ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Monday, August 11, 2014

ဖ်ားနာေနတဲ့တုိင္းျပည္

ျမန္ မာျပည္ႀကီး က်န္းမာေရးမေကာင္းပါ။ ခ်ဴခ်ာလြန္းလွပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားေတြ က်န္းမာေရးလည္း မေကာင္းပါ။ မေကာင္းတာမွ ကုိယ္ေရာလူပါ မေကာင္းျခင္း ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအရလည္း က်န္းမာေရး မေကာင္းပါ။ စီးပြားေရး အရလည္း က်န္းမာေရးမေကာင္းပါ။ ပညာေရးအရလည္း ဖ်ားနာေနပါတယ္။ စိုက္ပ်ဳိးေရးလည္း နာတာရွည္ လူနာႀကီးလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကလည္း မေရရာတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။ ဒီလိုမ်ဳိး ဖ်ားနာေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုရဲ့ အနာဂတ္ဟာ ထြန္းေတာက္လင္းလက္ လာဖို႔ထက္ ခ်ဳံးခ်ဳံးက် ျဖစ္ေတာ့မွာပါ။ နာမက်န္းေနတဲ့ တုိင္းျပည္ႀကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ။

လူတဦးဟာ ေနမေကာင္းတဲ့အတြက္ ေဆးရံုတခုကို သြားျပပါတယ္။ ေဆးစစ္ပါတယ္။ ေဆးစစ္အၿပီးမွာ ထြက္လာတဲ့ ရလဒ္ ကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါလို႔ သံသယျဖစ္သစရာကို ေတြ႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဆးရံုက ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ သြားၿပီးကုသရင္ အေကာင္းဆံုးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ သြားၿပီး ကုသရမယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေဆးရံုေတြ အစိုးရေဆးရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ တသီးပုဂၢလေဆးရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကင္ဆာေရာဂါကို မကုသႏုိင္ဘူးလို႔ အေျဖထုတ္ဖို႔ပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။

ဘန္ေကာက္သြားၿပီး ကုသသင့္တယ္လို႔ ဆိုလုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ထဲ ေနာက္ဆဲတြဲ ေတြ႔ရတာကေတာ့ ဘန္ေကာက္က ေဆးရံုႀကီးမ်ားရဲ့ ရန္ကုန္မွာ ရိွေနတဲ့ ေဆးရံုကိုယ္စားလွယ္မ်ားဆီက ေစ်းေခၚသံေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူနာဆီကို အေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္က်မတို႔ ေဆးရံုက ပိုေကာင္းတယ္။ ေစ်းလည္း သူမ်ားေဆးရံုေတြလို အမ်ားႀကီး မယူဘူး။ ကုသမႈကလည္း ပိုေကာင္းတယ္ ေခတ္မီတယ္ စတာေတြနဲ႔ ဆြယ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ က်ပ္ေငြ ေလးဆယ့္ငါးသိန္းေလာက္ပဲ က်မယ္။ ဟိုလိုအေျခအေနဆိုရင္ေတာ့ က်ပ္သိန္းေျခာက္ဆယ္ ေလာက္က်မယ္ စသျဖင့္ ေရာဂါ အတြက္ပါ တခါထဲ ေစ်းျဖတ္ေပးေနၾကတာ ဘန္ေကာက္ေဆးရံုႀကီးမ်ားက သမားေတာ္ေတြထက္ေတာင္ ပိုသိပိုေတာ္သလို ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ခက္လုိက္ပံုမ်ားလို႔သာ ေျပာခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ကာယကံရွင္လူနာကေတာ့ ကင္ဆာလို႔ သိလိုက္ရတာနဲ႔ တခါထဲ စိတ္ဆင္းရဲ သြားရသလို ေငြေရးေၾကးေရးအတြက္ပါ စၿပီး တြက္ခ်က္ရပါေတာ့တယ္။ ပူပန္ရပါေတာ့တယ္။

လူနာေတြဟာ ေစ်းကြက္ထဲက ေရာင္းခ်မယ့္ ပစၥည္းမ်ားလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘန္ေကာက္သြားၿပီး ေဆးကုတယ္ စကၤာပူသြားၿပီး ေဆးကုတယ္ဆိုတာ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တဲ့ သူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီေခတ္မွာ မဆန္းေတာ့ပါဘူး။ ပုိက္ဆံမတတ္ႏုိင္တဲ့ သူမ်ားကေတာ့ ဘယ္ကိုမွ သြားမကုႏုိင္တဲ့အတြက္ သူတို႔အတြက္လည္း ဆန္းတယ္လို႔ မဆိုႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေငြေၾကး မစို႔မပို႔ တတ္ႏုိင္တဲ့ သူမ်ားအတြက္က် ျပန္ေတာ့လည္း ဆန္းေနပါတယ္။ ရိွထားတာ ေလးေတြ စုေဆာင္းတြက္ခ်က္ၿပီး ဘန္ေကာက္လို ေနရာမ်ဳိးမွာ ေဆးသြားကုမယ္ဆိုရင္ ေလာက္ငွႏုိင္ပါ့မလား ဆိုတာမ်ဳိးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာပဲ အေကာင္းဆံုးလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဆးရံုေတြမွာပဲ ကုသ မလား။ ျမန္မာျပည္မွာကုသလို႔ အဆင္မေျပရင္ ကိုယ့္လူနာ အသက္ဆံုးမွာကိုလည္း တဖက္မွာ ပူပင္ရပါေသးတယ္။ တခါ ဟိုသြားကုလို႔ ေငြမေလာက္မွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေနရပါေသးတယ္။ ရိွတာေတြ ေပါင္ႏွံၿပီး ဘန္ေကာက္သြားမလား၊ ဒီမွာပဲ ရိွထားတဲ့ ေငြေလးနဲ႔ပဲ ကုသမလားဆိုတာက အေတာ္ေလး ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ခက္လွပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေဆးရံုေတြဟာ ကင္ဆာလို ေဝဒနာရွင္ေတြကို ကုသဖို႔ အဆင့္မမီဘူး လို႔ ေျပာရမလို ျဖစ္လာတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အစိုးရအဆက္ဆက္ က်န္းမာေရးက႑ကို လစ္လွ်ဴရႈ ထားလို႔ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ထြက္ရိွေနတဲ့ သဘာဝသယံဇာတေတြကို လူတစုလက္ထဲ ဝကြက္ အပ္ထားတာေၾကာင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ ေငြေၾကးဟာ ႏုိင္ငံေတာ္လက္ထဲမွာ မရိွတာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံသားေတြ သံုးစြဲခြင့္ မရတာပါ။ အတိုဆံုးေျပာရရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ဖ်ားနာေနပါတယ္။ ေဆးကုသဖို႔လည္း ေငြမရိွပါ။
လူေတြက်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ႏုိင္ငံေရးကလည္း မာမာခ်ာခ်ာ ရိွသလားဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံေရးလည္း ဖ်ားနာေနပါတယ္။ အခု လက္ရိွႏုိင္ငံေရးက ဘယ္လိုျဖစ္ေနသလဲဆိုေတာ့ အန္အဲဒီနဲ႔ ေဒၚစု ၂ဝ၁၅ မွာ အႏုိင္မေရးအတြက္ ေထာင့္စံု ကေန လံုးပန္းေန တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာ ကာကြယ္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရး ပဋိပကၡေတြကို ေနာက္လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ လိုသလို အသံုးခ်ဖို႔ လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ရင္လည္း တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ပီအာရ္ စနစ္ကို အသံုးျပဳၿပီး ၿပိဳင္ဖက္ကို အႏုိင္ယူဖို႔ လုပ္ေနတာကလည္း ေျပာင္ၾကလြန္းပါတယ္။

အခုျမန္မာျပည္ရဲ့ အေျခအေနဟာ အဖက္ဖက္မွာ ေဇာက္ထိုးဆင္းေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ တကယ္လိုအပ္ ေနတာက တုိင္းျပည္ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေရး ျပန္လညထူေထာင္ေရးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ လူနာႀကီးကို က်န္းမာလာေအာင္ ကယ္တင္ေရး ျဖစ္ပတယ္။ ငါ့ပါတီႏုိင္ေရး၊ သူ႔ပါတီကိုေဆာ္ေရး စတာေတြကိုပဲ ေဇာင္းေပးေနရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျပန္လည္က်န္းမာလာဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား ေတာင္းဆိုေနတဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးကိုလည္း လစ္လွ်ဴမရႈသင့္ပါ။ စစ္မွန္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို မတည္ေဆာက္သမွ် ကာလပတ္လံုး ေသနတ္သံေတြ စဲလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါ။

အေျခအေနမွန္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ သံုးသပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အခုလက္ရိွ စီးပြားေရးဟာ ဘယ္သူေတြလက္ထဲမွာ အမ်ားဆံုးေရာက္ေနသလဲ ဆိုတာကို မေမ့ဖို႔လိုပါတယ္။ အခုျမန္မာျပည္မွာ အျမင့္ဆံုး ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံ လုပ္ကုိင္ေနသူေတြဟာ တရုတ္ကုမၸဏီေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ရန္သတ္ေနၾက၊ အာဏာအတြက္ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ ခုတ္က်ထစ္က်၊ အာဏာရပါတီက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မငွဲ႔ညွာပဲ မတရားသျဖင့္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနၾက၊ ကုိယ္ျပဌာန္းခ်င္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ျပဌာန္းက် အစရိွသျဖင့္ လုပ္ေနတာေၾကာင့္ ၾကားလူက အျမတ္ထြက္ေနပါတယ္။ လူနာမ်က္ျဖဴဆုိက္ေလ သမားႀကိဳက္ေလ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ဆိုရေတာ့မွာပါ။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းၾကား အႏုိင္ရလိုမႈအတြက္ တရုတ္ကိုအားကိုးတာ၊ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကို အားကိုးတာ အစရိွတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးေတြဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ကိုပဲ ထိခိုက္မယ္ဆိုတာကို မေမ့အပ္ပါဘူး။ ေျမေခြးက ငါးၾကင္း အလယ္သား စားသြားတာမ်ဳိး မျဖစ္ေအာင္ သတိထားရ ပါလိမ့္မယ္။

ႏုိင္ငံေရးပါတီတုိင္း အႏုိင္ရလိုတာ သဘာဝလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အႏုိင္ရရင္ၿပီးေရာ ဘာမဆို လုပ္ထုိက္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ မ်ဳိးကိုကုိင္စြဲၿပီး လုပ္တာမ်ဳိးကေတာ့ မတရားတဲ့လုပ္ရပ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီမိုကေရစီကို စၿပီးထူေထာင္ေနတဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာ ဘာျဖစ္လို႔ တဖြဲ႔နဲ႔တဖြဲ႔ၾကား ေဆြးေႏြးညိွႏိႈင္းတာမ်ဳိး တုိင္ပင္တာမ်ဳိး မလုပ္ၾကတာလဲ။ တဖက္က ေဆြးေႏြးဖို႔ ကမ္းလွမ္း လာတာမ်ဳိးကိုလည္း အျပဳသေဘာနဲ႔ တုန္႔ျပန္ဖို႔လိုပါတယ္။ မ်က္ႏွာလုိက္ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ဟိုတေလာက ေဒၚစုက ေလးပြင့္ဆုိင္ေတြ႔ၾကဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းတာရိွပါတယ္။ သမတ ဦးသိန္းစိန္ေကာ၊ ဦးေရႊမန္းေကာ၊ ကာခ်ဳပ္ကို ဒီလို ကမ္းလွမ္း လာတာကို အျပဳသေဘာနဲ႔ တုန္႔ျပန္တာမ်ဳိး မေတြ႔ရေသးပါဘူး။

ျမန္မာျပည္ဟာ တရုတ္လို၊ အိႏိၵယလို လူအင္အားေရာ၊ ဓနအင္အားပါ ႀကီးမားတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီး ႏွစ္ခုအၾကားမွာ တည္ရိွ ေနပါတယ္။ ကမၻာတည္သေရြ႔ ဆက္ဆံေနရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ဘယ္သူ႔ေနာက္လုိက္မွ ျဖစ္မသြားဖို႔ သတိထား လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏုိင္ရလိုမႈအတြက္ အခုလက္ရိွအစိုးရက တရုတ္ကို သြယ္ဝိႈက္ျဖစ္ေစ တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ အားကိုးလြန္းတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနရင္လည္း ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာ မဟုတ္ပါ။ အနာဂတ္ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ကံၾကမၼာဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ လက္ထဲမွာပဲ တည္ရိွမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ပဲ ေနာင္မွာ ျမန္မာျပည္ဟာ ဟိုတုိင္းျပည္ရဲ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရ ဒီတုိင္းျပည္ရဲ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္လာခဲ့ရင္ အဲတာမ်ဳိးကို ျပန္အဖတ္ဆယ္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္တဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါ။ ခက္ခဲပါတယ္။

အရွင္းဆံုး ေျပာရရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဘယ္သူ႔ေနာက္လုိက္ ဘယ္သူ႔တပည့္မွ မျဖစ္ဖို႔အတြက္ သတိထားရပါလိမ့္မယ္။ အမ်ားကေလးစားၿပီး တည္တည္တံ့တံ့ ေနထုိင္ႏုိင္ဖို႔ မိမိတို႔ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ပြင့္လင္းတဲ့၊ လြတ္လပ္တဲ့၊ ေႏွာင္ႀကိဳးကင္းတဲ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြ လုိအပ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကားပါမစ္၊ အရက္ေရာင္းခြင့္ပါမစ္၊ ဘာညာပါမစ္ေတြ ေပးၿပီး စကားေျပာတဲ့ ေဆြးေႏြးမႈမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ႏုိင္ငံေရးပါတီတုိင္းဟာ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ရံႈးမွာကို မလိုလားပါဘူး။ အဲသလိုဆိုရင္ အခုလို တုိင္းျပည္ကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ထုိင္ၿပီး ေဆြးေႏြးလုိက္ၾကရံုေပါ့။ တုိင္းျပည္က အဖက္ဖက္မွာ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အဲသလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ တုိင္းျပည္ကို ျပန္တည္ေဆာက္ဖို႔ထက္ အာဏာရဖို႔အတြက္ လံုးပန္းေနတာမ်ဳိးဟာ အားလံုးကို ထိခုိက္ေစပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အတြက္ ေျပာၾကဆိုၾကေပါ့။ ေစ်းဆစ္ၾက ညိွႏိႈင္းၾကေပါ့။ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရိွတဲ့သူက တျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြကို ထုေထာင္းေနတယ္ဆိုတာ လမ္းလြဲေနတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရရင္ အခုဒီစာကို ေရးရတာက အနာဂတ္မွာ တရုတ္ႏုိင္ငံရဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ စီးပြားေရး လူမႈေရး ႏုိင္ငံေရးအရ လႊမ္းမိုးလာမွာကို ဖယ္ခ်ရပ္တန္႔ ပစ္ဖို႔အတြက္ အားလံုးေသာ သက္ဆုိင္သူမ်ား အၾကား စကားေျပာၾကပါ ေဆြးေႏြးၾကပါလို႔ ဆိုလိုရင္းျဖစ္ပါတယ္။ အားနည္းလာရင္ အားႀကီးတဲ့သူက စိုးမိုးတယ္ ဆိုတာကလည္း သဘာဝ ျဖစ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ မက်န္းမာတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားနဲ႔အတူ ဖ်ားေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ေနေကာင္းလာေအာင္ ကုသဖို႔ လိုေနပါတယ္။ တုိင္းျပည္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြ စူးရွက်ယ္ျပန္႔ၿပီး ေဝးေဝးကို ျမင္ႏုိင္ပါေစလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၃ဝ ရက္၊ ဇူလုိင္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, July 31, 2014

