ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Sunday, April 20, 2014

ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို တုိင္းတာျခင္း

ဖြံ႔ ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ဘာနဲ႔တုိင္းတာၾကပါသလဲ။ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေငြေၾကးခ်မ္းသာ ႂကြယ္ဝလာတာနဲ႔ တုိက္ရုိက္ တုိင္းတာ ၾကပါတယ္။ ျမန္မာစကားလံုးကိုယ္၌က ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆိုေတာ့ အရင္က မိမိမွာ ရိွေနတာထက္ တိုးပြား မ်ားျပားလာတာ၊ တုိးတက္လာတာ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာတာကို တုိက္ရုိက္ျမင္ၾကေတာ့ ဒီလိုပဲ တုိင္းတာတာဟာ ေယဘုယ် အားျဖင့္ မွားတယ္လို႔ မဆိုႏုိင္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ တုိင္းျပည္တခု ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ ေျပာၾကဆိုၾကရင္ က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ့ စူးစိုက္မႈဟာ ခ်မ္းသာေနတဲ့ အေနာက္ ႏုိင္ငံေတြဆီ အရင္ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။ ေနာက္အဆင့္ကေတာ့ ဂ်ပန္ကို ေရာက္သြားလိုက္၊ ေတာင္ကိုရီးယားနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လုိက္၊ စကၤာပူနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးလုိက္ ျဖစ္ေလ့ရိွပါတယ္။ အဲသလို ခ်မ္းသာတာကို အားက်တာေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ကိုယ္ကဆင္းရဲေနတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ဒီလိုမ်ဳိး အာသီသ ျဖစ္တာကလည္း အဆိုးေတာ့ မဆိုသာပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲသလို ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝလာတာဟာ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ခံစားခြင့္ ရရဲ့လား ဆိုတာကိုလည္း တုိင္းတာဖို႔ လိုလာျပန္ပါတယ္။

ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆုိင္ရာ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားကေတာ့ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ ဆင္းရဲေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခု အမွန္တကယ္ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ လာမလာဆိုတာကို အခုလိုတုိင္းတာေလ့ ရိွပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု အရင္ကထက္စာရင္ ေခတ္ပညာေတြ ပိုတတ္သလား၊ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု အရင္ကထက္ ပိုၿပီးက်န္းမာသလား ဆိုတဲ့ အေျခခံအခ်က္ ႏွစ္ခ်က္နဲ႔ စတင္တုိင္းတာ ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ ပညာတတ္ၿပီး က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ႏုိင္ငံသားမ်ား မရိွဘဲနဲ႔ တုိင္းျပည္တခုကို တိုးတက္ ေအာင္လုပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးတဲ့။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ ပညာမဲ့ၿပီး ဂီလာနေတြ မ်ားေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုကို ဘယ္သူကမွ အံုဖြဆိုၿပီး ေကာင္းလာေအာင္ မလုပ္ႏုိင္တာေၾကာင့္ပါ။ ပညာ ေကာင္းေကာင္း မတတ္ဘူးဆိုရင္ ဘာလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္ သူမ်ားဆီက ပညာသည္ကို အားကိုးရပါတယ္။ အကူအညီ ယူရပါတယ္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့ လူ႔သက္တန္းဟာ ရိွသင့္တာထက္ ပိုၿပီးတိုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္မႈရိွတာ၊ ဘယ္သူ႔မွ မေၾကာက္ရတာ၊ အမွန္တကယ္ တရား မွ်တတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ား ရိွတာ စသျဖင့္ေသာ အရာေတြကလည္း တခ်ိန္ထဲမွာ ကပ္ပါေနရပါေသးတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ပညာတတ္တာေတာင္ ႏုိင္ငံျခား အိမ္ေဖာ္လုပ္ငန္းမွာ သြားလုပ္ေနၾကပါတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္လည္း ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ပြားႏႈန္းဟာ ကမၻာမွာ ဒုတိယဆိုလား တတိယဆိုလား အဆင့္ကိုခ်ိတ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္လည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ စားကုန္ေသာက္ကုန္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သန္ရွင္းမႈ ရိွမရိွ၊ ဓာတုေဗဒ ေဆးဝါးေတြ ဘယ္ေလာက္ အတုိင္းအတာနဲ႔ ပါဝင္ေနသလဲ၊ အိမ္ေဘးက ေဆြမ်ဳိးေဖာက္ေဖာ္ႏုိင္ငံက ဝင္လာတဲ့ မုန္႔ကေန တျခား စားေသာက္ကုန္ေတြက ျမန္မာျပည္သားေတြကို ဘယ္ေလာက္အထိ ေသဆံုးေနေစသလဲ။ ျပည္တြင္းျဖစ္ အရက္ေတြရဲ့ ဒဏ္ကိုလည္း ဒီေနရာမွာ ထည့္ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကင္ဆာေၾကာင့္ ေစာေစာစီးစီး ေသဆံုးေနရသလို အရက္ေၾကာင့္ အခ်ိန္မတုိင္မီ ေသဆံုးေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြ မ်ားလြန္းလွပါတယ္။

ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ဘာနဲ႔တုိင္းသလဲ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အျဖစ္သနစ္ကေလး တခုကို အမီျပဳၿပီး ေျပာစရာတခု ရိွလာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္တြင္း ေဒသတခုက အင္းႀကီးတခုမွာ မီတင္းေနထုိင္ အသက္ေမြးတဲ့ လူမ်ားအေၾကာင္း တင္ျပေဆြးေႏြး လိုပါတယ္။ အဲဒီအင္းႀကီးက ျမစ္က်ဳိးအင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဝါဆိုဝါေခါင္ မိုးတြင္းကာလမွာ ျမစ္ဖက္က ဝင္လာတဲ့ ေရေတြေၾကာင့္ ေရေတြႀကီးၿပီး လွ်ံလာပါတယ္။ အဲဒီေရမ်ားနဲ႔အတူ ငါးမ်ဳိးစံုေတြလည္း ပါလာပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အင္းပတ္ပတ္လည္မွာ ရိွတဲ့ရြာမ်ားက ရြာသားတခ်ဳိ႔ဟာ ငါးဖမ္း အသက္ ေမြးၾကပါတယ္။ မိုးကုန္လို႔ ေရ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကသြားတဲ့ အခါမွာလည္း အင္းႀကီးရဲ့ ေရထြက္ေပါက္ေနရာမ်ားကို ဝါးယင္းလိပ္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တားၿပီး ငါးမ်ားဆက္လက္ ဖမ္းႏုိင္ပါေသးတယ္။ တခ်ဳိ႔က တံငါလုပ္ငန္းကို မလုပ္ေပမဲ့ ေရာင္းမကုန္လို႔ ပိုလွ်ံေနတဲ့ ငါးမ်ားကို ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ ျပန္ဝယ္ၿပီး ငါးေျခာက္လုပ္ရင္း ဝင္ေငြရွာၾကပါတယ္။ အင္းႀကီးကိုမီွၿပီး ငါးဖမ္းတဲ့ လုပ္ငန္းဟာ တႏွစ္ကို ေလးလေက်ာ္ ငါးလ နီးပါးေလာက္ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

အင္းႀကီးထဲမွာ ေရက်သြားရင္ အင္းအလယ္ေလာက္မွာဘဲ လက္က်န္ေရက ရိွပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သဘာဝ အတုိင္း ေျမၾသဇာေကာင္းတဲ့ ေျမႏုေတြေပၚလာတဲ့အတြက္ တခ်ဳိ႔ရြာေတြက စပါး စုိက္တယ္။ တခ်ဳိ႔ရြာေတြ ကေတာ့ ေျမပဲ၊ ေျပာင္းဖူး၊ ေဆးရြက္ႀကီး၊ ဖရဲသီး၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အစရိွတဲ့ ရာသီအလုိက္သီးႏွံေတြ စုိက္ပ်ဳိးၾကပါတယ္။ အင္းႀကီးထဲမွာ ေရတက္ခ်ိန္ေရာ ေရက်ခ်ိန္မွာပါ ဆက္တုိက္ အလုပ္မ်ားသူေတြကေတာ့ ဘဲေမြးဘဲေက်ာင္းတဲ့ ရြာသားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ တခါ ေႏြေခါင္ေခါင္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ အင္းအလယ္မွာ လက္က်န္ေရ ရိွေနေသးတဲ့ အတြက္ ရြာသားမ်ားဟာ ေရာင္းဖို႔မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ အိမ္မွာစားဖို႔အတြက္ ငါးအေသးစားမ်ား ဆက္လက္ ဖမ္းႏုိင္ ပါေသးတယ္။

မိုးတြင္းမွာေရဝင္ ေဆာင္းနဲ႔ေႏြမွာေရက် သြားတဲ့အတြက္ အင္းပတ္ပတ္လည္က ရြာမ်ားအဖို႔ ၿခံလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ဖို႔ အဆင္ေျပ ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သရက္ပင္၊ မရမ္းပင္၊ သံပုရာပင္၊ မာလကာပင္၊ ဇီးပင္ စတဲ့ ႏွစ္ရွည္ပင္မ်ားကို စုိက္ပ်ဳိးရင္း ဝင္ေငြရွာပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ အင္းႀကီးရဲ့ ပတ္ပတ္လည္မွာ ေရွးတုန္း ကတည္းက စိုက္ပ်ဳိး ထားခဲ့တဲ့ မယ္ဇယ္ပင္၊ လက္ပံပင္၊ မန္က်ီးပင္ စတဲ့အပင္ႀကီးေတြလည္း အမ်ားအျပား ရိွပါတယ္။ ရာသီအလုိက္ မယ္ဇယ္ဆီႀကိတ္ဖို႔ မယ္ဇယ္သီးေကာက္ျခင္း၊ မန္းက်ီးသီး အမွည့္မ်ားကို ခူးၿပီး မန္က်ီးမွည့္သိပ္ကာ ေရာင္းခ်ျခင္း၊ လက္ပံပြင့္မ်ားေကာက္ၿပီး အေျခာက္လွန္းကာ ျပန္လည္ေရာင္းျချခင္း စတာေတြကလည္း သူတို႔အတြက္ အပိုဝင္ေငြမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ေရက်သြားတဲ့အခ်ိန္အတြင္း မစုိက္ပ်ဳိးျဖစ္တဲ့ တခ်ဳိ႔ေျမလြတ္ ေတြဟာ ႏြားေမြးသူ ဆိတ္ေမြးသူမ်ားအတြက္ စားက်က္ ေကာင္းႀကီးတခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အင္းႀကီး ပတ္ပတ္လည္မွာ ရြာေပါင္း (၂ဝ) ေက်ာ္ေလာက္ ရိွပါတယ္။ စုစုေပါင္း အားျဖင့္ အိမ္ေျခ ေလးေထာင္ပတ္ဝန္းက်င္ရိွၿပီး ပ်မ္းမွ်လူဦးေရအရ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ခန္႔ ရိွတဲ့ ရြာသား မ်ားဟာ အင္းႀကီး ကို အမီျပဳၿပီး တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ သြယ္ဝုိက္၍ျဖစ္ေစ အသက္ေမြးၾကပါတယ္။ အဲသလို အင္းႀကီးကို မီၿပီး ရိုးရာအရ အသက္ေမြး လာတာဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း သံုးေလးရာေလာက္ ကတည္းကပါ။

အင္းႀကီးရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ သာယာလွပါတယ္။ အေရွ႔ဖက္မွာ အျပာေရာင္ သန္းေနတဲ့ ရွမ္းရိုးမေတာင္တန္းႀကီး ရိွေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အင္းႀကီးရဲ့ ဟိုဖက္ကမ္းဒီဖက္ကမ္းကို ခ်ိတ္ဆက္ေပးထားတဲ့ ပန္းခ်ီဆံလွတဲ့ ေကြ႔ေကာက္ ေနတဲ့ သစ္သား တံတားရွည္ႀကီး တခုကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း တရာ့ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကတည္းက ရိွေနခဲ့ပါတယ္။ ေႏြမိုး ေဆာင္း ကာလ သံုးပါးစလံုးမွာ အင္းႀကီးဟာ အလွတမ်ဳိးစီကို ဖန္တီးေပးေနပါတယ္။ အဲဒီအင္းႀကီးရဲ့ အလွကို စာေပသမားမ်ားက သံုးပန္လွလို႔ တင္စားခဲ့ပါတယ္။ အင္းႀကီးရဲ့ အဲဒီအလွဟာ တခ်ိန္မွာ အင္းႀကီးကို ျပန္လည္ က်ိန္စာသင့္ေစ ခဲ့ပါတယ္။

တျခားေတာ့မဟုတ္ပါ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပုိင္မ်ားက ဧည့္ႀကိဳနဲ႔ ခရီးသြား လုပ္ငန္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ အင္းႀကီး အၿမဲတန္း လွပေနေအာင္ ဆိုၿပီး မိုးတြင္းမွာ အင္းႀကီးထဲဝင္လာတဲ့ ေရေတြကို ျပန္မထြက္ေအာင္ တမံတုပ္ထား လုိက္ျခင္းပါဘဲ။ ေနာက္ထပ္ေတြ႔ရတဲ့ ျပႆနာကေတာ့ စက္မႈဇံုထဲက အသံုးျပဳၿပီးသား ေရဆိုးေတြကို အင္းႀကီးထဲ ေဖာက္ထုတ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အင္းထဲကေရေတြ သဘာဝ အတုိင္း အတက္အက် မရိွေတာ့ပါဘူး။ ေရေသလို ျဖစ္သြားၿပီး စက္မႈဇံုဖက္က ဝင္လာတဲ့ ေရဆိုးေတြေၾကာင့္ အင္းႀကီးဟာ ေရေတြျပည့္ေနေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္း အနံ႔ အသက္ ေတြနဲ႔ ဆိုးဝါးလာပါတယ္။ သဘာဝအတုိင္း ေရအဝင္အထြက္ မရိွေတာ့တာေၾကာင့္ ဟိုယခင္တုန္းက ရိွခဲ့တဲ့ ငါးမ်ဳိးစိတ္ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အသက္ရွင္ၿပီး မေနႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

