ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Monday, October 27, 2014

ဖိနိွပ္မႈေတြက လြတ္ေျမာက္ဖို့

ဖံြ႔ျဖိုး တိုးတက္ေရးအေျကာင္း ေျပာျကတိုင္း ေရးျကတိုင္း ေဆြးေနြးျကတိုင္း လူအမ်ားအျကားမွာ မတူတဲ့အျမင္ေတြ၊ မတူတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြ ရိွတယ္ဆိုတာ ျမင္ရေတြ႔ရပါတယ္။ အုပ္ခု်ပ္တဲ့အစိုးရအေနနဲ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးကို ျမင္တဲ့ အျမင္က၊ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ေနရတဲ့လူတန္းစား ျမင္တာနဲ့ေတာ့ ကြာျခားလွပါတယ္။ အဲသလိုပဲ ပညာရွင္ေတြ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ အေနနဲ့လည္း ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးကို ျမင္တဲ့ေနရာမွ တဦးနဲ့တဦး မတူျပန္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ အစိုးရနဲ့ နီးစပ္တဲ့ ပညာရွင္မ်ား၊ ေနာက္ လူထုနဲ့နီးစပ္တဲ့ ပညာရွင္မ်ား နွစ္ခုအျကားမွာ တည္ရိွေနတဲ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရး သီအိုရီေတြ ဟာလည္း တခါတခါ ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္း ျဖစ္ေနတတ္ ပါတယ္။

အခုေခတ္မွာေတာ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ ကမၻာတဝွမ္းက ပညာရွင္အမ်ားစု လက္ခံလာတဲ့ အခ်က္တခု ရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ လြတ္လပ္မႈမရိွရင္ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္မႈ မရိွနိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအယူအဆ မွန္မမွန္ ဆိုတာကို ပညာရွင္ေတြ ျကားထဲမွာေတာင္ ၁၉၈ဝ ခုနွစ္မ်ားအလယ္ေလာက္အထိ အျငင္းပြားေနခဲ့ပါေသးတယ္။ ၁၉၉ဝ ခုနွစ္မ်ားျကမွ တစတစနဲ့ လက္ခံလာျကတာျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈမရိွရင္ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္မႈ မရိွနိုင္ဘူးလို့ ဘာျဖစ္လို့ ဆိုပါသလဲ။ လြတ္လပ္မႈ မရိွရတာ ဖိနိွပ္မႈေတြ အားေကာင္းေနတာေျကာင့္ ျဖစ္တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဖိနိွပ္မႈဆိုတာ ဘာကို ေခၚပါသလဲ ဆိုတာ စူးစမ္းျကရျပန္ပါတယ္။
ဖိနိွပ္မႈလို့ ဆိုလိုက္ေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အမ်ားက ဒီလိုျမင္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ စစ္တပ္ မတရားဖမ္းဆီး သတ္ျဖတ္ နိွပ္စက္တာ၊ ေျမယာေတြကို အတင္းအဓျြမသိမ္းယူတာ၊ ရဲေတြက တဖက္စီးနင္း အနိုင္က်င့္တာ၊ အာဏာရိွသူက အာဏာ မဲ့သူကို ထင္သလို ျပုက်င့္တာ၊ တခိ်န္တုန္းကဆိုရင္ အင္အားေကာင္းတဲ့ နိုင္ငံက အင္အားနည္းတဲ့ နိုင္ငံကို ကိုလိုနီ လုပ္တာ စသျဖင့္ ျမင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဖိနိွပ္မႈရိွျခင္းေျကာင့္ လြတ္လပ္မႈကင္းမဲ့ ရတယ္လို့ အထက္မွာ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လြတ္လပ္မႈကို ေျပာတဲ့အခါ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ အခါမွာလည္း မတူကဲြျပားတဲ့ အျမင္ေတြ၊ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြ၊ အတက္အက် အဆင့္ေတြ ရိွေနေသးတာကို သတိထားဖို့ လိုလာျပန္ပါတယ္။

လူ့သမိုင္းမွာ လူသားေတြရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ တစတစေျပာင္းလဲျဖစ္ထြန္း လာကထဲကစလို့ မလြတ္ေျမာက္နိုင္ေသးတဲ့ အေျခအေနေတြ လူသားေတြရင္ဆိုင္လာခဲ့ရတာ အခုေခတ္အထိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ လူသားေတြျကားမွာ ဖိနိွပ္မႈ ေပါင္းစံုဟာ အသြင္သဏၭာန္မ်ဳိးစံုနဲ့ တည္ရိွေနဆဲျဖစ္တာေျကာင့္ပါ။ ေရွးတုန္းကေတာ့ လူေတြဟာ မိမိရဲ့ ျကီးျမတ္လိုမႈ၊ ဘုန္းတန္ခိုးနဲ့ ျသဇာ ျကီးထြားလိုမႈေတြ အတြက္ေျကာင့္ စစ္ပဲြျကီးေတြကို ဆင္ႏႊဲပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အင္အားျကီးသူ အင္အားနည္းသူကို ဖိနိွပ္ အနိုင္ယူခဲ့ပါတယ္။ တခါ စက္မႈဖံြ႔ျဖိုးလာတဲ့ ကာလေတြ ေရာက္လာေတာ့ ျကီးျမတ္လိုမႈ တခုထဲအတြက္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဓနဥစၥာ ႂကြယ္ဝေရးဆိုတာပါ ကပ္ပါလာပါတယ္။ ျကီးပြားခ်မ္းသာဖို့ဆိုတာ လူသား ေတြျကားမွာ အခုအထိ မေပ်ာက္မပ်က္ ေသးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပါ။ တရားတဲ့နည္းနဲ့ ခ်မ္းသာတာလား မတရားတဲ့နည္းလား ဆိုတာကေတာ့ ေနာက္တခ်က္ေပါ့။
အဲဒီေတာ့ အင္အားျကီးသူေတြက အင္အားနည္းသူေတြ အေပၚမွာ အနိုင္ယူျပီး ဓနဥစၥာ ႂကြယ္ဝေရးအတြက္ ခရီးနွင္ျပန္ ပါတယ္။ အင္အားျကီးသူေတြ အခ်င္းခ်င္း ထိပ္တိုက္ေတြ႔ေတာ့ စစ္ပဲြျကီးေတြ ျဖစ္ရပါတယ္။ အခု ၂၁ ရာစုဟာလည္း သူ့အရင္ ေနာင္ေတာ္ရာစုနွစ္မ်ားလိုပဲ ဓနဥစၥာအတြက္ လုယက္ဖိနိွပ္ရင္း လြတ္လပ္မႈကို ပိတ္ပင္ပါတယ္။ တခိ်န္ ထဲမွာလည္း ဆင္းရဲ မဲြေတမႈကို ေနရာအလိုက္ ေဒသအလိုက္ နိုင္ငံအလိုက္ ဆက္လက္သက္ဆိုး ရွည္ေစျပန္ပါတယ္။

အခု ၂၁ ရာစုမွာေတာ့ စစ္ပဲြေတြဟာ ေနရာေဒသအလိုက္ အကန့္အသတ္နဲ့သာ ဆင္ႏႊဲခြင့္ ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္နက္နဲ့ ဓနအင္အားျကီးသူ၊ နည္းပညာပိုင္ဆိုင္သူမ်ားက မတူကဲြျပားတဲ့ ဖိနိွပ္မႈစနစ္ေတြကို ပါးနပ္တဲ့ နည္းနာမ်ားကို အသံုးျပုျပီး သူတို့ရဲ့ ဓန ႂကြယ္ဝမႈအတြက္ ဆက္ျပီးခရီးနွင္ျပန္ပါတယ္။ ေငြပင္ေငြရင္း အားျကီးသူေတြ လုပ္လိုတဲ့ ကိစၥမ်ားကို ေငြမရိွသူေတြက ခုခံကာကြယ္ဖို့ ခက္ခဲေလ့ရိွပါတယ္။ နည္းပညာအင္အားေကာင္းသူမ်ားရဲ့ အလိုဆႏၵကို နည္းပညာမဲ့သူမ်ား တြန္းလွန္ဖို့ မလြယ္ကူေသးတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ျခံုေျပာရရင္ ဒီလိုလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြဟာ ဖိနိွပ္မႈ အမ်ဳိးအစား ေတြထဲမွာ အကံု်းဝင္ပါတယ္။ ဖိနိွပ္မႈဆိုတာကလည္း ေနရာမ်ဳိးစံုမွာ အသြင္မ်ဳိးစံုနဲ့ ဆက္လက္တည္ရိွ ေနပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ နိုင္ငံျကီးေတြ၊ ဓနႂကြယ္ဝတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းျကီးေတြနဲ့ အုပ္ခု်ပ္သူ အာဏာရွင္ေတြ၊ အစိုးရေတြကသာ ဖိနိွပ္မႈကို လုပ္ေဆာင္တယ္ထင္ရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။

တခါတရံ အာဏာရွင္ကို တြန္းလွန္ေနတယ္ ဒီမိုကေရစီနဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းအတြက္ တိုက္ပဲြဝင္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းမ်ား အတြင္းမွာေတာင္ မလြတ္လပ္မႈနဲ့ ဖိနိွပ္မႈေတြဟာ အသြင္မ်ဳိးစံုနဲ့ ရိွေနေသးတာကို ျမင္ရပါတယ္။ လူေတြကို သံသရာက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ တရားျပေနတယ္ဆိုတဲ့ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ား အတြင္းမွာလည္း ဖိနိွပ္မႈေတြ ရိွေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တခါ ဘာသာမတူသူေတြကို ေခ်မႈန္းနိွပ္ကြပ္ဖို့ တိုးတိုးတမ်ဳိး က်ယ္က်ယ္တဖံု လုပ္ေလ့ရိွပါတယ္။ ေယဘုယ် အားျဖင့္ေတာ့ ဥပေဒမဲ့ တရားလက္လြတ္ သတ္ျဖတ္၊ ဖမ္းဆီး၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္၊ နိွပ္စက္၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို သိမ္းယူတာ မ်ဳိးကိုသာ ဖိနိွပ္မႈလို့ လူေတြက သမရိုးက် ျမင္ေလ့ရိွပါတယ္။

ဥပမာတခုေလာက္ ေျပာရရင္ အဖဲြ႔အစည္း ခပ္ေသးေသး တခုအတြင္းမွာလည္း ဖိနိွပ္မႈဆိုတာ ရိွေနနိုင္ပါတယ္။ အဖဲြ႔အစည္း အတြင္းမွာ မိမိအုပ္စုနဲ့ အျမင္မတူတဲ့သူ အယူအဆမတူတဲ့သူကို မသိမသာ ပထုတ္ထားတာမ်ဳိး၊ အရည္အခ်င္း ရိွရဲ့သားနဲ့ ေနရာမေပးတာမ်ဳိး၊ အလုပ္လုပ္လို့ မရေအာင္ ကပ္သပ္ထားတာမ်ဳိး၊ အသိအမွတ္မျပုတာမ်ဳိး၊ ထင္ေပၚေစတဲ့ ေနရာမ်ဳိး အေရာက္မခံဘဲ ေခ်ာင္ထိုးထားတာမ်ဳိး၊ ေနာက္ဆံုး အဖဲြ႔အစည္းကေန လႊင့္ထြက္သြားေအာင္ ပါးပါးနပ္နပ္ ေဆာင္ရြက္တာမ်ဳိး စတာေတြဟာလည္း ဖိနိွပ္မႈအမ်ဳိးအစားထဲမွာ အၾကံဳးဝင္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေအာက္ေျခလူထုအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပး ေနတယ္ဆိုတဲ့ လူမႈအဖဲြ႔အစည္းေတြနဲ့ အန္ဂီ်အိုေတြ ျကားထဲမွာေတာင္ ဖိနိွပ္မႈေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။ ဖိနိွပ္မႈကို လက္တလံုးျခား ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ ခဲြျခားကန့္သတ္မႈေတြ ရိွေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေထာက္ျပလိုတာက ဖိနိွပ္မႈဆိုတာ အုပ္ခု်ပ္တဲ့ အာဏာပိုင္ေတြ၊ ေငြေျကးေတာင့္တင္းတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းျကီးေတြ ကသာ ျပုလုပ္တဲ့ ကိစၥသက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနရာမ်ဳိးစံုမွာ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ့ ရိွေနေသးတယ္ ဆိုတာကို ေထာက္ျပခ်င္တာပါ။ အခု ထိုင္းနိုင္ငံမွာ လူသတ္မႈနဲ့ စြပ္စဲြခံေနရတဲ့ ျမန္မာလုပ္သား နွစ္ဦးကိစၥကို ျကည့္မယ္ဆိုရင္ သာမန္အားျဖင့္ ထိုင္းရဲေတြ လူလည္က်တယ္၊ ညစ္တယ္ဆိုတာ ဆိုတာမ်ဳိးေလာက္ပဲ ထင္ေကာင္း ထင္နိုင္ ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဒါဟာလည္း ဖိနိွပ္မႈတမ်ဳိးပါ။

အစိုးရလုပ္သူက အရင္းအနီွးျကီးမားတဲ့ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ ကုမၸဏီျကီးေတြနဲ့ ေပါင္းျပီး နိုင္ငံသားေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ သယံဇာတ ေတြကို ကုန္ခမ္းလုမတတ္ ထုတ္ယူသြားတာ ေရာင္းခ်သြားတာ၊ လယ္သမားေတြရဲ့ ေျမေတြကို သိမ္းယူတာ၊ အလုပ္သမား လက္ခစား လူတန္းစားအေပၚမွာ မေတာ္မတရား အျမတ္ထုတ္တာ အစရိွတဲ့ ဖိနိွပ္မႈေတြဟာ ကမၻာမွာေကာ ျမန္မာမွာပါ ျဖစ္ပ်က္ ေနဆဲပါ။ ေတာင္အေမရိကတိုက္ကေန အာဖရိကတိုက္ကို ျဖတ္လို့ အာရွတိုက္အထိ ရိွေနဆဲ ဖိနိွပ္မႈေတြပါ။ တခါ ဖိနိွပ္မႈဆိုတာကို ဖိနိွပ္ခံရသူဖက္က မျကိုက္တာ သဘာဝျကပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ ဖိနိွပ္မႈကို ျပန္လည္ တြန္းလွန္တဲ့ ခုခံတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေပၚေပါက္ လာရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ့သမိုင္း စကထဲက ဖိနိွပ္မႈကို တြန္းလွန္လာခဲ့ျက တာ အခုအခိ်န္အထိပါ။ စပါတာကပ္ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကေန ဆရာစံ ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပံုေတြ အပါအဝင္ လက္ပံေတာင္းလို လႈပ္ရွားမႈေတြအထိ ပါဝင္ပါတယ္။