ျမစ္ေၾကာင္းဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး

ျမစ္ေၾကာင္းကေန ကုန္ပစၥည္းေတြ သယ္ယူပို႔ေဆာင္တာဟာ ကုန္းလမ္း၊ ေလလမ္းကေန သယ္ယူတာထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ ကုန္က်စရိတ္ သက္သာ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေနတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ ကားလမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ျမစ္ေၾကာင္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးကို ဆက္ၿပီး ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ အသံုးျပဳပါတယ္။ သယ္ယူ ပို႔ေဆာင္ေရး စဥ္ဆက္မျပတ္ ေခ်ာေမြ႔ေနေစဖို႔ ျမစ္ေၾကာင္း ထိန္းသိမ္းေရးကို ဂရုစုိက္ပါတယ္။ တႏွစ္ပတ္လံုး ထိန္းသိမ္း ျပဳျပင္ပါတယ္။

ျမစ္ေၾကာင္းေတြကို ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္ ျမစ္တခုလံုး ျဖတ္သန္းစီးဆင္းလာတဲ့ ေနရာတေလွ်ာက္မွာ ျမစ္ေၾကာင္းေကာမွာ ကို ထိခုိက္ေစတဲ့ လုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကို စည္းကမ္းရိွတဲ့၊ ဥပေဒကို နားလည္တဲ့ အစိုးရေတြက ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ဥပမာအားျဖင့္ စက္ကိရိယာေတြ၊ ဓာတုပစၥည္းေတြကို အသံုးျပဳၿပီး ေရႊက်င္တာ၊ သတၳဳတူးေဖာ္တာ၊ ျမစ္ေၾကာင္းကိုပိတ္ၿပီး ဆည္ ေဆာက္တာ စတာမ်ဳိးေတြကို ခြင့္မျပဳပါဘူး။
ဆည္ေဆာက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္ စုိက္ပ်ဳိးေရးအတြက္ ျမစ္ေရကို အလြန္အကြ်ံ႔ကဲ့ ယူတာမ်ဳိးကိုလည္း ခြင့္မျပဳပါဘူး။ တခ်ိန္ထဲမွာ ျမစ္ႀကီးထဲကို စီးဝင္ေနတဲ့ တျခားေသာ ျမစ္လက္တက္၊ ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြထဲမွာလည္း ျမစ္ေခ်ာင္းေတြ ပ်က္စီးေစႏုိင္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ဳိးေတြ မွန္သမွ် လုပ္ကုိင္ခြင့္ မေပးပါဘူး။ ျမစ္ႀကီးထဲမွာ ေရအလံုအေလာက္ စီးဆင္းႏုိင္ဖို႔ ျမစ္လက္တက္ ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြထဲက စီးဝင္လာတဲ့ ေရကလည္း အေရးႀကီးတာေၾကာင့္ပါ။ အကယ္၍ ျမစ္လက္တက္ ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြကိုယ္တုိင္ ေရနည္းလာမယ္ ဆိုရင္ အဓိက ျမစ္ေၾကာင္းႀကီးပါ ေရနည္းလာမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြကို ထိခုိက္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမစ္ေၾကာင္းကို ပ်က္စီးလာတယ္ ေကာလာတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ လူေတြလုပ္တဲ့ ကိစၥမ်ားေၾကာင့္ ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ျပႆနာ ေတြ ရိွေနသလို၊ သဘာဝအေလွ်ာက္ ႏုံးေျမသဲေျမ ပို႔ခ်တာေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းတာ ျမစ္ေၾကာင္းတိမ္ေကာ လာတာ ေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သဘာဝေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းေကာလာတာေတြကို ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းရတာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဒီေလာက္ မခက္ခဲဘူးလို႔ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဆိုပါတယ္။ လူလုပ္လို႔ ျဖစ္ရတဲ့ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းတာ ေကာတာကို ထိန္းသိမ္းရတာ ေငြပိုကုန္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူေတြက ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္မွာ စက္ယႏၱရားႀကီးေတြကို အသံုးျပဳၿပီး အလုပ္လုပ္တာေၾကာင့္ ပိုဆိုးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲသလို စက္ယႏၱရားေတြ၊ ဓာတုပစၥည္းေတြကို အသံုးျပဳတာေၾကာင့္ တဖက္မွာ ျမစ္ေၾကာင္းထဲက သဘာဝအတုိင္း တည္ရိွေနတဲ့ ငါးမ်ဳိးစိတ္ေတြ မ်ဳိးတုံးလာရသလို ေဒသခံ ေတြအေနနဲ႔ ေရကို စိတ္ခ်လက္ခ် အသံုးျပဳဖို႔ ခက္ခဲလာပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ ျမစ္ေၾကာင္းေတြေျပာင္းလာတာ၊ ေကာလာတာ အားလံုးသိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေႏြမွာဆိုရင္ အေတာ္ ေလးကို ျပႆနာတက္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ မေကြးဖက္၊ ျမင္းၿခံဖက္၊ မႏၱေလးဖက္ေတြမွာ ေႏြဆိုရင္ အထက္က ပို႔ခ်လာတဲ့ သဲေတြေၾကာင့္ ေရက အေတာ္ေလး တိမ္လာပါတယ္။ ေရစူးေလးေပ ေလာက္သာ ရိွတဲ့ ဝမ္းျပား ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ေတြေတာင္ သြားရလာရ ခက္ခဲလာပါတယ္။ အဲသလို ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္းမွာ သြားရလာရ ခက္ခဲလာေတာ့ လူေတြက ကုန္းလမ္းကို ပိုၿပီးအားထား လာရပါတယ္။ ကုန္လမ္းကို အားထားရေတာ့ ကူးသန္းသြားလာ ရတာ ေစ်းႏႈန္းျမင့္မားမႈနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရျပန္ပါေရာ။ လိုအပ္တာထက္ ေငြပိုကုန္ပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေနထုိင္တဲ့ သူေတြဟာ ျမစ္ကို အမီွျပဳၿပီး ခရီးသြားဖို႔ ကုန္စည္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ဖို႔ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။

အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ နာမည္အႀကီးဆံုး ျမစ္ေတြထဲက ျမစ္ႀကီးတခုကေတာ့ မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာမွာ အဓိကက်တဲ့ ျမစ္ႀကီးမ်ားထဲက တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေျမာက္အေမရိကတုိက္မွာ တတိယေျမာက္ အရွည္ဆံုးျမစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ မစ္စစၥပီ ျမစ္ႀကီးကို အမီျပဳၿပီး စုိက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ကုိင္လာခဲ့တာဟာ သမုိင္းေၾကာင္းအရ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ရာေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒီျမစ္ႀကီး ျမစ္ဖ်ားခံရာ ကေန မကၠဆီကို ပင္လယ္ေကြ႔ထဲ စီးဝင္တဲ့အထိ မုိင္ေပါင္း ၂၃၅ဝ ေက်ာ္ပါတယ္။ မစ္စစၥပီျမစ္ဟာ ကေနဒါႏုိင္ငံထဲက ျပည္နယ္ႏွစ္ခုနဲ႔ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံအတြင္းက ျပည္နယ္ေပါင္း ၃၁ ျပည္နယ္ကို ျဖတ္သန္းၿပီး စီးဆင္းပါတယ္။ အေမရိကန္ ၿမိဳ႔ႀကီးေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ဟာ ျမစ္ေရကို မီွခိုသံုးစြဲရပါတယ္။ ျမစ္အထက္ပုိင္းမွာ ဆိုရင္လည္း လူဦးေရ ၁၈ သန္းဟာ ျမစ္ေရကို မီွခိုရပါတယ္။

အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ထုတ္လုပ္တဲ့ ျပည္တြင္းစုိက္ပ်ဳိးေရး ထုတ္ကုန္ေတြရဲ့ ၉၂% ကို သယ္ယူပို႔ေဆာင္ရာမွာ ဒီျမစ္ႀကီးကို အသံုးခ်ရ ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားပို႔တဲ့ စုိက္ပ်ဳိးေရးထုတ္ကုန္ရဲ့ ၆ဝ% ကို ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းေတြကို တင္ပို႔ရာမွာလည္း ဒီျမစ္ႀကီးကိုပဲ အသံုးျပဳေနရပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္တဲ့ အဓိကကုန္ပစၥည္းေတြကေတာ့ ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ဳိးစံု၊ သံ၊ သံမဏိ၊ ေရာ္ဘာ၊ စကၠဴ၊ သစ္၊ ေကာ္ဖီ၊ ေက်ာက္မီးေသြး စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုရင္ မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီးဟာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါတယ္ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ ျမစ္ႀကီး ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းသြားေအာင္ ျမစ္ေၾကာင္းေကာသြားေအာင္ လုပ္မွာကို အေမရိကန္အစိုးရက ခြင့္မျပဳပါဘူး။ သက္ဆုိင္ရာ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ားကလည္း ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ကမၻာမွာ အတုိးတက္ဆံုး ႏုိင္ငံတခုျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ကားလမ္းေတြ၊ ေလဆိပ္ေတြ အမ်ားအျပားရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမစ္ေၾကာင္းကို ဆက္ၿပီးအသံုးျပဳေနတာလည္း ကေန႔ အထိပါ။ ျမစ္ေၾကာင္းက သယ္ပို႔ရတာ အထက္ကေျပာခဲ့သလို ေစ်းခ်ဳိတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီး သဘာဝအတုိင္း အနယ္ပို႔ခ်တာ သဲႏုန္းေတြ ပို႔ခ်တာေတြကိုလည္း ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေပးပါတယ္။ သဘာဝ ႀကီးက ဖန္တီးေပးထားတဲ့ အသံုးဝင္မႈကို ဖ်က္ဆီးပစ္တာမ်ဳိးမရိွသလို၊ ပ်က္စီးသြားမဲ့ ေဘးအႏၱရယ္ ေပါင္းစံုကေနလည္း ကာကြယ္ ထိန္းသိမ္းေပးပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးရဲ့ အသံုးဝင္မႈကို ျမန္မာအစိုးရ အဆက္ဆက္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္တာမ်ဳိး လုပ္ပါသလား။ တေခတ္တခါကေတာ့ တႏုိင္တပုိင္ လုပ္ခဲ့တာမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္မွာေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစိုးရမ်ားရဲ့ ပစ္ထားျခင္းကို ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ မုိင္ေပါင္း တေထာင္ေက်ာ္ရွည္လွ်ားတဲ့ ျမစ္ႀကီးအတြင္း ကူးသန္း သြားလာမႈ၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္မႈေတြကို ကားလမ္း၊ ရထားလမ္းေလာက္ ဂရုစုိက္တာမ်ဳိးလည္း မေတြ႔ရပါ။

ကခ်င္ျပည္နယ္ထဲမွာ ဆိုရင္ ေရႊတူးတဲ့ စက္ေဖာင္ေတြရဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းလာတဲ့ အေျခအေနကို ဘယ္အာဏာပုိင္ကမွ စိုးရိမ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေလာက္ေတာင္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားျခင္း မရိွေသးပါ။

ျမစ္ေၾကာင္းေရလမ္း ဆိုတာ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သဘာဝအတုိင္း အခမဲ့ဆိုသလို ရရိွထားတဲ့ အခြင့္အလမ္းပါ။ ျမစ္ေၾကာင္းကို ထိန္းသိမ္းရတဲ့ လုပ္ငန္းဟာ ကားလမ္းအသစ္တခု ေဖာက္သလို ကုန္က်စရိတ္မ်ားပါ။ ျမစ္ထဲကေန သြားလာရတာ ေစ်းခ်ဳိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလက္ရိွ အစိုးရက ဘာေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ကုန္ပစၥည္း သယ္ပို႔ရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ အဆင္ေျပလာေအာင္ မေဆာင္ရြက္တာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းထိန္းသိမ္းေရးကို အားတက္သေရာ မေဆာင္ရြက္ တာလဲ ဆိုတာ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေရွ႔တပါတ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အာဏာရေရးအတြက္ လံုးပမ္းေနၾကရလို႔ ေမ့ေနၾကတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္း ကုန္စည္ကူးသန္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္တဲ့ ကိစၥေတြကို အေရးႀကီးတဲ့ က႑အျဖစ္ နားမလည္တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ကို မဝင္စားတာလား။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ဧရာဝတီလို အသံုးဝင္တဲ့ ျမစ္ႀကီးေတြ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာတဲ့ ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္း ကုန္စည္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာ တျဖည္းျဖည္း တိမ္ေကာလာသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းႏုိင္ငံဟာ အခုဆိုရင္ စီးပြားေရးလည္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာသလို လမ္းပမ္း ဆက္သြယ္ေရးမွာလည္း ကုန္လမ္း၊ ေလလမ္း တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပည္တြင္းျမစ္ေၾကာင္း ေရလမ္းခရီးကို တြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ အသံုးျပဳေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းေရလမ္းခရီးက ကုန္းလမ္း၊ ေလလမ္းေတြထက္ ေစ်းသက္သာတာကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံထဲမွာ အဓိကအားျဖင့္ ကုန္ပစၥည္းေတြကို တင္ပို႔ရာမွာ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ ဟာ အေရးပါတဲ့ ျမစ္တစင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်ာင္ဖရာျဖစ္ဟာ အရွည္အားျဖင့္ မုိင္ေပါင္း ၂၃ဝ ေက်ာ္သာ ရိွပါတယ္။ ေျမာက္ဖက္ေန ေတာင္ဖက္ကို စီးဆင္းလာၿပီး ဘန္ေကာက္ကို ျဖတ္လို႔ ပင္လယ္ထဲကို စီးဝင္ပါတယ္။ မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီးနဲ႔ ႏိႈင္းစာရင္ေတာ့ အေတာ္ေလး ေသးငယ္တဲ့ျမစ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ စီးဆင္းလာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ဝမ္းပုိက္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဓိကအားျဖင့္ စပါးထြက္တဲ့ ေနရာေတြ ျဖစ္လို႔ပါ။ အဲသလို ထြက္လာတဲ့ စပါးေတြကို ႏုိင္ငံျခားတင္ပို႔ဖို႔ ဘန္ေကာက္ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းကို တင္ပို႔ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကားလမ္းေတြ ေခတ္မီေနေပမဲ့ ကားလမ္းေတြကို အသံုးမျပဳဘဲ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ထဲကေန ဘန္ေကာက္ကို စပါးေတြဆန္ေတြ သယ္ယူပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းက သယ္ယူပို႔ေဆာင္ရတာ ေစ်းခ်ဳိလို႔ပါ။ အဲတာအျပင္ ႏုိင္ငံျခားကို တင္ပို႔မဲ့ တျခားေသာ ထုတ္ကုန္ေတြကိုလည္း ျမစ္ေၾကာင္းကေနပဲ သယ္ယူၿပီး ဘန္ေကာက္ဆိပ္ကမ္းကို ပို႔ပါတယ္။ ဘိလပ္ေျမ၊ သစ္၊ သံ၊ ကားအပိုပစၥည္း အစရိွတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္အတြင္း ေႏြရာသီမွာ ျမစ္ေရနည္းသြားလို႔ ကုန္ပစၥည္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ရပ္ဆုိင္းသြားတယ္ဆိုတာ တခါမွ မရိွခဲ့ဘူးပါ။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ျမစ္ေၾကာင္းကို ထိန္းသိမ္း ထားလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ကုန္စည္ပို႔ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ ျမစ္ေၾကာင္းကို အသံုးျပဳတာ ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာ တာေၾကာင့္ပါ။