အဲတာရဲ့ ဆိုးက်ဳိးအေနနဲ႔ ပထမဆံုးကေတာ့ ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းနဲ႔ ငါးေျခာက္လုပ္ငန္း ပ်က္စီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ေရက အၿမဲျပည့္ ေနေတာ့ ေရက်ခ်ိန္္ဆိုတာ မရိွေတာ့တာမို႔ စုိက္ပ်ဳိးေရးသမားမ်ားလည္း ဘာသီးႏွံမွ မစုိက္ပ်ဳိး ႏုိင္ေတာ့ ပါဘူး။ သရက္ၿခံ၊ သံပုရာၿခံ၊ မာလကာၿခံ မ်ားလည္း တခ်ိန္လံုး ေရျမဳတ္ေနတဲ့အတြက္ ၿခံသမားမ်ား ဒုကၡအႀကီး အက်ယ္ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ေရေသလို ျဖစ္ေနၿပီး ေရေတြပုတ္အဲ့ လာတဲ့အတြက္ ဘဲေမြးဘဲေက်ာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းလည္း ရပ္ဆုိင္းသေလာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အပူပုိင္းေဒသ အပင္ႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ မယ္ဇယ္၊ လက္ပံနဲ႔ မန္က်ီးပင္ မ်ားလည္း တႏွစ္လံုး ေရနဲ႔ထိေနရတဲ့အတြက္ တစတစ ေဆြးပုတ္ လာပါတယ္။

အင္းႀကီးကို ပိတ္ၿပီး ေရအၿမဲျဖည့္ထားမယ္။ ေရေတြျပည့္ေနတဲ့ အင္းႀကီးနဲ႔ တံတားႀကီးရဲ့ အလွဟာ ခရီးသြားေတြကို ပိုမိုၿပီးဆြဲေဆာင္ ႏုိင္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခရီးသြားေတြ ပိုလာၿပီးလည္ပတ္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ဧည့္ႀကိဳနဲ႔ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကေန ေငြေတြဝင္လာမယ္ ဆိုတဲ့တြက္ ကိန္းနဲ႔လုပ္တာပါ။ သို႔ေသာ္ ဝင္လာတဲ့ေငြက ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးအျမတ္ရိွသလဲ ဘယ္သူေတြသာ အက်ဳိးအျမတ္ခံစားရသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွမသိပါ။ ဒါေပမဲ့ အင္းႀကီးကို အမီွျပဳၿပီး အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္းေနတဲ့ အင္းပတ္ပတ္လည္မွာရိွတဲ့ ရြာမ်ားက လူဦးေရ ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ရဲ့ အသက္ေမြးမႈ ဘဝပံုစံ ကေတာ့ လံုးဝနီးပါး ပ်က္စီးသြားခဲ့ပါတယ္။ အသက္ေမြးမႈဘဝပံုစံ ပ်က္လာၿပီး တျခားအစား ထိုးစရာ လုပ္ငန္းလည္း မရိွေတာ့ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ဝင္ေငြက်ဆင္းလာပါတယ္။ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈက ပိုမိုနက္ရိႈင္း ဆိုးဝါး လာပါတယ္။ တဆက္တည္းဆိုသလို အဲဒီရြာမ်ားက ကေလးမ်ားရဲ့ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးမ်ားပါ ထိခုိက္လာသလို ရြာသူရြာသား မ်ားရဲ့ လူေနမႈစနစ္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈပံုစံပါ ပ်က္ျပားလာရပါတယ္။ ဧည့္သည္လာမွာကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ဖြင့္ထားတဲ့ အရက္ဆုိင္ေတြ၊ ဘီယာဆုိင္ေတြ မိႈလိုေပါက္လာပါတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ လူမဆိုထားနဲ႔ ဘီယာကစလို႔ ေသာက္သံုး လာတဲ့ သံဃာေတာ္ ဦးေရလည္း တိုးလာပါတယ္။ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးကစလို႔ တိုးတိုး တိတ္တိတ္ ေလာင္းကစား ဝုိင္းေတြ မ်ားလာပါတယ္။ ျပည့္တန္ဆာ ဦးေရလည္း တိုးလာပါတယ္။

အင္းႀကီးပတ္ပတ္လည္က ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး နစ္နာေနတဲ့ ရြာသားေတြကို ကူညီဖို႔ အန္ဂ်ီအိုေတြ ေပၚလာပါတယ္။ အကူအညီလိုသူေတြကို ကူညီဖို႔ လာတာကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အန္ဂ်ီအိုေတြ ကူညီတာဟာ အကန္႔အသတ္ရိွပါတယ္။ သူတို႔ခမ်ာလည္း ေဆးမီးတိုနဲ႔ ကုေနရတဲ့ ေဆးသမားလို ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ရြာသားမ်ား လက္ရိွရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ျပႆနာေတြကို အတုိင္းအတာ တခုအထိ ေျပလည္ေအာင္ ေလ်ာ့ၾကသြားေအာင္ လုပ္သင့္တဲ့ နည္းလမ္းကေတာ့ ဟိုေရွးတုန္းကလို အင္းႀကီးဟာ သဘာဝအတုိင္း ေရတက္ေရက်ရိွတဲ့ ေဒသတခုအျဖစ္ ျပန္လည္ေရာက္ရိွေစဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို လုပ္ရပ္မ်ဳိး ကသာ ဒုကၡေတြ႔ေနတဲ့ ရြာသူရြာသားမ်ားကို အမွန္တကယ္ ကူညီရာေရာက္ၿပီး ေနာက္တဆင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာဖို႔ တိုးတက္လာဖို႔ လိုအပ္တဲ့ မူလပထမ ေရခံေျမခံေကာင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေထာက္ျပလိုပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အစိုးရ အာဏာပုိင္ေတြကို ေမးစရာေမးခြန္း တခုရိွလာပါတယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္တယ္ ဆိုတာကို ဘာနဲ႔ တုိင္းတာ ပါသလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ အင္းႀကီးအနီးတဝိုက္ နယ္ေျမေဒသ ေသးေသးေလး တခုအတြင္းမွာ ရိွေနတဲ့ ေဒသခံေတြ အတြက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကိုေတာင္ နားမလည္ရင္ မစီမံ တတ္ရင္ တုိင္းျပည္တခုလံုးရဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို နားလည္တယ္၊ သိတယ္၊ စီမံခန္႔ခြဲႏုိင္တယ္ ဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။ အဲသလို လူမ်ဳိးေတြသာ တုိင္းျပည္ရဲ့ အာဏာကို ၾကာၾကာ ယူထားရင္ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ တိုးတက္လာမလား ပိုၿပီးဆုတ္ယုတ္သြားမလား။ စာဖတ္သူမ်ား သံုးသပ္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁ဝ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, April 4, 2014

စပါးလင္က သီးတဲ့ေငြ

က်ေနာ္ တုိ႔ ႏုိင္ငံဟာ အခုအထိ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံေနရတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံေနဆဲ ဆိုေပမယ့္ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ က႑ဟာ ပစ္ထားခံေန ရပါတယ္။ ဘယ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ကမွ စုိက္ပ်ဳိးေရးအခန္းက႑ကို ကမကထလုပ္ၿပီး တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ လုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကလည္း မျမင္ဘူးေသးပါ။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ အရင္စစ္အစိုးရ လက္ထက္က မတရားသျဖင့္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေျမယာသိမ္းတဲ့ ကိစၥေတြက အခုအထိ မၿပီးျပတ္ေသးပါ။ ပုိင္ရွင္လယ္သမားေတြ သူတို႔လယ္ေတြ ေျမေတြကို ျပန္မရေသးပါ။ အခုအစိုးရလက္ထက္မွာလည္း အရင္ေျမယာကိစၥက မၿပီးေသးေသာ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ေနေသးသလို ေနာက္ထပ္အသိမ္းခံရတာေတြလည္း ရိွေနပါေသးတယ္။

လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးကို အမီျပဳေနရတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ နက္ရိႈင္းေနတယ္ဆိုရင္ လယ္သမားေတြ မြဲေနတယ္ ငတ္ေနတယ္လို႔ ဆိုလိုတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ လယ္သမားေတြ မြဲေနငတ္ေနတယ္ ဆိုတာ ျမန္မာျပည္သား အမ်ားစု မြဲေနငတ္ေနတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အခုအစိုးရရဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္ လယ္သမားေတြ တိုးတက္ လာေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္ေပးတာထက္ ကိုယ့္လယ္သမားကို ကိုယ္ျပန္နင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြပဲ ျမင္ေနပါတယ္။ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈ ကို ေလ်ာ့ခ်မယ္လို႔ ေျပာတဲ့အခါတုိင္း လယ္သမားယာသမားေတြကို အရင္ျမင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေျမေတာင္ မရိွေတာ့တဲ့ လယ္သမားဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဆင္းရဲတြင္းထဲက ထြက္ႏုိင္မလဲ။
အခု သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ ေျမကိုအားထားၿပီး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ အသက္ေမြးရတဲ့ ေက်ာမြဲလူတန္းစားေတြရဲ့ ဆင္းရဲ ႏြမ္းပါးမႈကို နဂိုကထက္ ေလွ်ာ့ၾကသြားေအာင္ ဘယ္လိုရင္ဆုိင္ ေျဖရွင္းၾကသလဲဆိုတာ တင္ျပ လိုပါတယ္။

ကတၱာပနားအရပ္၊ ကရယ္လာျပည္နယ္၊ အိႏိၵယႏုိင္ငံ။

ကတၱာပနားေဒသတြင္းက မရာေယာ္နဲ႔ ကန္သာလာ ေက်းရြာအုပ္စုႏွစ္ခုဟာ ေျမျပန္႔တဲ့အရပ္မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာင္ကုန္းေတြေပၚမွာ တည္ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ျမင့္လြန္းတဲ့ ေတာင္ေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအရပ္မွာ ေတာင္ေပၚသား ရြာသားေတြဟာ လယ္လုပ္စားဖို႔ ျပန္႔ျပဴးတဲ့ ေျမအေနအထား မရိွၾကတာေၾကာင့္ ေရွးအစဥ္ အဆက္ကတည္းက ထင္းခုတ္ေရာင္းတာ၊ ပ်ားဖြတ္တာ အပါအဝင္ သစ္ေတာထြက္ ပစၥည္းမ်ားကို မီွၿပီးအသက္ေမြးခဲ့ ၾကရပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သစ္ေတာဆိုတာက အရုိင္းသဘာဝ အတုိင္းရိွေနတာမို႔ အကန္႔အသတ္ ရိွပါတယ္။ ကုိယ္လိုခ်င္သေလာက္ ေရာင္းခ်င္သေလာက္ ပစၥည္းေတြကို ထုတ္လုပ္လို႔မရပါ။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္လိုခ်င္သေလာက္ ထုတ္ယူမယ္ဆိုရင္လည္း ေနာက္ဆံုးမွာ သစ္ေတာျပဳန္းတာကို တဖက္မွာ ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ သစ္ေတာျပဳန္းၿပီ ဆိုတာ သဘာဝအရင္းအျမစ္ေတြ ကုန္ၿပီလို႔ ေျပာျခင္းပါပဲ။

တခ်ိန္တုန္းက အဲသည့္ေက်းရြာအုပ္စုမ်ားက ရြာသားေတြရဲ့ တအိမ္ေထာင္စီက ဝင္တဲ့ လစဥ္ဝင္ေငြဟာ ပွ်မ္းမွ် အားျဖင့္ ရူပီးေငြ (၇ဝဝ) ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္သာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ေဒၚလာနဲ႔ တြက္မယ္ဆိုရင္ တလကို ၁၅ ေဒၚလာနဲ႔ ၁၈ ေဒၚလာ ၾကားေလာက္သာ ရိွမယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲလြန္းၾကတာေၾကာင့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကေလးေတြဟာငယ္ငယ္နဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ၾကတာေၾကာင့္ ပညာတတ္လည္း ရွားပါးတဲ့ အရပ္ျဖစ္ ပါတယ္။