ဖိနိွပ္မႈကို ဘာေျကာင့္တြန္းလွန္ခုခံတာလဲ။ လြတ္ေျမာက္မႈကို လိုခ်င္လို့ပါ။ ဘာေျကာင့္ လြတ္ေျမာက္မႈ၊ လြတ္လပ္မႈကို လိုခ်င္တာလဲ။ လြတ္လပ္မႈကေနတဆင့္ ဒီထက္ဒီ ပိုျပီး ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္လိုတာေျကာင့္ပါ။ ဒါေျကာင့္ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္လိုပါက လြတ္လပ္မႈက မရိွမျဖစ္ လိုတာေျကာင့္ မိမိအေပၚမွာ ပိေနတဲ့ ဖိနိွပ္မႈကို တြန္းလွန္ ျဖိုဖ်က္ဖို့ လိုပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈမရိွဘူး ဆိုတာကလည္း မိမိအခြင့္အေရး ဆံုးရံႈးေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကို ျပဆိုျခင္းလို့ ေျပာနိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဖိနိွပ္မႈကို ျဖိုဖ်က္တယ္ တြန္းလွန္တယ္ဆိုတာ မိမိဆံုးရံႈးေနတဲ့ အခြင့္အေရးနဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို တစတစ လက္ဝယ္ျပန္လည္ ရရိွဖို့အတြက္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အေရးလို့ ဆိုနိုင္ျပန္ပါတယ္။

တဆက္ထဲဆိုသလို ဖိနိွပ္မႈကို ျပန္လည္ခုခံတဲ့ တြန္းလွန္တဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း မိမိသြားေနတဲ့ ခရီးမွာ ေလ့လာမႈေတြ၊ အကဲျဖတ္မႈေတြ၊ ဆန္းစစ္မႈေတြ၊ သံုးသပ္ခ်က္ေတြ အစရိွတာေတြကိုလည္း ထုတ္ႏႈတ္ဆည္းပူးဖို့ကလည္း လိုလာျပန္ ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူမ်ား အထူးသျဖင့္ မေမ့အပ္တဲ့ အခ်က္ေတြလို့ ေျပာလိုပါတယ္။ တခိ်န္ထဲမွာလည္း မိမိကို ကူညီလိုတဲ့ ပံ့ပိုးလိုတဲ့ သူမ်ားကိုလည္း ဖိတ္ေခၚလက္ကမ္းဖို့ လိုပါတယ္။ တခါ ကိုယ့္ကို ကူညီမယ္ဆိုျပီး အဲဒီအေပၚကေန ျပန္အျမတ္ ထုတ္တဲ့ သူေတြလည္း ပါနိုင္တာေျကာင့္ ဒါမ်ဳိးကိုလည္း သတိထားဖို့ လိုပါတယ္။ သတိတမံ ဉာဏ္ေျမ ကတုတ္လို့ ေျပာရမွာေပါ့။

ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ ပါေမာကၡ အမာတရာစန္က ေဝဖန္ေထာက္ျပဖူးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေငြေျကး အရင္းအနီွးေတြ အပံုအပင္ရိွေနျခင္း၊ သဘာဝသယံဇာတေတြ ႂကြယ္ဝျခင္း၊ နိုင္ငံတြင္းမွာ ေစ်းကြက္ကို ဖြင့္လွစ္လိုက္ျခင္း၊ လွလွပပ ေရးထားတဲ့ စီးပြားေရးစီမံကိန္းေတြ ရိွထားျခင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ ျပည့္စံုေနတာေတာင္ လြတ္လပ္မႈကင္းမဲ့ျပီး ဖိနိွပ္မႈေတြ အသက္ရွင္ေနရင္ တိုင္းျပည္တခုဟာ တိုးတက္ဖို့ ဖံြ႔ျဖိုးဖို့ မလြယ္ကူပါဘူးတဲ့။ အဲသလို ေဖာ္ျမူလာမ်ဳိးကို ဟုတ္လွျပီ မထင္ပါနဲ့လို့ သတိေပးတာပါ။ တိုင္းျပည္အဆင့္၊ အဖဲြအစည္းအသင္းအပင္း ျကီးငယ္လိုက္ အဆင့္ဆင့္ အတြင္းမွာ လြတ္လပ္မႈ ကပ္ပါေနမွသာ လုပ္ငန္းေတြ ေပါက္ေျမာက္လိမ့္လို့ ေျပာလိုရင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ဖို့ေတာ့ လုပ္လိုက္တာပဲ ဒါေပမဲ့ ေရရွည္မွာ ထိခိုက္ဆံုးရံႈးတဲ့ ဝန္တာကို ျပန္ထမ္းေနရ တာက မ်ားေနတယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ဖံြ႔ျဖိုးတာလို့ မေခၚနိုင္ပါဘူး။ တိုးတက္လာတယ္လို့ မသတ္မွတ္နိုင္ပါဘူး။ ဒါေျကာင့္ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ဖံြ႔ျဖိုးေရးအတြက္ လုပ္ကိုင္ရင္း မွားခဲ့တာေတြကို သင္ခန္းစာယူဖို့ လိုပါတယ္။ သင္ခန္းယူလိုတဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိးလည္း ရိွဖို့လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါကိုေတာ့ အစိုးရမ်ား ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးဖို့လိုပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ လမ္းစဥ္ ကိုလည္း က်င့္သံုး ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္မႈလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ နိုင္ငံေတြကို ျပန္ေလ့လာရင္ နိုင္ငံသားတို့ရဲ့ လြတ္လပ္မႈကို မပိတ္ပင္ဘူး ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈကို မပိတ္ပင္တာဟာ ဖိနိွပ္မႈေလွ်ာ့ျကသြားျပီလို့ ေျပာတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ျမန္မာနိုင္ငံသားအားလံုး ဖိနိွပ္မ်ဳိးစံုကေန ကင္းလြတ္ဖို့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးဖို့သာ ရိွတယ္ဆိုတာ ေျပာလိုပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၉ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Saturday, October 18, 2014

သူတို့ ဂူးလပ္နဲ့ ျမန္မာဂူးလပ္

ရု
ရွားနိုင္ငံမွာ ဇာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကာလမွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင္စနစ္ကို ဆန့္က်င္တဲ့ သူမ်ား၊ ဘုရင္ကအမ်က္သိုသူမ်ား အဖမ္းဆီးခံရျပီး သူတို့ကို အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြဆီ ပို့ခဲ့ပါတယ္။ အျခား ရာဇဝတ္သား မ်ားလည္း ပါပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ တည္ရိွတဲ့ ေနရာေတြက ရာသီဥတုျကမ္းတမ္း ျပင္းထန္ျပီး စားေရရိကၡာ ခ်ဳိ႔တဲ့တာေျကာင့္ အလုပ္ျကမ္းစခန္းကို အပို့ခံရတယ္ဆိုတာ ေသဒဏ္ က်တာနဲ့ သေဘာျခင္း အတူတူလို့ေတာင္ ဆိုခဲ့ ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ေအးလြန္းတာရယ္ အာဟာရ ျပတ္တာရယ္ေျကာင့္ အက်ဥ္းသားမ်ား ေသဆံုးေလ့ရိွပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေအးသလဲဆိုရင္ အနုတ္၂ဝ ဒီဂရီအထိ ေအးတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ၁၉ဝ၆ မွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္း ေတြကို အပို့ခံရတဲ့ အက်ဥ္းသားက ေျခာက္ေထာင္ေလာက္ ရိွခဲ့ျပီး ဇာဘုရင္ျပုတ္မက်ခင္တနွစ္အလို ၁၉၁၆ ခုနွစ္မွာေတာ့ အက်ဥ္းသား နွစ္ေသာင္းေလးေထာင္အထိ ရိွလာခဲ့ပါတယ္။

ဇာဘုရင္ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အထဲမွာ ျပည္သူေတြကို အဲသလို ဖိနိွပ္ခဲ့တာကလည္း အခ်က္တခ်က္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ၁၉၁၇ မွာေတာ့ လီနင္ဦးေဆာင္တဲ့ ကြန္ျမူနစ္ေတြက ဇာဘုရင္စနစ္ကို ျဖုတ္ခ်ဖ်က္သိမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ျမူနစ္တပါတီ စနစ္ေအာက္မွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းဆိုတဲ့ ဖိနိွပ္တဲ့ယနၱရားတရပ္ဟာ ဖ်က္သိမ္းသြားျခင္းမရိွဘဲ ပိုလို့ေတာင္ ဆိုးလာခဲ့ ပါတယ္။ ဒီတခါ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြကို အပို့ခံရသူေတြကေတာ့ ကြန္ျမူနစ္စနစ္ကို ဆန့္က်င္သူေတြ၊ ဇာဘုရင္ေခတ္က သူေကာင္း မ်ဳိးရိုးေတြနဲ့ သူတို့အဆက္အနြယ္ေတြ၊ ကြန္ျမူနစ္စနစ္နဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေဝဖန္သူေတြ၊ အဆံုးစြန္ ေျပာရရင္ ရပ္ထဲ ရြာထဲမွာ ကြန္ျမူနစ္စနစ္ကို သေရာ္တဲ့၊ ဟာသလိုေျပာတဲ့ သူမ်ားေတာင္ အပို့ခံခဲ့ရပါတယ္။ စတာလင္ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဆိုဗီယက္ ရုရွားနိုင္ငံမွာ တခိ်န္တုန္းက အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ အေျမာက္အမ်ား ရိွခဲ့ပါတယ္။
၁၉၂၉ ကေန ၁၉၅၃ ခုနွစ္အတြင္း ဆိုဗီယက္ယူနီယံမွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေပါင္း သံုးေသာင္းေက်ာ္ ရိွခဲ့တယ္လို့ သုေတသီ မ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ေခါင္းေဆာင္ေတြက အလုပ္ျကမ္းစခန္းလို့ မေခၚပါဘူး။ ျပုျပင္ေရးစခန္းလို့ အမည္တပ္ ပါတယ္။ ဒီအလုပ္ျကမ္း စခန္းအမ်ားစုဟာ ရာသီဥတု ျပင္းထန္ျပီး အစားအေသာက္ ေဆးဝါးရွားပါးလွတဲ့ ဆိုက္ေဗးရီးယား ေဒသမွာ တည္ရိွပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းထဲက အက်ဥ္းသားမ်ားဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကားလမ္း ရထားလမ္း ေဖာက္တာ၊ မိုင္းတြင္းေတြမွာနဲ့ သစ္ထုတ္လုပ္ေရး စတဲ့အလုပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္ရပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းတခုဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အက်ဥ္းသား ငါးေထာင္ ဝန္းက်င္ရိွပါတယ္။ စခန္းျကီးေတြဆိုရင္ အက်ဥ္းသားေပါင္း နွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္အထိ ရိွပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းက ထြက္ေျပးဖို့ ျကိုးစားသူ၊ စခန္းအာဏာပိုင္ေတြကို အာခံသူေတြဟာ အေမးအျမန္းမရိွ ပစ္သတ္ခံရ ပါတယ္။

၁၉၂၉ ကေန ၁၉၅၃ ခုနွစ္အထိ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားဦးေရ စုစုေပါင္းဟာ တဆယ့္ ရွစ္သန္း ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ဆယ့္ရွစ္သန္းဟာ ရုရွားလူမ်ဳိးေတြခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ ပိုလန္လူမ်ဳိးေတြလည္း ပါပါတယ္။ ၁၉၄၅ ဒုတိယကမၻာစစ္ျကီး အျပီး ဂ်ာမန္စစ္သံု့ပန္းေတြ ပါပါတယ္။ ရုရွားဂ်ဴးေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဂ်စ္ပစီေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ဖက္ဒေရးရွင္း လက္ေအာက္ခံ နိုင္ငံငယ္ေလးေတြက လူမ်ဳိးေပါင္း မ်ားစြာလည္း ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီနွစ္မ်ား အတြင္း အငတ္ေဘး၊ ေရာဂါဘယေဘး စတာေတြနဲ့ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားဦးေရဟာ ၁. ၆ သန္းရိွခဲ့တယ္လို့ ရုရွားအစိုးရရဲ့ တရားဝင္ အခ်က္အလက္မ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သုေတသီ ေတြရဲ့ တြက္ခ်က္မႈအရ နွစ္ေပါင္း ၂၅ နွစ္အတြင္း ေသဆံုးခဲ့ ရတဲ့ အက်ဥ္းသားေပါင္းဟာ ဆယ္သန္းအထိ ရိွခဲ့တယ္လို့ ေထာက္ျပပါတယ္။ ရုရွားအစိုးရ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ စာရင္းဟာ မျဖစ္နိုင္ဘူး ဒီထက္မ်ားတယ္လို့ ေျပာျကပါတယ္။ ဘာေျကာင့္လဲ့ဆိုေတာ့ ၁၉၄၁ ခုနွစ္ ေဆာင္းတြင္းကာလ တခုထဲမွာပဲ အလုပ္ျကမ္း စခန္းမ်ားမွာ ေသဆံုးခဲ့သူ စုစုေပါင္းဟာ ငါးသိန္း တေသာင္းေက်ာ္ ရိွခဲ့တာေျကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီျပုျပင္ေရးစခန္းေခၚ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြကို ရုရွားေတြက "ဂူးလပ္" အလုပ္ျကမ္းစခန္းလို့ ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ဂူးလပ္ ဆိုတဲ အမည္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ နာမည္ဆိုးနဲ့ ေက်ာ္ျကားခဲ့ပါတယ္။ ဂူးလပ္ကို အပို့ခံရတယ္ဆိုတာ ျမန္မာလို ဆိုရင္ေတာ့ မဲဇာကို အပို့ခံရသလို သေဘာမ်ဳိးနဲ့ ဆင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာဘုရင္လက္ထက္က မဲဇာမွာေတာ့ အလုပ္ျကမ္းစခန္း မရိွပါဘူး။ ဘုရင့္ ေနျပည္ေတာ္ကေန အေဝးကို နွင္ထားတဲ့ သေဘာမွ်သာလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ငွက္ဖ်ားျကီးျပီး ရာသီဥတု ေအးလြန္းတာေျကာင့္ မဲဇာဆိုတဲ့ နာမည္ကိုျကားရင္ တခိ်န္က ျမန္မာေတြအတြက္ေတာ့ ေက်ာစိမ့္စရာပါ။