သို႔ေသာ္ ခြ်င္းခ်က္တခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ဘန္ေကာက္အထက္ပုိင္း ေဒသေတြမွာ စက္မႈဇုန္ေတြ ရိွတာေၾကာင့္ စက္မႈဇုန္ထဲက စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြဟာ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ထဲကို စီးဝင္ပါတယ္။ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ ဓာတုေဗဒဓာတ္ ေတြေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပုိင္း ေရဟာ အဆိပ္သင့္ျခင္းခံရပါတယ္။ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ေအာက္ပုိင္းက ငါးေတြဟာ လူေတြစားသံုးရင္ ေရရွည္မွာ အႏၱရာယ္ ရိွလာပါတယ္။ ငါးေတြမွာ ျပဒါးဆိပ္သင့္တာမ်ဳိး ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ အဲသလို ငါးမ်ဳိးကို ေန႔တုိင္း တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ စားသံုးမယ္ဆိုရင္ ကင္ဆာေရာဂါ ရႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အလားတူပဲ ျမစ္ေအာက္ပုိင္းေရကို လူေတြ ေသာက္သံုးဖို႔လည္း အႏၱရာယ္ရိွေနပါတယ္။ ဒီကိစၥကိုလည္း ထုိင္းအစိုးရ ကြယ္ဝွက္ မထားပါဘူး။ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းက လူမ်ား အေနနဲ႔ အဲသလို ငါးမ်ဳိးေတြ မစားသံုးဖို႔၊ ျမစ္ေရကို မေသာက္ဖို႔ က်န္းမာေရး ဝန္ႀကီးဌာနကိုယ္တုိင္က ထုတ္ျပန္ေၾကညာ ထားပါတယ္။ က်န္းမာေရးလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အန္ဂ်ီအိုမ်ား ကလည္း ဒီလိုအႏၱရယ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဒသခံေတြကို ပညာေပးပါတယ္။ အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ ျမစ္ေရေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပုိင္းမွာ တည္ရိွတဲ့ ဒူးရင္းၿခံေတြ၊ သံပုရာၿခံေတြ ပ်က္စီးကုန္တာမ်ဳိးလည္း ရိွပါေသးတယ္။

ေအာက္ဖက္ေဒသဟာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးတာကို ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ တဖက္မွာလည္း ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ကို ေကာမသြားေအာင္ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းမသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္တာကေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ သူမ်ား ႏုိင္ငံေတြမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို သင္ခန္းစာယူၿပီး ျမန္မာျပည္က ျမစ္မ်ားကိုလည္း ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ဖို႔ မေမ့အပ္ဘူးလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Saturday, July 19, 2014

လုပ္အားခေတြ တိုးျမႇင့္ေပးဖို႔

ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းမွာ လာေရာက္ၿပီး ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံလုပ္ကုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားပုိင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ တည္ရိွလာတာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါ။ စစခ်င္း လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံတဲ့ လုပ္ငန္းေတြထဲမွာ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းက ထိပ္ဆံုးက ရိွခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ တျခားေသာ ကုန္ပစၥည္းထုတ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ားလည္း တိုးလာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ငန္းအသီးသီးမွာ လုပ္ကုိင္ေနတာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လာလုပ္တယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသား လုပ္သားေတြကို အလုပ္ခန္႔ရတာ သဘာဝပါ။ လူေတြအလုပ္ရတယ္ဆိုေတာ့ တဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း ဝမ္းသာစရာလို႔ ေျပာႏုိင္တာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ အခုထက္အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လုပ္သားေတြရဲ့ ေန႔စဥ္လုပ္အားခဟာ အလြန္နိမ့္က်ဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရတဲ့ လုပ္အားခဟာ ေန႔စဥ္စားေသာက္ေရး၊ ခရီးစားရိတ္ စတာေတြအေပၚမွာ ျပန္သံုးစြဲရေတာ့ ေလာက္ငွတယ္လို႔ ဘယ္လိုမွ ေျပာမရပါ။ ဖ်ားနာလို႔ ေဆးကုမယ္ဆိုရင္ ေဆးဖိုးေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ ျဖစ္ရတပါတယ္။ မေသရံုတမယ္ ေနထုိင္စားေသာက္ ရတဲ့ ဘဝလို႔သာ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးမွာ လုပ္သားေတြဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အိုစာမင္းစာအတြက္ စုေဆာင္းႏုိင္ပါ့မလဲ။ အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္လာရင္ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ ဘယ္သူက ကူညီမွာလဲ။ အလုပ္သမားတို႔ ေရွ႔ေရးဟာ မေတြးဝန္႔ စရာပါ။
ႏုိင္ငံျခားရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ပုိင္ရွင္ေတြ ျမန္မာလုပ္သားေတြကို ထုိက္ထုိက္တန္တန္ လုပ္အားခ ေပးေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ျမန္မာအစိုးရက မေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တာလဲ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားလုပ္သားေတြ ဝင္ေငြနိမ့္ၾကေနတာဟာ တဖက္မွာ ေဘာဂေဗဒ အျမင္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္ရင္ ႏုိင္ငံရဲ့ဝင္ေငြ နိမ့္က်ေစတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ကိုယ့္လုပ္သားလည္း နစ္နာသလို ႏုိင္ငံေတာ္ အတြက္လည္း နစ္နာပါတယ္။

တခ်ိန္တုန္းက အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံမွာ အာဏာရွင္ ဆူဟာတိုလက္ထက္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြ အၾကား ဘယ္လိုလက္ဝါးရုိက္ၿပီး အင္ဒိုနီးရွား အလုပ္သမားေတြအေပၚမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ထုတ္ခဲ့ သလဲဆိုတာ တင္ျပလိုပါတယ္။

၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းျဖစ္သူ အာဏာရွင္သမတႀကီး ဆူဟာတိုဟာ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ့ အံုႂကြလာတဲ့ ဖိအား မ်ားေၾကာင့္ သူ႔ရာထူးကေန ႏုတ္ထြက္လုိက္ရပါတယ္။ သူမထြက္ခင္ တႏွစ္ေလာက္အလိုရ ျပဳစုထားတဲ့ စာရင္းဇယားမ်ား အရ အင္ဒိုနီးရွား ႏုိင္ငံသား သန္းေပါင္း ၇ဝ ေက်ာ္ဟာ ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္အရ ဆင္းရဲတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဆင့္ရဲ့ ေအာက္မွာ ေနထုိင္ၾကရ ပါတယ္။ ဘိုလိုေျပာရရင္ေတာ့ ဆူပါဆင္းရဲသားေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဆူဟာတိုဟာ အာဏာရွင္ အျဖစ္ သူ႔ႏိုင္ငံကို ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ နီးပါး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သူပါ။ သူႏုတ္ထြက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံဟာ ႏုိင္ငံျခား ေႂကြးၿမီေတြ ပတ္လည္ပုိင္းၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၅ ဘီလီယံေလာက္ အေႂကြးတင္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ တာပါ။ အဲဒီ အေႂကြးေတြထဲမွာ ကမၻာ့ဘဏ္ကို ေပးရမဲ့ အေႂကြးေတြက အမ်ားစု ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲသလို ႏုိင္ငံသားေတြမြဲေတၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္လည္း အေႂကြးေတြတင္ေနေပမယ့္ ဂ်ာကာတာၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးကေတာ့ မိုးပ်ံတုိက္ ေတြ၊ စက္ရံုေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ စံခ်ိန္မီ ခန္႔ထည္ေနပါတယ္။ ဂ်ာကာတာၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးကို ျပင္ပကေန ပတ္ပတ္လည္ ဝုိင္းထားတာေတြ ကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားပို႔ကုန္ေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားပုိင္ဆုိင္တဲ့ စက္ရံုႀကီးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လန္ဒန္၊ နယူးေရာက္ အပါအဝင္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက အဖိုးတန္ အဝတ္အစား အသံုးအေဆာင္ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ကုန္တုိက္ႀကီးေတြက ပစၥည္းေတြဟာ အင္ဒိုနီးရွား အပါအဝင္ တျခားေသာ ဆင္းရဲတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကေန ထုတ္လုပ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ဂက္ပ္၊ ႏုိက္ကီ၊ အက္ဒီဒက္စ္၊ ရီးေဘာ့ အစရိွတဲ့ တံဆိပ္ေတြ ကပ္ထားတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ အားကစား ဖိနပ္ေတြဟာ အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံမွာ အေျခစိုက္တဲ့ စက္ရံုမ်ားက ထုတ္လုပ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႔လယ္က ကုန္တုိက္ႀကီးေတြမွာ အဲဒီ တံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ဖိနပ္တရံဟာ အဂၤလိပ္ေပါင္ေငြ ၁ဝဝ ေလာက္နဲ႔ ေရာင္းခ်ပါတယ္။ အေမရိကန္ ေဒၚလာနဲ႔ဆိုရင္ ၁၆ဝ ေလာက္ ရိွပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီစက္ရံုမ်ားမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လုပ္သားေတြရဲ့ တေန႔လုပ္အားခကေတာ့အေမရိကန္ တေဒၚလာ သာ ရပါတယ္။ အဲဒီလုပ္အားခ ေစ်းႏႈန္းဟာ အင္ဒိုနီးရွားအစိုးရ သတ္မွတ္ေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွား အစိုးရဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသား လုပ္သားေတြ ထုိက္တန္တဲ့ လုပ္အားခရေအာင္ ေဆာင္ရြက္မေပး တာလဲ ဆိုတာကလည္း ေမးစရာျဖစ္ပါတယ္။

လုပ္အားခနည္းရတဲ့အျပင္ စက္ရံုအတြင္း အလုပ္ခြင္အတြင္း အေျခအေနကလည္း သိပ္မေကာင္းလွပါ။ အဂၤလန္နဲ႔ အေမရိကန္ကို တင္ပို႔တဲ့ ဂတ္ပ္ တံဆိပ္ပါရိွတဲ့ အဝတ္အစားခ်ဳပ္တဲ့ စက္ရံုတခုမွာဆိုရင္ အလုပ္သမားဦးေရ တေထာင္ ေက်ာ္ ရိွပါတယ္။ လုပ္သားအမ်ားစုဟာ အမ်ဳိးသမီးေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စက္ရံုထဲမွာ အပူခ်ိန္ဟာ ၄ဝ ဒီဂရီ စင္တီ ဂရိတ္ေလာက္ ရိွပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြအတြက္ အေတာ့ကို ပူတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စက္ရံုပုိင္ရွင္ ထုိင္ဝမ္လူမ်ဳိးနဲ႔ မန္ေနဂ်ာတို႔ရဲ့ ရံုးခန္းမ်ားမွာေတာ့ ေလေအးေပးစက္ တပ္ဆင္ထားပါတယ္။ အပ္ထည္ေတြက်တဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးဆိုရင္ လုပ္သားေတြဟာ ၃၆ နာရီ ဆက္တုိက္ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ နားခ်ိန္က ရိွတယ္ဆိုေပမယ့္ နည္းပါတယ္။ ဆိုလို တာကေတာ့ အထည္ေအာ္ဒါက်ရင္ က်သလို အိမ္ျပန္ခြင့္မရိွဘဲ အလုပ္ကို လုပ္ရပါတယ္။ ဒါက စက္ရံုက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေပၚလစီပါ။ ဂတ္ပ္ ကုမၸဏီဌာနခ်ဳပ္ရံုးကေတာ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ ဆန္ဖရစ္စစၥကိုၿမိဳ႔မွာ အေျခစုိက္ပါတယ္။