အဲဒီအရပ္ဟာ ေတာင္ကုန္းေတြေပၚမွာ တည္ရိွေနတဲ့ အရပ္ဆိုေပမဲ့ မုိးေခါင္ေရရွားျခင္းကို မၾကာမၾကာ ရင္ဆုိင္ ရပါတယ္။ ႏွစ္တုိင္းမိုးမေကာင္းပါ။ အဆိုပါ ေတာင္ကုန္းေဒသ သစ္ေတာအတြင္းမွာ အေျမာက္အမ်ား အေလ့က် ေပါက္ေနတဲ့ အပင္ ေတြကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ရင္ ထည့္သံုးတဲ့ စပါးလင္ပင္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မူတုန္းကေတာ့ ဒီစပါးလင္ပင္ေတြဟာ ရြာသားေတြအတြက္ ျမင္ေနၾက ဘာမွမဆန္းတဲ့ သဘာဝ ေပါက္ပင္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စပါးလင္ ပင္ေတြကေန ေငြရဖို႔ဆိုတာ ေတြးေတာင္ မေတြးမိခဲ့ၾကပါဘူး။ စပါးလင္ကို တခါတရံ ေဆးေဖာ္ဖို႔အတြက္ ႏႈတ္ယူတာ အသံုးျပဳတာမ်ဳိးကလြဲလို႔ တျခားဘယ္ေနရာေတြမွာ သံုးလို႔ရသလဲ ဆိုတာ ကိုလည္း နားမလည္ၾကပါဘူး။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွာ စပါးလင္ပင္ကေန အဆီထုတ္လုပ္တဲ့လုပ္ငန္း တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေခတ္စားလာ ပါတယ္။ စပါးလင္ကေန အဆီထုတ္တဲ့ လုပ္ငန္းကလည္း ခက္ခက္ခဲခဲ မဟုတ္ေလေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ အဲဒီ ေဒသက ရြာသား ေတြဟာ အေလ့က်ေပါက္ေနတဲ့ စပါးလင္ပင္ေတြကို ႏုတ္ယူၿပီး စပါးလင္အဆီ ထုတ္ယူပါတယ္။ ၿပီးရင္ အဲသည့္ စပါးလင္အဆီကို ျပန္ေရာင္းပါတယ္။ စပါးလင္ကေန ထုတ္ယူတဲ့ အဆီဟာ အခုအိႏိၵယႏုိင္ငံမွာ ေစ်းကြက္အသစ္ တခုအေနနဲ႔ ေပၚထြန္းလာတာလည္း တေၾကာင္းလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စပါးလင္အဆီကို စားသံုးတဲ့ ခ်က္ျပဳတ္တဲ့ ေနရာမွာ သံုးတာမဟုတ္ပါ။ ဘယ္ေနရာမ်ဳိးေတြမွာ သံုးသလဲဆိုေတာ့ စပါးလင္အဆီကို ဆပ္ျပာ ထုတ္တဲ့ေနရာ၊ အျခားလူသံုး အေမႊးအႀကိဳင္မ်ား ထုတ္လုပ္တဲ့ ပစၥည္းမ်ားအတြက္ ထည့္သြင္းအသံုးျပဳပါတယ္။ ျခင္ေဆးရည္ ထုတ္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း အသံုးျပဳတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ စပါးလင္အဆီဟာ သဘာဝ ပိုးသတ္ေဆး တမ်ဳိးအေနနဲ႔ အသံုးျပဳလို႔ ရတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိလာၾကပါတယ္။ ဥပမာ အားျဖင့္ ၾကမ္းတုိက္ဖို႔၊ အိမ္သာေဆးဖို႔ ထုတ္လုပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြထဲမွာလည္း စပါးလင္ဆီကို ထည့္သြင္းအသံုးျပဳၾက ပါေသးတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘယ္လိုျဖစ္လာသလဲဆိုေတာ့ စပါးလင္ဆီ ေစ်းကြက္က ေကာင္းလာတာေၾကာင့္ ေတာထဲမွာ အေလ့က်ေပါက္တဲ့ စပါးလင္ပင္ေတြကို လူက ႏုိင္သလိုျဖစ္လာပါတယ္။ အေလ့က်ေပါက္တဲ့ စပါးလင္ပင္ေတြ ရွားပါးလာတာနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေလာက္ကစၿပီး အဲဒီ ေဒသက ရြာသားေတြ ဟာ စပါးလင္ပင္မ်ားကို ကုိယ္တုိင္စုိက္ပ်ဳိး လာခဲ့ၾကပါတယ္။ နဂိုက သူတို႔ဟာ ေတာထြက္ ပစၥည္း ေရာင္းခ်ရင္းနဲ႔ အသက္ေမြးသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရးသမားေတြ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး ဒါေပမဲ့ အခုေနာက္ပုိင္း မွာေတာ့ သူတို႔ဟာ စပါးလင္စုိက္တဲ့ ေတာင္သူေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ပထမတုန္းမွာေတာ့ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လြတ္ေနတဲ့ ေျမရုိင္းေတြမွာ စပါးလင္ေတြကို စတင္စုိက္ပ်ဳိးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ စပါးလင္စုိက္တဲ့ ေတာင္သူဦးေရ မ်ားသထက္ မ်ားလာေတာ့ ေျမကလိုလာျပန္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွ အစိုးရရဲ့ က႑က မပါမျဖစ္ ပါလာရပါတယ္။ အစိုးရကဝင္ၿပီး ေဆာင္ရြက္မေပးရင္ ျပႆနာ ေျမာက္မ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ရႏုိင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျမအတြက္ အျငင္းပြားတာမ်ဳိး ခုိက္ရန္ျဖစ္ပြားတာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာ ႏုိင္တာေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ေျမအသစ္ေဖာ္ရင္း ေတာျပဳန္းတဲ့ ကိစၥပါ။ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးမွာ ရြာသားေတြ စပါးလင္ စုိက္ပ်ဳိးမယ့္ လိုအပ္တဲ့ေျမကို ျပည္နယ္ သစ္ေတာ ဝန္ႀကီးဌာနကေန စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သစ္ေတာေတြ ကို ခုတ္ၿပီး ေျမအသစ္ထြင္ရင္ သစ္ေတာျပဳန္းတီး သြားမွာကို စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ ေတာျပဳန္းမွာကို ကာကြယ္တဲ့ အေနနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ ရြာသားေတြလည္း ကိုယ္ပုိင္ေျမယာေတြ ရရိွလာပါတယ္။ ေျမပုိင္လာတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္တာေပါ့။

စပါးလင္ပင္ဟာ ရာသီမေရြး စိုက္လို႔ရတဲ့ အပင္မ်ဳိးျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မိုးနည္းလို႔လည္း ျပႆနာမရိွတဲ့ အပင္မ်ဳိးလို႔ ေျပာပါတယ္။ တျခားအပင္ေတြလို ေျမအမ်ဳိးအစားလည္း သိပ္မေရြးပါဘူးတဲ့။ အခုဆိုရင္ အဲဒီ မရာေယာ္နဲ႔ ကန္သာလာ ေက်းရြာအုပ္စု ႏွစ္ခုအတြင္းမွာ စပါးလင္စုိက္တဲ့ ေျမဧကေပါင္း (၁၅ဝဝ) ေလာက္ ရိွေနပါတယ္။ စပါးလင္စုိက္တာက က်န္တဲ့ အပင္မ်ားစုိက္သလို အလုပ္မရႈပ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ စုိက္ၿပီးၾကားထဲမွာ ေရလာင္းဦး ေပါင္းသင္ဦး ဓာတ္ေျမၾသဇာ ေကြ်းဦး ပိုးသတ္ေဆးဖ်န္းဦး စတဲ့အလုပ္ေတြ မလိုတဲ့အတြက္လည္း အဲတာေတြအတြက္ ထပ္ၿပီး စရိတ္စက ကုန္က်စရာ မလိုေတာ့ပါ။ စားေသာက္ကုန္ ထုတ္လုပ္ရတဲ့ အပင္မ်ားလို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနစရာ မလိုဘူးလို႔ ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

စပါးလင္စုိက္ဖို႔ မ်ဳိးေစ့ေစ်းႏႈန္းဟာ တကီလုိဂရမ္ကို ရူပီးေငြ ၆ဝ က်သင့္ၿပီး တဧကမွာ စပါးလင္ စုိက္မယ္ဆိုရင္ စပါး လင္မ်ဳိးေစ့ ၂ဝ ကီလိုဂရမ္လိုတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တဧကအတြက္ စုိက္ထုတ္ရတဲ့ မ်ဳိးေစ့စရိတ္ဟာ ရူပီးေငြ (၁၂ဝဝ) ကုန္ၾကပါတယ္။ စပါးလင္ တဧက စုိက္ရင္ တႏွစ္မွာ စပါးလင္အေလးခ်ိန္ ကီလိုဂရမ္ ၃ဝ နဲ႔ ၄ဝ အၾကား ထြက္ရိွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ရြာသားတဦးဟာ စပါးလင္စုိက္ဖို႔ ေျမသံုးဧက ရိွတယ္ဆိုရင္ စပါးလင္စုိက္ဖို႔ ကုန္က်ရမယ့္ အရင္းအႏွီးဟာ ရူပီး ၃၆ဝဝ ေလာက္သာ ရိွပါတယ္။ ေဒၚလာနဲ႔တြက္ရင္ အရင္းေငြဟာ ေဒၚလာ ၁ဝဝ ဝန္းက်င္မွာပဲ ရိွပါတယ္။ စပါးလင္ အမ်ဳိးအစားကိုလုိက္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတဲ့အခါမွာ စပါးလင္ တကီလိုဂရမ္ကို ရူးပီးေငြ ၃၅ဝ သို႔မဟုတ္ ၄ဝဝ ခန္႔နဲ႔ေရာင္းခ်ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ဳိ႔က စပါးလင္ကို အပင္လုိက္ေရာင္းပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ အဆီထုတ္တဲ့ လုပ္ငန္းကို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္းစုိက္ ကိုယ္တုိင္လည္း အဆီထုတ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စပါးလင္ ၂၅ ကီလိုဂရမ္ကေန အဆီ ထုတ္ယူရင္ ဆီအေလးခ်ိန္ ကီလိုဂရမ္ဝက္ ထုတ္ယူလို႔ရႏုိင္ၿပီး အဆီထုတ္ဖို႔အြက္ အခ်ိန္ ႏွစ္ရက္ေလာက္သာ ၾကာတယ္လို႔ လယ္သမားမ်ားက ဆိုပါတယ္။

အခုဆိုရင္ စပါးလင္ဆီ ဝယ္ယူႏႈန္းဟာ ေကာင္းလာတဲ့အတြက္ စပါးလင္စုိက္ပ်ဳိးၿပီး ဆီထုတ္ယူတဲ့ လုပ္ငန္းဟာ ပိုမို ျမင့္တက္လာတယ္လို႔ နယ္ခံလယ္သမားမ်ား ရွင္းျပပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း လူဆိုတာ ေလာဘသားေတြမို႔ ေနာက္ထပ္ ျပႆနာတမ်ဳိးကို ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေတာအထိဆင္းၿပီး စပါးလင္ဆီ ေကာက္တဲ့ ပြဲစားေတြက လယ္သမား ေတြဆီကေန တုိက္ရိုက္ဝယ္ယူတဲ့ ေနရာမွာ ေခါင္းပံုျဖတ္ပါတယ္။ အဲသလို ေခါင္းပံုျဖတ္ တာကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ “ပန္ခ်ာရပ္” လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး စုဖြဲ႔ထားတဲ့ ေက်းလက္ ေတာရြာ စည္းရံုးေရး အဖြဲ႔အစည္း မ်ားက ေစ်းႏႈန္းအမွန္အတုိင္းရဖို႔ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ ျမင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ပန္ခ်ာရပ္ဆိုတာ ငါးဦးေကာ္မတီ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။

စပါးလင္စုိက္တဲ့ လယ္သမားေတြရဲ့ အေျပာအရ သစ္ေတာဝန္ႀကီးဌာနက သူတို႔ကို အျပည့္အဝပူးေပါင္း ကူညီတဲ့ အတြက္ စပါးလင္ စုိက္ပ်ဳိးတဲ့အခါမွာ အခုလို အဆင္ေျပရတာ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ရွင္းျပၾကပါတယ္။

လယ္သမားတဦးဟာ မ်ားမ်ားစားစား မဟုတ္ပဲ စပါးလင္စုိက္ဧက ၂ ဧက၊ ၃ ဧက ေလာက္ရိွရင္ပဲ တႏွစ္စာရပ္တည္ ႏုိင္ဖို႔ အဆင္ေျပ လာၾကပါတယ္။ တကယ္သာ ျပည့္ျပည့္ဝဝ အကူအညီရမယ္ဆိုရင္ အေသးစား လယ္သမား ေတြဟာ သူတို႔ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို အဆင့္တခုအထိ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ေလွ်ာ့ခ်လာႏုိင္ေၾကာင္း ဒီေနရာမွာ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ ရြာသားမ်ားရဲ့ အဆိုအရ စပါးလင္စုိက္ပ်ဳိးျခင္းဟာ အခုဆိုရင္ သူတို႔ဆန္အိုးကို ျဖည့္ဆည္းႏုိင္တဲ့ လုပ္ငန္း ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ အိႏိၵတႏုိင္ငံလံုးအတြင္းမွာ စနစ္က်တဲ့ စပါးလင္အဆီ ေစ်းကြက္တခု ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္လာဖို႔ ေမွ်ာ္မွန္းေနၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို ေလ်ာ့ခ်ဖို႔ ႏုိင္ငံတကာက ဝုိင္းဝန္းကူညီတာမ်ဳိး လိုအပ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ႏုိင္ငံျခားအကူအညီေတြ မပါဘဲ အတုိင္းအတာ တခုအထိ ေလ်ာ့ခ် ႏုိင္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဒီေနရာမွာ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။

ေျမကိုအေျခခံၿပီး အသက္ေမြးရတဲ့ လူတန္းစားတရပ္ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဆင္းရဲမြဲေတျခင္းကို အတုိင္းအတာ တခုအထိ ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္ဖို႔အတြက္ သက္ဆုိင္ရာမ်ားကေန (ထပ္၍ဖိႏိွပ္ျခင္း မျပဳဘဲ) ကူညီဖို႔လိုသလို သူတို႔ရဲ့ နစ္နာခ်က္မ်ားကို တင္ျပႏုိင္ဖို႔၊ သူတို႔ရဲ့အသံကို အမွန္အတုိင္း ၾကားႏုိင္ဖို႔ သူတို႔ကုိယ္ ကိုယ္စားျပဳ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားလည္း တဘက္မွာ လိုအပ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အဲသလို အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးဟာ အတုအေယာင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိး မျဖစ္ဖို႔လည္း လိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၄ ရက္၊ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Wednesday, March 26, 2014

ဘာေတြျဖစ္ကုန္ႀကၿပီလဲ

က်ေနာ္ ABSDF မွာ ၁၉၈၉ ခု ကေန ၂၀၀၀ အထိ ရဲေဘာ္၊ တပ္စိတ္မွဴး၊ တပ္ခြဲမွဴး၊ စခန္းေကာ္မီီတီ။ အလုပ္အဖြဲ႔ တာ၀န္ခံ၊ ဗဟိုေကာ္မီတီ၀င္ ..စသျဖင့္ တာ၀န္အဆင့္အသီးသီးထမ္းေဆာင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