ဆိုဗီယက္ရုရွားက အဲဒီ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြကို နမူနာယူျပီး ျမန္မာျပည္က အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျကီးေနဝင္းကလည္း အလုပ္ျကမ္း စခန္းမ်ားကို ၁၉၇ဝ ခုနွစ္မ်ားမွာ စတင္တည္ေထာင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ျကမ္း စခန္းလို့ မေခၚခဲ့ပါဘူး။ ရဲဘက္ စခန္းမ်ားလို့ အမည္တြင္ခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေခၚ ရဲဘက္စခန္းေတြကို ဘယ္အက်ဥ္းသားကမွ မသြားလိုပါဘူး။ အင္မတန္ ပင္ပန္းျပင္းထန္လွတဲ့ ဘဝျဖစ္တာေျကာင့္ပါ။ ရဲဘက္စခန္းေတြနဲ့ ပတ္သက္လို့ မွတ္တမ္း ရုပ္ရွင္ေတြကို ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရက ရိုက္ကူးျပီး ဝါဒျဖန့္တဲ့ အေနနဲ့ ေတာေရာျမို့ပါမက်န္ ျပသခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေခတ္ လူငယ္မ်ား မသိမမီလိုက္တဲ့ အျဖစ္ေတြ ျဖစ္တာေျကာင့္ အဲဒီရဲဘက္စခန္းနဲ့ ပတ္သက္တာေတြကို ေျပာျပပါဦးမယ္။
အဲဒီ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ရဲဘက္စခန္းရဲ့ အဝင္ဝမွာ ဆိုင္းပုဒ္ျကီးတခု ရိွပါတယ္။ ဆိုင္းပုဒ္အေပၚမွာေတာ့ ျပစ္မႈေႂကြး ေခြ်းျဖင့္ဆပ္မည္ ဆိုတဲ့ စာသားကို ေတြ့နိုင္ပါတယ္။ ရဲဘက္အက်ဥ္းသားေတြဟာ ကင္းဗတ္ဖိနပ္လိုမ်ဳိးေတြကို စီးထားျပီး အျပာရင့္ေရာင္ ေဘာင္းဘီနဲ့ အကၤီ်လက္ရွည္ေတြကို ယူနီေဖာင္းသဖြယ္ ဝတ္ဆင္ထားလို့ အားက်ဳိးမာန္တက္ အလုပ္ လုပ္ေနတာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဒီလို ရဲဘက္စခန္းကို ေရာက္လာမွ ဘဝမွာ အမွန္ကိုျမင္လာေျကာင္း မွားခဲ့တာေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ္မႈ ေတြအတြက္ ေနာင္တရေျကာင္း၊ နိုင္ငံေတာ္အစိုးရရဲ့ ေစတနာကို အမွန္အတိုင္း သိျမင္လာေျကာင္း အက်ဥ္းသားေတြကို အင္တာဗ်ဴးထားတဲ့ အခန္းေတြလည္း ပါပါတယ္။ ရဲဘက္စခန္းမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း လုပ္အားခေငြ ရရိွတာေတြကို စုေဆာင္းျပီး အိမ္ကိုျပန္ပို့ နိုင္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကလည္း ပါပါေသးတယ္။

အဲတာအျပင္ ရဲဖက္စခန္းမွာ ေနာက္ထပ္ ဘာျပစ္မႈမွ မခ်ဳိးေဖာက္ဘဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနထိုင္ျပီး တာဝန္ေက်တဲ့ ရဲဘက္ေတြကို တနွစ္မွာ တခါ ဆိုသလို မိသားစုေတြဆီ အလည္အပတ္ ျပန္ခြင့္ေပးတာမ်ဳိးေတြကိုလည္း ျပပါေသးတယ္။ ျကည့္ရတာကေတာ့ ေခ်ာေနပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ရဲဘက္စခန္း ဆိုတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဦးေဆာင္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရ လက္ေအာက္မွာ ဖိနိွပ္တဲ့ ယနၱရားမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးလို့ လူေတြကို ျမင္ေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါက ဝါဒျဖန့္ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ကားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ အျပင္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္က သတင္း မွတ္တမ္း ကားနဲ့ လဲြခ်င္တိုင္း လဲြပါတယ္။

လက္ေတြ့မွာေတာ့ ရဲဖက္စခန္းဆိုတာ ငရဲခန္းလိုပါပဲ။ ဘာအျပာေရာင္ ယူနီေဖာင္းမွ ဝတ္ဆင္ခြင့္လည္း မရိွပါ။ ကင္းဗတ္ဖိနပ္ စီးထားလည္း မရိွပါ။ အျဖူေရာင္ကေန မဲညစ္ေနတဲ့ အကၤီ်နဲ့ ပုဆိုးကိုသာ အက်ဥ္းသားတိုင္း ဝတ္ရပါတယ္။ အက်ဥ္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဖိနပ္မရိွပါ။ ထြက္ေျပးမယ္လို့ ယူဆရတဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ဳိးနဲ့ အမႈျကီး အက်ဥ္းသားေတြဆိုရင္ ေျခေထာက္မွာ သံေခ်က်င္းခတ္ထားပါေသးတယ္။ ေက်ာက္ထုစခန္းေတြ၊ လမ္းေဖာက္တဲ့ စခန္းေတြမွာ ေဆးဝါး မလံုေလာက္လို့၊ အာဟာရ ခ်ဳိ႔တဲ့လို့ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြ ဘယ္ေလာက္ ရိွမယ္ဆိုတာ ဘုရားမွပဲ သိပါလိမ့္မယ္။ အစိုးရ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ၁၉၇၈ ကေန ၂ဝဝ၄ ခုနွစ္အတြင္း ရဲဘက္စခန္းေတြမွာ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားဦးေရက ၄၂ဝဝ လို့ ဆိုပါတယ္။ ၂ဝဝ၄ ကေန ၂ဝ၁၄ အထိမွာေတာ့ ေသဆံုးခဲ့တဲ့ ရဲဘက္အက်ဥ္းသား ဦးေရဟာ ၁ဝဝဝ ရိွတယ္လို့ ေျပာပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ရုရွားအစိုးရ မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း ဒီလိုပဲ ေလွ်ာ့ေျပာခဲ့တာ သတိခ်ပ္ ေစခ်င္ပါတယ္။

ကေန့ေခတ္မွာေတာ့ ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားတင္ မဟုတ္ဘဲ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကိုပါ ရဲဘက္စခန္း ပို့တာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ပန္းခ်ီျပပဲြတခုမွာ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီထိန္လင္းရဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္မွာ ေဝဒနာနဲ့ ညီးညူေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ား ျပတ္ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြရဲ့ ပံုကိုေတြ့ဖူးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို့ အဲဒီအက်ဥ္းသား ေတြရဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြ ျပတ္ေနတာလည္းလို့ ေမးမိပါတယ္။ ပန္းခ်ီထိန္လင္း ရွင္းျပတာကဒီလိုပါ။ အဲသလို လက္ေခ်ာင္း တခုခု ျပတ္ေနတဲ့သူဆိုရင္ အဂၤါမစံုတာေျကာင့္ အလုပ္ျကမ္းလုပ္လို့ မတြင္က်ယ္တာေျကာင့္ ရဲဘက္စခန္းကို မပို့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ ရဲဘက္စခန္း လိုက္ရမယ့္ အက်ဥ္းသားက မလိုက္ရမယ့္အေရး ေငြလည္း မေပးနိုင္ေတာ့ သူ့လက္ေခ်ာင္းကိုသူ ျဖတ္ပစ္လိုက္တာလို့ ရွင္းျပပါတယ္။ ရဲဘက္စခန္းေရာက္ရင္ အေနွးနဲ့အျမန္ ေသေဘးကို ရင္ဆိုင္ရမွာ စိုးရိမ္တာေျကာင့္ ျဖစ္တယ္လို့ သိရပါတယ္။
ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားဆိုတာလည္း လူသားေတြပါ။ သူတို့ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ျပစ္မႈေတြအတြက္ က်သင့္က်ထိုက္တဲ့ ေထာင္ဒဏ္ကို က်ခံေနရသူေတြပါ။ ျပင္ပလူမႈဝန္းက်င္နဲ့ မထိေတြ့ရေတာ့ပဲ ေထာင္ဆိုတဲ့ အထဲမွာ ေရာက္ေနသူေတြပါ။ ဒါကိုက ျပစ္ဒဏ္ကို ေပးဆပ္ေနရတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အဲသလို အျပစ္ဒဏ္ကို ေထာင္က်ခံရင္း ျပန္ေပးဆပ္ေနရတဲ့ အထဲ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ ကို ပို့ျပီး ေက်းကြ်န္ေတြလို ခိုင္းတယ္ဆိုတာဟာ မတရားပါ။ အဲသလို ရဲဘက္စခန္းေတြ၊ တခ်ဳိ႔စခန္းေတြကို ေနာက္ပိုင္းမွာ စိုက္ပ်ဳိးေရးေမြးျမူေရးနဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္း စခန္းေတြဆိုျပီး နာမည္ေျပာင္းပါတယ္။ ေထာင္အက်ခံေနရတဲ့အထဲ တျပားတခ်ပ္မွ မရတဲ့အျပင္ ေနာက္ထပ္အလုပ္တခုကို က်န္းမာေရးအထိခိုက္ခံ၊ အာဟာရ အျပတ္ခံျပီး လုပ္ေပးရေသးတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ တရားတယ္လို့ မေျပာနိုင္ပါ။
ယဥ္ေက်းတဲ့ လူအဖဲြ့အစည္းတခုအတြင္းမွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းတို့၊ ရဲဘက္စခန္းတို့၊ စိုက္ပ်ဳိးေမြးျမူေရးစခန္းတို့ ဆိုတာ မရိွသင့္ေတာ့ပါ။ လံုးလံုးဖ်က္သိမ္းသင့္ျပီလို့ ေျပာလိုပါတယ္။ ေထာင္ဆိုတာ ရိွထားျပီးမွေတာ့ ဘာေျကာင့္ အလုပ္ျကမ္းစခန္း ဆိုတာ ရိွရဦးမွာလဲ။ ေထာင္ထဲမွာ နွစ္ရွည္က်လို့ ျပန္ေပးဆပ္ေနရတာကိုက လံုေလာက္ေနျပီလို့ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ ဘာအေျကာင္းနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ အက်ဥ္းသားမ်ားအေပၚက လူမဆန္စြာ အျမတ္ထုတ္တဲ့ ကိစၥေတြကို ကန့္ကြက္ေျကာင္း ေျပာလို ပါတယ္။

အခုလက္ရိွအစိုးရ တာဝန္ရိွသူမ်ားက ရဲဘက္စခန္းေတြကို ဖ်က္သိမ္းဦးမွာ မဟုတ္ဘူးလို့ ေျပာတာကို ျကားလိုက္ရေတာ့ လူဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ ကင္းလိုက္ေလျခင္းလို့ ျဖစ္မိပါတယ္။ စိုက္ပ်ဳိးေမြးျမူေရးေတြ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ခ်င္ရင္ အက်ဥ္းသား မဟုတ္တဲ့ အလုပ္သမားေတြကို တန္ရာတန္ေျကးေပးျပီး ငွားရမ္းသင့္တာေပါ့။ အက်ဥ္းသားေတြဆီက လုပ္အားကို တန္ရာတန္ဖိုး မေပးဘဲ ခိုင္းေနတာဟာ ေနာက္ထပ္ပံုစံတခုနဲ့ တည္ရိွေနတဲ့ ေက်းကြ်န္စနစ္လို့သာ ေျပာပါေစ။ အက်ဥ္းသားမွန္သမွ် ေထာင္ထဲမွာပဲ ေနခြင့္ရိွရပါ့မယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္း ရဲဘက္စခန္းဆိုတာ အင္မတန္ ရိုင္းစိုင္းတဲ့ စနစ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို နားလည္ဖို့ လိုပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ ျမန္မာနိုင္ငံက ဂူးလပ္စခန္းမ်ား ဖ်က္သိမ္းဖို့ အဆိုျပု ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၇ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, October 13, 2014

ဂုဏ္သိကၡာရိွေသာတိုင္းျပည္နဲ့ ဂုဏ္သိကၡာရိွေသာနိုင္ငံသား

က မၻာ့အလယ္မွာ တိုင္းျပည္တိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာရိွတဲ့ တိုင္းျပည္ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီတိုင္းျပည္မွာ မီွတင္းေနထိုင္တဲ့ နိုင္ငံသားေတြဟာလည္း ဂုဏ္သိကၡာရိွတဲ့ လူမ်ဳိးအျဖစ္ ရပ္တည္လိုပါတယ္။ တိုင္းျပည္တျပည္ဟာ တျခားတပါးေသာ တိုင္းျပည္မ်ား အလယ္မွာ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့ေနတယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူ့မွာ တာဝန္အရိွဆံုးပါလဲ။ အဲတာေျကာင့္ ဂုဏ္သိကၡာ က်ဆင္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ နိုင္ငံသားေတြလည္း မ်က္နွာငယ္ရပါတယ္။ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ျပီး စီမံခန့္ခဲြေနတဲ့ အစိုးရမေကာင္းရင္ အဲသလို တိုင္းျပည္ဟာ ေရရွည္မွာ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ကို ရင္ဆိုင္ရပါတယ္။
ေရွးဗမာဆိုရိုးစကားအတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့မင္းက တရားေသာမင္း၊ တရားေသာအစိုးရ မဟုတ္ရင္ အဲဒီ တိုင္းျပည္ဟာ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းေတာ့ တာပါပဲ။ နိုင္ငံသားေတြ မေကာင္းလို့ တိုင္းျပည္နာမည္ ပ်က္ရတယ္ဆိုတာ ကမၻာ့ သမိုင္းမွာ မရိွေသးပါဘူး။ စစ္တပ္အစဥ္အလာ စစ္တပ္ယဥ္ေက်းမႈနဲ့ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းလာရတဲ့ တိုင္းျပည္တျပည္ နာမည္ေကာင္းမရိွတာကို ဥပမာနဲ့ တင္စားရရင္ စစ္ပဲြရံႈးတာ ကြပ္ကဲတဲ့ တပ္မွူး၊ စစ္သူျကီး မေကာင္းလို့ ညံ့လို့ ျဖစ္ရတာလို့ ဆိုရမွာ ပါပဲ။