မီဒီယာေတြက ဒီသတင္းေတြၾကားလို႔ လွ်ဳိ႔ဝွက္ၿပီး အလုပ္သမားတခ်ဳိ႔ကို အင္တာဗ်ဴးပါတယ္။ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္း အိမ္သာ တက္ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ကံေကာင္းမွ ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆီးသြားခ်င္လို႔ မေအာင့္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ကိုယ့္ေဘာင္းဘီထဲ သြားလိုက္ဖို႔သာ ရိွတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးမွာလည္း အလုပ္သမားေတြကို ႏိွမ့္ခ်ဆက္ဆံတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ အလုပ္ခြင္အတြင္းမွာ အလုပ္သမားခ်င္း စကားစျမည္ေျပာတာကို ခြင့္မျပဳပါဘူး။ အလုပ္သမားေတြရဲ့ အေျပာအရ ဂတ္ပ္ကုမၸဏီက ႏုိင္ငံျခားသားတခ်ဳိ႔ စက္ရံုကို လာေရာက္စစ္ေဆးတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ အလုပ္သမားေတြရဲ့ အေျခခံအခြင့္အေရးေတြ ရရဲ့လား၊ အဆင္ေျပရဲ့လား ဆိုတာကို ဂရုမစိုက္ပါဘူးတဲ့။ သူတို႔ ဂရုစုိက္တာက ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အထည္ေတြ အရည္အေသြး အဆင့္အတန္းမီၿပီး မ်ားမ်ားထုတ္လုပ္ဖို႔သာ ဂရုစုိက္တယ္လို႔ အလုပ္သမားေတြက ရွင္းျပပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ စက္ရံုက ေဆာက္ေပးထားတဲ့ အလုပ္သမားတန္းလွ်ားမွာ ေနထုိင္တဲ့ အလုပ္သမားေတြဟာ ျဖစ္သလို ေဆာက္ ထားတဲ့ အခန္းေလးေတြမွာ ေနရပါတယ္။ ေန႔စဥ္ရတဲ့ ဝင္ေငြကနည္းရတဲ့အထဲ ေငြကိုလည္း စုခ်င္ေသးေတာ့ အလုပ္သမား ေတြဟာ ျဖစ္သလို စားေသာက္ရပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အဟာရခ်ဳိ႔တဲ့တဲ့ ျပႆနာကိုပါ ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းလို႔ ေခၚတဲ့ ကမၻာရြာျဖစ္စဥ္ဟာ အဆင့္သင့္ ျဖစ္သူမ်ားအတြက္ ပိုတိုးတက္လာတယ္ ဆိုေပမဲ့ အင္ဒိုနီးရွားလုပ္သားမ်ားလို အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးသူေတြကေတာ့ စားေရးေသာက္ေရးမွာပဲ တဝဲလည္လည္နဲ႔ ရုန္းကန္ေနရပါတယ္။

အလုပ္သမားတန္းလွ်ားေတြကလည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညႊတ္ေအာင္ ေဆာက္ေပးထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ျခင္ကုိက္ရာ ကေန အလုပ္သမားေတြ ေသြးလြန္တုတ္ေကြး ျဖစ္တာမ်ားျပားလာပါတယ္။ အလုပ္သမားတန္းလွ်ားမွာ မိဘေတြနဲ႔ အတူ ေနတဲ့ ကေလးမ်ားဆိုရင္ ေသတဲ့အထိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအင္ဒိုနီးရွား စက္ရံုလုပ္သားေတြဟာ မူလက ေတာနယ္ေတြမွာ စုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ အသက္ေမြးတဲ့ လယ္သမားေတြ ေတာင္သူေတြပါ။ စိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းမွာ အစိုးရေပးတဲ့ စုိက္ပ်ဳိးစရိတ္ ေခ်းေငြက ကမၻာ့ဘဏ္က ေခ်းထားတဲ့ ေငြေတြျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ကမၻာ့ဘဏ္က ခ်မွတ္ေပးတဲ့ ေပၚလစီအတုိင္း ခုိင္းတဲ့ သီးႏွံကိုသာ စုိက္ပ်ဳိးရပါတယ္။ လယ္သမားေတြ စုိက္ခ်င္တဲ့ သီးႏွံစုိက္ခြင့္ မရပါဘူး။ အဲသလို လုပ္ရင္းကုိင္ရင္းနဲ႔ စုိက္ပ်ဳိးေရးကေန ဘဝဖူလံုမႈ မရိွတာေၾကာင့္ စုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းကို စိတ္ကုန္ၿပီး လယ္ကြင္းေတြကို စြန္႔ခြာလာသူေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႔မွာ စက္ရံုျဖစ္လာေတာ့ ဘဝက ဖူလံုသလားဆိုေတာ့လည္း အဆင္မေျပလွပါ။ ဘဝေတြက မဲျပာပုဆိုးပဲ ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ ကမၻာ့ဘဏ္က ခ်မွတ္ေပးတဲ့ ဘာသီးႏွံပဲ စုိက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေပၚလစီေၾကာင့္ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး က႑ဟာ အၾကပ္အတည္း ေတြ႔လာရပါတယ္။ တသီးပုဂၢလ လယ္သမား နည္းနည္းလာၿပီး ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ ကန္ထရုိက္ လယ္ယာလုပ္ငန္းေတြ ျဖစ္လာေနပါတယ္။ ေငြရွင္ေတြက အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာ ပိုပိုၿပီးခ်မ္းသာ ခ်င္တာ ေၾကာင့္ လုိက္နာရမဲ့ က်င့္ဝတ္ေတြကို မလိုက္နာေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ တကယ္နစ္နာသူေတြဟာ အရင္းမရိွတဲ့၊ နည္းပညာ မပုိင္ဆုိင္တဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး သူမ်ားသာ ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။

စက္ရံုလုပ္သားေတြ ေန႔စဥ္လုပ္အားခ နည္းပါးရတာကို ျပန္သြားပါ့မယ္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားေတြ လုပ္အားခ ထုိက္သင့္ သေလာက္ မရရိွေအာင္ လုပ္ေနသူေတြကေတာ့ အာဏာပုိင္ေတြ ကိုယ္တုိင္ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြက လမ္းခုလပ္မွာ ျဖတ္စား ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြက ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြနဲ႔ လက္ဝါးရုိက္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္လာဘ္စား ထားလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ ကုမၸဏီေတြကလည္း သူတို႔အက်ဳိးအျမတ္ ရေနတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြ နစ္နာ ေနမွန္း သိေပမဲ့ အသာေလးၿငိမ္ေနပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားလုပ္သားေတြဖက္က ျပန္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေတာကတက္ လာၿပီး ဒီေလာက္ေလး ဝင္ေငြရလာေနတာကိုက သူမ်ားထက္ ကံထူးလို႔ရတာလို႔ ေအာက္ေမ့ရပါေတာ့တယ္။ ေရြးစရာ လမ္း မရိွလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။

အခု ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ဒုတိယသမၼတ ဦးညဏ္ထြန္းက တေန႔ဝင္ေငြ က်ပ္ႏွစ္ေထာင္ရိွရင္ စားဝတ္ေနေရး ဖူလံုတယ္လို႔ တေလာက ေျပာပါတယ္။ ေတာနယ္မွာ ကိုယ့္တဲကေလးထဲ ကိုယ္ေန၊ ၿခံစည္းရိုးမွာေပါက္ေနတဲ့ သီးပင္စားပင္ေတြက သင့္ႏုိးရာရာေလး ခူးဆြတ္ၿပီးခ်က္ျပဳတ္၊ လုိင္းကားခ အသြားအျပန္လည္း ေပးစရာမလိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ ဒုသမၼတေျပာတာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးကုရမယ္၊ ကေလးပညာေရးနဲ႔ တျခားေသာ လူမႈေရး ကိစၥေတြအတြက္ ကုန္စရာမ်ား ရိွလာရင္ ေတာမွာလည္း တေန႔ က်ပ္ႏွစ္ေထာင္နဲ႔ မေလာက္ပါ။ ၿမိဳ႔ေပၚက စက္ရံုလုပ္သား မ်ားကေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ဒုသမၼတက ဘယ္လို သုေတသနလုပ္ထားလို႔ က်ပ္ႏွစ္ေထာင္နဲ႔ တေန႔စား ေလာက္တယ္လို႔ ေျပာတာလဲဆိုတာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ သမၼတရဲ့ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ အႀကံေပးအဖြဲ႔က ေျပာတာကို ဒုသမၼတက တဆင့္ျပန္ေျပာတာမ်ဳိးလဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဧည့္သည္ကို အားနာလို႔ ဒါမွမဟုတ္ မေျပာရဲလို႔ ကိုယ့္ကေလးကိုယ္ ဖိရုိက္ေနတဲ့ မိဘမ်ဳိး မျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အစိုးရေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသားပုိင္ စက္ရံုေတြ၊ ကုမၸဏီေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြ ထုိက္တန္တဲ့ လုပ္အားခရဖို႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔လိုတယ္လို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, July 7, 2014

ႂကြယ္ဝဓန ျပန္လည္ျဖန္႔ျဖဴးျခင္း

လူ႔
အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ မညီမွ်မႈဆိုတာ အၿမဲတေစဆိုသလို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ လူ႔သမုိင္း စတင္ခဲ့တဲ့ ကာလမ်ားကစလို႔ မညီမွ်မႈဆိုတာ လူ႔အသိုင္းအဝုိင္းမွာ တည္ရိွခဲ့တာပါ။ မညီမွ်မႈေတြ ရိွေနတာဟာ သဘာဝလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မညီမွ်မႈ ေတြဟာ မျဖစ္သင့္ မျဖစ္ထုိက္တဲ့ အဆင့္ဒီဂရီအထိ တည္ရိွလာေနရင္ေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခုလံုး ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ဖို႔ အတြက္ ႀကီးစြာေသာအေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ပညာရွင္မ်ားအဆိုအရ မညီမွ်မႈမ်ားဟာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈကို ဖန္တီးပါတယ္။ လူေတြဟာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ တခါ အဲသလို ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး မႈေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ မညီမွ်မႈမ်ားကို ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚ သက္ဆိုး ရွည္ေစျပန္ပါတယ္။

စက္မႈနည္းပညာေတြ ထြန္းကားေနတဲ့ ကေန႔ ကာလႀကီးမွာ မညီမွ်မႈမ်ားဟာ ပိုလို႔ေတာင္ မ်ားျပားလာပါေသးတယ္။ မညီမွ်မႈ ေတြဟာ ေရာဂါႀကီးတခုလို ကမၻာႀကီးကို တုိက္စားေနပါတယ္။ မညီမွ်မႈဆိုတာ ႏုိင္ငံတြင္း၊ ေဒသတြင္း ျပႆနာ တခုျဖစ္သလို တကမၻာလံုး ဆုိင္ရာ ျပႆနာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ မညီမွ်ကို ျဖစ္ေပၚလာေတြကို အဓိကတြန္းအားေပးေနတဲ့ ကိစၥကေတာ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို မညီမမွ် ခြဲေဝရာက စတင္တယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဇာတ္လမ္း ေလးတခု ေျပာပါရေစ။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဝင္း တခုက စာသင္ခန္းတခုထဲမွာ ပါေမာကၡတဦးနဲ႔ ေက်ာင္းသားမ်ား ေဆြးေႏြးေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ ေဆြးေႏြးေနတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ၊ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ပ်ံ႔ပြားမႈႏႈန္းဟာ ဘာေၾကာင့္ အာဖရိကတုိက္က ႏုိင္ငံေတြမွာ အျခားေသာ ႏုိင္ငံမ်ားထက္ ပိုၿပီးျမင့္မားေနရတာလဲ ဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပါေမာကၡ ျဖစ္သူက ျပႆနာရဲ့ ေရေသာက္ျမစ္ကို ရွာေဖြဖို႔ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကို ေမးျမန္းေနပါတယ္။
ပထမေက်ာင္သားတဦးက သူရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကို ဒီလိုေျပာပါတယ္။ အာဖရိကတုိက္က အာဖရိကန္ လူမည္းေတြဟာ လိင္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ပြင့္လင္းသူမ်ားျဖစ္တာေၾကာင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လိင္ဆက္ဆံၾကတယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ အာဖရိကတုိက္မွာ ရည္းစားထားတယ္၊ လိင္ဆက္ဆံတယ္ဆိုတာ ထမင္းစားေရေသာက္ ကိစၥလို ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေယာက္်ားေလး တေယာက္ဟာ အမ်ဳိးသမီးရည္းစား သံုးေလးဦး ရိွေနတတ္တာကလည္း မဆန္း။ အိမ္ေထာင္သည္ ေယာက္်ားမ်ားေတြေတာင္ ျပင္ပမွာ တျခားအမ်ဳိသမီး တဦးဦးနဲ႔ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို လိင္ဆက္ဆံၾကတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရာဂါကူးက္မႈ ျမန္ဆန္ျမင့္မား လာရတယ္လို႔ သူ႔အယူအဆကို တင္ျပလာပါတယ္။

ဒုတိယေက်ာင္သားကလည္း သူ႔ရဲ့အျမင္ကို ေျပာပါတယ္။ အာဖရိကတုိက္က ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဆင္းရဲတယ္ တုိးတက္မႈမရိွဘူး။ ေနာက္ တနည္းမဟုတ္တနည္း အာဏာရွင္မ်ားနဲ႔ အာဏာရွင္ တပုိင္းတစမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္။ အဲသလို အာဏာရွင္အစိုးရေတြဟာ သူတို႔ အာဏာတည္ၿမဲေရးကလြဲၿပီး ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မစဥ္းစား။ ဘာမွလုပ္မေပး။ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ့ က်န္းမာေရး လ်စ္လ်ဴရႈထားေလ့ ရိွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရာဂါျဖစ္ပြားမႈ ျမင့္မားရတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အာဏာျပႆနာနဲ႔ တုိက္ရုိက္ ဆက္စပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

တတိယေက်ာင္းသားရဲ့ အျမင္ကေတာ့ ဒီလိုပါ။ တုိင္းျပည္ကို ဘယ္သူပဲ အုပ္ခ်ဳပ္အုပ္ခ်ဳပ္ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္က အဲသလို ေရာဂါ မျပန္႔ပြားဖို႔ လူထုကို က်န္းမာေရး အသိပညာေပးဖို႔ လိုတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဥပမာ အားျဖင့္ ကြန္ဒံုးကို ဘယ္လို သံုးရမလဲဆိုတာကို လက္ေတြ႔မွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား မသိၾကဘူးလို႔လည္း ေထာက္ျပပါတယ္။ လူထုရဲ့ က်န္းမာေရး အသိပညာ ေနာက္က်က်န္ရစ္ခဲ့လို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ေျပာပါတယ္။ ပညာေပးေရး ျမင့္မား က်ယ္ျပန္႔ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ျဖည့္စြက္ ေျပာပါတယ္။
စတုတၳထေက်ာင္းသားကေတာ့ အိပ္ခ်္အုိင္ဗီ၊ ေအအုိင္ဒီစက္ ကူးစက္မႈ ျမင့္မားလာရတာဟာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတာေၾကာင့္ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ပညာေကာင္းေကာင္း မသင္ႏုိင္ၾက။ ဒါေၾကာင့္ အသိဉာဏ္ပညာ သူမ်ားထက္ ေနာက္က်ခဲ့ရတယ္။ ဆင္းရဲလြန္းတာေၾကာင့္ စားဝတ္ေနေရးကလဲ ခ်ဳိ႔တဲ့ေသးတယ္။ မက်န္းမာတဲ့ အခါေတြမွာလည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေဆးဝါးမကုသႏုိင္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို ေရာဂါကူးစက္ႏႈန္း ျမင့္မား ေနတာဟာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈကေန တုိက္ရုိက္ဆင္းသက္လာတယ္လုိ႔ေတာင္ ဆိုႏုိင္ေၾကာင္း ေထာက္ျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ေဆြးေႏြးပါတယ္။

