က သိမ္းယူခြင့္ ရိွပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ရွားသူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္တရာေက်ာ္ ႏွစ္ကိုးဆယ္ ေထာင္ဒဏ္အျပစ္ေပးေနေပမယ့္ စီးပြားေရးသမားႀကီးေတြ အခြန္ ေရွာင္လို႔ ေထာင္က်တယ္ဆိုတာ အခုအထိ မၾကားဖူးေသးပါ။ <br /><br />အခုျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြဟာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ အလြမ္းသင့္သူေတြ ျဖစ္သလို စီးပြား ဖက္ေတြ လည္း ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားရဲ့ မိသားစုဝင္ေတြ ကိုယ္တုိင္က စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး ေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ကို မွန္မွန္ေပးသြင္းရမယ့္ အခြန္ေတာ္ေငြေတြကို ကိုယ္က်ဳိး ၾကည့္ၿပီး တဖက္လွည့္နဲ႔ မေပးသြင္းဘဲ ပ်က္ကြက္ေနၾကတယ္လို႔ ေျပာမယ္ ဆိုရင္ လြန္မယ္ မထင္ပါဖူး။ အခု ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လူထုရဲ့ ပညာေရး က်န္းမာေရးဟာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ နိမ့္က်ေနပါတယ္။ ဒါေတြကို ျပန္လည္ျမွင့္တင္မယ္ဆိုရင္ ေငြလို ပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ေငြကိုရွာေဖြဖို႔အတြက္ အစိုးရက လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြဆီက အခြန္ေတာ္ ေကာက္ခံရာမွာ စနစ္က်ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ား အေနနဲ႔ကလည္း သူတို႔ရဲ့ လုပ္ငန္းေတြဟာ ဘာေတြျဖစ္တယ္၊ သူတို႔ရဲ့ ႏွစ္စဥ္ ဝင္ေငြဟာ ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္၊ ဓနႂကြယ္ဝမႈအစုစု ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ ဆိုတာ တရားဝင္ ေၾကညာဖို႔ လိုပါတယ္။ ေရွ႔အရင့္အရင္ႏွစ္မ်ားက အခြန္ေတာ္ေငြ မွန္မွန္မေပး ေဆာင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ပ်က္ကြက္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားအလုိက္ ျပန္လည္ေပးေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ၿပီးခဲ့ၿပီးသား ကိစၥေတြမို႔ ေက်ာ္သြားလို႔ မရပါဖူး။ အခြန္ေတာ္ ေငြ ေပးေဆာင္ခဲ့တယ္ ဆိုေပမယ့္ အာဏာပုိင္တခ်ဳိ႔နဲ႔ ေပါင္းၿပီး မျဖစ္စေလာက္ ေငြေၾကးပမာဏာကို အခြန္ ေတာ္ေငြ သေဘာမ်ဳိး ေပးေဆာင္ခဲ့တယ္ ဆုိရင္လည္း ဒါမ်ဳိးေတြကို ျပန္ၿပီး ေဖာ္ထုတ္ အေရးယူဖို႔လုိပါတယ္။<br /><br />တုိင္းျပည္မွာ သန္းႂကြယ္သူေဌးေတြ တိုးပြားလာတယ္ မ်ားလားတယ္ ဆိုေပမယ့္ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစုဟာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဆင့္အတန္း တခုအထိ ပညာကိုလည္း မသင္ယူႏုိင္၊ ဆင္းရဲတြင္းကလည္း နက္ သထက္ နက္ လာတယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံေရး စနစ္နဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲေရးစနစ္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ မွားယြင္းေနၿပီလို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိး မွားယြင္းေနတာကို ျပန္ၿပီးျပဳျပင္ ထိန္းေက်ာင္းဖို႔ အခုတက္လတဲ့ အစိုးရသစ္မွာ အဓိက တာဝန္ရိွ ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အခြန္ေကာက္ခံတဲ့ စနစ္ကို ေခတ္နဲ႔ အညီျဖစ္ေအာင္ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္ ထားဘဲ စနစ္တက် ျပန္လည္ျပဳျပင္ဖို႔ အထူးလိုအပ္ေၾကာင္း ေျပာလုိပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၂၁ ရက္ေန႔၊ ဇူလုိင္လ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-2216109618035049342?