ဆက္သြယ္ေရးဌာနမွာလဲ တာ၀န္ယူဘူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္တခိ်ဳ့ရဲေဘာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြေတာင္ မသိတဲ့သတင္း ေတြ သိခဲ့ဘူးပါတယ္။ ၁၉၉၆ ေပါင္းစည္းေရး ညီလာခံေနာက္ပိုင္း ABSDF ေထာက္ပံ့ေရး တာဝန္ခံအျဖစ္ တာဝန္ ေပးခံရလုိ့ စခန္းအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ၿမိဳ႔ေပၚရုံးေတြဆီကိုလည္း အေခါက္ေခါက္သြားလာၿပီး အျခားအဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ မ်ားနဲ႔လည္း ထိေတြ႔ဆက္ဆံခဲ့ရပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ AB ကေနလူ႔ေဘာင္သစ္ကိုသြားေပါင္းတဲ့ အဖြဲ႔ထဲပါသြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူ႔ေဘာင္သစ္ မွာ ဘာတာ၀န္မယူခဲ့ဘဲ အမည္ဝင ္လူ႔ေဘာင္သစ္အျဖစ္ ၿပီးခဲ့တ့ဲႏွစ္အထိ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ္က AB က ထြက္ထဲက အလုပ္သမားေရးပဲ သီးသန္႔ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္စာေရးေလ့ ေရးထ မရိွပါ။ ေဖ့ဘြတ္ကို ၂၀၁၀ ေလာက္မွာ စဖြင့္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရုံးမွာ ေခတၱ volunteer လာလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္က မိတ္ဆက္ေပးလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုံမွန္ မတက္မျဖစ္ပါ။ အဲဒီကာလက စိတ္သိပ္မ၀င္စားတာေရာ လက္ေတြ႔အလုပ္ေတြနဲ႔ ရွဳပ္ေနတာေရာ ေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က သတင္းေတြကို Blog ေတြမွာပဲ မွာအဖတ္မ်ားေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၂ ေနာက္ပိုင္း ေလာက္ေရာက္ေတာ့ မၾကာခန သုံးျဖစ္လာပါတယ္။ သုံးတယ္ဆိုတာကလဲ ဖြင့္ၿပီး သူမ်ားေရးတာ လုိက္ဖတ္ ကြဲသြားတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြအခ်ဳိ႔နဲ႔ ေဖ့ဘြတ္မွာ ျပန္ေတြ႔ၿပီး စကားစျမည္ေလး ေျပာေလာက္ေပါ့၊ ဒါေတာင္ တခ်ဳိ႔ မိတ္ေဆြေတြ ပို႔ထားတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေတြဆို တႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ ျပန္ေတြ႔ၿပီး အေၾကာင္းျပန္တာ ေနာက္က် လုိ႔ မိတ္ပါ ပ်က္သြားေသးတယ္။ တခ်ဳိ႔ မိတ္ေဆြဆို သူတို့ Post ေတြတင္တာေတြကို like လုပ္ရေကာင္းမွန္း မသိလို႔ အမ်က္ေတာ္ရွၿပီး unfriend လုပ္သြားတာလည္း ခံရဘုူးတယ္။

၂၀၁၃ မွာေတာ့ ေန့တိုင္းနီးပါး ေဖ့ဘြတ္ကိုသုံးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပႆနာ တက္ပါေတာ့တယ္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ေပၚ မွာ တခ်ဳိ႔လူေတြ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြအပါအ၀င္ ကိစၥတခ်ဳိ႔ေတြမွာ အခ်က္အလက္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘဲနဲ႔ ျငင္းၾကခုံၾက ရန္ျဖစ္ၾကတာ ေတြ႔ေတြ႔လာပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ကလဲ ကိုယ္ျဖတ္သန္းဘူးတာ သိခဲ့ဘူးတာ တဆင့္ၾကားတာေတြနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘဲ ဝင္သုံးသပ္ၾက ေရးၾက ေျပာၾကတာေတြ ေတြ႔လာပါတယ္။ ၾကားဘူးနားဝနဲ႔ ဝင္ေရာတဲ့လူေတြလဲ ေတြ႔လာပါတယ္။ အခ်ဳိ႔ ကိစၥ ေတြမွာ ေတာ္ေတာ္လြဲလြဲဲႀကီးေတြ ေျပာေနၾက၊ ေရးေနၾကတာ ကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသေသခ်ာခ်ာ သိတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က တာ၀န္ရိွတဲ့သူေတြက ဝင္မေျပာျပ မရွင္းျပၾကပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ္တာဝန္ယူ တဲ့ အခ်ိန္ မွားသြားတဲ့ကိစၥ ျပန္မေဖာ္ခ်င္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြက အထင္နဲ႔ ျငင္းၾကခုံၾက ရန္ျဖစ္ၾကေပါ့။ ေဘးကဝင္ၿပီး ဆြခ်င္တဲ့လူေတြကလည္း ဝင္ဆြၾကနဲ႔ ပိုရွဳပ္ရွဳပ္သြားတာလဲ ေတြ႔ရပါရဲ့။

ေျမာက္ပိုင္းကိစၥ ဆိုလည္း စၿပီး ေရးၾက ေျပာၾကအခ်ိန္မွာ တာ၀န္ရိွသူေတြက ဝန္မခံဘူး။ တကယ္ ေသေသ ခ်ာခ်ာ သိတဲ့လူေတြကလည္း နႈတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ပြသထက္ ပြလာၿပီး မရွင္းမျဖစ္ေတာ့မွပဲ statement ေတြ ထုတ္ၾက။ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်မွပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္တို႔ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္တို႔ လုပ္ေတာ့.. အဖြဲ႔အစည္း ရဲ့ပုံရိပ္ လက္နက္ကိုင္ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ပုံရိပ္က ေတာ္ေတာ္ ထိသြားခဲ့ ၿပီးပါၿပီ။
တကယ္ေတာ့ အစပိုင္းမွာ ေအဘီစခန္း (၁၇) ခု ထိုင္း-ဗမာနယ္စပ္ တစ္ေလွ်ာက္ ေအာက္ဖက္တနသၤာရီ ကေန အထက္ ကခ်င္ နဲ႔အေနာက္ဖက္ အထိရိွခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းကနယ္ေျမျခားေနရင္ စခန္းတခုကရဲေဘာ္နဲ႔ ေနာက္စခန္းတခုက ရဲေဘာ္သိၾက ဆုံုၾကဖို႔ ဆိုတာ မလြယ္ပါ။(က်ေနာ္နဲ႔ ကိုမင္းေဇာ္ဆို တပ္ရင္းတစ္ခုထဲ ဆိုေပမဲ့ သူကအလယ္ပိုင္းမွာ တာဝန္က်လို႔ ၁၉၉၂ က သြားလိုက္တာ ၁၉၉၈ မွ ျပန္ေတြ႔ၾကပါတယ္။) ခရီးသြားလာေရး အခက္အခဲ လုံျခံဳေရး အခက္အခဲေၾကာင့္ပါ။ ထို႔အတူ တျခားစခန္း ေတြနဲ႔ ဗဟို မွာျဖစ္ပ်က္သြားတာကိုလည္း မိ္မိတို့စခန္းေတြက မသိလုိက္တာအမ်ားႀကီးပါ။ စခန္းေကာ္မီတီဝင္မ်ား ဗဟိုေကာ္မီတီဝင္မ်ား ျပန္လာေျပာျပမွ သိၾကရတာပါ။

အခုတေလာ တခ်ဳိ႔ ေျပာေနေရးေနတာေတြ ေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္လည္း သိခဲ့ၾကဳံခဲ့တာေလးေတြ ေရးခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါတယ္။ ေနာက္တခုက ABSDF နဲ႔ နယ္စပ္ မွာေတြ႔ၾကံဳခဲ့တာ ေလးေတြကို မေမ့ခင္ ရွယ္ခဲ့ခ်င္တာ လဲ ပါပါတယ္။

ပထမဆုံးအေနနဲ႔ေတာ့ ဟိုတေလာက လက္နက္ခ် သစၥာေဖာက္သြားတဲ့လူ မီဒီယာမွာျပန္ေပၚလာေတာ့ ရဲေဘာ္ေဟာင္း မ်ား ေဆြးေႏြးေနတဲ့ပုံစံကို ေတာ္ေတာ္ေလး အံၾသရပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကဆိုရင္ အခု ကိုယ့္လူေတြ (အတိုက္အခံေတြ) ရန္သူနဲ႔ေတာင္ ေပါင္းလုပ္ေနၾကၿပီ ဆိုေတာ့ ဘာမွေျပာစရာ မရိွေတာ့ပါဘူးတုိ႔၊ စိတ္ကိုေျပာင္းနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတယ္ တို႔ ဆိုတဲ့သေဘာ ေရးတာလဲ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

က်ေနာ္သိသေလာက္ဆိုရင္ အဲဒီလူဟာ ရိုးရိုးျပန္သြားတာ မဟုတ္ပါ။ အဖြဲ႔အစည္း အခ်က္အလက္ေတြကို ရည္ရြယ္ခ်က္ ရိွရိွ ေသေသခ်ာခ်ာကူးယူၿပီး မဲေဆာက္ Guest House 2 ကေန ရန္သူ့နဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး သြားတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က AB အဖြဲ႔ဝင္ ဆိုရင္ေထာက္လွမ္းေရးက ျပည္တြင္းမွာ အေသရရ အရွင္ရရပါ။ သူက သုေတသနဌာန တာဝန္ခံပါ။ တိတ္ တိတ္ေလး ျပန္သြားေနဖို႔ ဆိုတာ ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အဲဒီကိစၥ ဆက္သြယ္ေရးဌာနက ရဲေဘာ္မ်ားမ်ား ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ပါတယ္။ (သူ့့အရင္ကဆို ဗဟိုေထာက္ပံံ့ေရးတာ၀န္ခံ ေအာင္ဟိန္း အဖဲြ႔ ေငြေတြ မၿပီးလစ္သြားလုိ႔ AB တပ္ရင္းေတြ ငါးပိေရက်ဲနဲ႔ ၂ လေလာက္ ေလြးခဲ့ရပါေသးတယ္။ ေလာ္ကြားလူ ဗဟိုက ဝက္ႀကီးကိုေတာင္ ေအာင္ဟိန္းဆိုၿပီး နံမည္ေပးခဲ့ ပါေသးတယ္။)

လက္နက္ခ်တာ အညံ့ခံတာ သစၥာေဖာက္တာနဲ႔ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေျကာင့္ ျပန္ေရာက္သြားတာ နိုင္ငံေရးအရ ေတြ႔ဆုံ တာ ေပါင္းလုပ္တာ မတူဘူး ဆိုတာေလာက္ေတာ့ စာဖတ္ေလ့ရိွတဲ့ ရိုးရိုးျပည္သူ တစ္ေယာက္ေတာင္ ခြဲျခား သိနိုင္ပါတယ္။

အားလုံးကို အတူူတူပဲလို႔ သေဘာထားၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ သံဃာစင္ေပၚမွာ ဘုန္းႀကီးေတြေရာ လူေတြ ေခြးေတြေရာ အတူတူေရာၿပီး တက္ထိုင္ေနသလို ျဖစ္ေတာ့မွာပဲလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ နိုင္ငံျခားေရာက္ ရဲေဘာ္ တစ္ေယာက္က က်ေနာ္ကို ေျပာပါတယ္။ ဟိုေခါင္းေဆာင္ ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြ သြားၾကလာၾက အဖြဲ႔အစည္းေတြ ေတြ႔ၾက ဆုံၾကဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ႀကီး တကယ္ ေျပာင္းသြားၿပီ ယူဆလုိ႔ သူေတာင္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေနမလားလုိ႔ စဥ္းစားေနတယ္ လုို႔ ေျပာလုိ႔ သိ္သေလာက္ ရွင္းျပခဲ့ရပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ အရပ္သားေတြကေတာင္ ျမန္မာျပည္အေျခအေနကုိ္ ကိုယ့္လူေတြထက္ပုိ နားလည္သလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ ေတြက နွစ္ရွည္လမ်ား ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ဘဲ ငုတ္တုတ္ခံ ခဲ့ရလို႔လား လက္ရိွသူတို႔ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြ ျမန္မာျပည္ ထဲမွာ ဆက္ၿပီး အံႀကိတ္ခံေနရလုိ႔မ်ား ပိုသေဘာေပါက္ လြယ္သလားလုိ႔လဲ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။
ကိုယ့္လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ႏိုင္ငံျခား ေရာက္ေနတာၾကာၿပီး သတင္းဆိုတာ အင္တာနက္ ေရဒီယိုေလာက္ကပဲ ၾကားၿပီး လက္ေတြ႔ ခံစားေနရတဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ ကင္းကြာသြားလုိ႔မ်ားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ Multiculture ေတြ Different Ideology ေတြနဲ႔ ပိုၿပီး သေဘာထားေတြ ႀကီးလာ က်ယ္ျပန္႔လာလို႔ အေတြးေတြ ေျပာင္းကုန္ၾကသလား လုိ႔လဲဲ ဆက္ေတြး ေနမိပါ ေသးတယ္။

ေဇာ္ဝင္းလြင္ (RIT)

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

ျပတုိက္မ်ားတည္ေဆာက္ျခင္းႏွင့္ ထိမ္းသိမ္းျခင္း

ျမန္
မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို ျမႇင့္တင္ဖို႔ ေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးပန္းတဲ့ေနရာမွာ အေရးႀကီးတဲ့ က႑ေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေန ပါတယ္။ အဲသလို က႑ေတြထဲမွာ ျပစ္ပယ္ထားလို႔ မရတဲ့ ကိစၥတခုရိွေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ ကိစၥကေတာ့ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းမ်ားရဲ့ ျပင္ပမွာ ရိွေနပါတယ္။ ဘာေတြမ်ားလဲဆိုေတာ့ အဲဒါေတြဟာ ျပတုိက္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္တျပည္ အတြင္းမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိး အေထြေထြေသာ ျပတုိက္ေတြ တည္ေဆာက္ထားရိွျခင္းဟာ အလြန္အေရးႀကီး ပါတယ္။ ကေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ျပတုိက္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ခုရိွသလဲလို႔ ေလ့လာလုိက္ရင္ အေရအတြက္အားျဖင့္ မဆို စေလာက္သာ ရိွေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တခါ အဲသလို တည္ရိွေနတဲ့ ျပတုိက္ေတြကလည္း စနစ္တက်မရိွသလို အဆင့္အတန္းအရ ျမင့္မားတဲ့ ျပတုိက္ေတြ မဟုတ္တာကို ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