ပဥၥမေျမာက္ ေက်ာင္းသားရဲ့ အယူအဆကေတာ့ အိပ္ခ်္အုိင္ဗြီ၊ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ျဖစ္ပြားႏႈန္းကေတာ့ ဆက္ရိွေနမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲတာနဲ႔ ဆက္စပ္လို႔ ျဖစ္ပြားလာတဲ့ ေရာဂါမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔အတြက္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက ထုတ္လုပ္လုိက္တဲ့ ေဆးဝါးေတြကို အာဖရိကန္လူထု အေနနဲ႔ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ ဝယ္ယူမသံုးစြဲႏုိင္။ ေစ်းက ႀကီးလြန္းတယ္။ အဲဒီ ေဆးဝါးမ်ား ထုတ္လုပ္တဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက ေဆးကုမၸဏီႀကီးမ်ားရဲ့ ကိုယ္က်ဳိးရွာလြန္းတဲ့ ကိစၥကသာ အဓိကလက္သည္ ျဖစ္တယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။

ဆဌမေျမာက္ ေက်ာင္းသားရဲ့ အျမင္ကေတာ့ ဒီလိုျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္မ်ားျပား လာတာရယ္၊ မူးယစ္ေဆး အေၾကာထဲထိုးသြင္းတဲ့ လူငယ္ဦးေရး မ်ားလာတာရယ္ စတဲ့အေၾကာင္းေတြက အိပ္ခ်္အုိင္ဗြီ၊ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ပိုမို ကူးစက္လာဖို႔ အဓိက အေၾကာင္းေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ မူးယစ္ေဆးဝါး သံုးစြဲ တာေတြကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ မလုပ္ေစဘဲ ဥပေဒအရ စနစ္တက် ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခြင္ျပဳလုိက္မယ္ဆိုရင္ ေရာဂါျဖစ္ပြားႏႈန္း က်ဆင္းသြားမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

သတၱမေျမာက္ေက်ာင္းသားကေတာ့ ဒီျပႆနာကို ဒီလိုပံု ခ်ဥ္းကပ္ပါတယ္။ အိပ္ခ်္အုိင္ဗြီ၊ ေအအုိင္ဒီအစ္ သာမက တီဘီ အပါအဝင္ အျခားေသာ ကူးစက္ေရာဂါမ်ား၊ ကူးစက္မႈႏႈန္း အဆမတန္ ျမင့္မားလာရျခင္းဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္း တည္ရိွေနတဲ့ ေခတ္အဆက္ဆက္က တည္ရိွလာတဲ့ မညီမွ်မႈမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ အဲဒီ ေက်ာင္းသားက ဒီလိုဆက္ရွင္းပါတယ္။ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ အေနအထားအရ ေျပာရရင္ ကမၻာႀကီးရဲ့ အရင္းအျမစ္မ်ားကို ခြဲေဝယူရာမွာ မတရားသျဖင့္ ခြဲေဝယူၾကတာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ထပ္ေလာင္းတင္ျပပါတယ္။ ကမၻာႀကီးရဲ့ အရင္းအျမစ္ ေတြကို မတရား ခြဲေဝယူတယ္ဆိုတာ ကမၻာႀကီးရဲ ဓနႂကြယ္ဝမႈကို မတရားသျဖင့္ ခြဲေဝယူတာနဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ ပထမဆံုးေသာ ေရေသာက္ျမစ္ ျပႆနာျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒုတိယအဆင့္ ေရေသာက္ျမစ္ ျပႆနာ ကေတာ့ ေဒသတြင္း၊ မိမိႏုိင္ငံတြင္းက အရင္းအျမစ္ေတြကို မတရားသျဖင့္ ခြဲေဝယူျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ထပ္ဆင့္ ေထာက္ျပ ပါတယ္။ အဲသလို အရင္းအျမစ္ေတြကို မညီမမွ် ခြဲေဝယူျခင္းရဲ့ အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ လူမ်ားစုႀကီးကို ဆင္းရဲတြင္းထဲ တြန္းပို႔ လုိက္တာပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူအမ်ားစုဟာ ဆင္းရဲတြင္းထဲမွာ ေရာဂါဘယမ်ားနဲ႔ အတူယွဥ္တြဲ ေနထုိင္ရပါေတာ့တယ္။

ေဆြးေႏြးေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာျဖစ္တဲ့သူ ဆီက ထြက္လာမယ့္ မွတ္ခ်က္ကို စိတ္ဝင္တစား နားစြင့္ေနပါတယ္။ ဆရာျဖစ္တဲ့သူက ေက်ာင္းသားေတြ အခုလို တင္ျပေဆြးေႏြးလာတဲ့ အယူအဆမ်ားဟာ အိပ္ခ်္အုိင္ဗီြ ေအအုိင္ဒီအက္စ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူေန႔ရာနဲ႔သူ ထင္ဟပ္ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို သေဘာတူပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုကိစၥရဲ့ ေရေသာက္ျမစ္ ျပႆနာကေတာ့ သတၱမေျမာက္ ေက်ာင္းသား ေဆြးေႏြးသြားတဲ့ မညီမွ်မႈမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုျခင္းက ပိုၿပီး လက္ရင္းက်တဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းလင္းေျပာျပပါတယ္။

အရင္းအျမစ္ခြဲေဝတာ မညီမွ်မႈတာေၾကာင့္ လူေတြဟာ ဆင္းရဲလာတယ္။ ဆင္းရဲလာေၾကာင့္ စားဝတ္ေနေရး က်ပ္တည္း လာတယ္။ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းမထားႏုိင္ေတာ့သလို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔လည္း က်န္းမာေရးက ခ်ဳိ႔ယြင္းလာတယ္။ အဓိကေတာ့ ေခတ္ပညာေတြကို မသင္ၾကားႏုိင္တာေၾကာင့္ အသိဗဟုသုတမွာ သူမ်ားထက္ ေနာက္က်သြားခဲ့တယ္။ အသိပညာ ဗဟုသုတေနာက္က် က်န္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဘဝမွာ က်န္းမာေအာင္၊ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ဘယ္လို ေနရထုိင္ရမယ္ ဆိုတာကို မသိၾကေတာ့၊ အေလးဂရုမျပဳႏုိင္ေတာ့၊ ျဖစ္သလိုသာ စခန္းသြားရတဲ့ အေျခကို ဆုိက္သြား ပါေတာ့တယ္။ ျဖစ္သလို စခန္းသြားရတဲ့ အေျခအေနဟာ လူဆင္းရဲေတြအတြက္ ေရာဂါဘယအပါအဝင္ တျခားေသာ ျပႆနာမ်ဳိးစံုကို လက္ရပ္ေခၚပါ ေတာ့တယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို ခြဲေဝရာမွာ မညီမမွ် ခြဲေဝယူငင္ေနတာေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္း ေတာ့ပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ စစ္အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံလုိက္ရေတာ့ ပိုဆိုးသြားပါတယ္။ လူမ်ားစု ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး နိမ့္က်သြားတဲ့အျပင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေရးရာကိုပါ ရုိက္ခ်ဳိးခံခဲ့ရပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ႀကိႀကိတက္ ခ်မ္းသာလာသလို သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ခ်မ္းသာလာၾကပါတယ္။ အဲဒီ စီးပြားဖက္ေတြဟာ အခုေခတ္ေတာ့ ခရိုနီေပါ့။

အခုေကာ တုိင္းျပည္ရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို မတရားခြဲေဝ ယူေနဆဲဆိုတာကိုလည္း ျမင္ေနရေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ တည္ေဆာက္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားဟာ အမွန္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္မႈတခု ထက္ မပိုပါ။ အရပ္ဝတ္ကို ေျပာင္းဝတ္ထားေပမဲ့ အာဏာကို ေရရွည္ဆက္ယူထားဖို႔၊ အရင္းအျမစ္ေတြကို ဆက္ၿပီး ယူငင္သိမ္းပုိက္ဖို႔ အစီအစဥ္ ရိွေနၾကေသးတာကိုလည္း ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္ေနရပါတယ္။

ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆိုရင္ တုိင္းျပည္တခု တိုးတက္ဖို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ အရင္းအျမစ္ေတြကို ခြဲေဝရာမွာ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ညီညီမွ်မွ် ခြဲေဝဖို႔လိုပါတယ္။ လူတစုခ်မ္းသာတာဟာ တႏုိင္ငံလံုး ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ပါ။ အရင္းအျမစ္ ဆိုရာမွာလည္း သဘာဝ သယံဇာတ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္း ေတြသာမကဘဲ တျခားေသာ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး အရင္းအျမစ္ေတြကိုလည္း တရားသျဖင့္ ခြဲေဝလုပ္ကိုင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ မညီမမွ်ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ညီမွ်လာေအာင္ ဖန္တီးဖို႔ လိုပါတယ္။ ရုိးရုိးနဲ႔ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ တုိင္းသူျပည္သား ႏုိင္ငံသားမ်ား အၾကားမွာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္တဲ့ ဓနျပန္လည္ ခြဲေဝေရး လုပ္ငန္းစဥ္တရပ္ ရိွဖို႔လိုလာပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးေဘာဂေဗဒ စကားနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ Redistribution of wealth လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ သူလည္းတစ္က်ပ္ ကိုယ္လည္းတစ္က်ပ္၊ မင္းလည္း တစ္သိန္း ငါလည္းတစ္သိန္းပဲ ဆိုတဲ့ ခြဲေဝမႈမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါ။ ႏုိင္ငံေတာ္အတြင္း မီွတင္းေနထုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ အမွန္တကယ္ သံုးရစြဲရမယ့္ က႑ေတြ အတြက္ ျပန္လည္ ျဖန့္ျဖဴးခြဲေဝ သံုးစြဲဖို႔ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, June 26, 2014

ပညာရွင္ဆိုတာ

လူ႔ အဖြဲ႔အစည္းတခုအတြင္း ႏုိင္ငံတခုအတြင္းမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကၿပီဆိုရင္ ပညာရပ္နယ္ပယ္ အသီးသီး အလုိက္ ပညာရွင္ေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ လိုအပ္လာပါတယ္။ ျမန္မာစာ အသံုးအႏႈန္းမွာေတာ့ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ ပညာရွင္ ဆိုၿပီး ေျပာေလ့ရိွပါတယ္။ စက္မႈလက္မႈေတြ ထြန္းကားလာဖို႔၊ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးေတြ ေခတ္မီလာဖို႔၊ က်န္းမာေရးပညာေရး အဆင့္အတန္းျမင့္မားလာဖို႔ ပညာရွင္ေတြ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ လုိအပ္သလို ႏုိင္ငံရဲ့ စီးပြားေရး တစံုလံုးကို ပဲ့ကုိင္ဖို႔ စီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ားလည္း လိုပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နားလည္တတ္ ကြ်မ္းတဲ့ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ က႑ကိုလည္း ခ်န္ထားလို႔ မရျပန္ပါဘူး။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာရရင္ ပညာရွင္ေတြ ကြ်မ္းက်င္သူေတြဆိုတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ပညာရွင္ဆိုတာ တုိင္းျပည္တခု ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းသြားေအာင္ လုပ္တဲ့ လူတန္းစား မဟုတ္ဘူးလို႔ လူတုိင္းက ရႈျမင္ပါတယ္။ ပညာရွင္ဆိုတာ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ရပ္တန္႔ေအာင္ ကူညီတဲ့ ေနရာ မွာလည္း အေရးပါတဲ့ အခန္းက႑မွာ တာဝန္ယူၾက ရပါေသးတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရေအာင္၊ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡေတြ ပိုၿပီးေရရွည္ လာေအာင္ အာဏာရွင္ေတြဖက္က ရပ္တည္ၿပီး ပညာစြမ္းျပတဲ့ ပညာရွင္ဆိုတာမ်ဳိးဆိုတာ လူ႔သမုိင္းမွာ အနည္းအက်ဥ္း ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ပညာရွင္မ်ားဟာ အာဏာပုိင္ေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ေစတဲ့၊ အစိုးရေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ တဘက္သတ္ လမ္းစဥ္အတုိင္း ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ပါဘူး။
ပညာရွင္ေတြထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အႀကံဉာဏ္ေပးတဲ့ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ အခန္းက႑ဟာ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ကူးေျပာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ႏုိင္ငံေရး ပေရာဟိတ္ ပညာရွင္ေတြရဲ့ ႏႈတ္ထြက္စကားဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ အျပင္ပံုပန္းသ႑န္အရ ဒီမိုကေရစီကို ကူးေျပာင္းဖို႔ ေဆာင္ရြက္ေနတယ္ဆိုေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ အာဏာရွင္ေခတ္က အရသာကို တမ္းတေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို တမ္းတေနတဲ့အတြက္ ဒီမိုကေရစီ အကူးေျပာင္းဟာ ထင္တာထက္ ၾကာရွည္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီကို အေရၿခံဳထားၿပီး ေခတ္ေဟာင္းက အာဏာရွင္စနစ္ကို မီးေသမသြားေအာင္ တဖက္လွည့္နဲ႔ မီးမႈတ္ေပးေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲသလို မီးမႈတ္ေပးရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ အာဏာရွင္ေဟာင္းေတြဟာ လူေတြကို လွည့္စားဖို႔လိုလာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လူေတြကို လွည့္စားဖို႔ အတြက္ ပညာရွင္ ဆိုသူေတြကို ထုတ္သံုးလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔အလိုက် ေဆာင္ရြက္ေပးမဲ့ ႏုိင္ငံျခားျပန္ ပညာတတ္မ်ားကို စင္ေပၚတင္ေပးပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေမးစရာျဖစ္လာတာက တခ်ဳိ႔ေသာ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ပညာရွင္ဆိုသူေတြဟာ ဒီမိုကေရစီအေရၿခံဳ အစိုးရမ်ဳိးအတြက္ ဘာေၾကာင့္ လိုလိုလားလား အလုပ္လုပ္ေပးခ်င္တာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆန္းစစ္ လုိက္ေတာ့ အခ်က္အလက္ တခ်ဳိ႔ထြက္လာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီ အေရၿခံဳအစိုးရမ်ားဖက္က ကမ္းလွမ္းလာတဲ့ လစာနဲ႔ အခြင့္အေရးေတြက မက္ေလာက္စရာျဖစ္ေနတာက အေရးႀကီးတ့ဲ အခ်က္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကို ျပန္မလာဘဲ ႏုိင္ငံရပ္ျခားက တကၠသိုလ္တခုခုမွာ သို႔မဟုတ္ အင္စတီက်ဴးရွင္း တခုခုမွာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ရရိွမယ့္လစာက ဟိုႏုိင္ငံေတြ စံႏႈန္းအတုိင္းဆိုရင္ သာမန္ ေလာက္ပဲ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ လစာက သာမန္ေလာက္ပဲ ရတာလည္းဆိုေတာ့ သူတို႔ေရွ႔မွာ ပိတ္ေနတဲ့ ထင္ရွားၿပီး နာမည္ႀကီးတဲ့ သို႔မဟုတ္ နာမည္ရစျပဳေနတဲ့ အေနာက္တုိင္းသား ပညာရွင္ေတြကို မယွဥ္ႏုိင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ မိမိသက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္ အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္မီ ပညာတတ္ ခ်ဳိ႔တဲ့တဲ့ တုိင္းျပည္ျဖစ္ေနေတာ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ အေရးပါတဲ့ တမိုးလံုးေဖ်ာက္ဆိပ္ ေနရာမ်ဳိးကို ရႏုိင္တဲ့ ေလာဘေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒီလိုတြက္ပါတယ္။ အာဏာရွင္ဘဝကေန ဒီမိုကေရစီ အေရၿခံဳထားတဲ့ အစိုးရမ်ားဟာ ပင္ကုိယ္သဘာဝက ပညာတတ္ေတြ မဟုတ္ေလေတာ့ အဲသလို အစိုးရမ်ားကို သူတို႔ တတ္သိထားတဲ့ ပညာရပ္မ်ားကို အသံုးျပဳၿပီး ကူညီေပးမယ္ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚကို တြန္းတင္ေပး သလို ျဖစ္ႏုိင္ၿပီး သူတို႔ကုိယ္တုိင္လည္း နန္းတင္ေပးသူ ဳငညါ ာေုနမ ျဖစ္လို႔တဲ့ တသီးပုဂၢလ ေလာဘေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒီမိုအေရၿခံဳ အစိုးရမ်ားကို တဖက္တလမ္းက သူတို႔ပညာနဲ႔ အကူအညီေပးရင္း ေနာင္အနာဂါတ္ ႏုိင္ငံေရးမွာ ေနရာရဖို႔ ႀကိဳးပန္းတဲ့အေနနဲ႔ လုပ္ၾကတာပါ။ ဥပမာ အာဏာရ အစိုးရရဲ့ ပါတီကေနတဆင့္ ပါလီမန္အမတ္ ျဖစ္လာတာမ်ဳိး၊ ဝန္ႀကီး၊ ဒုဝန္ႀကီးေနရာမ်ဳိး၊ သံအမတ္လို ေနရာမ်ဳိးေတြ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း ပညာရွင္ေတြ ကြ်မ္းက်င္သူေတြဟာ သမၼတအႀကံေပး၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အႀကံေပး စသျဖင့္ လုပ္တာမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြာျခားတာက အဲသလို အေနာက္ႏုိင္ငံေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ စစ္စစ္ မွန္မွန္ သြားေနတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကလည္း ပညာရွင္ေတြ ကိုယ္တုိင္က သူတို႔ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရပ္နယ္ပယ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ပတ္ပတ္ႏွပ္ႏွပ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၿပီး ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ေတြက်မွ သမၼတ အႀကံေပးမ်ဳိး ျဖစ္ရတာပါ။