တရားေသာမင္း တရားေသာအစိုးရ မဟုတ္တာေျကာင့္ တကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ အမူအက်င့္ ရိွပါတယ္။ အာဏာရဖို့ ထိုင္ခံုျမဲဖို့အတြက္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ တရားတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ေပြ႔ပိုက္ပါတယ္။ မတရားသျဖင့္ လုပ္ရတာကို အစဥ္ အဆက္ က်င့္သံုးလာတာေျကာင့္ အမ်က္မာန္ေစာင္ျကီးသလို အာဃာတတရားလည္း ျကီးမားေလ့ရိွပါတယ္။ အာဏာ ျမဲဖို့အတြက္ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ရပ္ေတြကို လုပ္ဖို့ဝန္မေလးပါဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ပဲ ျကည့္ေလ့ရိွတာေျကာင့္ တိုင္းသူ ျပည္သားေတြ ေကာင္းစားဖို့၊ အဆင့္အတန္းျမင့္မားလာဖို့ ဂရုစိုက္ေလ့လည္း မရိွပါဘူး။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ မိမိ အာဏာ တည္ျမဲဖို့အတြက္ ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ အစြန္းေရာက္ အယူအဆေတြ၊ ဝါဒေတြကို တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ သြယ္ဝိုက္၍ျဖစ္ေစ ရိုက္သြင္းေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲသလို အစြန္းေရာက္ အယူအဆေတြကို လက္မခံတဲ့ မေထာက္ခံတဲ့ လူပုဂၢိုလ္ေတြ အဖဲြ့အစည္း အသင္းအပင္းေတြကို အမ်ဳိးသား သစၥာေဖာက္လို့ အမည္တပ္ပါတယ္။
ဒီလိုအစြန္းေရာက္တဲ့ အယူအဆေတြကို ဟစ္တလာတို့၊ မူဆိုလီနီတို့ အသံုးျပုျပီး အာဏာကို ယူခဲ့ျကတာ သမိုင္းမွာ အထင္အရွား ျမင္ရပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာလည္း ဖက္ဆစ္ဝါဒကို အင္အားျကီးလာေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ အားလံုးအသိပါ။ အဲဒီ နိုင္ငံေတြမွာ အတိုက္ခံဆိုတာ မရိွေအာင္ နိွပ္ကြပ္ခဲ့ပါတယ္။ အတိုက္ခံထဲမွာ နိုင္ငံေရးပါတီမ်ားသာမက မီဒီယာဆိုတာ ကလည္း ပါဝင္ေနေတာ့ ေနာက္ဆံုး အဲဒီနိုင္ငံေတြမွာ သတင္းမီဒီယာေတြ သင္းသတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အျပီး နွစ္ကာလ အတန္ျကာတဲ့အထိ ထိုနိုင္ငံမ်ားက နိုင္ငံသားမ်ား နိုင္ငံတကာအလယ္မွာ မ်က္နွာငယ္ငယ္နဲ့ ေနခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလို သမိုင္းသင္ခန္းစာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပ်က္ခဲ့တာ နွစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ မေမ့သင့္ပါဘူး။
အခုထိုင္းနိုင္ငံမွာ ျမန္မာျပည္သားေတြ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့စြာ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ေနရပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာ ျမန္မာ တေယာက္ေသတာဟာ အဆန္းမဟုတ္ပါ။ ဘယ္ထိုင္းရဲကမွလည္း အမႈကို ေပၚေအာင္လိုက္မယ္ဆိုတာ မရိွပါ။ ျပီးခဲ့တဲ့ နွစ္က ထိုင္းနိုင္ငံမွာ ျမန္မာနိုင္ငံသား မြန္လူမ်ဳိး အလုပ္သမားတဦး လမ္းေပၚမွာ ေသနတ္နဲ့ပစ္သတ္ခံရပါတယ္။ ပစ္တဲ့သူက ထိုင္းလူမ်ဳိးပါ။ ပစ္ရတဲ့ အေျကာင္းအရင္းက သူ့ေခြးက ေဟာင္တာကို အဲဒီ ျမန္မာလုပ္သားက ေမာင္းလို့ ပစ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုအထိ အဲဒီ အမႈဟာ ဘယ္ေရာက္လို့ ဘယ္ေပါက္သြားတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိေတာ့ပါ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ျပီးဆံုးသြားပါတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံသားတဦးရဲ့ အသက္တေခ်ာင္းဟာ ေခြးေလာက္မွ တန္ဖိုးမရိွဘူးဆိုတာ လက္ေတြ့ျမင္လိုက္ရတာပါပဲ။

အလားတူဆိုသလို ထိုင္းနိုင္ငံရဲ့ ေရလုပ္ငန္းေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနျကတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသား ငါးဖမ္းလုပ္သားေတြ မျကာခဏ ပစ္သတ္ ခံရတာ၊ ပင္လယ္ထဲ ပစ္ခ်ခံခဲ့ရတာ ေတြကလည္း မနည္းလွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသား ဘယ္ေလာက္ ေသေသ ဘယ္သူကမွ အေရးမလုပ္ပါဘူး။ စက္ရံုျကီးေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာလုပ္သားေတြရဲ့ လုပ္အားခကို ထိုင္းစက္ရံုပိုင္ရွင္ ေတြက ျဖတ္ေတာက္တာ၊ တခါခါ လစာရွင္းခါနီးမွ ေငြမေပးခ်င္လို့ တဖက္လွည့္နဲ့ ထိုင္းရဲကို အမႈဆင္ျပီး အဖမ္းခိုင္း တာမ်ဳိး ကလည္း ရိုးအီ ေနတဲ့ ဇတ္လမ္းေတြပါ။ ဒီလိုေျပာလိုက္လို့ ထိုင္းအလုပ္ရွင္တိုင္း လူဆိုးေတြလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါ။ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ရွင္လည္း ရိွပါတယ္။ ထိုင္းအလုပ္ရွင္က လုပ္သက္ရင့္တဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားကို ယံုလို့ မီးခံေသတၱာ ေသာ့ပါအပ္ျပီး အေပ်ာ္ခရီးထြက္ေနတုန္း ရိွတာအကုန္ခိုးျပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္ေျပးတဲ့ အလုပ္သမား လူဆိုးမ်ဳိးလည္း ရိွပါတယ္။ လူဆိုးလူေကာင္း ဆိုတာ နိုင္ငံတိုင္း လူမ်ဳိးတိုင္းမွာ ရိွပါတယ္။

ဂုဏ္သိကၡာ မရိွသလို ဆက္ဆံခံရတယ္ဆိုတာက ကိုယ့္အစိုးရက ကိုယ့္လူမ်ဳိး အေဝးေရာက္ အလုပ္သမားေတြကို အစဥ္ အဆက္ အကာအကြယ္ မေပးတာကေနတဆင့္ ျဖစ္ရတဲ့ ကိစၥပါ။ ကိုယ့္အစိုးရကေတာင္ အကာအကြယ္ မေပးမွန္း သိေတာ့ လုပ္တဲ့ဖက္ကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ့ အတင့္ရဲလာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေဝးတိုင္းျပည္မွာ ျမန္မာလုပ္သားေတြ ဒီလိုဘဝမ်ဳိးမွာ ေနထိုင္ေနရတယ္ဆိုေတာ့ ျပည္တြင္းက လုပ္သားေတြေကာ ဂုဏ္သကၡာရိွစြာ ဆက္ဆံခံရရဲ့လား။ စက္ခ်ဳပ္ရံုလုပ္သားေတြ ဆနၵျပတဲ့ကိစၥမွာ အာဏာပိုင္ေတြက ဘယ္သူ့ဖက္က ရပ္တည္လဲ။ မနၱေလးေက်ာက္ဝိုင္းမွာ တရုတ္လူမ်ဳိးေတြနဲ့ ျပႆနာ တက္ေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြ ဘယ္သူ့ဖက္က ရပ္တည္သလဲ။ လက္ပံေတာင္းမွာ ျပႆနာ တက္ေတာ့ အစိုးရက ဘယ္သူ့ ဖက္က ရပ္တည္သလဲ။ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းရတယ္ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ့္ဖက္က စည္းမဲ့လို့ ျဖစ္ရတာေတြလည္း အမ်ားျကီးပါ။

ဥပမာတခုေလာက္ ေျပာပါရေစ။ ထိုင္းနိုင္ငံက အိႏၵိယသံရံုးဟာ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ အေျကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ့ ေရာက္လာတဲ့ သူတို့ နိုင္ငံသားေတြ ျပႆနာ တစံုတရာတက္ျပီဆိုရင္ ေျဖရွင္းေပးဖို့အတြက္ ဌာနတခု သတ္သတ္ဖဲြ႔ထားပါတယ္။ အိနိၵယ နိုင္ငံသား တဦးဦး ဒုကၡေတြ့တယ္ဆိုတာကို သတင္းရတာနဲ့ သံရံုးက တာဝန္ရိွတဲ့ အရာရိွကလိုက္လံ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ သူ့နိုင္ငံသား ဖက္က မွားရင္မွားတဲ့ အတိုင္း၊ မွန္ရင္မွန္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေစဖို့အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးရပါတယ္။ ေခါင္းေရွာင္ ေနလို့ မရပါဘူး။ ေခါင္းေရွာင္ေနတာေျကာင့္ ဝိုင္းျပီး တိုင္တယ္ေတာတယ္ဆိုရင္ အဲဒီသံရံုးက သံအမတ္အပါအဝင္ အရာရိွေတြ ရာထူးခ် ခံရမွာပါ။ အိနိၵယသံရံုးက ဘာေျကာင့္ သူတို့နိုင္ငံသားေတြ ကိစၥကို သူတပါးနိုင္ငံေတြမွာအထိ လိုက္လံ ေဆာင္ရြက္ေပးတာလဲ။ ဆန္းစစ္ဖို့ လိုပါတယ္။
ဆန္းစစ္လိုက္ေတာ့ အိႏၵိယမွာ တက္လာတဲ့ အစိုးရအဆက္ဆက္ဟာ သူတို့ျပည္သူလူထုက ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္ခဲ့တာေျကာင့္ ဆိုတာ သြားေတြ့ရပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာရရင္ အိနိၵယနိုင္ငံက ေရြးေကာက္ပဲြေတြ ဟာ စစ္မွန္တဲ့ ပါတီစံု ေရြးေကာက္ပဲြေတြျဖစ္သလို လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တတာေျကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ လူထုရဲ့မဲနဲ့ စစ္စစ္မွန္မွန္ တက္လာတဲ့ အစိုးရတရပ္ဟာ လူထုကိုမ်က္ကြယ္ ျပုလို့ မရဘူးဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ လူထုမဲနဲ့ တက္လာရတဲ့ အစိုးရ ျဖစ္ေလေတာ့ တရားတဲ့အစိုးရျဖစ္ေျကာင္း၊ လူထုကို အလုပ္ေႂကြးျပုတဲ့ အစိုးရျဖစ္ေျကာင္း အျမဲသက္ေသ ျပေနဖို့ လိုပါတယ္။ မဲဝယ္၊ မဲခိုးျပီးတက္လာရင္ေတာ့ တမ်ဳိးျဖစ္မွာေပါ့။

အစိုးရကိုယ္၌က သူတို့နိုင္ငံသားေတြ အတြက္ သံရံုးကေနတဆင့္ လိုက္လံေဆာင္ရြက္ေပးမွန္း သိေတာ့ ထိုင္းအာဏာပိုင္ ေတြဖက္ကလည္း လက္လြတ္စပါယ္ လုပ္လို့မျဖစ္ဖူးဆိုတာကို သေဘာေပါက္ေနပါတယ္။ ဒါဟာ အိႏၵိယနိုင္ငံသားေတြအတြက္ ထူးျခားတဲ့ ဝိေသသပါ။ သူတို့မွာ ဂုဏ္သိကၡာရိွတယ္ဆိုတာကို ျမင္ရပါတယ္။ ေျပာရရင္ အိႏၵိယနိုင္ငံဟာ အခုအထိ ဆင္းရဲသား မ်ားေနဆဲ နိုင္ငံတခုပါ။ ထိုင္းနိုင္ငံကို အေျကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ့ လာေရာက္တဲ့ သူတို့နိုင္ငံသားတိုင္းက လူခ်မ္းသာ ေတြ မဟုတ္ပါ။ တခို့်လည္း တရားမဝင္ အလုပ္ခိုးလုပ္တာမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမႈအခင္း ျဖစ္လာျပီ ဆိုရင္ သူတို့သံရံုးက လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေတြကို ဥပေဒေျကာင္းအရ ေပးအပ္ပါတယ္။ ပစ္မထားပါဘူး။

ထိုင္းနိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာလုပ္သားမ်ားကေတာ့ မိမိအစိုးရ၊ မိမိသံရံုးကေန နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပစ္ထားျခင္း ခံထားရေလေတာ့ အထူးသျဖင့္ ထိုင္းရဲမ်ားနဲ့ မတရားတဲ့ အလုပ္ရွင္မ်ားရဲ့ အနိုင္က်င့္မႈ၊ ေစာ္ကားမႈကို ခံျကရပါတယ္။ ဒါဟာ လက္ေတြ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြပါ။ ျငင္းလို့မရပါဘူး။

အခု ျဖစ္သြားတဲ့ ထိုင္းနိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ကိုေထာင္ကြ်န္းက ျဗိတိန္နိုင္ငံသားနွစ္ဦး အသတ္ခံရတဲ့ လူသတ္မႈမွာ ျမန္မာနိုင္ငံသား နွစ္ဦးကို တရားခံအျဖစ္ ဖမ္းဆီးထားပါတယ္။ သူတို့နွစ္ဦးဟာ အမွန္တကယ္ တရားခံျဖစ္တယ္ မျဖစ္တယ္ကို မေျပာလိုပါ။ ဒါေပမဲ့ အမႈသြားအမႈလာ သတင္းမ်ားအရ ထိုင္းရဲေတြ ေဆာင္ရြက္ပံုဟာ နည္းလမ္းမက်သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဖက္လိုက္ သလိုလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ တရားစစ္ေဆးမႈမ်ဳိး ရိွဖို့ လိုအပ္တယ္လို့ ျမင္ပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ ျမန္မာသံရံုးက ထိုင္းေရွ့ေန့ေတြကို ငွားရမ္းျပီး လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္မယ္လို့ သတင္းျကား တာေျကာင့္ ဒီအခ်က္ကိုေတာ့ အမွတ္ေပးပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တယ္လို့လည္း ျမင္ပါတယ္။ တခုပဲ ရိွပါတယ္ ဒီအမႈကို ေရဆံုး ေရဖ်ားေတာ့ လိုက္ဖို့လိုတယ္လို့ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ အားလံုးအျမင္မွာေတာ့ တရားသျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ အမႈကို စစ္ေဆးလို့ အမႈမွန္ေပၚရင္ လက္ခံျက မွာပါပဲ။ သတ္ရင္လည္း သူ့နိုင္ငံဥပေဒအတိုင္း စီရင္ခ်က္ခ်၊ မသတ္ဘူးဆိုရင္လည္း အမႈကလြတ္ဆိုဆဲ့ အျမင္ဟာ အခုဒီအမႈကို ေစာင့္ျကည့္ေနတဲ့ လူတိုင္းရဲ့ အျမင္ပါ။

အခု ဒီအမႈကို ေစာင့္ျကည့္ေနသူမ်ား အားလံုးရဲ့ အျမင္မွာ ထိုင္းရဲေတြအေနနဲ့ သူတို့နိုင္ငံကို လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့ နိုင္ငံျခားသားဦးေရ ေလွ်ာ့က်မွာကို စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ လူသတ္တရားခံကို ျမန္ျမန္ေဖာ္ထုတ္ခ်င္တာေျကာင့္ ျမန္မာ အလုပ္သမား နွစ္ဦးကို ဆဲြထည့္တယ္လို့ ျမင္ေနျကပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ဒီလို လူသတ္တာမ်ဳိးက ထိုင္းေတြ မလုပ္ဘူး ျမန္မာေတြပဲ လုပ္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုလည္း ထိုင္းရဲေတြက နိုင္ငံတကာကို တင္ျပခ်င္ေဇာ မ်ားေနတယ္လို့ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေဝဖန္ျကပါတယ္။ အျပစ္ရိွရင္ ရိွသလို အဲဒီျပစ္ဒဏ္ကို ခံယူဖို့လိုေပမယ့္ အျပစ္မဲ့တဲ့သူေတြ ဆိုရင္ေတာ့ အဲသလို ျပစ္ဒဏ္မ်ဳိးကေန လြတ္ေျမာက္ဖို့ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို့ အေရးျကီးပါတယ္။
ျမန္မာျပည္ရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို ျပန္လည္ဆယ္မဖို့ အတြက္ လက္ရိွျမန္မာအစိုးရ အေနနဲ့ ဘယ္ေလာက္အထိ ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ့ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္မလဲဆိုတဲ့ အေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ဘယ္တိုင္းျပည္က ဘယ္နိုင္ငံသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာရိွစြာ ေနထိုင္သက္ရွင္ လိုတယ္ဆိုတာ ေျပာလိုပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၆ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, October 6, 2014