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-85741138119422611382011-07-15T23:23:00.001+07:002011-07-15T23:27:55.833+07:00<span class="dropcaps">မ</span>ေျပာခ်င္ေတာ့တဲ့ဟာကို ေျပာရဦးေတာ့မယ္။ ကခ်င္မွာလည္း တုိက္ပြဲေတြျဖစ္၊ ရွမ္းဖက္မွာလည္းျဖစ္၊ ကရင္ နယ္ထဲ မွာလည္းျဖစ္။ စစ္တုိက္တယ္ ဆိုမွေတာ့ အၾကမ္းဖက္မႈ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ လူတုိင္းသိပါတယ္။ အၾကမ္း ဖက္တဲ့အတြက္ ေျမဇာပင္ ျဖစ္ရတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္ရတာကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေျဖရွင္း လိုတဲ့ ဆႏၵမရိွတာကေန စတာကိုး။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ အေစာ္ကားခံရတာ မ်ားလာ ရင္ တန္ျပန္ၾကမွာပဲ။<br /><span id="fullpost"><br />ဒီေနရာမွာ တန္ျပန္တဲ့ ကိစၥကို နည္းစနစ္က်က် တန္ျပန္ဖို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အခု လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အားလံုး ဟာ နယ္စပ္မ်ဥ္း တခုခုနဲ႔ ပတ္သက္ေနရတယ္။ ထုိင္းမဟုတ္ရင္ တရုတ္ေပါ့။ အိႏိၵယ နယ္စပ္မ်ဥ္းမွာ ေတာ့ ေလာက္ ေလာက္လားလား တုိက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔မရိွေလေတာ့ သိပ္ေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာ က ဒီလို။ လက္နက္ကုိင္ တုိက္ ေနတဲ့ အေျခအေနဆိုေတာ့ လက္နက္လိုတာေပါ့။ ကိုယ္ပုိင္ ပန္းပဲဖိုက လက္နက္ မထုတ္ႏုိင္ဖူးဆိုရင္ သူမ်ားဆီက ဝယ္ရ မွာက ေသခ်ာတယ္။ အဲဒီေတာ့ လက္နက္ဝယ္ဖို႔ ေငြလိုတယ္။ တခ်ိန္ထဲ မွာလည္း ေငြရိွဦးေတာ့ ကိုယ့္နယ္စပ္မွာ လက္နက္ေစ်းကြက္က ကိုယ္ဝယ္လိုသေလာက္ ေစ်းကြက္ရိွေသးရဲ့ လား။ ေစ်းကြက္ပ်က္သြားၿပီလား ဆိုတာကိုလည္း ေစာေၾကာဖို႔ လိုပါတယ္။ ေသနတ္ အလက္ ႏွစ္ဆယ္သံုးဆယ္ ေလာက္ ဝယ္လို႔ ရတာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါ။ ရာစည္း ေထာင္စည္း ဝယ္ဖို႔ ေငြရိွရင္ေကာ ဝယ္လို႔ရေသးရဲ့ လားလို႔ ဆိုလိုတာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သမရိုးက် စစ္တုိက္ျခင္းဟာ ေငြအေတာ္ကုန္တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကာရင္ ေငြသိပ္မတတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ရံႈး ေလ့ရိွတယ္။ ဒါဟာလည္း ေန႔စဥ္ စီးပြားေရး ကိစၥလို ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္မွာပါ။ ေနာက္ တုိက္မယ့္ ခုိက္မယ့္ လူကလည္း လိုတယ္။ လူရေတာ့လည္း ေကြ်းဖို႔ ေမြးဖို႔၊ ေဆးကုဖို႔၊ ေလ့က်င့္သင္တန္းေပးဖို႔ ဒါေတြ လိုျပန္ေသးတယ္။ မဆံုးႏုိင္ဘူး လုပ္ရမယ့္ အလုပ္က။ ရန္သူက ကိုယ့္ကို သမရိုးက် စစ္ပြဲထဲ ဆြဲသြင္းတာကို ကိုယ့္ဖက္က နားလည္ထားဖို႔ လိုတယ္။ ေရရွည္မွာ ကိုယ္က သမရိုးက် စစ္ကို ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူၿပီး တုိက္ႏုိင္မလဲ။ စဥ္းစားဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တိုတိုေျပာရရင္ တခ်ိန္တုန္းက အုိင္ယာလန္ သူပုန္ေတြ လုပ္သလို လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ စစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ ခ်ီၿပီး တုိက္ရ တာကို အကန္႔အသတ္နဲ႔ ထားထားဖို႔ လိုတယ္။ အုိင္ယာလန္က အုိင္အာေအ သူပုန္ေတြဟာ အုိင္ယာ လန္ေတာေတာင္ ေတြထဲမွာ သူပုန္စစ္သားေတြနဲ႔ ခ်ီတက္ၿပီး အဂၤလိပ္ေတြကို တုိက္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ၿမိဳ႔ေပၚမွာ အစိုးရ ယႏၱယားေတြကို တုိက္တယ္၊ ခြဲတယ္၊ အစိုးရလူေတြကို သုတ္သင္တယ္။ အုိင္အာေအဟာ စစ္ယူနီ ေဖာင္း မဝတ္ဖူး။ သူလိုငါလို အဝတ္ အစားေတြနဲ႔ ၿမိဳ႔ေပၚမွာသာ လႈပ္ရွားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဂၤလိပ္ အစိုးရဟာ အုိင္ယာလန္ေတာင္ပုိင္းကို လြတ္လပ္ေရး ေပးလုိက္ရတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြလည္း ေရရွည္တုိက္ပြဲဝင္ဖို႔ အုိင္အာေအ နည္းကို သံုးဖို႔ လိုလာတယ္။ စစ္ေသြးႂကြေအာင္ ေျမွာက္ေပးတာ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္ႏုိင္တဲ့ဝန္နဲ႔အားကို ေျပာလိုတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနည္း ကို ေရြးရတာ ကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ့ ဗိုလ္က်လြန္းတဲ့ စနစ္ေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္တခ်က္က နယ္စပ္ေတြကို အားျပဳၿပီး တုိက္ရေတာ့ ထုိင္းမ်က္ႏွာၾကည့္ရ၊ တရုတ္မ်က္ႏွာၾကည့္ရ၊ ကုလားမ်က္ႏွာၾကည့္ရ ျဖစ္လာတယ္။ ေရရွည္မွာ ကိုဖက္က အရံႈးခ်ည္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေျမျပင္ဟာ ေတာေတာင္ေတြထက္ ျမန္မာျပည္ထဲက ၿမိဳ႔ေတြ သာ ျဖစ္သင့္တယ္။ သူပုန္ေတြ အတြက္ ခံစစ္ေသ သေဘာဟာ ေရရွည္မွာ နစ္နာတယ္။ ခံစစ္ေသသေဘာမွာ ေရရွည္ခံစစ္ေသေကာ၊ ေရတိုခံ စစ္ေသ ေကာ ဘယ္ဟာမွ မေကာင္းဖူး။ ယာယီနာရီပုိင္း ခံစစ္ေသမ်ဳိးေတာင္ ခဏခဏႀကံဳလာရင္ မေကာင္းပါ။ က်ည္ဆံ သိပ္ျဖဳန္း ရလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ည္ဆံက ဝယ္ရတာကိုး။ ကိုယ့္စက္ရံု က ထြက္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ဳိးေပါ့။<br /><br />ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို တဲ့တဲ့ လုပ္တာသာ အေကာင္းဆံုးပါ။ တုိက္မယ့္သူကလည္း တုိက္သာတုိက္။ သို႔ ေသာ္ ဘယ္နည္းနဲ႔ တုိက္မွာလဲ။ ေတာထဲမွာ တုိက္မွာလား ၿမိဳ႔ထဲမွာ တုိက္မွာလား။ လမ္းေရြးရပါေတာ့မယ္။ အရင္တုန္းက အေဝးေရာက္အစိုးရ ဖြဲ႔ၿပီးစ အေတာ္ေလး အားကိုးရမယ္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။ ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြအတြက္ လိုအပ္မယ့္ ပစၥည္းေတြ ကမၻာပတ္ၿပီး ရွာေဖြေပးႏုိင္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။ ေအာက္က လူေတြကလည္း ခင္ဗ်ားတို႔သာရွာ က်ဳပ္တို႔ကတုိက္မယ္ဆိုတဲ့ ဝမ္းသာအားရ စိတ္မ်ဳိး ရိွခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဝးေရာက္အစိုးရဟာ တုိက္ပြဲဝင္မယ့္ အလုပ္မ်ဳိး ကို ေဘးဖယ္ၿပီး ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြမွာ ေလာ္ဘီလုပ္တဲ့ ဂြင္မ်ဳိးထဲမွာပဲ ေနခဲ့တယ္။ ကုလသမဂၢလို ေနရာ မ်ဳိးမွာ အစည္းအေဝး ထုိင္ရတာေတြကို ပိုၿပီးႏွစ္သက္သလို ျဖစ္ခဲ့တယ္။ လက္နက္ကုိင္ တုိက္ပြဲဝင္ေနသူေတြ အတြက္ ဘာမွ ေဆာင္ရြက္ မေပးႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အျပစ္တင္တာ မဟုတ္ပါ။ ျပန္ၿပီးသံုးသပ္ျပတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္နက္ကုိင္ တုိက္တဲ့သူေတြအတြက္ ဘာမွ လုပ္မေပးႏုိင္ဘဲ လက္နက္ကုိင္နယ္ထဲမွာ လာၿပီး အေျခစုိက္တာကိုက စမွားေနတယ္။ လက္နက္ကုိင္ ေဒသခံ ေတြ အဖြဲ႔ေတြအတြက္ ကူညီတုိက္ပြဲ ဝင္တာမ်ဳိး မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေရရွည္မွာ အဲသလို အဖြဲ႔မ်ဳိးေတြ တင္ေႂကြး ထားရတဲ့အတြက္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲသလို အဖြဲ႔မ်ဳိးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေတာထဲမွာ ရိွခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ဟာကို သိၾကမယ္လိုိ႔ ေျပာလိုပါတယ္။ မီဒီယာမွာ လူသိပိုမ်ားတာကလြဲလို႔ စစ္ေရးလုပ္ငန္းအရ ဘာ အျမတ္မွ မထြက္ခဲ့ပါ။ ေျပာျခင္တာကေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို တဲ့တဲ့ လုပ္ၾကဖို႔ ေျပာလိုရင္း ျဖစ္ပါ တယ္။ တုိက္မယ္ဆို လည္း တုိက္ပါ။ ကမ္ပိန္းလုပ္မယ့္ သူကလည္း ကမ္ပိန္းလုပ္ေပါ့။ အၾကမ္းမဖက္ကို ႀကိဳက္တဲ့သူက အၾကမ္းဖက္ေနတဲ့ ေနရာေဒသ အတြင္းမွာ တလႊားလႊား လာလုပ္ေနတာမ်ဳိးကေတာ့ သရုပ္ ပ်က္တယ္။ ေရာေက်ာ္ လုပ္တာမ်ဳိးက မရိုးသားဟု ေျပာလိုတယ္။<br /><br />ေရွ႔မွာ ၿမိဳ႔ေပၚတုိက္ပြဲေတြ အုပ္တာေတြ ႏွက္တာေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာရင္ အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ ေျပာၾက ပါလိမ့္မယ္။ ေျပာပါေစ။ ဒီလမ္းကို မိမိတို႔က ႀကိဳက္လို႔ေရြးတာ မဟုတ္ပါ။ ေနာက္ဆံုးေရြးစရာ မရိွလို႔ ေရြးခဲ့ရ တာသာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေျပာလိုတာက သမရိုးက် စစ္တုိက္တဲ့နည္းကို ေလွ်ာ့ၿပီး ၿမိဳ႔ထဲေတြမွာ တုိက္ပြဲ ဝင္မွသာ အာဏာရွင္တို႔ဖက္က ကိုယ့္ဖက္ကို အေရးစုိက္ၿပီး တန္းတန္းတူတူ စကားေျပာလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုပဲ အာဏာရွင္ေတြရဲ့ လက္ကုိင္ဒုတ္ ေတြလည္း ဝပ္ဆင္းသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရပ္ဝတ္ဝတ္ၿပီး ၿမိဳ႔ေပၚ မွာသာ တက္ခ်ၾကပါလို႔ ေနာက္ဆံုးအႀကံျပဳလိုပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေဇာ္မင္း</span><br />၁၄ ရက္၊ ဇူလုိင္လ၊ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8717985193134591866-8574113811942261138?l=fine-leaves.blogspot.com' alt='' /></div>ရြက္မြန္http://www.blogger.com/profile/15524884531447161555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8717985193134591866.post-54886629033833999512011-07-02T22:44:00.002+07:002011-07-02T22:48:30.307+07:00<span class="dropcaps">ဗိုလ္</span>ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ လက္ထက္မွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဖိုရမ္ ဆိုၿပီး အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲမ်ဳိး ႏွစ္ခုလုပ္ခဲ့တယ္။ အဲသည့္ ႏွစ္ခုဟာ ေနျပည္ေတာ္မွာ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္မွာ လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အခု ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္မွာလည္း တတိယ အႀကိမ္ ေျမာက္ အလားတူ ဖိုရမ္တခု ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက ပညာရွင္ေတြ၊ ျပည္တြင္းနဲ႔ ျပည္ပ ေရာက္ ျမန္မာပညာရွင္ေတြ ကိုလည္း ဖိတ္ပါတယ္။ အစိုးရဖက္က အမ်ဳိးသားစီမံကိန္းနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ဝန္ႀကီးဌာနတို႔၊ စုိက္ပ်ဳိးေရးဝန္ႀကီးဌာန တို႔က အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ တျခားေသာ အရာရိွမ်ား တက္ေရာက္ၾကပါ တယ္။<br /><span id="fullpost"><br />၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္တုန္းက နာမည္ႀကီး စီးပြားေရးပညာရွင္လည္းျဖစ္ စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ ႏိုဘယ္ဆုကို ရရိွထားတဲ့ ပါေမာကၡ ဂ်ဳိးဆက္စတိဂလစ္က ဦးေဆာင္ၿပီး ေဆြးေႏြးခဲ့တယ္လို႔ မွတ္မိပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက ပါေမာကၡႀကီးက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စီးပြားေရး ျပန္လည္ဦးေမာ့လာေအာင္ လယ္ယာ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို အားေပးျမွင့္တင္ဖို႔ အၾကံျပဳခဲ့ ပါတယ္။ လယ္သမားေတြ ကူညီဖိုိ႔ရာလည္း မေမ့ဖို႔ အဆို