ဥပမာ တခုေလာက္ေျပာရရင္ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ ႏိုဘယ္ဆု ရရိွထားတဲ့ ပါေမာကၡ ဂ်ဳိးဆက္စတစ္ဂလစ္ဟာ ကမၻာ့ဘဏ္မွာ တာဝန္ႀကီးႀကီး ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာ သမၼတဘီလ္ကလင္တန္ရဲ့ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ အႀကံေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အခု သမၼတက ေခၚခန္႔တာမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္ေတြ႔လုပ္ကိုင္ လာခဲ့ၿပီး အဲဒီအထဲက အထူးခြ်န္ဆံုး သူေတြကိုမွ သမၼတက သူ႔အစိုးရအဖြဲ႔မွာ အႀကံေပးလုပ္ဖို႔ ကမ္းလွမ္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ေျပာစရာ ရိွတာက ပညာရွင္ေတြ လုိက္နာရတဲ့ က်င့္ဝတ္ပါ။ ပညာရွင္ေတြဟာ ေတြ႔တာကို ေတြ႔တဲ့အတုိင္း ေျပာပါတယ္။ တင္ျပပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြ ျဖစ္လိုတာမ်ဳိးကို ဘက္လိုက္ၿပီး မေျပာမဆိုရပါဘူး။ အေနာက္တုိင္း အရင္းရွင္ ႏုိင္ငံေတြက တကၠသိုလ္ႀကီးေတြဟာ အရင္းရွင္ေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ေယဘုယ် ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရင္းရွင္ႀကီးေတြ ေကာင္းက်ဳိးအတြက္၊ အာဏာရ အစိုးရမ်ား ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ သက္သက္ သင္ၾကားပို႔ခ် ေနတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ား မဟုတ္ပါ။ ၁၈ ရာစု ၁၉ ရာစု ေလာက္တုန္းကေတာ့ အရင္းရွင္ေတြ အက်ဳိး အတြက္ အေလးသာတဲ့ သင္ၾကားမႈမ်ဳိးေတြ ရိွေကာင္းရိွခဲ့ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလို ၂၁ ရာစုမ်ဳိးမွာ အဲသလို တကၠသိုလ္ႀကီးေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြကို ဒီမိုကေရစီရဲ့ တန္ဖိုး၊ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ လူသားဆန္မႈေတြကို မခ်ဳိးေဖာက္ဖို႔၊ တရားမွ်တမႈကို ေလးစားလုိက္နာဖို႔ အစရိွတဲ့ ခသညခနစအ အယူအဆေတြကို သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြကို ေလ့လာေနတုန္း တခ်ိန္ထဲမွာ အေလးထားၿပီး ထည့္သြင္းသင္ၾကားပို႔ခ်ပါတယ္။

အာဏာရွင္ေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ အေရၿခံဳေတြအတြက္ ဘက္လိုက္ၿပီး ေျပာဆိုလုပ္ကုိင္ ေပးရမယ္လို႔ ဘယ္တကၠသိုလ္ကမွ မသင္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ အေရၿခံဳ အစိုးရေတြ စိတ္ေကာက္သြားရင္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ ႏုိင္တာမို႔ လူထုဟာ ဆယ္ႏွစ္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ အႏွစ္သံုးဆယ္ စသျဖင့္ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး ဘုိင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ ေနသင့္တယ္လို႔လည္း မသင္ၾကားခဲ့ပါဘူး။ အဖိႏိွပ္ခံရတဲ့ လူထုက မေက်နပ္လို႔ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပတာဟာ တုိင္းျပည္ရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ၿငိမ္ေရးကို ေႏွာက္ယွက္တာ လို႔လည္း လမ္းမညႊန္ပါဘူး။

ျမန္မာျပည္မွာ ၁၉၆၂ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းၿပီး ကတည္းက ျမန္မာပညာရွင္ေတြဟာ ပူေလာင္လွတဲ့ တြင္းနက္ႀကီး ထဲမွာ မေနႏုိင္ၾကေတာ့လို႔ ျမန္မာျပည္ကေန တစတစ ထြက္ခြာၾကပါတယ္။ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈႀကီးကို စစ္တပ္က ေခ်မႈန္းအၿပီး ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား ထပ္မံလို႔ ေရႊျပည္ေတာ္ကို စြန္႔ခြာၾကပါတယ္။ အာဏာရွင္ေတြက ျပည့္ဦးကင္းကို ခုတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့လို႔ အဆင့္မီ ပညာရွင္ေတြ ဆံုးပါးခဲ့ရတာကို သတိမေမ့သင့္ပါ။ တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္လို႔ မစြန္႔ခြာဘဲ ႀကိတ္မွိတ္ေနခဲ့တဲ့ ပညာရွင္မ်ားလည္း တစတစနဲ႔ သံေခ်းတက္ရပါတယ္။ သူတို႔ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ ပညာ နယ္ပယ္မွာ လုပ္ခြင့္ ကိုင္ခြင့္ေတြ ပိတ္ပင္ခံခဲ့ရတာေၾကာင့္ပါ။ ပညာညဏ္ ကြန္႔ျမဴးခြင့္ မရၾကရွာပါ။

ပညာရွင္ဆိုတာ လူသားေတြအတြက္ ေကာင္းက်ဳိးေတြကို သယ္ေဆာင္လာသူေတြပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ပညာရွင္ေတြဟာ အုပ္စိုးသူအလိုက် ကၾကရတဲ့ ရုပ္ေသးရုပ္မ်ား မျဖစ္သင့္ပါ။ ပညာရွင္ေတြဟာ အုပ္စိုးသူေတြကို ရဲရဲရင့္ရင့္ မွန္တာကို မွန္တဲ့ အတုိင္း ေထာက္ျပဖို႔ လုိပါတယ္။ ဒီလို လုပ္ရင္ေတာ့ျဖင့္ စီးပြားေရး က်ဆင္းမယ္၊ ဒီလို လုပ္ရင္ေတာ့ျဖင့္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ထိခုိက္မယ္၊ ဒီလို လုပ္ရင္ေတာ့ျဖင့္ လူထုက ေထာက္ခံမယ္၊ ေဟာသလိုမ်ဳိး လုပ္ရင္ေတာ့ လူထုက ဆန္႔က်င္လိမ့္မယ္ အစရိွတာေတြကို ေထာက္ျပဖို႔ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။

ဟိုတရက္က ျမန္မာၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာက ျပဳလုပ္တဲ့ ပြဲတပြဲမွာ စင္ေပၚမွာ ထုိင္ေနတဲ့ ပညာရွင္ဆိုသူေတြရဲ့ ေဆြးေႏြးခ်က္ ေတြကို ၾကည့္ရတာ အားရစရာမေကာင္းဘဲ အားပ်က္စရာလို႔သာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါရေစ။ လက္ရိွအစိုးရ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ လုိင္းအေပၚမွာ အစိုးရကိုယ္စား ေျပာေပးတာထက္ ဘာမွမပိုပါ။ အတုိက္ခံေတြ ဒီအခ်ိန္မွာ ေခါင္းမေထာင္နဲ႔ဦး၊ စစ္တပ္ကို စိတ္ဆိုးေအာင္ သြားမလုပ္နဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္တာက အဓိကလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ေျခဥျပင္ဖို႔ ကိစၥမွာ အစိုးရနဲ႔၊ စစ္တပ္နဲ႔၊ အတုိက္ခံအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ ဘယ္လိုဘယ္ပံု ဒူးတုိက္ေဆြးေႏြးၿပီး လုပ္ကုိင္သင့္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကို တုိက္တြန္းအႀကံေပးတာမ်ဳိး မလုပ္တာဟာ အေတာ္အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။ အဲဒီ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ဦးေဆာင္ ေဆြးေႏြးတဲ့ ျမန္မာပညာရွင္ဆိုသူမ်ားဟာ အမွန္တကယ္ေကာ ပညာရွင္ပီသရဲ့လား ဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာပါ။

ျမန္မာျပည္မွာ အခ်ိန္မဆုိင္းဘဲ ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္ထြန္းလာတာ မေကာင္းဘူးလား။ ႏုိင္ငံသားေတြ မႏွစ္သက္တဲ့ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာဟာ အျပစ္ရိွသလား။ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ အာဏာရွင္ေတြ လက္ေအာက္မွာ ေနခဲ့ရၿပီးၿပီ။ အဲသလို ေနခဲ့ရတဲ့ အတူတူ မထူးပါဘူး ေနာက္ထပ္ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ေနပါဦးလို႔ ပညာရွင္ဆိုသူမ်ား ေျပာတာဟာ တရားပါသလား။ မ်ဳိးေစာင့္ဥပေဒအတြက္ လက္မွတ္ေကာက္ေတာ့ တခြန္းမွ မေျပာၾက။ ေျခဥျပင္ဖို႔ လက္မွတ္ထိုးတာ၊ လက္မွတ္ေကာက္တာ ကိုေတာ့ ခ်ိမ္းေျခာက္မႈတခုလို႔ ျမင္ၾကသတဲ့။ ျမန္မာျပည္ တိုးတက္လာဖို႔ ပေရာဖက္ရွင္နယ္ စစ္သားစစ္စစ္၊ အရပ္သား အစိုးရစစ္စစ္နဲ႔ ပညာရွင္ စစ္စစ္ေတြ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။ အထူးေျပာလို တာကေတာ့ ပညာရွင္ေတြဟာ ႏုိင္ငံသားတို႔အတြက္ ဆိုးက်ဳိးကို သယ္ေဆာင္လာသူမ်ား မျဖစ္သင့္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၂ ရက္၊ ဂြ်န္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Wednesday, June 18, 2014

ကရင္တစီး ဗမာတစီး ခ်က္ျခင္းစီး

ေဆာင္းပါးေတြေရးေတာ့ ဘာဘဲေျပာေျပာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရတာေပါ့။ အတည္ေပါက္ေတြ ေရးရတာမို႔ တခါခါ ေဆာင္းပါး ဆိုတာေတြဟာ လူေတြကို ဆရာလုပ္ေနသလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ ဆရာလုပ္တာကို ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္သူမွ မခံခ်င္ပါ။ မႀကိဳက္ၾကပါ။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ကို ဆရာလာလုပ္ရင္ မႀကိဳက္တတ္သူ တဦးပါ။ တျခားသူေတြ လည္း ဘယ္ခံခ်င္ပါ့မလဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြကို ဆရာလုပ္ရတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးေတြကို ေရးဖို႔ တခါတခါ ညီးေငြ႔လာတယ္။ အေျပာင္အပ်က္ စာကေလးေတြ ေရးရရင္ အပ်င္းလည္း ေျပသလို စိတ္မွာလည္း ေပါ့ပါးတာေပါ့။ ဟုတ္တယ္မို႔လား။