ဆင္းရဲတြင္းနဲ့ စိတ္ခြန္အားေလွ်ာ့ပါးမႈ

ဆင္း ရဲနြမ္းပါးမႈဆိုတဲ့ တြင္းျကီး နက္သထက္နက္လာတဲ့ နိုင္ငံေတြမွာ ဘာေတြပါ တဲြကပ္ ပါလာသလဲဆိုေတာ့ လူေတြရဲ့ စဥ္းစား ေတြးေခၚနိုင္မႈအား နည္းပါးလာတယ္ ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ လူအဖဲြ႔အစည္းအတြင္းမွာ အဆင့္လိုက္ အဆင့္လိုက္ တည္ရိွရမယ့္ ဆင္ျခင္တံုတရား ေလွ်ာ့နည္းလာတာကို ဆိုလိုတာပါ။ မွန္ပါတယ္။ ဆင္းရဲေတာ့ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္နဲ့ ေက်ာင္းထြက္၊ အလုပ္တခုခုရွာလုပ္၊ အလုပ္ထဲမွာပဲနစ္မြန္းရ စတာေတြေျကာင့္ လူသားတဦးမွာ ရိွရမယ့္ ဗဟုသုတ၊ အသိ၊ စဥ္စားဆင္ျခင္နိုင္မႈေတြပါ က်ဆင္းလာရေတာ့တာပါပဲ။ အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ အဆိုးအေကာင္းကို ခဲြျခားသိျမင္ဖို့ ခက္ခဲ လာျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဆင္းရဲတြင္းနက္ရလို့ ျဖစ္ရတဲ့ ျပႆနာပါ။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ေတာင္အေမရိကတိုက္က နိုင္ငံတခုျဖစ္တဲ ဟြန္ဒူရပ္စ္နိုင္ငံက အျဖစ္အပ်က္တခ်ဳိ႔ကို ေထာက္ျပရင္း တင္ျပလိုပါတယ္။ ဒီနိုင္ငံဟာ ေတာင္အေမရိကတိုက္ရဲ့ အလယ္ပိုင္းေလာက္မွာ တည္ရိွပါတယ္။ ေျပာရရင္ ေတာင္အေမရိကတိုက္ျကီး တခုလံုးဟာ အရင္းအျမစ္ခဲြေဝတဲ့ ကိစၥမွာ နာမည္ျကီးေလာက္ေအာင္ မညီမွ်တဲ့ ေဒသလို့ ပညာရွင္ မ်ားကေထာက္ျပပါတယ္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟလြန္းတဲ့ ေဒသျကီးျဖစ္တယ္ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။
ဟြန္ဒူရပ္စ္နိုင္ငံရဲ့ ျမို့ေတာ္ကေတာ့ “တဲဂူးဆီဂဲပါ” ျဖစ္ပါတယ္။ ျမို့လယ္မွာ က်န္းမာေရးဌာနျကီးတခု ရိွပါတယ္။ တရက္မွာေတာ့ အဲဒီ က်န္းမာေရးဌာနက ဆရာဝန္တေယာက္ တီဘီေရာဂါ လကၡဏာျပေနတဲ့ လူနာဆယ္ဦးကို စမ္းသပ္ စစ္ေဆးေနပါတယ္။ ဆရာဝန္က အဲဒီလူနာဆယ္ဦးကို ေရာဂါလကၡဏာ တိတိက်က် သိရေအာင္ ဓာတ္ခဲြခန္းကို သြားဖို့ ညႊန္ျကားပါတယ္။ ဓာတ္ခဲြခန္းက ဘယ္မွာလဲဆိုေတာ့ ေဝးေဝးမဟုတ္ပါ။ အခုဆရာဝန္ေဆးစစ္ေနတဲ့ အခန္းရဲ့ အေပၚထပ္မွာတင္ပါ။ ဓာတ္ခဲြခန္းက စမ္းသပ္ျပီး တရားဝင္ ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ရလဒ္အေျဖမရရင္ ဆရာဝန္အေနနဲ့ လူနာေတြကို ေဆးဆက္ျပီးကုသဖို့ ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္တာေျကာင့္ပါ။

ဒါေပမဲ့ လႊတ္လိုက္တဲ့ လူနာဆယ္ဦးမွာ ဓာတ္ခဲြခန္းကို တကယ္သြားတာက ငါးဦးပဲ ရိွပါတယ္။ က်န္တဲ့ငါးဦးကေတာ့ ဆရာဝန္ ညႊန္ျကားသလို ဓာတ္ခဲြခန္းကို မသြားဘဲ အိမ္ျပန္ေျပးျကပါတယ္။ ဓာတ္ခဲြခန္းက သလိပ္စစ္ဖို့ ေနာက္ရက္ျပန္လာဖို့ ခိ်န္းလိုက္ ပါတယ္။ ေနာက္ရက္က်ေတာ့ တကယ္တန္း ဓာတ္ခဲြခန္းကို သလိပ္သြားေပးတာက သံုးဦးပဲရိွပါတယ္။ အဲဒီ လူနာသံုးဦးမွာ နွစ္ဦးက ေဆးရံုကို ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး။ အမွန္ဆိုရင္ ဓာတ္ခဲြခန္းက စမ္းသပ္ စစ္ေဆးထားတဲ့ ထြက္လာမယ့္ အေျဖကို သြားယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးလူနာတဦးသာ ဓာတ္ခဲြခန္းက ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ေရာဂါအေျခအေနရလဒ္ စာရြက္ကို လာယူပါတယ္။ ထြက္လာတဲ့အေျဖအရ အဲဒီလူနာမွာေတာ့ တီဘီျဖစ္ေနျခင္းမရိွဘူးလို့ သိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဓာတ္ခဲြခန္းက စာရြက္ကို လာမယူတဲ့နွစ္ဦးမွာေတာ့ စမ္းသပ္ခ်က္အရ တီဘီရိွေနပါတယ္။

ဒါေျကာင့္ အဲဒီလူနာနွစ္ဦးမွာ တီဘီေရာဂါ ရိွေနေျကာင္း က်န္းမာေရးဌာနက သူတို့ေပးထားတဲ့ လိပ္စာအတိုင္း အေျကာင္းျကားစာ ပို့လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ လိပ္စာေတြက အဲဒီလူနာေတြရဲ့ လိပ္စာအစစ္အမွန္ မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက လူနာအမ်ားစုဟာ အစကတည္းက လိပ္စာအစစ္အမွန္ကို ေပးမထားလို့ပါ။ ဓာတ္ခဲြခန္းက ထြက္ရိွလာတဲ့ အေျဖအရ စာရြက္လာမယူတဲ့ လူနာနွစ္ဦးဟာ တီဘီေရာဂါျဖစ္ေနတာ အေတာ္ေလးျကာေနျပီလို့ အေျဖထြက္ထား ပါတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိးေတြ မျကာခဏျဖစ္လာေတာ့ အစိုးရကေန သုေတသနလုပ္ဖို့ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး အဖဲြ႔တခုကို ဖဲြ႔လိုက္ပါတယ္။

ဘာေျကာင့္လူနာေတြ ဆရာဝန္ ညႊန္ျကားတဲ့အတိုင္း မလိုက္နာတာလဲ၊ ဘာေျကာင့္ ေဆးရံုေတြက်န္းမာေရးဌာနေတြနဲ့ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ျခင္း မရိွတာလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္တာေျကာင့္ပါ။ ဒါနဲ့ အဲဒီ သုေတသနအဖဲြ႔ဟာ ဟြန္ဒူရပ္စ္နိုင္ငံသား အေယာက္ ၅၀၀ ေက်ာ္ကို ဘာေျကာင့္ အဲသလို ျဖစ္ရတာလဲဆိုတာ အင္တာဗ်ဴးမ်ားလုပ္ပါတယ္။ အခ်က္အလက္မ်ား ေကာက္ယူပါတယ္။ တီဘီေရာဂါနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ေဆးကုသတာ ေအာင္ျမင္မႈနည္းတာေျကာင့္ လူေတြဖက္က ယံုျကည္မႈ နည္းပါးတာလား ဒါမွမဟုတ္ အစိုးရရဲ့က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈစနစ္ကို လူေတြအယံုအျကည္ကင္းမဲ့လို့လား စသျဖင့္ စစ္တန္းေကာက္ ပါတယ္။ ရလာတဲ့အေျဖက အေပၚမွာထင္ထားသလို မဟုတ္ဘူးျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ ဘာေျကာင့္လဲ။ တဖက္မွာလည္း အင္တာဗ်ဴးခံရသူေတြဟာ လူမႈေရးခံစားခြင့္ မညီမမွ်ျဖစ္ေနတာေတြ၊ ဆင္းရဲနြမ္းပါး တာေတြေျကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို့လည္း ထည့္သြင္းေျဖျကားျခင္း မျပုပါဘူး။ အမွန္ကေတာ့ ဟြန္ဒူရပ္စ္ နိုင္ငံသားအမ်ားစုဟာ အလြန္ဆင္းရဲပါတယ္။ ေနအိမ္ေတြနဲ့ ဘဝေနထိုင္မႈ ပံုစံကလည္း သန့္ရွင္းမႈနည္းပါးပါတယ္။ ေနာက္ အဟာရခ်ဳိ႔တဲ့မႈကလည္း ျမင့္မားေနပါတယ္။

သုေတသနလုပ္သူေတြ အေနနဲ့ သြားေတြ႔ရတာကေတာ့ လူနာေတြသာမက သာမန္ ဟြန္ဒူရပ္စ္နိုင္ငံသား ဆင္းရဲသား ေတြဟာ ထူးဆန္းတဲ့အယူအဆေတြ၊ ဆန္းျပားေရွးက်တဲ့ ယံုျကည္မႈေတြနဲ့ အဲတာေတြကို လက္ခံက်င့္သံုးတဲ့ ဓေလ့ ရိွတာကို ေတြ႔လိုက္ ရပါတယ္။ သုေတသန လုပ္တဲ့သူမ်ားအဆိုအရ အဲဒီလူငါးရာနဲ့ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခါမွာ ေမးခြန္းအေမးခံရတဲ့ သူမ်ားဟာ သုေတသန လုပ္သူမ်ားနဲ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေရြးထိုင္ပါတယ္။ နီးနီးကပ္ကပ္ ရင္းရင္းနီွးနီွး ဆက္ဆံဖို့ ဆႏၵမရိွတဲ့ ပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစံုတခုကို စိုးရိမ္ေနတဲ့ ဟန္မ်ဳိးကိုလည္း သူတို့ဆီမွာ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ဘယ္သူ့ကိုမွ မယံုရဘူးဆိုတဲ့ အမူအရာမ်ဳိးလည္း သူတို့ဆီက ေတြ႔ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ သူတို့ကိုယ္သူတို့ အျပစ္ရိွေနသလို ခံစားရတဲ့ ကိုယ္ဟန္ အမူအရာ မ်ားကိုလည္း သုေတသနလုပ္သူမ်ားအေနနဲ့ သတိထားမိပါတယ္။
အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အဲဒီလူေတြဟာ ဆရာဝန္ညႊန္ျကားသလို လိုက္နာမယ့္ သူေတြမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကို သုေတသန လုပ္သူေတြ သတိထားမိလာပါတယ္။ ဘာေျကာင့္ပါလဲ။ အင္တာဗ်ဴးခံရတဲ့ လူအမ်ားစုဟာ တီဘီေရာဂါဆိုတာ ေလာကျကီးမွာ မရိွတဲ့ မျဖစ္နိုင္တဲ့ ေရာဂါလို့ ယံုျကည္ေနတာေျကာင့္ပါ။ ဒါေျကာင့္ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြအရ၊ ဓာတ္ခဲြခန္းက ထြက္လာတဲ့ အေျဖအရ သူတို့မွာ တီဘီေရာဂါရိွတယ္လို့ တီဘီျဖစ္ေနတယ္လို့ အသိေပးေျပာျကားတာမ်ဳိးကို လက္မခံျက ပါဘူး။ ဆရာဝန္ေတြဖက္က တမင္ထြင္ျပီး လုပ္ဇတ္ခင္းေနတယ္လို့ သူတို့ဖက္က ျမင္ျကပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ အမွန္တကယ္ တီဘီေရာဂါျဖစ္လာလို့ ေနမေကာင္းထိုင္မသာ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ သူတို့ဘာသာ ေကာင္းနိုးရာရာ ေဆးဝါးေတြကို ရွာေဖြျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကုသျကေျကာင္း သုေတသနလုပ္သူေတြ ေတြ႔လာရပါတယ္။ တခ်ဳိ႔လူနာေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ေပကပ္ကပ္ နိုင္သလဲဆိုရင္ က်န္းမာေရးမွူးေတြ ဆရာဝန္ေတြ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာျပီးကုသ ေပးတာကိုေတာင္ လက္ခံဘဲ ျငင္းပယ္တာမ်ဳိးေတြ ရိွလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တီဘီေရာဂါဟာ သည္းသထက္ သည္းလာလို့ မခံနိုင္ေတာ့တဲ့ အဆံုးမွာ လူနာဟာ ေဆးကုသခံဖို့ထက္ အသက္သာအေသခံမယ္ဆိုတဲ့ အထိ ေခါင္းမာေနတာမ်ဳိးေတြကလည္း အမ်ားအျပားပါ။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ တီဘီေရာဂါဆိုတာမ်ဳိးဟာ အခုကုလို့ အခုေပ်ာက္ကင္းတဲ့ ေရာဂါမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ အခိ်န္အေတာ္ေလး ယူရပါတယ္။ လူနာေတြဖက္က ျကည့္ေတာ့လည္း အခိ်န္တိုတို အတြင္းမွာ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ မကုသနိုင္တဲ့အေပၚ အယံု အျကည္ကင္းမဲ့ လာတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ တီဘီေရာဂါနဲ့ ပတ္သက္လို့ အသိဗဟုသုတ နည္းပါး ရာကေန ျမစ္ဖ်ားခံလာတာလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုအသိဗဟုသု နည္းရတာကလဲ ဆင္းရဲ လြန္းတာကေန အေျခခံတယ္လို့ ဆိုနိုင္ျပန္ပါတယ္။ ဆင္းရဲေတာ့ ေခတ္နဲ့ညီတဲ့ ပညာကို အေျခခံေလာက္ေတာင္ မသင္နိုင္ျက၊ မသင္ခဲ့ရ။ ဒါေျကာင့္ အသိေခါင္းပါး၊ ဗဟုသုတနည္းပါး လာရပါတယ္။ အဲတာေတြရဲ့ ေနာက္ဆက္တဲြ အေနနဲ့ ေရွးပေဝသဏီတုန္းက လက္ခံယံုျကည္ လာတဲ့ အစဲြအလမ္းေတြကို ဆက္ျပီး လက္ခံယံုျကည္ လာေတာ့တာပါပဲ။