ျပတုိက္ေတြ ဘာေၾကာင့္တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုသလဲ။ ျပတုိက္ေတြဟာ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ဘယ္လိုဆက္စပ္ေနသလဲ။ ပညာေရး စနစ္ကို ဘယ္လိုဘယ္ပံု အႀကိဳးျပဳသလဲ စတာေတြကို တုိင္းျပည္တည္ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အာဏာပုိင္မ်ား နားလည္ သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း သူမ်ား ႏုိင္ငံေတြက ျပတုိက္ေတြဟာ ပညာေရးစနစ္ တခုလံုး ကိုသာမက သက္ဆုိင္ရာႏုိင္ငံရဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခုလံုးကိုပါ ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးရိွေစသလဲ ဆိုတာကိုလည္း ေလ့လာဖို႔ လုိအပ္တယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တခ်ိန္တုန္းက လူငယ္ေက်ာင္းသားတုိင္းလိုလို သြားေရာက္လည္ပတ္ဖူး ေလ့လာဖူးတဲ့ ျပတုိက္တခု ရွားရွားပါးပါး ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ျပတုိက္ဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းမွာ တည္ရိွၿပီး သဘာဝ သမုိင္း ျပတုိက္လို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီေခတ္အခါတံုးက ဒီျပတုိက္ဟာ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ေဒသတြင္းမွာ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားတဲ့ ျပတုိက္တခုလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ႏွေျမာဖို႔ ေကာင္းတာက အဆိုပါ သဘာဝသမုိင္းျပတုိက္ႀကီးဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ကထဲက ဟိုတယ္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းျခင္း ခံလုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကန္ေတာ္ႀကီးဟုိတယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္းမွာ အစိုးရအဆက္ဆက္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေပမဲ့ သဘာဝသမုိင္းျပတုိက္ကို အသစ္ျပန္လည္တည္ေဆာက္တာမ်ဳိး မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ အခုလက္ရိွ အစိုးရလက္ထက္မွာလည္း ျပတုိက္ေတြ တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာၾကားတာ၊ ေဆြးေႏြးတာမ်ဳိးေတြ ျပဳလုပ္တာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။

ျပတုိက္ေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ အေရးႀကီးပါသလဲ။ ျပတုိက္ေတြဟာ လူႀကီးလူငယ္မေရြး လူသားအားလံုးအတြက္ ဗဟုသုတ ေတြ၊ ပညာေတြ၊ သိသင့္သိထုိက္တာေတြကို အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ျဖန္႔ျဖဴးေပး ႏုိင္တဲ့ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ျပတုိက္ေတြကို ၾကည့္ရႈေလ့လာျခင္းအားျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ အလုိက္ ဝါသနာပါတဲ့ စိတ္ဝင္စားတဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြကို ဆက္လက္ ေလ့လာဆည္းပူးလိုစိတ္ရိွေအာင္ တြန္းအား ေပးႏုိင္တဲ့ အတြက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ျပတုိက္ေတြကို ေလ့လာၾကည့္ရႈျခင္းအားျဖင့္ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြရဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ ကိစၥေတြ ဆက္လက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာေအာင္ အေထာက္အကူ ေပးႏုိင္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

အဂၤလန္ႏုိင္ငံ လန္ဒန္ၿမိဳ႔က သဘာဝသမုိင္းျပတုိက္ႀကီးဟာ နာမည္ေက်ာ္ ျပတုိက္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ခ်မ္းသာ တိုးတက္ေနတဲ့ တျခားေသာ အိမ္နီးခ်င္း ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားက ေက်ာင္းသားမ်ား၊ စိတ္ဝင္စားသူမ်ားပါ လာေရာက္ ေလ့လာၾကည့္ရႈရတဲ့အထိ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားတဲ့ ျပတုိက္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးသူငယ္ေတြ သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့ ဒုိင္ႏိုေဆာ သတၱဝါမ်ဳိးႀကီး ေတြရဲ့ ရုပ္ႂကြင္းေတြအပါအဝင္ သမုိင္းမတင္မီ ေခတ္အခ်ိန္က တိရိစၦာန္မ်ဳိးစံုကိုပါ ျပသထားပါတယ္။ ကေန႔ေခတ္ သတၱဝါမ်ားလည္း ပါပါတယ္။ တခါ လူႀကီးေတြ စိတ္ဝင္စားေစမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကိုလည္း ျပသထားပါတယ္။ ကမၻာႀကီးဟာ သဘာဝနဲ႔ ဘယ္လို ဆက္စပ္ၿပီး ယွဥ္တြဲေနသလဲ ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ျပသ ထားပါတယ္။ ဒီျပတုိက္ႀကီးကို လာေရာက္ လည္ပတ္ ၾကည္ရႈတဲ့ လူဦးေရဟာ တႏွစ္တႏွစ္မွာ တစ္သန္းဝန္းက်င္အၾကား ရိွတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က ကေလးသူငယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ဆရာဆရာမ ေတြက ဦးေဆာင္ၿပီး ဒီသဘာဝ သမုိင္းျပတုိက္ကို တခုတ္တရ လာေရာက္ၾကည့္ရႈ ေလ့လာၾကပါတယ္။

တခါ လူသားတို႔ အၾကားမွာ ဘယ္လိုဘယ္ပံု စက္မႈဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ လာသလဲ ဆိုတာမ်ဳိးကို အဆင့္ဆင့္ျပသထားတဲ့ ျပတုိက္ႀကီးမ်ဳိးေတြကိုလည္း ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ေရေႏြးေငြ႔နဲ႔ လည္ပတ္တဲ့ စက္ကိရိယာမ်ဳိးစံုကေန အာကာသေခတ္ ေရာက္လာတဲ့ အထိ စက္မႈဘယ္လို တုိးတက္လာတယ္ ဆိုတာကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ နားလည္ေအာင္ ျပသထားပါတယ္။ လူသားေတြဟာ သံအပါအဝင္ တြင္းထြက္ သတၳဳမ်ဳိးစံုကို ဘယ္လိုေတြ႔ရိွ အသံုးျပဳလာသလဲ၊ သတၳဳအရည္က်ဳိတဲ့ အတတ္ ပညာ ဘယ္လိုဘယ္ပံု အဆင့္ျမင့္တက္လာသလဲ စတာမ်ဳိးေတြကိုလည္း ျပသထားပါတယ္။ စက္မႈထြန္းကား ဖြံ႔ၿဖိဳးလိုတယ္ ဆိုရင္ သတၳဳေတြကို ဘယ္လိုဘယ္ပံု နည္းပညာေတြနဲ႔ အရည္က်ဳိမယ္၊ ပံုသြင္းမယ္ စတာေတြကို နားလည္ဖို႔ လိုတယ္ ဆိုကို အဲသလို ျပတုိက္မ်ဳိးေတြမွာ လက္ေတြ႔ၾကည့္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ စစ္သမုိင္းျပတုိက္ေတြ၊ ေလယာဥ္ေပၚစကေန ေခတ္မီ ေလယာဥ္ေတြကို ျပသထားတဲ့ ျပတုိက္မ်ဳိးေတြ၊ ပန္းခ်ီပန္းပု မ်ဳိးစံုကို ျပသထားတဲ့ ျပတုိက္အဖံုဖံု စုံလင္လွပါတယ္။

လန္ဒန္ၿမိဳ႔ တၿမိဳ႔ထဲမွာပဲ အမ်ဳိးအစား စံုလင္လွတဲ့ ျပတုိက္ အႀကီးအေသး စုစုေပါင္း တရာေက်ာ္ေက်ာ္ ရိွတယ္လို႔ သိရပါ တယ္။ တခ်ဳိ႔ေသာ ဗဟုသတဆုိင္ရာ ကိစၥမ်ဳိးေတြဟာ ျပတုိက္ေတြကို လာေရာက္ၾကည့္ရႈ ေလ့လာျခင္းအားျဖင့္ အခ်ိန္ တိုတို အတြင္းမွာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပတုိက္ေတြရဲ့ တန္ဖိုးဟာ ႀကီးမား လွတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တခ်ိန္တခါက တည္ရိွခဲ့တဲ့ သဘာဝသမုိင္းျပတုိက္လို ျပတုိက္မ်ဳိး ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ စုိက္ပ်ဳိးေရး အေျခခံထားရဆဲ ႏုိင္ငံျဖစ္တာမို႔ စုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျပတုိက္ေတြလည္း တည္ေဆာက္ သင့္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း သိပၸံဆုိင္ရာ၊ စက္မႈနည္းပညာပုိင္း ဆုိင္ရာ ျပတုိက္ေတြ တည္ေဆာက္ ႏုိင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ ကေလးသူငယ္ ေက်ာင္းသားအရြယ္ေတြဟာ ပင္ကိုယ္ သဘာဝအားျဖင့္ စူးစမ္းလိုတဲ့ စိတ္ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္စဥ္ အခါကထဲက ျပတုိက္ေတြကို သြားေရာက္ လည္ပတ္ခြင့္ ေလ့လာခြင့္ ရၾကတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ့ ဝါသနာမ်ဳိးေစ့ကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးရာ ေရာက္တဲ့အတြက္ ျပတုိက္ေတြထားရိွျခင္းဟာ ေက်ာင္းစာသင္ခန္း ျပင္ပကေန ပညာေတြကို ထပ္မံပို႔ခ်တဲ့ ေနရာဌာနေတြလို႔ ဆိုင္ႏုိင္ပါတယ္။ ၿမိဳ႔ငယ္ေလးတခုမွာ ျပတုိက္ အေသးစားေလး တခုရိွတယ္ ဆိုပါစို႔။ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ အဆိုအရ ျပတုိက္ေလးဟာ ေသးငယ္ ေပမယ့္ အဲဒီျပတုိက္ကေလးကေန ေပးေဝေနတဲ့ ပညာဗဟုသုတနဲ႔ ေစ့ေဆာ္မႈဟာ ကေလးသူငယ္မ်ားအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ တန္ဖိုးရိွတယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။

ျပတုိက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာရရင္ ေနာက္ထပ္ ျပတုိက္တမ်ဳိး ရိွပါေသးတယ္။ အဲဒီ ျပတုိက္ေတြဟာ အေဆာက္အဦ ေတြထဲမွာ ခင္းက်င္းျပသထားတဲ့ ျပတုိက္မ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ကြင္းျပင္ေတြထဲက ျပတုိက္ေတြလို႔ တင္စားႏုိင္ပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ တျခား မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အေဆာက္အဦေတြ အပါအဝင္ ေရွးတုန္းက တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သမုိင္းဝင္ အေဆာက္အဦေတြကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ပုဂံက ေရွးေဟာင္းဘုရားေတြ ေစတီေတြ၊ ရခုိင္ျပည္နယ္က ဘုရားပုထိုးေတြ၊ ပ်ဴၿမိဳ႔ေဟာင္းေတြ၊ မႏၱေလးက နန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ က်ဳံးၿမိဳ႔ရိုးေတြ စသျဖင့္ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ တနံတလ်ားက ေရွးေဟာင္း အဆင့္အတန္းဝင္ ဘုရားေက်ာင္းကန္ ေစတီေတြလည္း ပါဝင္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ေသာ အေဆာက္အဦေတြကေတာ့ ေရွးတုံးက တည္ေဆာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ သမိုင္းဝင္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုရင္ လည္း ျပတုိက္သဖြယ္ တန္ဖိုးရိွတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ား လုပ္ႀကံခံခဲ့ရတဲ့ ဝန္ႀကီးမ်ားရံုးလို အေဆာက္အဦေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္တာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက အခုလို ေထာက္ျပပါတယ္။ အေဆာက္အဦနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ရပ္သူ ရြာသားမ်ားက ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ၿမိဳ႔နယ္ခရုိင္အဆင့္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ႏုိင္ငံေတာ္ အဆင့္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ႏုိင္ငံတကာအကူအညီနဲ႔ ထိမ္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦေတြကို ဘယ္လိုအဆင့္နဲ႔ ဘယ္လို ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သလဲ ဆိုတာ ကေတာ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မသိရတဲ့အတြက္ အတိအက် ေျပာႏုိင္ဖို႔ခက္ပါတယ္။ ကြင္းျပင္ေတြထဲက ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦ ျပတုိက္ေတြ ကေတာ့ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ပါမကဘဲ တႏုိင္ငံလံုး အတြက္ အေရးႀကီး ပါတယ္။ ေရွးေဟာင္း အေဆာက္အဦေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး လာေရာက္လည္ပတ္မယ့္ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္မ်ားထံက လည္း စီးပြားေရးအရ ေငြေၾကး ဝင္လာႏုိင္တာမို႔ စနစ္တက် ထိမ္းသိမ္းျပဳျပင္ဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း အႀကံဳျပဳလုိက္ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ပညာရပ္ဝန္း ျမင့္မားလာဖို႔ ျပတုိက္ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားပါေစေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Wednesday, March 19, 2014

အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး

ဘာ
သာစကားေတြဟာ အသံုးဝင္လွသလို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း အေရးႀကီးတဲ့ က႑မွာ တည္ရိွေနပါတယ္။ လူတဦး တေယာက္ဟာ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ မိမိရဲ့ မိခင္ဘာသာစကားကို လည္လည္ပတ္ပတ္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ေရးသား ဖတ္မွတ္ႏုိင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲတာကေန တဆင့္တက္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မိမိရဲ့ မိခင္ဘာသာ စကားမဟုတ္တဲ့ ေနာက္ထပ္ ဘာသာစကား တခုခုကို တတ္ကြ်မ္းရင္ ပိုၿပီးအက်ဳိးရိွတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘာသာစကား တခုလို႔ ေျပာ လုိက္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လို ဘာသာစကားမ်ဳိးကို ေလ့လာသင္ယူဖို႔ လိုမလဲဆိုတာကလည္း စဥ္းစားဖို႔ လိုလာျပန္ပါတယ္။

ေယဘုယ်တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ ကေန႔ကမၻာႀကီးမွာ မိခင္ဘာသာစကားအျပင္ ေနာက္ထပ္ေလ့လာေနၾကတဲ့ သင္ယူေနၾကတဲ့ ဘာသာစကားကေတာ့ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ အဂၤလိပ္စကား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း အမ်ားသိထားၿပီးသားပါ။ တျခားေသာ ဘာသာစကားေတြကို သင္ယူေလ့လာတာမ်ဳိး ရိွေပမယ့္ ရာခုိင္ႏႈန္းအမ်ားစု အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကို သင္ယူၾကတာက မ်ားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားဟာ အခုဆိုရင္ ကမၻာသံုး ဘာသာစကား တရပ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတုိင္းလိုလိုက ေက်ာင္းေတြမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္ကို မိခင္ဘာသာစကားၿပီးရင္ ဒုတိယ ဘာသာစကားအျဖစ္ သင္ၾကားေနၾကပါတယ္။
ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အလြန္မာနႀကီးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံတခု တခါတုန္းက ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံပါ။ ငါတို႔ ျပင္သစ္ဘာသာနဲ႔ ျပင္သစ္စကားဟာ အဆင့္အတန္းအျမင့္ဆံုး၊ အလွပဆံုး၊ ေဝါဟာရလည္း အႂကြယ္ဝဆံုးဆိုၿပီး မာနႀကီးခဲ့တာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ႏုိင္ငံျခားဘာသာ စကားတခုခုကို ထပ္မံသင္ယူ ေလ့လာဖို႔ ဝန္ေလးခဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါတို႔ ျပင္သစ္စကားကလြဲလို႔ ဘယ္ေနာက္ထပ္ ဘာသာစကားကိုမွ ေျပာစရာ မလိုဘူးလို႔ ထင္ခဲ့သူေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး အၿပီးေနာက္ပုိင္း ဒီဖက္ေခတ္ေတြ ေရာက္လာေတာ့ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ အဂၤလိပ္ စကားကို လစ္လွ်ဴရႈလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုတာ သတိထားမိလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ေက်ာင္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စာကို ေနာက္ထပ္သင္ၾကားရမယ့္ အပိုေဆာင္း ႏုိင္ငံျခားဘာသာအျဖစ္ သင္ၾကားေပးတာမ်ဳိး ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပင္သစ္ေတြ အခုအထိ သူတို႔ မိခင္ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စိတ္ထဲမွာ မာနႀကီးေကာင္း ႀကီးေနႏုိင္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ အဂၤလိပ္စကားကို ကေန႔ေခတ္ ျပင္သစ္ေက်ာင္းသားတုိင္း သင္ယူေနရတာကေတာ့ လက္ေတြ႔ပါပဲ။

အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာ စက္မႈထြန္းကားလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္းကစလို႔ ဘာသာရပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္စပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း အရာေတြကို စာအုပ္စာတန္းမ်ား ထုတ္ေဝရာမွာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ထုတ္ေဝတာက အမ်ားစုလို ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတုိင္း ႏုိင္ငံတုိင္းဟာ ဘာသာရပ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေလ့လာၾကတဲ့ ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ကင္းလို႔မရေတာ့တာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ လိုရင္းတိုရွင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဝိဇၨာသိပၸံ ဘာသာရပ္ အမ်ားစုဟာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ေရးသားထားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဆင့္ျမင့္ ဘာသာရပ္ေတြကို ေလ့လာေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဂၤလိပ္စာ မတတ္ကြ်မ္းဘဲ ေလ့လာလို႔ မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာဟာ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့ ဘဝမွာေရာ ေန႔စဥ္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာပါ ပစ္ပယ္လို႔မရတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္လာပါတယ္။

အဂၤလိပ္စာ အေရးႀကီးပံုကို ဥပမာတခုေလာက္နဲ႔ တင္ျပပါရေစ။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ကမၻာမွာ လူဦးေရအႀကီးမား ဆံုး ျဖစ္တဲ့ တရုတ္ႏုိင္ငံနဲ႔ အိႏိၵယႏုိင္ငံ ႏွစ္ခုအၾကားမွာ တည္ရိွပါတယ္။ အဲဒီ ႏုိင္ငံႀကီး ႏွစ္ႏုိင္ငံအၾကားမွာ တည္ရိွေန ေပမယ့္ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းေတြမွာ ဒုတိယဘာသာစကား အေနနဲ႔ ထပ္မံသင္ယူေနရတာ ကေတာ့ အဂၤလိပ္စာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္စာနဲ႔ တရုတ္စကားမဟုတ္သလို ဟိႏိၵဴစာေပနဲ႔ စကားလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ဝမ္းနည္းဖို႔ေကာင္းတာက ျမန္မာႏုိင္ငံက ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ အဂၤလိပ္စာ အရည္အေသြးဟာ ေၾကာက္ စရာေကာင္း ေလာက္ေအာင္ က်ဆင္းလာတယ္လို႔ ေလ့လာသူမ်ားက ဆိုပါတယ္။ ပညာေရးစနစ္ ျမင့္မားလာဖို႔ ဆိုတဲ့ ကိစၥမွာ အဂၤလိပ္စာ အဆင့္အတန္း ျမင့္လာဖို႔ကလည္း လိုအပ္ခ်က္မ်ားထဲက တခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။

ဟိုးတႏွစ္တုန္းက ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံမွာ အေျခစုိက္တဲ့ Education First ပညာေရးသည္ပထမလို႔ ေခၚတဲ့ သုေတသန အဖြဲ႔က ထုတ္ေဝလုိက္တဲ့ စာတန္းတေစာင္မွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္မႈ ဘယ္လိုဆက္စပ္ ေနသလဲ ဆိုတာကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆင္ေျခေပးစရာေတြ ရိွလာပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ ဂ်ပန္လူမ်ဳိး ကိုရီးယား လူမ်ဳိးေတြ အဂၤလိပ္စာ မေကာင္းေပမယ့္ တိုးတက္ခ်မ္းသာေနတာပဲ ဆိုၿပီး ေထာက္ျပလာတာမ်ဳိး ေတြ႔ရပါတယ္။ ခြ်င္းခ်က္ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ဒီလို ႏုိင္ငံမ်ဳိးက ရွားလွပါတယ္။ လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔လည္း ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံတုိးတက္လာတဲ့ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ မကင္းခဲ့ပါဘူး။ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးတဦးခ်င္း အေနနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ မေကာင္းဘူး မေတာ္ဘူးဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ တံခါးဖြင့္ခဲ့တဲ့ မီဂ်ီေခတ္ကစၿပီး ေခတ္မီပညာရပ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို အဂၤလိပ္စာကေနတဆင့္ ဂ်ပန္လို ဘာသာျပန္ထားၿပီးသား ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း ေခတ္ကိုလုိက္ၿပီး ပညာရပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ဂ်ပန္လို ဘာသာျပန္ဆိုထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ အမ်ားအျပား ရိွေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ပညာေရးသည္ပထမလို႔ ေခၚတဲ့ အဆိုပါ သုေတသနအဖြဲ႔ႀကီးရဲ့ ေလ့လာခ်က္ေတြထဲက အခ်က္တခုကို တင္ျပပါရေစ။ ရာခုိင္ႏႈန္း အရေျပာရရင္ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္မႈ အဆင့္နိမ့္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနပါတယ္တဲ့။ ဘာေတြ လဲဆိုတာ ေထာက္ျပရရင္ ကုန္သြယ္ေရးနဲ႔ တီထြင္ဖန္တီးမႈေတြမွာ သူမ်ားနဲ႔ယွဥ္ရင္ အားနည္းတာကို ေတြ႔ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲတာအျပင္ အဂၤလိပ္စာကြ်မ္းက်င္မႈ နိမ္႔ေနတဲ့အတြက္ ျပည္သူမ်ားအၾကား ဝင္ေငြအဆင့္ အတန္း နိမ့္ဆင္းေနတာမ်ဳိးလဲ ရိွေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီသုေတသနစာတန္းဟာ မူလအဂၤလိပ္စကားေျပာ မဟုတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေပါင္း ၅၄ ႏုိင္ငံအေပၚမွာ စစ္တမ္းေကာက္ယူ ေလ့လာထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေနာက္ဥေရာပ အတြင္းမွာရိွတဲ့ ခ်မ္းသာဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးသားျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြအတြင္းမွာေတာင္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ အဂၤလိပ္စာ ပုိကြ်မ္းက်င္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြက ပိုၿပီး ထိပ္မွာေရာက္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ရဲ့ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ သုေတသန အစီရင္ခံစာက အခုလိုဆိုထားပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္မႈအရ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြထဲမွာ ဆီြဒင္ႏုိင္ငံဟာ ပထမဆံုး ေနရာမွာရိွေနၿပီး၊ ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံက ဒုတိယေနရာမွာ ရိွပါတယ္။ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံကေတာ့ တတိယျဖစ္ၿပီး ဖင္လန္ႏုိင္ငံက စတုတၳေနရာမွာ လုိက္ပါတယ္။ ေနာ္ေဝႏုိင္ငံက ပဥၥမအဆင့္မွာ ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ အိႏိၵယႏုိင္ငံကေတာ့ အဆိုပါ ၅၄ ႏုိင္ငံအတြင္း နံပါတ္ ၁၄ ေနရမွာ ခ်ိတ္ပါတယ္။ တီထြင္မႈေတြ၊ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈေတြ အတြက္ အဂၤလိပ္စာဟာ အဓိကက်ၿပီး အဂၤလိပ္စာ အဆင့္အတန္းနိမ့္က်ျခင္းဟာ ႏုိင္ငံဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို အတားအဆီး သဖြယ္ျဖစ္ေနတယ္လို႔ အဲဒီအဖြဲ႔ႀကီးရဲ့ ဒုတိယဥကၠ႒ျဖစ္သူ မုိက္ကယ္လူးက ေထာက္ျပပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဒီသုေတသန အစီရင္ခံစာရဲ့ အဆိုအရ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္မႈမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြက အမ်ဳိးသား ေတြထက္ ပိုၿပီးကြ်မ္းက်င္မႈ ရိွတာကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အခုအခါမွာ အေျပာင္းအလဲေတြနဲ႔ စတင္ထိေတြ႔ ေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္အတြင္းမွာ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္မႈ ရိွလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ အပူတျပင္းလိုအပ္ ေနတယ္ လို႔ ဆိုပါရေစ။ ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအဝန္းနဲ႔ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ နည္းပညာ စတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံလာရတဲ့ ေနရာမွာ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္မႈ ရိွမွသာ တန္းတူရည္တူ ဆက္ဆံႏုိင္မွာ ျဖစ္သလို မိမိရဲ့ တိုးတက္မႈ ကိုလည္း ရွာေဖြႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ စီးပြားေရးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အခ်က္တခ်က္ေလာက္ တင္ျပလိုပါတယ္။ ဘာတုန္းဆိုေတာ့ အခုဆိုရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားဦးေရ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ မ်ားျပား လာတာေတြ႔ရပါတယ္။ ခရီးသြားနဲ႔ ဧည့္ႀကိဳလုပ္ငန္း၊ ေဟာ္တယ္နဲ႔တည္းခိုခန္း လုပ္ငန္းေတြ စနစ္တက် ႀကီးထြားလာဖို႔၊ ဒီလုပ္ငန္းကေန စီးပြားေရးအရ ထင္သာျမင္သာ အျမတ္အစြန္း ရလာဖို႔အတြက္ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ အဂၤလိပ္စကား ကြ်မ္းက်င္သူေတြ အမ်ားအျပား လိုအပ္ေနပါတယ္။ တခ်ိန္က ျမန္မာႏုိင္ငံက ေက်ာင္းသားေတြဟာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ႏုိင္ငံတကာမွာ ယွဥ္ေဘာင္တန္းႏုိင္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာက္မက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုအေျခအေန ဒီလိုအဆင့္အတန္းမ်ဳိးကို ျပန္လည္ ေရာက္ရိွဖို႔ အစိုးရမွာ တာဝန္ရိွသလို မိဘမ်ားဖက္မွာလည္း တာဝန္ရိွပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကား တိုးတက္လာဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီဆိုတာ ေထာက္ျပလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၆ ရက္၊ ေဖဖဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, March 14, 2014