လက္နက္ကုိင္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ အစုိးရနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စကားေျပာၾကေတာ့ အစိုးရဆီက အခြင့္အလမ္းေတြ ရခဲ့ၾက တယ္ မဟုတ္လား။ ေက်ာက္စိမ္းတူးခြင့္တို႔၊ မုိင္းရႈးရတနာေျမတို႔၊ တျခားသတၳဳမုိင္းေတြ တူးေဖာ္ခြင့္တို႔၊ သစ္ခုတ္ခြင့္တို႔၊ ေရႊတူးခြင့္တို႔၊ ဘာကုမၸဏီ ညာကုမၸဏီေတြ ထူေထာင္လုပ္ကုိင္ခြင့္တို႔ ရခဲ့တာကို မွတ္မိေနပါတယ္။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြက ဆင္းရဲေလေတာ့ အစိုးရက ျပန္ၾကည့္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ သြယ္ဝိုက္ၿပီး လာဘ္ထိုးတာ မ်ားလားေပါ့။ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္တင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရတက္လာေတာ့ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္မ်ားနဲ႔ စကားေျပာၾကတဲ့အခါမွာ အေပးအကမ္း လုပ္တဲ့ ေခတ္အစားဆံုး ကိစၥတခုကေတာ့ ကားပါမစ္ပါ။ ေကအန္ယူ အဖြဲ႔ဆိုရင္ ကားပါမစ္ ၁၈ဝ ဆိုလား ၂ဝဝ ဆိုလား ေတာင္ ရသတဲ့။ မ်ားလွခ်ည္လားလို႔ ပထမေတာ့ ထင္မိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေကအန္ယူက ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ မန္းၿငိမ္းေမာင္က ေကအန္ယူဟာ အဖြဲ႔အစည္းႀကီး တခုျဖစ္တာမို႔ တကယ္တန္းဆိုရင္ လိုအပ္ေနတဲ့ ကားပါမစ္က ဒီထက္ေတာင္ မ်ားမ်ား ရသင့္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာကိုလည္း ၾကားလုိက္မိတယ္။ ဟုတ္မွာေပါ့။ က်ားႀကီးေတာ့ ေျခရာႀကီးလို႔ ဆိုထားတယ္ မဟုတ္လား။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေတာင္ ကားပါမစ္ အစင္း ၆ဝ ရတယ္ဆိုေတာ့ ေကအန္ယူက ဒီထက္ပုိမ်ားမ်ား လိုလိမ့္မယ္ဆိုတာက ဟုတ္ေလာက္ပါတယ္။

ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးထဲမွာ ေနာက္တခုကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား စီးပြားေရး တရားဝင္လုပ္ကုိင္ခြင့္ ျပဳတယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာ ျပန္တယ္။ အစိုးရက မရိွႏြမ္းပါးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ အသက္ရႈေပါက္ေခ်ာင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတာမ်ဳိးဆိုေတာ့ ဒါကိုလည္း အျပစ္မတင္လိုေတာ့ပါဘူး။ လုပ္ၾကပါေလ စီးပြားေရး ေမာင္တို႔ေကာင္းစားေရးလို႔ သေဘာပုိက္ရေတာ့တာေပါ့။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြက ရလာတဲ့ အက်ဳိးအျမတ္ေတြကို ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ သူတို႔အိတ္ထဲ အကုန္မထည့္ဘဲ ပါတီဝင္ေတြ အက်ဳိးအတြက္ အသံုးခ်မယ္လို႔ ထင္ရတာပဲ။

ေဟာ ရက္မ်ားမၾကာမီကလည္း ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ရံုးဖြင့္ဖို႔ ေျမေနရာ၊ အေဆာက္အဦေနရာေတြ ေပးဦး မယ္လို႔ အစိုးရက ေျပာလာတယ္။ ဒါဟာ လာဘ္ထိုးတယ္ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ဝမ္းသာပါတယ္လို႔ ေျပာရမွာလား။ လာဘ္ထိုး တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဝမ္းနည္းရမွာလား မိသိန္းၾကည္လို႔ ေမးရမွာပဲ။ သြားေရးလာေရး အဆင္ေျပေအာင္ ပါတီတခုကို ကားငါးစီးစီ ကားပါမစ္လည္း ထုတ္ေပးဦးမယ္လို႔ ၾကားရေသးတယ္။ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြ အခုကထဲက ကားေမာင္း သင္ထားရင္ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္။ ကားမေမာင္းတတ္လို႔ ကားသမားငွားရင္ လခေပးေနရမွာေပါ့။ လခေပးရရင္ ပါတီ ပုိက္ဆံပဲ ကုန္ေတာ့မွာေပါ့။ ဟုတ္တယ္မို႔လား။

တခ်ိန္တုန္းက ကရင္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဗမာေခါင္းေဆာင္ေတြ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့ တန္းတူေရးအတြက္ အဓိကထားၿပီး ေဆြးေႏြးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကရင္တက်ပ္ ဗမာတက်ပ္ ဆိုၿပီး လူသိမ်ားခဲ့တယ္။ ေျပာစမွတ္ျပဳခဲ့တယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ တန္းတူေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာၾကရင္ ကရင္တက်ပ္ ဗမာတက်ပ္ကို နမူနာထားၿပီး ရွမ္းတက်ပ္ ဗမာတက်ပ္၊ မြန္တက်ပ္ ဗမာတက်ပ္ စသျဖင့္ စံထားေျပာခဲ့ ၾကတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကိစၥတခုကေတာ့ လူႀကီးေတြေျပာဖူးလို႔ သိခဲ့ရတဲ့ ပါးစပ္ရာဇဝင္တခု ရိွတယ္။ အဲတာက ေကအန္ယူမွာ ခိုးလိုး ခုလု ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကိစၥေလးတခု ရိွခဲ့တယ္။ အခုေခတ္ အစိုးရနဲ႔ ေကအန္ယူ ေဆြးေႏြးသလို ဟိုတုန္းကလည္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု လက္ထက္မွာ ေကအန္ယူ ေခါင္းေဆာင္ ေစာဘဦးႀကီးနဲ႔ ေဆြးေႏြးေတာ့ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီးမွာ ဦးႏုက ဥကၠ႒ ေစာဘဦးႀကီးကို ဒီလိုေျပာတယ္။ ဥကၠ႒ႀကီး ခါးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ေျခာက္လံုးပူးကို စတိအေနနဲ႔ က်ေနာ့္လက္ထဲလဲႊေပးပါ။ ၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္က ဥကၠဌႀကီး ေသနတ္ကို ခ်က္ျခင္းျပန္ေပးပါမယ္လို႔ ဆိုသတဲ့။ လက္နက္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လဲလွယ္တယ္ ဆိုတာေလး အျမင္ေကာင္းေအာင္လို႔ပါဆိုၿပီး ထပ္ေျပာေသးသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဥကၠ႒ ေစာဘဦးႀကီးက ဒါေလာက္ေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္ေလာက္တာ မဟုတ္လို႔ ရပါတယ္ဆိုၿပီး သူ႔ေျခာက္လံုးပူးကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုလက္ထဲ ထည့္လုိက္တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သတင္းေထာက္ေတြက အဲဒီပံုကို ရေအာင္ ဓာတ္ပံုရုိက္ယူလုိက္ၾကတယ္။

ေနာက္ေန႔ သတင္းစာေတြထဲမွာ ေရးၾကေတာ့ လက္နက္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လဲလွယ္တဲ့ ေဆြးေႏြးပဲ သေဘာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ေစာဘဦးႀကီး ကိုယ္တုိင္က ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု ေရွ႔မွာတင္ပဲ လက္နက္ခ်သလိုလို ဘာလိုလို ေရးၾကတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အဲဒီေတာ့ နယ္ေတြမွာ ေသနတ္ကုိင္ၿပီး အစိုးရတပ္ေတြနဲ႔ တုိက္ေနတဲ့ ေကအန္ယူရဲေဘာ္ေတြ ျပာေလာင္ခတ္သြား တာေပါ့။ ဒို႔ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဘယ္ႏွယ့္လုပ္လုိက္ သလဲေပါ့။ အဲဒါကို ေနာက္ပုိင္းမွာ ေစာဘဦးႀကီးလဲ သေဘာ ေပါက္သြားေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ခိုးလို႔ခုလု ျဖစ္ရတာေပါ့။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုနဲ႔ အေစာပုိင္းမွာ ေဆြးေႏြးခဲ့တာေတြလည္း ပ်က္ျပား ကုန္တာေပါ့။ ခဲမွန္ဖူးတဲ့ စာသူငယ္လို ျဖစ္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေစာဘဦးႀကီးက သူရဲ့ မူေလးခ်က္ကို ခ်မွတ္ေတာ့ တခ်က္က ဘာတုန္းဆိုေတာ့
ကရင့္လက္နက္ ကရင့္လက္ထဲမွာ ရိွရမည္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္သံုးခ်က္ကေတာ့
လက္နက္ခ်စကား အလွ်င္းမေျပာရ။
ကရင့္ကံၾကမၼာ ကရင္ဖန္တီးမည္။
ကရင္ျပည္နယ္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ၿပီးျပည့္စံုရမည္။
ကရင္တက်ပ္ ဗမာက်ပ္ကေန ေစာဘဦးႀကီးမူ ေလးခ်က္ကို ကေန႔ ကားပါမစ္ေတြနဲ႔ ႏုိင္းယွဥ္ၾကည့္မိေတာ့ ဒီလိုေလး အေသာေဖာက္ခ်င္ပါတယ္။

ကရင္တစီး ဗမာတဦး ခ်က္ျခင္းစီး။
ကရင့္ကား ကရင့္လက္ထဲတြင္ ရိွရမည္။
ကရင့္ကား သူမ်ားကိုေပးရမည္ ဆိုေသာစကား အလွ်င္းမေျပာရ။
ေရာင္းခ်င္ေရာင္း ေမာင္းခ်င္ေမာင္း ကရင့္ကားရဲ့ ကံၾကမၼာကို ကရင္ပဲ ဖန္တီးမည္။
ကရင္ျပည္နယ္ထဲတြင္ ကားပါမစ္ေၾကာင့္ ကားမ်ားႏွင့္ ၿပီးျပည့္စံုရမည္။


ဒီၾကားထဲမွာလည္း မန္းၿငိမ္းေမာင္က သမၼတဦးသိန္းစိန္ ေနာက္တေခါက္ သမၼတ ျပန္ျဖစ္ဖို႔ ဆုေတာင္းေသးတယ္ ဆိုေတာ့ မဟုတ္မွလြဲေရာ ေကအန္ယူအတြက္ ေနာက္ထပ္ ကားပါမစ္မ်ားမ်ား လိုခ်င္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူမ်ားေတြ ထင္သလို ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ သိမီလုိက္တဲ့ လူႀကီးေတြ အေျပာအရေတာ့ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ရဲ့ ငယ္နာမည္က မန္းသိန္းစိန္တဲ့။ ဗိုလ္သင္တန္း ေလွ်ာက္ေတာ့ အေရြးမခံရမွာ စိုးရိမ္လို႔ မန္း ဆိုတာကို ျဖဳတ္ပစ္လုိက္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သမၼတကလည္း ျမစ္ဝကြ်န္းေပၚသားဆိုေတာ့ ဟုတ္ေလာက္တယ္။
ခ်စ္လို႔ခင္လို႔ စခ်င္လို႔ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေရးတာပါဗ်ာ။ တကယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကာယကံရွင္မ်ား စိတ္မဆိုးၾကပါနဲ႔လို႔။ ဟဲဟဲဟဲ။

ေဇာ္မင္း
၁၈ ရက္၊ ဂြ်န္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, June 5, 2014

အိႏိၵယ၊ ျမန္မာႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအျမစ္တြယ္ျခင္း

ၿဗိ
တိသွ်ေတြလက္ေအာက္က အိႏိၵယႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေတာ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္။ ေနာက္တႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ၁၉၄၈ မွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးရပါတယ္။ မေရွးမေႏွာင္းဆိုသလို အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ကေန လြတ္လပ္ေရးရၾကပါတယ္။ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ လက္ေအာက္မွာ ျမန္မာေကာ အိႏိၵပါ အဂၤလိပ္ေတြရဲ့ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီကို ျမည္းစမ္းခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီရဲ့ အားေကာင္းခ်က္၊ အးနည္းခ်က္ေတြကို ထိေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ကိုလိုနီေခတ္ လြန္လာၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း အိႏိၵယမွာ ဒီမိုကေရစီ အျမစ္တြယ္ခဲ့ၿပီး ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္ေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ အခုအထိ ဒီမိုကေရစီက ရွင္သန္ဖို႔ ေဝးေနဆဲ ျဖစ္ရပါသလဲ။ ေဆြးေႏြးသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။