ပိုဆိုးတဲ့အခ်က္ သက္ဆိုင္ရာအစိုးရက ဆင္းရဲသားေတြအျကားမွာ လူေတြယံုျကည္လာတဲ့အထိ ေဆးပညာ ဗဟုသုတေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မျဖန့္ျဖူးေပးနိုင္တာကလည္း အေရးျကီးတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ဟြန္ဒူရပ္စ္ နိုင္ငံမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားနဲ့ လက္တဆုပ္စာ လူတန္းစားက ခ်မ္းသာေနေပမယ့္ နိုင္ငံေတာ္တခုလံုးအေနနဲ့က ဆင္းရဲေနေလေတာ့ ေဆးရံုေတြ က်န္းမာေရးဌာနေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ ေဆးဝါးနဲ့ ကိရိယာတန္ဆာပလာေတြ ျပည့္စံုေအာင္ မရိွျပန္ပါဘူး။ ဒါေျကာင့္ သူတို့နိုင္ငံသား ဆင္းရဲသားေတြ ေရွးရိုးစဲြကလဲြလို့ ဘာကိုမွာ အယံုအျကည္မရိွတာကလည္း အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ ၁၉၉ဝ ဝန္းက်င္ေလာက္က ဟြန္ဒူရပ္စ္နိုင္ငံမွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဘာမွမျကာေသးပါဘူး။ နွစ္ ၂၀ ေက်ာ္သာ ရိွပါေသးတယ္။ ဆင္းရဲတြင္းထဲမွာ ပစ္ထားခံရတဲ့ နိုင္ငံသားေတြဟာ ဘယ္နိုင္ငံမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလို အလားတူ အျဖစ္မ်ဳိးေတြကို ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ ဘာေျကာင့္ ဆင္းရဲတြင္းက နက္ရတာလဲ။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို နိုင္ငံတခုမွာ တည္ရိွေနတဲ့ အရင္းအျမစ္မ်ဳိးစံုကို လူနည္းစု တစုကသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ အျမတ္ထုတ္ေနလို့ ျဖစ္ရတာပါ။

အသိေခါင္းပါးတယ္ ဆိုတဲ့အထဲမွာ က်န္းမာေရးနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ေဆးပညာဗဟုသုတ ကိစၥရပ္ေတြကို မသိနားမလည္တာ တခုထဲတင္ မဟုတ္ပါ။ က်န္တဲ့ က႑ေတြလည္း အမ်ားျကီးပါပါေသးတယ္။ နိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလန္း အစရိွသျဖင့္ ကိုယ္ရရိွရမယ့္ ကိုယ့္အခြင့္အေရး ဘာလဲဆိုတာနဲ့ ဘယ္လိုေတာင္းဆို ရမယ္ဆိုတာကို နားမလည္ တာမ်ဳိးေတြလည္း ပါေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ မလိုအပ္ေတာ့တဲ့ ေရွးရိုးစဲြ အယူအဆနဲ့ အျမင္ေတြကို ဆက္လက္ကိုင္စဲြ လက္ခံက်င့္သံုး ေနတာေတြလည္း တဲြျပီးပါေနပါေသးတယ္။

ဥပမာေျပာရရင္ အခု ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ေရာဂါဘယကိစၥမ်ားနဲ့ ပတ္သက္လို့ နိုင္ငံသား အမ်ားစုကေတာ့ ဒီေလာက္ ေရွးရိုးမဆန္ေတာ့ ပါဘူး။ ေရာဂါဒဏ္ကို ခံစားေနရတာက ေရာဂါကို ကုသဖို့ ေငြေျကးမလံုေလာက္တဲ့ ျပႆနာကိုသာ ရင္ဆိုင္ရတာပါ။ ေနာက္ အစိုးရ ေဆးရံုဆိုတာမ်ဳိးကလည္း ေဆးဝါးအလံုအေလာက္မရိွလို့ စရိတ္မွ်ေပး က်န္းမာေရး လို့ေတာင္ ဆိုင္းပုဒ္ ကပ္ထား ေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ ေရွးဆိုးဆန္ျပီး မဆီမဆိုင္တဲ့ အရာမ်ဳိးေတြကို ယံုျကည္ေနတဲ့ လူမ်ားလည္း ရိွေနျပန္ပါေသးတယ္။ ဟိုဘုန္းျကီး၊ ဒီဘိုးေတာ္မ်ဳိးဆီက ခဲ်နံပါတ္ေတာင္းတာမ်ဳိးေတြလဲ ပါပါတယ္။ အခုလတ္တေလာဆိုရင္ ဘယ္မွာမွန္း မသိတဲ့ ေခါင္းေလာင္းျကီးနဲ့ နဂါးျကီးေတြကို ယံုျကည္ေနတာမ်ဳိးလဲ ရိွေနျပန္ပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ေငြေတြသိန္းခီ်လွူတဲ့ သူေတြေတာင္ ေပၚလာေသးတယ္ မဟုတ္လား။ အံ့ေအာ ကုန္နိုင္ဖြယ္လို့ ဆိုရေတာ့မွာပါပဲ။

ဒီလိုေျပာလိုက္လို့ လူေတြကို အျပစ္တင္ေနတာမဟုတ္ပါ။ အေျခခံအေျကာင္းတရားကေတာ့ လူ့အဖဲြ႔အစည္းတခုလံုး ဆင္းရဲတြင္း နက္နက္ထဲမွာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနလာရတဲ့ အက်ဳိးဆက္ေျကာင့္ ဒါေတြျဖစ္လာရတယ္ဆိုတာကို မီးေမာင္း ထိုးျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲတြင္းနက္လာရင္ စိတ္ခြန္အားပါ ေလွ်ာ့ရည္းလာပါတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ တခိ်န္က အေရွ့ေတာင္ အာရွမွာ ခ်မ္းသာျပီး အတိုးတက္ဆံုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ နိုင္ငံမွာ ဆင္းရဲတြင္းက ဘယ္သူ့ေျကာင့္ နက္ခဲ့ရတာလဲ။ ဆင္းရဲတြင္းနက္ရတဲ့ အေျကာင္း တရားကို ဖန္တီးတဲ့ တရားခံမ်ားကေတာ့ အားလံုး သိတဲ့အတိုင္း အမ်က္မာန္ေစာင္ ျကီးလွတဲ့၊ အာဃာတ တရားျကီးမားလွတဲ့ ေခတ္အဆက္ဆက္က စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၆ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Tuesday, September 30, 2014

မီးခိုးမထြက္တဲ့စက္ရံုမ်ား သို့မဟုတ္ အေဝးေရာက္လုပ္သားမ်ား

ထိုင္း
နိုင္ငံက ကိုေထာင္ ဆိုတဲ့ ကြ်န္းေပၚမွာ တေလာေလးက လူသတ္မႈ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အသတ္ခံရသူမ်ားက ျဗိတိန္ နိုင္ငံသား အမ်ဳိးးသမီးတဦးနဲ့ ျဗိတိန္နိုင္ငံသား အမ်ဳိးသားတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးျဖစ္သူဟာ အသတ္မခံရခင္ အဓမၼျပုက်င့္ ခံခဲ့ရတယ္လို့ ရဲသတင္းမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ အသတ္ခံရသူမ်ားဟာ အသက္အရြယ္အရ ၂၃၊ ၂၄ အရြယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆိုးဝါးတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။ သက္ဆိုင္ရာ မိဘေတြ ရင္က်ဳိးရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးမ်ဳိးလို့လဲ ဆိုနိုင္ပါတယ္။

လူသတ္မႈျဖစ္ျပီဆိုေတာ့ ထိုင္းရဲေတြဖက္က လူသတ္တရားခံကို ရွာရပါတယ္။ သံသယရိွသူေတြကို ေခတၱဆိုသလို ထိန္းသိမ္းျပီး စစ္ခ်က္ယူပါတယ္။ လူသတ္မႈျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ေနရာကေနဗဟိုျပုျပီး မီတာ ၆ဝဝ အဝန္းအဝိုင္းမွာ ေနထိုင္သူေတြကို အရင္ဆံုး စစ္ခ်က္ယူတယ္လို့ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီလူသတ္မႈျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အဝန္းအဝိုင္းက မဟုတ္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႔မသကၤာသူမ်ားကိုလည္း ေခတၱေခၚယူေမးျမန္း စစ္ခ်က္ယူတာမ်ဳိးးလည္း ရိွပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပႆနာကို အဓိက ရင္ဆိုင္လိုက္ရတာကေတာ့ အဲဒီ ကိုေထာင္ကြ်န္းေပၚမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသား အလုပ္သမားေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
နိုင္ငံျခားသား အသတ္ခံရတယ္ဆိုေတာ့ ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြဖက္မွာ အေတာ္ေလး ေခါင္းျကီးသြားပါတယ္။ ထိုင္းနိုင္ငံ ဆိုတာ နိုင္ငံျခားသား ဧည့္သည္မ်ားကို အမီျပုျပီး စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္တာဆိုေတာ့ သူတို့နိုင္ငံ နာမည္ပ်က္မွာကို အလြန္စိုးရိမ္ပါတယ္။ အဲသလို လူသတ္မႈေတြ မုဒိန္းမႈေတြျဖစ္လို့ နိုင္ငံျခားသားေတြ ေသဆံုးတာရဲ့ အက်ဳိးဆက္ေျကာင့္ ခရီးသြားဧည့္သည္ လာေရာက္တာ ေလွ်ာ့သြားမွာကို စိုးရိမ္တာက အဓိကလို့ ေျပာနိုင္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ တိုးရစ္ဇင္ေခၚ ခရီးသြား လုပ္ငန္းက ဝင္တဲ့ဝင္ေငြဟာ ထိုင္းနိုင္ငံတခုလံုးရဲ့ နိုင္ငံျခားေငြမာ ဝင္နႈန္း ၄၅% ေလာက္ ရိွတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ သူတို့ဖက္က စိတ္ပူပါတယ္။ တဆက္ထဲဆိုသလို တရားခံကို အျမန္ဆံုး ဖမ္းနိုင္တယ္၊ တရားစီရင္နိုင္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ျပသဖို့ လိုေနျပန္ပါတယ္။ အဲသလို လိုေနတဲ့အခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို့ ျမန္မာနိုင္ငံသား အလုပ္သမားမ်ား မျကာခဏဆိုသလို တရားခံအျဖစ္ အဖမ္းခံရပါတယ္။ ေထာင္ခ်ခံရပါတယ္။
ေနာက္တခ်က္ကလည္း ထိုင္းရဲေတြဖက္က အျမင္က ဘယ္လို ရိွသတုန္းဆိုေတာ့ ဒီလို ျပႆနာမ်ဳိး ေပၚလာျပီဆိုရင္ ဒါမ်ဳိးကို ဒို့ထိုင္းနိုင္ငံသားမလုပ္ဘူး ျမန္မာေတြပဲ လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ရိွတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။ ျမန္မာေတြက အလုပ္သမားေတြ၊ ပိုက္ဆံမရိွတဲ့လူေတြ ဒါေျကာင့္ လုယက္တာ၊ ဓားျပတိုက္တာ၊ လူသတ္တာ သူတို့ပဲလုပ္တယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္ကလည္း ရိွေနတာေျကာင့္ပါ။ လူတကာယိုတဲ့ေခ်း ပုဇြန္ဆိတ္ ေခါင္းေပၚပံုခ်တဲ့ ကိစၥမ်ဳိးးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေထာက္ျပလိုတာေတြ ရိွလာပါတယ္။ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ ျမန္မာနိုင္ငံသား ၃ သန္းေက်ာ္ အလုပ္လုပ္ေနတယ္လို့ ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ားဖက္က ခန့္မွန္းထား ပါတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ ရိွေနတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမား ၃ သန္းေက်ာ္မွာ လူေကာင္းေတြပါသလို လူဆိုးတခ်ဳိ႔လည္း ပါနိုင္ပါတယ္။ ငမူးငရူးေတြလည္း ရိွနိုင္သလို မုဒိန္းက်င့္ဖို့ ဝန္မေလးတဲ့ လူစားမ်ဳိးလည္း ရိွေနနိုင္ပါတယ္။
အဲသလို အလားတူပဲ ထိုင္းနိုင္ငံသားေတြထဲမွာလည္း လူေကာင္းေတြရိွသလို လူဆိုးေတြ၊ ဓားျပေတြ၊ မုဒိန္းေကာင္ေတြလည္း ရိွေနနိုင္ပါတယ္။ ဘယ္လူမ်ဳိးျဖစ္လို့ လူေကာင္းေတြသာျဖစ္တယ္၊ ဘယ္လူမ်ဳိးကေတာ့ လူဆိုးေတြသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္ အျမင္မ်ဳိးးဟာ အလြန္ေအာက္တန္းက်တဲ့ အလြန္မတရားတဲ့ တဖက္သတ္ အျမင္လို့ ဆိုပါရေစ။ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ ဘာပဲ ျပႆနာ တက္တက္ တရားခံမိဖို့ အေထာက္အထား မခိုင္လံုဘူးဆိုရင္ ပထမဦးဆံုး ရိုးစြပ္ခံရတာ ျမန္မာလူမ်ဳိး အလုပ္သမားေတြပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေျမနိမ့္ရာလံွစိုက္ခံရတဲ့ သေဘာပါပဲ။
ကိုေထာင္ကြ်န္းဆိုတာ ကြ်န္းေသးေသးေလး တခုပါ။ ထိုင္းနိုင္ငံအေရွ့ဖက္ျခမ္း ပင္လယ္ထဲမွာ တည္ရိွပါတယ္။ အဲဒီကြ်န္းကို သြားလည္ပတ္တဲ့ အမ်ားစုေသာ နိုင္ငံျခားသားေတြဟာ အဓိကအားျဖင့္ စကူဘာ ဒိုက္ဗင္လို့ေခၚတဲ့ ေရငုတ္ဝါသနာရွင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူးေတြနဲ့ အေပ်ာ္တန္းေရငုတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီကြ်န္းေသးေသးေလးေပၚမွာ ျမန္မာလုပ္သား ရွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ ရိွပါတယ္။ ရခိုင္နဲ့ ဗမာက အမ်ားစုလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ကရင္အမ်ဳိးးသားေတြ၊ မြန္အမ်ဳိးသား လုပ္သားေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဒီအလုပ္သမားေတြဟာ ေအာက္ေျခသိမ္း အလုပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္တဲ့ လုပ္သားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တခိ်န္ထဲမွာလည္း ထိုင္းလူမ်ဳိး အလုပ္သမားေတြလည္း ဒီကြ်န္းေပၚမွာ ရိွပါေသးတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံသား ဦးေရနဲ့ ႏိႈင္းစာရင္ေတာ့ နည္းပါတယ္။ ဒီကြ်န္းေပၚမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသားေရာ ထိုင္းနိုင္ငံသားပါ အရက္ဘီယာနဲ့ မကင္းျကပါဘူး။ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ ဘိန္းစာရြက္လို့ ေခၚတဲ့ ေစ်းခ်ိဳတဲ့ ေဒသထြက္ မူးယစ္ အရြက္တမ်ဳိးကို ကြမ္းယာဝါးသလို အစိမ္းလိုက္ ဝါးျကပါတယ္။ အလုပ္ပင္ပန္းတဲ့ ဒဏ္ကို ခံနိုင္ေအာင္ မီွဝဲတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘိန္းစာရြက္ကို မီွဝဲတဲ့သူက လူနည္းစု ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။