ေက်ာင္းသားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸဘာသာရပ္

ျမန္ မာႏုိင္ငံရဲ့ ပညာေရးစနစ္အတြင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ကို ထပ္တိုးသင္ၾကား ေတာ့မယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္တုန္းက အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ တတိယအႀကိမ္ ပံုမွန္အစည္းအေဝး နဝမေျမာက္ေန႔မွာ အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ အဆင့္မွာ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားဖို႔ အဆိုကို တင္သြင္းသူကေတာ့ ဧရာဝတီတုိင္းက အမတ္ တဦးျဖစ္တဲ့ ဦးဉာဏ္လင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ပညာေရးစနစ္အတြင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း လက္ထက္ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ကလုိ အမွားမ်ဳိး ထပ္ျဖစ္လာ ေတာ့မွာလားလို႔ စိုးရိမ္မိပါတယ္။ ပညာေရးစနစ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸဘာသာရပ္ကို စိတ္ဝင္စားသူမ်ား၊ သင္လိုသူမ်ား ေလ့လာ သင္ၾကားဖို႔ ႏုိင္ငံတကာအဆင့္မီ ဌာနတခုေတာ့ ရိွသင့္တာ မွန္ပါတယ္ယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ ဆိုတာ တကၠသိုလ္ အဆင့္မွာေကာ အထက္တန္း အလယ္တန္း အဆင့္မွာပါ ေက်ာင္းသားမွန္သမွ် မသင္မေနရဆိုတဲ့ ဘာသာရပ္မ်ဳိး အျဖစ္နဲ႔ေတာ့ မျပဌာန္းသင့္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြမွာ ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ ရိွရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရးစနစ္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု တည္ရိွရမယ္ဆိုတကို နားမလည္တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ရိွအစိုးရအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရလုိ ဦးေဏွာက္ေဆးဖို႔ ႀကိဳးစားလာတဲ့ ေျခလွမ္းလားဆိုတာလည္း ေမးလိုပါတယ္။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္တုန္းက ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဘာသာရပ္ကို တကၠသိုလ္အဆင့္မွာ မသင္မေနရ သင္ရမယ္လို႔ ျပဌာန္းခဲ့ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈ မရိွခဲ့ပါ။ ေက်ာင္းသားေတြ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸမွာ တဖုန္းဖုန္းက်ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸမွာ က်တာမ်ားလြန္းလို႔ စာေမးပြဲခ်ဖို႔ ဆိုတာကလည္း တျခားဘာသာေတြမွာ ေအာင္ေနေတာ့ အခက္ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္မ်က္ႏွာ သံုးမ်က္ႏွာေလာက္ အေျဖလႊာေပၚမွာ ေတာေရးေတာင္ေရး ေရးၿပီးေျဖလုိက္ရင္ အေအာင္ေပးရပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸဟာ ေက်ာင္းသားမ်ား မႀကိဳက္ဆံုး စိတ္ဝင္စားမႈ မရိွဆံုး ဘာသာရပ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါအျပင္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ သင္ၾကားတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကို ေက်ာင္းသားမ်ားက ေလးေလးစားစား သိပ္မရိွတာကိုလည္း ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း ဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸသင္ၾကားတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူအေပါင္းက အစိုးရလူလို႔ သတ္မွတ္ ထားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တျခား ဘာသာရပ္နယ္ပယ္က ဆရာ ဆရာမေတြ ဆိုရင္လည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဌာနက ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏီွး အေရာတဝင္ ေနေလ့မရိွပါဘူး။ မေနရတာကလဲ သူတို႔ဟာ တကၠသိုလ္ပရဝုဏ္ အတြင္းက ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို အစိုးရအတြက္ သတင္းေပးေကာင္း ေပးႏုိင္တယ္လို႔ ယူဆတာေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီ အခ်ိန္ကာလတုန္းက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းထဲက ႏိုင္ငံေရးသိပၸံဌာနဆိုရင္ ေထာက္လွမ္းေရးလက္ခြဲ ဌာနတခုလို ျမင္ခ့ဲၾကပါတယ္။ စိတ္မေကာင္း စရာပါ။ တခါ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸသင္ၾကားရတဲ့ ဆရာဆရာမေတြ ကိုယ္တုိင္၌ကလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဘာသာရပ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ ေလ့လာ ဆည္းပူးခဲ့သူေတြ မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ဆိုရွယ္လစ္အစိုးရရဲ့ ေဖာင္ႀကီးဗဟိုႏုိင္ငံေရး တကၠသိုလ္ကေန ကာလတို အေရးေပၚ သင္ၾကားေပးခံခဲ့ရတဲ့ သူေတြျဖစ္ေနပါတယ္။

ပညာေရးကို အစိုးရက ေနရာတကာမွာ ဝင္စြက္ဖက္ေနျခင္းဟာ ပညာေရးစနစ္ကို မျမင့္မားေစတဲ့အျပင္ ေရရွည္မွာ အဆင့္အတန္း နိမ့္က်လာတယ္ဆိုတာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္အတြင္း က်ေနာ္တို႔အားလံုး ႀကံဳခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ၂၆ ႏွစ္တာကာလ ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရလက္ထက္မွာ ပညာေရးကို အမ်ဳိးမ်ဳိးစမ္းသပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ တခုမွ မရခဲ့ပါ။ အဲသလို မေအာင္ျမင္ရတဲ့အထဲ ႏုိင္ငံေရး သိပၸံဘာသာရပ္ကို တကၠသိုလ္ အဆင့္မွာ မသင္မေနရ ျပဌာန္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သင္ၾကားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ဟာ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္သာ ေကာင္းတယ္၊ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္သာ လူအဖြဲ႔အစည္းကို တိုးတက္ေအာင္လုပ္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးနဲ႔ သင္ၾကားေပးခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကားတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြက တကၠသိုလ္မ်ားမွာ သင္ၾကားေပးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ဟာ မတူကြဲျပား တဲ့ တျခားေသာ စနစ္၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆ၊ အျမင္ဒႆန ေတြကိုလည္း သင္ယူေလ့လာခြင့္ ရိွပါတယ္။ အေရွ႔တုိင္း အေနာက္တုိင္း အေတြးအေခၚမ်ား၊ စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္ပြားျခင္း၊ စက္မႈ ထြန္းကားျခင္းနဲ႔ ေကာင္းက်ဳိးဆိုးက်ဳိးေတြ၊ ကုန္စည္ ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ျခင္းမွတဆင့္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ားအတြင္း ႏုိင္ငံေရးအားသာမႈ အားနည္းမႈ စတာေတြကို ေလ့လာျခင္း၊ စစ္ေအးတုိက္ပြဲႀကီးရဲ့ အက်ဳိးဆက္ အစရိွတာေတြ အပါအဝင္ ေနာက္ထပ္ ကိစၥရပ္အေျမာက္အမ်ားကိုလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္မွာ သင္ယူႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္တမ်ဳိးထဲ ေကာင္းတယ္လို႔ သင္ၾကားတာမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ အခု ျပန္ၿပီးသင္ၾကားေတာ့မယ့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ဟာ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးစံုကို ခြင့္ျပဳမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတို႔အတြက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစမယ္ဆိုတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈ မ်ဳိးလား။ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံသည္သာ ႏုိင္ငံအတြက္အသင့္ေတာ္ဆံုးဆိုတဲ့ သင္ၾကားမႈမ်ဳိးေကာ ပါဦးမွာလား ဆိုတာ ကလည္း ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာပါ။

ေနာက္တခ်က္ ေျပာလိုတာက ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ကို ဒီမိုကေရစီ တုိင္းျပည္ေတြမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတုိင္း မသင္မေနရဆိုၿပီး ျပဌာန္းမထားပါ။ မိမိသက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္အလုိက္သာ လိုအပ္ပါက သင္ယူၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇြတ္အတင္း မသင္မေနရဆိုတာမ်ဳိး မရိွပါဖူး။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ညဴကလီးယားဖီးဆစ္ ဘာသာရပ္ကို အထူးျပဳ ေလ့လာေန တဲ့ ေက်ာင္းသား တဦးဟာ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံကို ဘာသာရပ္ တခုအေနနဲ႔ သင္ယူဖို႔ မလိုပါ။ အလားတူ ဂီတအႏုပညာ ဘာသာရပ္ တခုခုကို သင္ယူေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတဦးဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးသိပၸံကို ေနာက္ထပ္ ဘာသာရပ္တခုအေနနဲ႔ သင္ယူစရာ မလိုပါ။ ေဆးေက်ာင္းသားေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေလာင္းေတြလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပံၸကို သင္စရာမလိုပါ။ ထို႔အတူ အလယ္တန္းအဆင့္ အထက္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ မသင္မေနရဆုိၿပီး ဇြတ္အတင္း သင္ယူခုိင္းတာမ်ဳိး မရိွပါ။

ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးေလာကမွာ အလိုအပ္ဆံုး ဘာသာရပ္တခုကေတာ့ ဆိုရွယ္ဆုိင္းရင့္စ္လို႔ ေခၚတဲ့ လူမႈေဗဒ (သို႔) လူမႈသိပၸံ ဆိုတဲ့ ဘာသာရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အာဏာရွင္မ်ား အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ လူမႈေဗဒ ဘာသာရပ္ဟာ အျမစ္ကပါမက်န္ သတ္ျဖတ္သုတ္သင္ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံေတြမွာ လူမႈေဗဒ ဘာသာရပ္ကို ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ မူလတန္း အရြယ္ကေန အထက္တန္းအထိ နည္းနည္းျခင္း တဆင့္ျခင္း ဆိုသလို သင္ၾကားပို႔ခ်ပါတယ္။ မူလတန္းနဲ႔ အလယ္တန္းအဆင့္မွာ လူမႈေဗဒဘာသာရပ္ကို လူမႈေဗဒလို႔ နာမည္မတပ္ဘဲ Humanities (လူသားႏွင့္ လူသားဝန္းက်င္) ဆိုၿပီး ေလ့လာသင္ယူေစပါတယ္။ အဲဒီနာမည္ေအာက္မွာ သမုိင္း၊ ပထဝီ၊ သဘာဝဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး၊ တရားမွ်တမႈကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္မႈ၊ ဘယ္လိုအေသြးအေရာင္ပဲရိွရိွ၊ ဘယ္လို ဘာသာေရးကို ကိုးကြယ္ ကိုးကြယ္ လူသားအားလံုး တန္းတူ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအျမင္ စတာေတြကို အတန္းအလုိက္ အရြယ္အလုိက္ အဆင့္ကေလးေတြ သတ္မွတ္ၿပီး ေလ့လာသင္ယူရတာမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ အဆင့္ေရာက္တဲ့အခါမွာ သက္ဆုိင္ရာ အဓိက ဘာသာကို ေလ့လာဆည္းပူးရင္း လူမႈေဗဒဘာသာရပ္ကို ႏွစ္သက္ရင္ ဆက္သင္ႏုိင္သလို၊ ဆက္မသင္ခ်င္ရင္လည္း မသင္ယူခြင့္ ရိွပါတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ငယ္ငယ္ကထဲက လူမႈေဗဒဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တစတစ သင္ၾကားေပးတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က လူသားဆန္မႈဆိုတဲ့ ညႇာတာေထာက္ထားတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ကိန္းေအာင္လာေအာင္၊ ဗိုလ္က်ႀကီးစိုးတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ဝင္မလာရေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လူမႈေဗဒဘာသာရပ္ကို ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ကထဲက သင္ၾကားေပးတာမ်ဳိး ရိွခဲ့ပါသလား။ လံုးဝမရိွခဲ့တာ ရာစုႏွစ္တဝက္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ အခုလည္း လူမႈေဗဒဆုိင္ရာ ကိစၥမ်ားကို မူလတန္းကေန တကၠသိုလ္ အဆင့္အထိ သင္ၾကားေပးေနျခင္းလည္း မရိွေသးပါ။ Social science လို႔ေခၚတဲ့ လူမႈသိပၸံ (ဝါ) လူမႈေဗဒဘာသာရပ္ဟာ အလြန္က်ယ္ေျပာတဲ့ ဘာသာရပ္တခုျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ ကိုယ္၌က လူမႈေဗဒဘာသာရပ္ ေအာက္က ေခါင္းစဥ္မ်ားထဲက တခုျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ငယ္ရြယ္စဥ္ အတန္းထဲမွာ သင္ယူေလ့လာသင့္တဲ့ လူမႈေဗဒဘာသာရပ္ကို လစ္လွ်ဴရႈ ခ်န္ထားခဲ့ၿပီး ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ကို တကၠသိုလ္အဆင့္မွာ မသင္မေနရ ျပဌာန္းသင္ၾကား ပါေတာ့မယ္။ လူမႈေဗဒဘာသာရပ္ကို ေလ့လာ သင္ယူခြင့္ မရိွဘဲ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံတခုထဲ သင္ၾကားေစရံုနဲ႔ေတာ့ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ ႏုိင္ငံေရးကို နားလည္လာ လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆရင္ေတာ့ မွားပါလိမ့္မယ္။ ပညာေရးစနစ္ ဘယ္လိုရိွသင့္တယ္၊ ဘာေတြကို ဘယ္လိုျပဌာန္းသင့္တယ္ ဆိုတာ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္မ်ားက ပိုၿပီး နားလည္ပါတယ္။ ပညာရွင္အမ်ားစုဟာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ မဟုတ္သလို လႊတ္ေတာ္အမတ္ အမ်ားစု ဟာလည္း ပညာရွင္ မဟုတ္ဖူးလို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္အမတ္မင္းမ်ားရဲ့ အလုပ္က ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာရွင္ေတြ တင္ျပလာတာကို ဂရုတစုိက္ နားေထာင္ေပးဖုိ႔၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ အႀကံညဏ္ေတြကို လက္ခံ အသံုးျပဳဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ႏုိင္ငံေရးသိပံၸကိစၥမွာ သမတရဲ့ အႀကံေပးပညာရွင္မ်ားဆီက ဘာအၾကံေပးသံမွ ထြက္မလာတာ ကလည္း အံ့ၾသစရာပါပဲ။

ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးကို အမွန္တကယ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစလိုရင္၊ ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္အတန္းနဲ႔ ညီေစလိုရင္၊ အမွားအမွန္ကို ခြဲျခားတတ္တဲ့ စက္ရုပ္မဟုတ္တဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားကို ေမြးထုတ္လိုတယ္ဆိုရင္ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ အႀကံဉာဏ္မ်ားကို မျဖစ္မေန ရယူပါ။ ပညာေရးစနစ္ ဖြ႔ံၿဖိဳးလာဖို႔ အမွန္တကယ္ နားလည္တတ္သိတဲ့ ပညာရွင္မ်ားကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေပးပါလို႔ တင္ျပလုိက္ရပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၃ဝ ရက္၊ ဇန္နဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, March 7, 2014

လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ

ခုဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအပင္းေတြ တစထက္တစ တိုးတက္မ်ားျပား လာေနတာ ေတြ႔ရ ပါတယ္။ ဘာသာေရး လူမႈေရးေဆာင္ရြက္တဲ့ အသင္းအပင္းေတြ၊ ပညာေရး က်န္းမာေရး ကိစၥမ်ားအတြက္ ကူညီ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္္းေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ စသျဖင့္ အမ်ဳိးအစား စံုလင္လွပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အလုပ္သမား လယ္သမား အခြင့္အေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရး ကေလးသူငယ္အခြင့္အေရး စတာေတြအတြက္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားလည္း အေတာ္ေလး မ်ားျပားလာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလို အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ အာဏာ ရယူဖို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ေအာင္ႏုိင္ဖို႔ စတာမ်ဳိးေတြကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီလို အဖြဲ႔အစည္းေတြ မဟုတ္ပါဖူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီလိုအဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးေတြကို ႏုိင္ငံတကာမွာ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္း မ်ားဆိုၿပီး ေယဘုယ်အားျဖင့္ သတ္မွတ္ ေခၚဆိုၾကပါတယ္။
ႏုိင္ငံတခုရဲ့ လူအဖြဲ႔အစည္းတခု အတြင္းမွာ အခုလို လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြ တိုးတက္မ်ားျပားလာတာဟာ ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကားေအာင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ပြင့္လင္းလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေနရာမွာ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ့ အခန္းက႑ဟာ မရိွမျဖစ္ အေရးႀကီးတယ္လို႔ ပညာရွင္ မ်ား ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ေျပာဆိုေထာက္ျပ ပါတယ္။ တခါ တည္ရိွလာတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ခုိင္မာသထက္ ခုိင္မာလာေအာင္ အတြက္ ေဆာင္ရြက္ရာမွာလည္း လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ မရိွမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ မိတ္ဖက္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ သက္ဆုိင္ရာ က႑အလုိက္ နယ္ပယ္အလိုက္ လုပ္ငန္းေတြကို ေဆာင္ရြက္ ရာမွာ ျပည္တြင္း ျပည္ပ အလွဴရွင္မ်ားရဲ့ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့မႈနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ေသာ အေရအတြက္ နည္းပါးတဲ့ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔မ်ားကေတာ့ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဘယ္သူ႔ေငြကိုမွ မယူဘဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ တႏုိင္တပုိင္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ တာမ်ဳိးလည္း ရိွပါတယ္။ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ေငြေၾကးအျမတ္ အစြန္းအတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ စီးပြားေရး ကုမၸဏီေတြလို အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိး မဟုတ္ပါဖူး။ အျမတ္အစြန္းအတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိး မဟုတ္ေပမဲ့ ေန႔စဥ္ လုပ္ငန္းေတြကို ေဆာင္ရြက္ေနရတဲ့အတြက္ အဖြဲ႔အစည္းရဲ့ အဖြဲ႔ဝင္ေတြ၊ လုပ္သားေတြကို ထုိက္တန္တဲ့ လုပ္အားခေတာ့ ေပးရပါတယ္။ တခါ ဝင္လာတဲ့ အလွဴေငြေတြကို လုပ္ငန္းကုိင္ငန္းေတြ အတြက္ စီမံခန္႔ခြဲရပါတယ္။

အဖြဲအစည္းရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ႔အခါမွာ စနစ္တက် လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခါမ်ဳိး၊ အေရးႀကီးတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်တဲ့ကိစၥမ်ဳိး စတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ ပထမဆံုး ထင္သာျမင္သာရိွေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လုိပါတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းကို ဦးေဆာင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ တဦးႏွစ္ဦးပဲ သိၿပီး အဖြဲ႔အစည္း အတြင္းက အဖြဲ႔ဝင္လုပ္သားေတြအေနနဲ႔ သိရိွခြင့္ မရဖူးဆိုရင္ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးဟာ မွားေနၿပီလို႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရိွဖို႔ လိုအပ္သလို တခ်ိန္ထဲမွာလည္း တာဝန္ယူမႈ တာဝန္ခံမႈ အားေကာင္းဖို႔လည္း လိုအပ္ ပါတယ္။

ပြင့္လင္းျမင္သာမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပထမဆံုး ေျပာရမယ့္ ကိစၥကေတာ့ ဘ႑ာေငြေၾကး ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိ အဖြဲ႔အစည္း ကို လည္ပတ္ဖို႔အတြက္ ေငြေၾကးအရ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းေနတဲ့ အလွဴရွင္ေတြက ဘယ္သူေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အားလံုး သိရိွ ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္တြင္းအလွဴရွင္က ဘယ္ေလာက္ ျပည္ပအလွဴရွင္က ဘယ္ေရႊ႔ဘယ္မွ် လွဴဒါန္းတယ္ဆိုတာ လည္း အဖြဲ႔အစည္းဝင္ အားလံုး သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္ပအလွဴရွင္လို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ႏုိင္ငံျခားအစိုးရတခုခုက တုိက္ရုိက္ လွဴဒါန္းတာမ်ဳိး၊ ႏုိင္ငံျခားအေျခစိုက္ အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအပင္း တခုခုက လွဴဒါန္းတာမ်ဳိး၊ ႏုိင္ငံျခားအေျခစုိက္ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းေတြက လွဴဒါန္းတာမ်ဳိး စတာေတြ အားလံုး အႀကံဳးဝင္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလံုးကို မိမိ အဖြဲ႔အစည္းဝင္ လုပ္သားမ်ား အားလံုးကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိထားေစဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ႏွစ္စဥ္ သို႔မဟုတ္ ကာလအပုိင္းအျခားအလုိက္ လက္ခံရရိွတဲ့ အလွဴေငြဟာ ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ ဆိုတာကို အားလံုးသိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြ လုပ္ရင္းကုိင္ရင္း အဖြဲ႔အစည္းဟာ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လာတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ အဖြဲ႔အစည္းဝင္ေတြအၾကား ေငြေၾကးအရ လုပ္ငန္းအရ ပြင့္လင္းၿပီး ထင္သာျမင္သာရိွဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ဥပမာ တခု အေနနဲ႔ တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ တႏွစ္ကို ျပည္တြင္း ျပည္ပ အလွဴရွင္ေတြဆီက ေငြဘယ္ေလာက္ ရရိွတယ္ဆိုတာ အတိအက် စာရင္းဇယားနဲ႔ ထုတ္ျပန္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ အဖြဲ႔အစည္း ေခါင္းေဆာင္ အဆင့္ဆင့္ကေန လုပ္သားမ်ား တဦးခ်င္းစီရဲ့ လစာ သို႔မဟုတ္ လခ သို႔မဟုတ္ ဝန္ေဆာင္မႈကုန္က်စရိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာကို အတိအက် အဖြဲ႔အစည္းဝင္ေတြ သိရိွဖို႔ လိုပါတယ္။ ဝင္လာတဲ့ ေငြေၾကးေတြကို ဘယ္လုပ္ငန္းမွာ ဘယ္လိုပမာဏနဲ႔ အသံုးျပဳတယ္ ဆိုတာ မ်ဳိးေတြကိုလည္း ထုတ္ျပန္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ ျမင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ေငြစာရင္းရွင္းတန္းလို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ မိမိအဖြဲ႔အစည္းရဲ့ အရြယ္ပမာဏ အႀကီးေသးနဲ႔ အလွဴဝင္ေငြကို ႏိႈင္းခ်ိန္ၿပီးမွ လိုအပ္တဲ့ အတုိင္း အတာနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ရံုးဖြင့္တာ၊ ရံုးနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ ပစၥည္းမ်ား ကိရိယာမ်ား ဝယ္ယူတပ္ဆင္တာ လုပ္ရပါတယ္။ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ ရံုးခန္းႀကီးကို ဟိန္းေနေအာင္ ဖြင့္ထားမ်ဳိးကို မလုပ္ဖို႔ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းလိုအပ္ခ်က္အရ အမွန္တကယ္ လိုအပ္လို႔ ရံုးအေဆာက္အဦ ႀကီးႀကီးမားမား ရိွေနတာမ်ဳိးကို မဆိုလိုပါ။ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း လုပ္သားမ်ားကို ခန္႔ထားရာမွာလည္း စနစ္က်ဖို႔၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရိွဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔နီးစပ္လို႔ အလုပ္ခန္႔တာမ်ဳိး မျဖစ္ေစရဘဲ အရည္အေသြး အရည္အခ်င္းအရ အလုပ္ခန္႔ထားတာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဖြဲ႔ အစည္းအတြင္း မိမိနဲ႔ တနည္းမဟုတ္တနည္း ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္သူ သို႔မဟုတ္ ဇနီး ခင္ပြန္း စတာေတြကို အလုပ္ခန္႔ထား တာမ်ဳိး အထူးေရွာင္ရွားဖို႔ လိုပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းတြင္း ျဖစ္တတ္တဲ့ ေငြေရးေၾကးေရး မဟုတ္တဲ့ ျပႆနာမ်ဳိးေတြပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ ဘယ္သူ႔ကိုေတာ့ လက္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာဝယ္ေပးတယ္၊ ဘယ္သူကိုေတာ့ ၿမိဳ႔ေပၚက သက္သာတဲ့ အလုပ္မ်ဳိးခုိင္းၿပီး ဘယ္သူကေတာ့ နယ္မွာပဲဆင္းၿပီး လုပ္ေနရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားခရီးစဥ္ ရိွတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ဘယ္သူေတြကိုပဲ လႊတ္တယ္၊ ဘယ္သူေတြကိုေတာ့ သြားခြင့္မျပဳဘူး။ ႏုိင္ငံျခားမွာ ရက္တို သင္တန္းမ်ဳိးေတြ ရိွတဲ့အခါမွာလည္း သူတို႔ခ်ည္းပဲ သြားတက္တယ္၊ ဘယ္သူေတြကျဖင့္ တေခါက္မွ မသြားရေသးဘူး အစရိွတဲ့ ကိစၥမ်ဳိးေတြကိုလည္း ႀကံဳရေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲတာ အျပင္ အေတြးအျမင္ အယူအဆေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျပႆနာေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ ဘယ္လို အယူအဆရိွတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ ဦးစားေပးတယ္၊ အဲတာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ အယူအဆ ရိွသူေတြကိုေတာ့ ေခ်ာင္ထိုးထားတယ္ ဆိုတဲ့ ျပႆနာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ကိစၥမ်ဳိးေတြ ျဖစ္မလာေအာင္ ေရွာင္ရွားဖို႔ လိုပါတယ္။

အဂတိလုိက္စားတယ္၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ရိွေနတယ္ဆိုတာ အစိုးရ ဌာနမ်ားအတြင္းမွာသာ ရိွတာမဟုတ္ပါဘူး။ ရံဖန္ရံခါ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြ အတြင္းမွာလည္း သူ႔အထြာနဲ႔သူ ရိွေနတတ္ပါတယ္။ အကယ္၍ တုိင္းျပည္ တျပည္မွာ အစိုးရဌာနေတြ အတြင္းမွာလည္း ျခစားမႈနဲ႔ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ မႈေတြကႀကီးမား၊ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔ အစည္းမ်ား အတြင္းမွာလည္း အထူးသျဖင့္ ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွၾကဘူးဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ လာဖို႔ဆိုတာ ေဝးေနဦးမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။

ဒီဖက္ေခတ္မွာေတာ့ အင္တာနက္ နည္းပညာက တိုးတက္လာတာေၾကာင့္ တခ်ဳိ႔ေသာ အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ အဖြဲ႔အစည္းပုိင္ ဝက္ဘ္ဆုိဒ္ေတြ ဖြင့္လွစ္လာပါတယ္။ အဲဒီ ဝက္ဆုိဒ္ေတြကို သြားၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ အဲဒီ အဖြဲ႔အစည္းဟာ ဘယ္လိုဖြဲ႔စည္း ထားတယ္၊ ဘယ္လို လုပ္ကုိင္တယ္၊ ေခါင္းေဆာင္သူမ်ား တာဝန္ရိွသူမ်ား လုပ္သားမ်ား စတာေတြကို အစီအစဥ္အလိုက္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းရဲ့ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အလွဴေငြေတြကို ဘယ္သူ ဘယ္ဝါက ဘယ္ေလာက္ပမာဏ လွဴဒါန္းတယ္ ဆိုတာလည္း ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းနဲ႔ ျပည္ပအလွဴရွင္ေတြက ဘယ္သူေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း အတိအလင္း ေဖာ္ျပထား ပါတယ္။ အဲသလို ဝက္ဆုိဒ္မွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တင္ျပထားတဲ့အတြက္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြသာမက စိတ္ဝင္စားသူ ျပည္သူေတြလည္း ေလ့လာဖတ္ရႈ သိရိွႏုိင္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းက လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြ အတြင္းမွာေတာ့ အဲသလို ကိုယ္ပုိင္ဝက္ဘ္ဆုိဒ္ ဖြင့္လွစ္ထားၿပီး မိမိလုပ္ငန္း အေျခအေနကို အေသးစိတ္ တင္ျပထားတာမ်ဳိး သိပ္မေတြ႔ရေသးပါဖူး။ နည္းေနပါေသးတယ္။ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ဒီမိုကေရစီ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ တြန္းအားေပးတဲ့ အလုပ္မ်ဳိးေတြကို လုပ္တယ္ လို႔ ဆိုထားၿပီးပါၿပီ။ ဒီမိုကေရစီဟာ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွဘဲနဲ႔ မတိုးတက္ႏုိင္ပါ။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔ အစည္းမ်ား ပိုမိုတိုးတက္ၿပီး ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ ရိွၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလုိက္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.