တခါတရံ အိႏိၵယရဲ့ ႏုိင္ငံေရးကို ေဆြးေႏြးရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ျငင္းရခုန္ရပါတယ္။ ႏုိင္ငံကလည္းႀကီး၊ အေသြးအေရာင္ ကလည္းစံု၊ ေရွးရုိးစြဲ အယူအဆေတြကလည္း ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ က်န္ရိွေနသး၊ လူလူခ်င္း ဇာတ္အနိမ့္အျမင့္ ခြဲတာေတြလည္း ဆက္ရိွေနၾကေသးတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္ထြန္းမႈ အားေကာင္းတာကလည္း လက္ေတြ႔ျမင္ေနရ ပါတယ္။ အိႏိၵယရဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္တည္ပုံကို ျငင္းခုန္ၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား အသီးသီးမွာလည္း မတူကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေတြ၊ အယူအဆေတြ၊ ခ်ဥ္းကပ္ပံုေတြ ရိွၾကပါတယ္။ ဟိႏၵဴ လူမ်ားစု ႏုိင္ငံျဖစ္တာမို႔ တခ်ဳိ႔ေနရာေတြမွာ အစြန္းေရာက္ ဟိႏၵဴေတြရဲ့ ဒီမိုကေရစီအေပၚမွာ ျမင္ပံုျမင္နည္းေတြကလည္း ခ်န္ထားလို႔ မရတဲ့ ကိစၥလို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။
မဟတၱမဂႏၵီ၊ ဂ်ဝါဟာလာေနရူး၊ အမ္ဘက္ကာ၊ နမ္ေဗာဓီရိပတ္၊ ဗြီဒီဆာဗက္ကာ စတဲ့ အဲဒီေခတ္က လူထုေခါင္းေဆာင္ ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ အားလံုးဟာ သူတို႔ေခတ္နဲ႔အတူ ေခတ္ကိုထင္ဟပ္ႏုိင္တဲ့ အရာေတြအတြက္ ေလ့လာေရး၊ စူးစမ္းေရးေတြ လုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးမ်ား ရခဲ့တာကလည္း အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္မ်ားထဲက တခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္သစ္ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ေခတ္သစ္ကမၻာ့့ႏိုင္ငံေရးတို႔ကိုလည္း ထိေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီကာလမ်ားက ေခတ္သစ္ ပညာေရး စနစ္နဲ႔ ေခတ္သစ္ႏုိင္ငံေရး ဆိုတာ ေျပာရရင္ အေနာက္တုိင္းသားမ်ားရဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈ အယူအဆမ်ားက ပိုလို႔ လႊမ္းမိုးထား ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေခတ္က ေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုဟာ အိႏိၵယလြတ္လပ္ေရးေတာ့ အေနာက္တုိင္း အျမင္အတုိင္း သူတို႔ တုိင္းျပည္ကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့တာမဟုတ္ပါ။ သူတို႔ေရ သူတို႔ေျမနဲ႔ ကုိက္ညီေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့တာကလည္း အေရးႀကီး တဲ့ ေနာက္တခ်က္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ဂႏီၵႀကီးက အၾကမ္းမဖက္ေရး မ်ဳိးေစ့ကိုခ်ၿပီး လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဦးေဆာင္တုိက္ပြဲဝင္သူ၊ ေနရူးက အေကာင္အထည္ ေဖာ္ လုိက္ပါသူ ေနာက္ထပ္ေခါင္းေဆာင္၊ အမ္ဘက္ကာကေတာ့ ေနရူးတို႔နဲ႔အတူ အေကာင္အထည္ေဖာ္ လိုက္ပါသူ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အမ္ဘက္ကာဟာ ဇတ္နိမ့္ေတြရယ္၊ အဲဒီဇတ္နိမ့္ေတြထက္ နိမ့္ေသးတယ္ဆိုတဲ့ ဒါးလစ္လို႔ေခၚတဲ့ ေအာက္တန္း အက်ဆံုးလူတန္းစားလို႔ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ လူအမ်ားရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။

နမ္ေဗာဓီရိပတ္ကေတာ့ လက္ဝဲ ေခါင္းေဆာင္ ကြန္ျမဴနစ္တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ဗြီဒီဆာဗက္ကာ ကေတာ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဟိႏၵဴ အမ်ဳိးသားေရး အစြန္းေရာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ဗီြဒီဆာဗက္ကာက အဂၤလန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း ေနရူးကလည္း အဂၤလန္မွာ ပညာသင္ေနပါတယ္။ အဲဒီကာလ တုန္းက ဗြီဒီဆာဗက္ကာက ေက်ာင္းတက္ေနရင္း အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ ဆန္႔က်င္ေရး ကိစၥအမ်ားအျပား လုပ္ပါတယ္။ ေနရူးက ပညာ သင္ၾကားတာကလြဲလို႔ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီစနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး ကိစၥေတြမွာ မပါဝင္ခဲ့လို႔ သူ႔ကို ဗြီဒီဆာဗက္ကာ လူ႔မလိုင္ သက္သက္ဆိုၿပီး အႀကီးအက်ယ္ ေဝဖန္ပါတယ္။ ဗြီဒီဆာဗက္ကာဟာ အယူအဆေရးရာမွာ ျပင္းထန္သူလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ လီနင္ကို အလြန္အားက်သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလန္မွာေက်ာင္းတက္ေနတုန္း ျပင္သစ္မွာ ႏုိင္ငံေရး ခိုလံႈေနတဲ့ ရုရွားကြန္ျမဴနစ္ ေခါင္းေဆာင္ လီနင္ကို သြားေရာက္ ေတြ႔ဆံုခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ ကြန္ျမဴနစ္ ျဖစ္မလာဘဲ အမ်ဳိးသားေရး အစြန္းေရာက္ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ စကားစပ္မိလို႔ ေျပာရရင္ အခုအိႏိၵယႏုိင္ငံရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အသစ္ျဖစ္တဲ့ နာရန္ျဒရာမိုးဒီရဲ့ ပါတီဟာ ဘီေဂ်ပီ ပါတီျဖစ္ပါတယ္။ ဘီေဂ်ပီပါတီဟာ ဗြီဒီဆာဗက္ကာ မ်ဳိးေစ့ ခ်ေပးခဲ့လို႔ ေပၚေပါက္လာခဲ့ရတဲ့ ဟိႏၵဴအမ်ဳိးသား ဦးစားေပးေရး ပါတီျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဦးႏု၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္စိုး၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း စတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ မ်ား အပါအဝင္ အျခားေခါင္းေဆာင္မ်ားထဲမွာလည္း သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာအျမင္၊ ဒီမိုကေရစီေရးအျမင္ေတြ ရိွလိမ့္မယ္ဆိုတာ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီဝါဒသာ ေခတ္စားေအာင္လုပ္ရမယ္လို႔ အတိအလင္း ေျပာခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

အိႏိၵယႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေတာ့ အဲသလို သေဘာထား အျမင္ျခင္း မတူတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ တဦးနဲ႔တဦး မတူတဲ့အျမင္ေတြ၊ မႀကိဳက္တဲ့ အယူအဆေတြ၊ ကြဲလြဲမႈေတြကို ပါလီမန္မွာ ရွင္းၾကပါတယ္။ စစ္တုိက္ၿပီး ရွင္းမယ္ ဆိုတဲ့အထိ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ လက္နက္နဲ႔ ေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ စစ္ႀကီးအၿပီး အဂၤလိပ္ထားခဲ့တဲ့ လက္နက္ အစုအပံုႀကီးဟာ ျမန္မာျပည္မွာထက္ အိႏိၵယမွာက အဆေပါင္းမ်ားစြာ မ်ားျပားလွပါတယ္။ အမ်ဳိးသားေရး အစြန္း ေရာက္တယ္ဆိုတဲ့ ဆာဗက္ကာလို ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးကေတာင္ လက္နက္ကုိင္ တုိက္ဖို႔ မလုပ္ခဲ့ ပါဘူး။ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကလည္း လက္နက္မကုိင္ပါဘူး။ ဆင္းရဲသားဇာတ္နိမ့္ေတြရဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း လက္နက္ ကုိင္ဖို႔ မေဆာ္ေၾသာခဲ့ပါဘူး။ အိႏိၵယစစ္တပ္ဆိုရင္လည္း ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ၊ လူထုက ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ အရပ္သား ေခါင္းေဆာင္ ေတြရဲ့ ဦးေဆာင္မႈေနာက္မွာပဲ တစုိက္မတ္မတ္ လုိက္ပါတယ္။ အားလံုးေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားဟာ မေက်နပ္တာေတြ၊ ျပႆနာေတြကို ပါလီမန္မွာပဲ ရွင္းၾကပါတယ္။ သက္ဆုိင္ရာ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အေမွ်ာ္အျမင္ရိွရိွ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းလက္နက္ကုိင္ စစ္မီးႀကီး ေတာက္ေလာင္ဖို႔အထိ မဖန္တီးခဲ့ၾကတာကို ျမင္ရပါတယ္။

အဓိကဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး ေတာက္ေလာင္တဲ့ အထိ မျဖစ္လုိက္တဲ့အတြက္ ဒီမိုကေရစီကို က်င့္သံုး ထိန္းသိမ္းရာမွာ ပိုမိုေခ်ာေမြ႔ေစခဲ့ပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး မျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ စစ္တပ္ဟာ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဇာတ္လုိက္ ျဖစ္လာဖို႔ အေၾကာင္းမရိွေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္တခ်က္ကလည္း ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုယ္တုိင္က အဲဒီေခတ္ကို ထင္ဟပ္တဲ့ ႏုိင္ငံတကာ အျမင္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံေတြရဲ့ ျဖစ္တည္မႈကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး နားလည္သေဘာက္ေပါက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အတုယူဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အခ်က္တခုေတာ့ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ အေတာ္ေလး သည္းခံစိတ္ႀကီးမားတာကို ျမင္ရပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ဖို႔အထိ ဘယ္သူကမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္တခ်က္က စစ္ျဖစ္ လာတယ္ဆိုရင္ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အခန္းက႑ဟာ အရပ္သားႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အခန္းက႑ကို ေက်ာ္တက္သြားႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို အိႏိၵယႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား နားလည္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာေတာ့ အဲသလို သည္းခံစိတ္ ႀကီးမားျခင္းဟာ ေမတၱာ၊ ကရုဏာနဲ႔၊ ပညာတို႔က ျမစ္ဖ်ားခံလာတယ္လို႔ ေရွးလူမ်ားက ဆိုပါတယ္။
အိႏိၵယႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးဖို႔ ေျခာက္လေလာက္ အလိုမွာ ေရတပ္အတြင္းမွာ တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈ တခုျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ျဖစ္တာကို နာမည္ႀကီးသတင္းစာ အေတာ္မ်ားမ်ားက အမ်ဳိးသားေရး လႈပ္ရွားမႈႀကီးအျဖစ္ ေထာက္ခံေရးသား ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနရူးက တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈကို အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္ရံႈ႔ခ်ပါတယ္။ သူ႔အယူအဆက လက္နက္နဲ႔ ေျဖရွင္းတာကို လက္မခံပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ လက္နက္နဲ႔ေျဖရွင္းတာကို လက္ခံလုိက္ရင္ အနာဂတ္ႏုိင္ငံေရးမွာ အစရိွ အေနာင္ေနာင္ဆိုသလို စစ္အာဏာသိမ္းတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ ေပၚေပါက္လာမွာကို စိုးရိမ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ႀကိဳျမင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံမွာေတာ့ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လက္နက္နဲ႔စလုိက္တာ အခုအထိ လက္နက္သံသရာထဲက ရုန္းမထြက္ ႏုိင္ၾကေသးပါဘူး။ လက္နက္အားကိုးတဲ့ စိတ္ကလည္း ႀကီးႀကီးမားမား ရိွေနတုန္းပါပဲ။ 


အိႏိၵယႏုိင္ငံေရးမွာလည္း လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲဒီ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ ဆူဘတ္ခ်န္ဒရာဘို႔စ္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အုိင္အန္ေအ သို႔မဟုတ္ အိႏိၵအမ်ဳိးသား တပ္မေတာ္လို႔ လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ာမဏီက ဟစ္တလာနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖူး ပါတယ္။ ဂ်ပန္ဆီက လက္နက္ အကူအညီလည္း ယူခဲ့ပါေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ ကံကမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဘို႔စ္ဟာ စစ္ႀကီးအတြင္း ကြယ္လြန္ခဲ့ ပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြလည္း အိႏိၵယကို မသိမ္းပုိက္ႏုိင္သလို အုိင္အန္ေအဟာလည္း ဘီအုိင္ေအလို စန္းပြင့္လာဖို႔ အေျခအေန မရလုိက္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ဘို႔စ္ဟာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းျဖစ္တယ္၊ ေနရူးတို႔ကေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာ လုိင္းကေနပဲ လုပ္တယ္ စသျဖင့္ အျငင္းပြားမႈ အိႏိၵယမွာ ရိွေနတုန္းပါ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဘို႔စ္တို႔ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရး ေၾကာင့္သာ အိႏိၵယ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ရင္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ဆီကို ဦးတည္သြားႏုိင္တယ္။ ကေန႔ အိႏိၵယမွာ တည္ရိွက်င့္သံုးေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီမ်ဳိး ထြန္းကာလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔လဲ အျပန္အလွန္ ျငင္းခုန္ၾကပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လက္နက္ကုိင္ၿပီး တုိက္ခုိက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္တာနဲ႔ တၿပိဳင္ထဲဆိုသလို ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ သေဘာထားကြဲမႈ ေတြကေနတဆင့္ ျပည္တြင္းစစ္ဆီကို ဦးတည္ခဲ့ရပါတယ္။ စစ္တပ္ အပါအဝင္ အျခားေသာ လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ့ အခန္းက႑ဟာလည္း ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔အတူ အေရးပါလာခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲ အေနနဲ႔ကေတာ့ စစ္တပ္ဟာ ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါလာေတာ့တာပါပဲ။ အဲသလို ပါလာတဲ့အတြက္ ေနာင္မွာလည္း စစ္တပ္ကို ႏုိင္ငံေရးကေန ခြာခ်လို႔ မရႏုိင္ဘဲ ျဖစ္လာပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အတူ လက္စြမ္းျပေတာ့တာပါပဲ။

ေျပာစရာအခ်က္ အလက္ေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးအေထြေထြ ရိွေနေသးေပမယ့္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဂၤလိပ္ လက္ေအာက္ကေန မေရွးမေႏွာင္း လြတ္လပ္ေရးတာျခင္း တူညီေပမယ့္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီ အျမစ္မတြယ္ႏုိင္ရတာ ဟာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ျဖစ္ေနတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလည္း ေနရာအႏွံ႔ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ ေပမယ့္ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡေတြ ေတာက္ေလာင္ေနဆဲပါ။ သည္းခံစိတ္တရားႀကီးမားမႈ မရိွတာက အမ်ဳိးသားေရးကို ၿပိဳကြဲေစခဲ့ ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားေရးၿပိဳကြဲခဲ့ရလို႔ ျပည္တြင္းစစ္ကို ဦးတည္ခဲ့ရတယ္။ တခါ ျပည္တြင္းစစ္ ၾကာရွည္မႈက စစ္တပ္အာဏာသိမ္းဖို႔ လမ္းစျဖစ္ခဲ့ရပတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ ၾကာရွည္မႈနဲ႔ စစ္အာဏာသိမ္းမႈက အမ်ဳိးသားေရး ၿပိဳကြဲမႈကို ဆက္လက္ရွည္ၾကာ ေစခဲ့ပါတယ္။ အဲတာေတြရဲ့ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီဟာ အေညွာင့္ေပါက္ကာစ ဘဝမွာပဲ ေသဆုံးခဲ့ရပါတယ္။

အခု ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ တည္ေဆာက္ေနပါတယ္ ေျပာတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ရုပ္လံုးႂကြအသက္ဝင္လာဖို႔ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္းခံစိတ္တရား ႀကီးႀကီးမားမား ထားရိွၿပီး လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုဆႏၵျပ တာေတြကို သည္းခံဖို႔လိုပါတယ္။ ငါတို႔အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ရင္ ေဆာ္ထည့္လုိက္မယ္၊ ဖမ္းၿပီးေထာင္ထဲထည့္ထားမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိးေတြ၊ လုပ္ရပ္ေတြကို ေရွာင္ရွားဖို႔ လိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၆ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.