အခုလို လူသတ္မႈ မုဒိန္းမႈျဖစ္ေတာ့ ဒို့ထိုင္းေတြက ဒါမ်ဳိးမလုပ္ဘူး၊ ျမန္မာေတြလုပ္တာလို့ ထိုးခ်တာဟာ မတရားတဲ့ လုပ္ရပ္ပါ။ ရာဇဝတ္မႈကို ေဖာ္ထုတ္တဲ့ေနရာမွာ အခ်က္အလက္ ခိုင္ခိုင္လံုလံုနဲ့ ေျဖရွင္းေပးရမယ့္အစား နီးတဲ့ ျမန္မာေတြကို ဖမ္းျပီးစစ္လိုက္စမ္း ဆိုတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးးကို ဘယ္လိုမွ မေထာက္ခံနိုင္ပါဘူး။

ျမန္မာလူမ်ဳိး အလုပ္သမားေတြထဲမွာေကာ လူဆိုးေတြ မရိွနိုင္ဘူးလား။ ရိွပါတယ္။ ဥပမာ တခုေလာက္ေျပာရရင္ ထိုင္းနိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းမွာ ေရာ္ဘာျခံေတြရိွပါတယ္။ ေရာ္ဘာတခါသိမ္းလို့ ေရာင္းလိုက္ျပီဆိုရင္ ေငြအေတာ္ေလးရပါတယ္။ ျခံရွင္နဲ့ အလုပ္သမား တဝက္စီခဲြေဝယူေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲသလို ေငြစေလးရႊင္ေနတဲ့ အခိ်န္မ်ဳိးမွာ ေရာ္ဘာျခံထဲကို လာျပီး ဓားျပတိုက္တာမ်ဳိး ျကံုရေလ့ရိွပါတယ္။ ျမန္မာအလုပ္သမား မိသားစုေတြ ေငြရႊင္ေနတာကို သိလို့ လက္ေထာက္ခ်တာက ျမန္မာနိုင္ငံသားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္မီေသနတ္ကို ကိုင္ျပီး ဓားျပတိုက္သူက ထိုင္းလူမ်ဳိး ဓားျပေတြပါ။ ဓားျပတိုက္ ေနတုန္း စကားျပန္ လုပ္ဖို့ေတာင္ ျမန္မာလူမ်ဳိး ပါလာပါေသးတယ္။

ေရာ္ဘာျခံအလုပ္သမားက မြန္မိသားစုဆိုရင္ စကားျပန္ကလည္း မြန္လူမ်ဳိးပါ။ အတိုက္ခံရသူက ထားဝယ္မိသားစုဆိုရင္ ထားဝယ္လို ေျပာတတ္တဲ့ ထားဝယ္စကားျပန္ ပါပါတယ္။ ရခိုင္မိသားစု ျဖစ္ေနရင္ စကားျပန္က ရခိုင္ပါ။ ဗမာဆိုရင္ေတာ့ ဗမာစကားျပန္ေပါ့။ ဓားျပတိုက္တာနဲ့ မျပီးေသးပါဘူး။ အမ်ဳိးသမီးေတြကို မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တာမ်ဳိးလည္း ရိွတတ္ျပန္ပါတယ္။ စကားျပန္လုပ္သူကို ဓားျပတိုက္ခံရသူေတြက ရိပ္မိသြားတာမ်ဳိးဆိုရင္ တမိသားစုလံုးကိုပါ သတ္ျပစ္ခဲ့တာမ်ဳိးေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဲသလိုမ်ဳိး ဓားျပတိုက္တာမ်ဳိးး လူသတ္တာမ်ဳိးေတြ ေတာင္ပိုင္းက ေရာ္ဘာျခံေတြမွာ အျဖစ္မ်ား တာေျကာင့္ ေနာက္ပိုင္း ျမို့ေပၚမွာ ေရာ္ဘာေရာင္းျပီးျပီဆိုရင္ ဘဏ္ထဲကို ေငြတန္းသြင္းပါတယ္။ ဟိုတုန္းကလို ေငြကို ေရာ္ဘာျခံထဲ ျပန္ယူလာတာမ်ဳိး မလုပ္ျကေတာ့ပါဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ ျမန္မာလုပ္သားဆိုတာ တရားမဝင္ေတြက မ်ားေလေတာ့ ဘဏ္စာရင္းဖြင့္ဖို့ ခက္ပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ ျခံရွင္သူေဌးက သူ့နာမည္ခံထားေပးျပီး ဘဏ္စာရင္း ဖြင့္ေပးတယ္ဆိုေပမယ့္ ဘဏ္စာရင္း မရိွသူေတြက အမ်ားစုပါ။ အခုအခိ်န္ မွာေတာ့ တရားဝင္အလုပ္သမား လက္မွတ္ရိွတဲ့ အလုပ္သမားဟာ ကိုယ္ပိုင္ ဘဏ္စာရင္း ဖြင့္နိုင္ပါျပီ။

ကိုေထာင္ကြ်န္းက နိုင္ငံျခားသားနွစ္ဦး အသတ္ခံရတဲ့အမႈမွာ ေခၚယူစစ္ေဆးခံရတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကို ထိုင္းရဲေတြက ရိုးရိုးတန္းတန္း မစစ္ဘဲ ရိုက္နွက္ပါတယ္၊ နိွပ္စက္ျပီးမွ စစ္ပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ ရိုက္နွက္စစ္ေဆးခံရတဲ့ အလုပ္သမားေတြက အလုပ္သမားေရးရာ ကိစၥေတြ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အန္ဂီ်အိုေတြကို တိုင္တန္းပါတယ္။ အဲဒီ အန္ဂီ်အိုေတြက ျမန္မာသံရံုးကို အေျကာင္းျကားပါတယ္။ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကို အဲသလိုမ်ဳိး စစ္ေဆးတာမ်ဳိး မလုပ္ဖို့ ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြကို ေျပာဆို ေပးဖို့ အေျကာင္းျကားတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဘန္ေကာက္မွာ ရိွတဲ့ ျမန္မာသံရံုးက ဘာသံမွ ထြက္မလာပါဘူး။ ကိုယ့္နိုင္ငံသားေတြ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ မတရား ျပုမူခံေနရတာကို ဝင္ေရာက္ကာကြယ္ေပးဖို့ ျမန္မာသံရံုးမွာ တာဝန္ရိွပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ဘန္ေကာက္က ျမန္မာသံရံုးမွာ အလုပ္သမားေရးရာေတြ ေဆာင္ရြက္ဖို့ အရာရိွတဦး ခန့္ထားျပီးသား ရိွပါတယ္။ ေနာက္ ျမန္မာသံအမတ္ကိုယ္တိုင္က ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြကို ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ အေပၚမွာ ထိုင္းရဲေတြ တရားလက္လြတ္ ျပုလုပ္ေနတာကို အဲသလိုမ်ဳိးး မျပုလုပ္ဖို့ ေမတၱာရပ္ခံဖို့ ေတာင္းဆိုဖို့ လိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ့မွာေတာ့ ျမန္မာသံအမတ္ ဆီကလည္း ဘာသံမွ ေလာက္ေလာက္လားလား ထြက္မလာပါဘူး။

အလုပ္သမားေတြ ရင္ဖြင့္ခ်က္အရ အခြန္ေငြေဆာင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘန္ေကာက္ျမန္မာသံရံုးက အရာရိွေတြဟာ ငန္းငန္းတက္ ျဖစ္သေလာက္ အလုပ္သမားေတြဖက္က တစံုတခု အကူအညီေတာင္းခံလာရင္ မေရွာင္မလဲႊသာတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ဳိးျကမွပဲ ဝင္ေရာက္ေဆာင္ရြက္ ေပးတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ မ်က္နွာလဲႊခဲပစ္ ေနေလ့ရိွတယ္လို့ သိရပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ လာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသား အလုပ္သမားေတြဟာ သူတို့ရတဲ့ လုပ္အားခေငြကို ျမန္မာျပည္က မိသားစုေတြအတြက္ ျပန္လဲႊေပးေနတာပါ။ ဒါေျကာင့္ ျမန္မာျပည္ထဲကို ေငြေတြ တိုက္ရိုက္ ဝင္သြားပါတယ္။ ေဘာဂေဗဒစကားနဲ့ ေျပာရရင္ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာနိုင္ငံသား အလုပ္သမားေတြဟာ နိုင္ငံေတာ္ အတြက္ တိုက္ရိုက္ဝင္ေငြ ရွာေဖြေပးေနတဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။

ထိုင္းနိုင္ငံတခုထဲမွာပဲ ျမန္မာလုပ္သား သံုးသန္းေက်ာ္တယ္လို့ ေျပာခဲ့ျပီးပါျပီ။ အလုပ္သမားတဦးဟာ တလကို ထိုင္းဘတ္ေငြ တေထာင္ပဲ အနည္းဆံုး ျပန္ပို့တယ္ထားဦး။ တလတလ ျမန္မာျပည္တြင္းကို ထိုင္းနိုင္ငံကေန ဝင္လာေနတဲ့ ေငြဟာ အျကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ဘတ္သန္းေပါင္းသံုးေထာင္ ရိွပါတယ္။ ထိုင္းဘတ္ေငြ သံုးဘီလီယံ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ ေဒၚလာနဲ့တြက္ရင္ ေဒၚလာသန္းတရာ ေက်ာ္ပါတယ္။ တနွစ္ဆိုရင္ ထိုင္းနိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာလုပ္သားေတြ အိမ္ျပန္ပို့တဲ့ေငြဟာ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းတေထာင့္နွစ္ရာေက်ာ္ ရိွပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဘန္ေကာက္က ျမန္မာသံရံုးဆီမွာ အခြန္ေပးရတာကို ထည့္မတြက္ရေသးပါဘူး။ တြက္လို့လြယ္ေအာင္ ဘတ္တေထာင္ျပန္ပို့တယ္လို့ ဆိုေပမယ့္ တကယ္တန္းမွာ အလုပ္သမား တဦးခ်င္း ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ပို့တဲ့ေငြဟာ တလ တလကို ဘတ္တေထာင္အထက္မွာ ရိွပါတယ္။ အလုပ္နဲ့ဝင္ေငြကိုလိုက္ျပီး ျပန္ပို့တဲ့ေငြဟာ တလတလမွာ ဘတ္နွစ္ေထာင္လည္း ျဖစ္နိုင္တယ္၊ ဘတ္သံုးေထာင္လည္း ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ဒီထက္လည္း မ်ားရင္မ်ားနိုင္ပါေသးတယ္။

ေနာက္တခ်က္ ေဝဖန္လိုတာက ျမန္မာျပည္တြင္းက အထင္ကရေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ နိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ နိုင္ငံေရးနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အဖဲြ့အစည္းေတြ၊ အလုပ္သမားေရးရာ အဖဲြ႔အစည္းေတြက ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာလုပ္သားေတြနဲ့ ပတ္သက္လို့ စိတ္ဝင္စားဟန္ မတူပါဘူး။ ျမန္မာလုပ္သားေတြ လူမႈေရးအရ၊ ေငြေရးေျကးေရးအရ၊ လုပ္အားခအရ အနိွမ္ခံေနရတာေတြ၊ ခဲြျခားဆက္ဆံခံေနရတာေတြနဲ့ ပတ္သက္လို့ တစိုးတစိမွ ဝင္ေရာက္ေျပာျကားတာမ်ဳိး မျကားမိေသးပါဘူး။ ဝမ္းနည္းစရာပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ ေရာက္ေနျပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသား လုပ္သားေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကမၻာတလႊားမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ျမန္မာျပည္ကို ေငြျပန္ပို့ေနတဲ့ လုပ္သားေတြရဲ့ အခန္းက႑ဟာ အလြန္အေရးပါပါတယ္။ သူတို့ရဲ့ ထုတ္လုပ္မႈေျကာင့္ တိုင္းျပည္မွာ အက်ဳိးအျမတ္ေတြရေနတာေျကာင့္ သူတို့ဟာ မီးခိုးမထြက္တဲ့ စက္ရံုေတြလို့ ေျပာနိုင္ပါတယ္။ မီးခိုးမထြက္တဲ့ စက္ရံုက လုပ္သားမ်ားကို ကာကြယ္ေပးဖို့ အေဆာတလွ်င္ လိုအပ္ေနပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၉ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, September 26, 2014

အခြန္မေဆာင္တာဟာ ခိုးယူျခင္းပါ

ဂၤလန္မွာ တခိ်န္တုန္းက မန္နာအိမ္ေတာ Manor house ဆိုတဲ့ နန္းေတာ္တမွ် ျကီးမားလွတဲ့ အေဆာက္အဦျကီးေတြ အမ်ားအျပား ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြကို ပိုင္ဆိုင္သူေတြက ေလာ့ဒ္ဘြဲ႔ရ ျမို့စားနယ္စားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြက ေက်းလက္က ေျမဧကတေထာင္နွစ္ေထာင္ အက်ယ္အဝန္းရိွတဲ့ ေနရာေတြမွာ တည္ေဆာက္ ပါတယ္။ အဲဒီ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြကို ေဟာလ္ Hall လို့လည္း ေခၚပါေသးတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ေလာဒ့္ဒါလင္တန္ ဆိုသူပိုင္တဲ့ မန္နာအိမ္ေတာ္ကို ဒါလင္တန္ေဟာလ္ စသျဖင့္လည္း ေခၚျကပါတယ္။

ဒီလို မန္နာအိမ္ေတာ္ေတြ တည္ေဆာက္လာခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ေပါင္း ငါးရာခန့္က စတယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ေရွးတုန္းက အဂၤလိပ္ ျမို့စားနယ္စားေတြဟာ ေက်းလက္မွာ ေျမဧေပါင္း ေထာင္နဲ့ေသာင္းနဲ့ ခီ်ျပီး ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။ စိုက္ပ်ဳိးေရးကို အမီျပုရတဲ့ ေခတ္ဆိုေတာ့ အဲဒီေျမေတြေပၚမွာ လယ္သမားေတြကို ေျမငွားခ်ထားျပီး အခြန္ေကာက္ပါတယ္။ ျမို့စား နယ္စားေတြက ဘုရင္ကို လက္ေဆာင္ပဏၰာ ဆက္သရတာမ်ဳိး၊ ေငြေျကးပံ့ပိုးရတာမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္လို ပံုမွန္ အခြန္ေဆာင္ရတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ ဘုရင္ စစ္ထြက္တိုက္မယ္ဆိုရင္ ျမို့စား နယ္စား ေတြဖက္က လူေရာေငြေရာ စိုက္ရပါတယ္။ ဘုရင္နဲ့ ျမို့စားနယ္စားေတြ အျပန္အလွန္ တဦးနဲ့တဦး အက်ဳိးျပုေနတဲ့ သေဘာလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၁၇၉၉ ခုနွစ္ေရာက္ေတာ့ အဂၤလန္မွာ မည္သူမဆို မေပးမျဖစ္ အခြန္ေဆာင္ရမယ့္ စနစ္သစ္တခုေပၚထြက္ လာပါတယ္။ ဝင္ေငြရဲ့ အေပၚမွာ ဆယ္ရာခိုင္နႈန္း အခြန္ေဆာင္ရတဲ့စနစ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စံနႈန္းထက္ ဝင္ေငြနိမ့္ပါးသူမ်ားကေတာ့ အခြန္ေဆာင္စရာမလိုပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ခ်မ္းသာတဲ့ ျမို့စားနယ္စားေတြ စထိေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီအခြန္စနစ္ မက်င့္သံုးခင္က ျမို့စားနယ္စားေတြ၊ အဂၤလိပ္အထက္တန္းလႊာေတြ အေနနဲ့ အစိုးရဆီကို သတ္သတ္မွတ္မွတ္ အခြန္မေဆာင္ရေလေတာ့ အေတာ္ေလး ခ်မ္းသာျကတယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။

မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးပိုင္ရွင္ေတြ ပိုျပီးကပ္သင့္လာတဲ့ ကာလကေတာ့ ပထမကမၻာစစ္အျပီး အခိ်န္ပါပဲ။ အရင္တုန္းက မန္နာ အိမ္ေတာ္ျကီးေတြမွာ အမႈထမ္းေတြ အေျမာက္အမ်ား ခန့္ထားရပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြဆိုရင္ အခန္းေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္၊ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္၊ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ တရာေက်ာ္ စသျဖင့္ ရိွတာေျကာင့္ ဝန္ထမ္းမ်ားမ်ား လိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမကမၻာ စစ္ျဖစ္ေတာ့ အရြယ္ေရာက္သူတိုင္း စစ္မႈမထမ္းမေနရဆိုေတာ့ မန္နာအိမ္ေတာ္က အမ်ဳိးသား အမႈထမ္းေတြလည္း စစ္ထဲလိုက္ ရပါတယ္။ ပထမကမၻာစစ္ကလည္း အက်အဆံုးမ်ားတဲ့ စစ္ပဲြျကီးျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ျပီးေတာ့ မန္နာအိမ္ေတာ္ေတြကို ျပန္ေရာက္လာတဲ့ အမႈထမ္း အေရအတြက္ဟာ အေတာ္ျကီးကို နည္းပါးသြားတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ စက္မႈထြန္းကားလာတဲ့ ကာလေရာက္လာျပီ ျဖစ္တာေျကာင့္ သာမန္လူေတြက မန္နာ အိမ္ေတာ္ေတြမွာ အမႈထမ္း လုပ္တာထက္ လစာပိုေကာင္းတဲ့ စက္ရံုအလုပ္ရံုနဲ့ ျမို့ျကီးေတြကို ေျပာင္းေရႊ့ ကုန္တာေျကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တျခားအခ်က္ေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဲတာကေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီး ေပၚလာတာနဲ့ လက္နိွပ္စက္ေတြ ေပၚလာတာေျကာင့္ပါ။

အရင္တုန္းက မန္နာအိမ္ေတာ္တခုမွာ ညေနတိုင္လာရင္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းဖို့ ဖန္မီးအိမ္ထြန္းဖို့ ခန့္ထားရတဲ့ သူကပဲ နွစ္ဆယ္ေလာက္ ရိွတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ အခန္းေတြက မ်ားလွတာကိုး။ လွ်ပ္စစ္ေပၚလာေတာ့ ခလုတ္နိွပ္ရံုပဲဆိုေတာ့ လူမ်ားမ်ား မလိုေတာ့ပါဘူး။ လက္နိွပ္စက္ေပၚလာေတာ့ ျမို့ျပမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြကို လက္နိွပ္စက္စာေရးမေတြအျဖစ္ အလုပ္ ခန့္ထားလာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြလည္း ေက်းလက္က မန္နာအိမ္ေတာ္ေတြမွာ အလုပ္လုပ္တာထက္ ျမို့ကို ေျပာင္းတာ မ်ားလာပါတယ္။

မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြအတြက္ ေနာက္ထပ္အထိအနာဆံုးကေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္အျပီးမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ျကီးျပီးေတာ့ တက္လာတဲ့ အဂၤလိပ္အစိုးရဟာ ေလဘာပါတီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပါတီလက္ထက္မွာ နိုင္ငံသားေတြရဲ့ ပညာေရးက်န္းမာေရး လူမႈေရး ေခ်ာင္လည္လာဖို့အတြက္ social welfare လို့ေခၚတဲ့ လူမႈဖူလံုေရး အစီအစဥ္ကို စျပီးအေကာင္ အထည္ေဖာ္ပါတယ္။ စစ္စားရိတ္ေထာင္းထားလို့ ပိုက္ဆံကလည္း အေတာ္ေလးလိုေနပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ တက္လာတဲ့ ေလဘာအစိုးရဟာ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့ စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ့ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အဂၤလိပ္ အထက္တန္းလႊာေတြ အေပၚမွာ အခြန္တိုးေကာက္လာပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ေတြအေနနဲ့ မေထာင္းတာလွေပမယ့္ မန္နာအိမ္ေတာ္ပိုင္ရွင္ အထက္တန္းလႊာေတြ ဒုကၡလွလွနဲ့ ေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ ဘာေျကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ မန္နာအိမ္ေတာ္ပိုင္ရွင္ ျမို့စားနယ္စား အဆက္ဆက္ဟာ ေျမပိုင္ရွင္ေတြ ျဖစ္ေလေတာ့ လယ္သမားအေပၚကေန သီးစားခနဲ့ ေနလာတာျဖစ္တာေျကာင့္ ေရွးအတိုင္းအတာအရ ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုေပမယ့္ စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြေလာက္ ဝင္ေငြ မေကာင္းပါဘူး။

ေကာက္ခံတဲ့ အခြန္ေငြက မ်ားလြန္းတာေျကာင့္ တခ်ဳိ႔မန္နာအိမ္ေတာ္ပိုင္ရွင္ေတြဟာ နန္းေတာ္တမွ် ျကီးမားလွတဲ့ အေဆာက္အဦေတြကို ဆက္ျပီးထိန္းသိမ္းထားဖို့ မတတ္နိုင္ေတာ့ပါ။ ဒါေျကာင့္ တခ်ဳိ႔ မန္နာ အိမ္ေတာ္ေတြကို ေရာင္းပစ္တာမ်ဳိး ရိွလာပါတယ္။ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီး အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အခြန္မေဆာင္နိုင္တာေျကာင့္ ျဖိုခ်ဖ်က္ဆီး လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ပထမကမၻာစစ္အျပီးကေန ဒုတိယကမၻာစစ္အျပီး၊ ေနာက္ပိုင္း ၁၉၆ဝ ခုနွစ္မ်ားအထိ အဂၤလန္မွာ အစိုးရေတာင္းတဲ့ အခြန္ကို မေဆာင္နိုင္လို့၊ ဝယ္မယ့္သူလည္း မရိွေတာ့လို့ ျဖိုခ်ဖ်က္ဆီးလိုက္ရတဲ့ မန္နာ အိမ္ေတာ္ေပါင္းဟာ အလံုး ၁၂၀၀ ေက်ာ္ ရိွပါတယ္။ အစိုးရကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲဒီ အိမ္ေတာ္ေတြကို ေရွးေဟာင္း အေမြအနွစ္အျဖစ္ ထိန္းသိမ္းထားဖို့ အဲဒီအခိ်န္ကာလတုန္းက ေငြေျကးမတတ္နိုင္တာ ကလည္း ေနာက္တေျကာင္းလို့ ဆိုရမွာပါ။

အေတာ္ျကီးကို ခ်မ္းသာတဲ့ မန္နာအိမ္ေတာ္ပိုင္ရွင္ အနည္းအက်ဥ္းသာ အခုေခတ္အထိ သူတို့ အိမ္ေတာ္ေတြကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းနိုင္ပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ ဒက္ဗြန္ရိႈင္းယားေဒသက မန္နာအိမ္ေတာ္တခုကေတာ့ ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူ နယ္စားက ေငြအကုန္ခံျပီး ဆက္ထိန္းထားပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အျပီးမွာ အဲဒီ မန္နာအိမ္ေတာ္ပိုင္ရွင္ အစိုးရကို ေပးလိုက္ရတဲ့ အခြန္ေငြက အေတာ္ျကီးမ်ားတယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ အခုေခတ္ေငြနဲ့တြက္ရင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၆ဝ ေလာက္ ေပးေဆာင္ခဲ့ရတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ဒက္ဗြန္ရိႈင္းယားနယ္စားရဲ့သားက စစ္ဗိုလ္အျဖစ္ စစ္ျကီးအတြင္းက တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ရင္း တိုက္ပဲြက်ပါတယ္။ သူ့ဇနီးသည္ကေတာ့ အေမရိကန္နိုင္ငံသူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ လုပ္ျကံခံရတဲ့ အေမရိကန္သမတ ဂြ်န္အက္ဖ္ကေနဒီရဲ့ ညီမျဖစ္ပါတယ္။ ကေနဒီရဲ့ ညီမလည္း အဲဒီမန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးမွာ ဆက္ေနရင္း ၁၉၄၈ ခုနွစ္မွာ အေပ်ာ္စီးေလယဥ္ပ်က္က်လို့ ျပင္သစ္မွာ ဆံုးပါတယ္။
အခု ၂၁ ရာစုမွာေတာ့ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြကို ဆက္ထိန္းသိမ္းနိုင္သူက လက္ခ်ိဳးေရေလာက္ေအာင္ နည္းပါးသြားပါတယ္။ ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္တဲ့ မင္းသမီးေလဒီ ဒိုင္ယာနာရဲ့ အကိုကေတာ့ သူတို့ စပင္ဆာမ်ဳိးရိုးပိုင္ မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအတိုင္း ကိုယ့္အိတ္ထဲက ေငြစိုက္ျပီး မထိန္းထားနိုင္ေတာ့ အိမ္ေတာ္ကို ျပတိုက္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းျပီး လာျကည့္တဲ့သူေတြဆီက အခေျကးေငြယူ၊ ရတဲ့ေငြနဲ့ အိမ္ေတာ္ကို ျပုျပင္ထိန္းသိမ္း ရပါတယ္။ မန္နာအိမ္ေတာ္ကို ဆယ္နွစ္တခါေလာက္ ျပုျပင္ထိန္းသိမ္းခက ေဒၚလာဆယ္သန္းေလာက္ က်တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ဒီျကားထဲမွာလည္း နိုင္ငံေတာ္ကို အခြန္မွန္မွန္ ေပးေဆာင္ရ ပါေသးတယ္။

အခြန္ေငြနဲ့ ပတ္သက္လို့ စကားစပ္မိလို့ ထပ္ေျပာရရင္ အေမြခြန္ဆိုတာ အဂၤလန္မွာ အျမင့္ဆံုးအခြန္ထဲမွာပါပါတယ္။ ေလဒီ ဒိုင္ယာနာဆံုးေတာ့ သူ့ရဲ့ ဘဏ္အေကာင့္ထဲမွာ သူ့သားနွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ နန္းလ်ာမင္းသား ဝီလီယံနဲ့ မင္းသားဟယ္ရီတို့ အတြက္ ခ်န္ထားရစ္တဲ့ ေငြဟာ ေငြသားခ်ည္းသက္သက္ စတာလင္ေပါင္ ၃၁သန္း ေက်ာ္ရိွတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ညီအကိုတဦးစီကို စတာလင္ေပါင္ ရွစ္သန္းခန့္ပဲ ရပါတယ္။ နွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ေပါင္ ၁၆ သန္းရိွပါတယ္။ က်န္တဲ့ ေပါင္ ၁၅ သန္းေက်ာ္ကို အေမြခြန္အျဖစ္ နိုင္ငံေတာ္ကို ေပးေဆာင္လိုက္ရပါတယ္။ ေငြသားခ်ည္း သက္သက္ အေမြေပးရင္ အေမြရတဲ့သူ ေပးေဆာင္ရတဲ့ အခြန္ေငြဟာ အေတာ္ေလးျမင့္မားတယ္ ဆိုတာကို ျမင္နိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေငြသားတိုက္ရိုက္ ခ်န္ထားရစ္တဲ့ အေမြကို ဘယ္လိုအခြန္စနစ္နဲ့ ေကာက္ယူသလဲ ဆိုတာေတာ့မသိပါ။

ျပန္ေကာက္ရရင္ တခိ်န္တုန္းက အရစၥတိုကရက္လို့ ေခၚတဲ့ အဂၤလိပ္အထက္တန္းလႊာေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ မန္နာအိမ္ေတာ္ စနစ္ဟာ အခုဆိုရင္ မရိွေတာ့ပါဘူး။ အဓိကေတာ့ ဧကေထာင္ခီ် က်ယ္ဝန္းတဲ့ေျမေပၚမွာ နန္းေတာ္တခုလို တည္ေဆာက္ေနထိုင္မယ္ဆိုရင္ နိုင္ငံေတာ္ကို ေပးေဆာင္ရတဲ့ အခြန္ေငြက ျကီးေလးလွလို့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ ေမးစရာ ရိွတာက အခုေခတ္မွာ စက္မႈလုပ္ငန္းေျကာင့္ အျကီးအက်ယ္ ခ်မ္းသာေနတဲ့ လူေတြကေရာ ဘာေျကာင့္ မန္နာအိမ္ေတာ္မ်ဳိး ေတြကို ဝယ္ျပီးမေနတာလဲ၊ ဘာေျကာင့္ထပ္မေဆာက္ေတာ့တာလဲ ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘီလီယံနာေတြရဲ့ သေဘာက ေငြေျကးခ်မ္းသာေပမယ့္ ေငြလည္း ထပ္မေပၚတဲ့အျပင္ မလိုအပ္ဘဲ အခြန္ျကီးျကီးမားမား သက္သက္ေပးေဆာင္ရတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ဳိးကို မလုပ္တာေျကာင့္ပါ။ ေဆာက္ျခင္းေဆာက္ ေငြျပန္ရတဲ့ အထက္တန္းစား ဟိုတယ္ျကီးေတြပဲ ေဆာက္မွာပါ။
အခုျမန္မာနိုင္ငံမွာေကာ အေဆာက္အဦအသစ္ ေဆာက္လုပ္ေနထိုင္တာနဲ့ ပတ္သက္လို့ အခြန္ကို ဘယ္လို ေကာက္ခံ ပါသလဲ။ ဘယ္သူမွ ေရေရရာရာ မသိပါ။ ရန္ကုန္အပါဝင္ ျမို့ျကီးေတြမွာ အဂၤလိပ္မန္နာအိမ္ေတာ္ျကီးေတြကို မမီေပမယ့္ နန္းေတာ္ အေသးစားတမွ် ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ အိမ္ျကီးအိမ္ေကာင္းေတြ အမ်ားျကီးရိွပါတယ္။ တခ်ဳိ႔အိမ္ျကီးေတြဆိုရင္ ေဆာက္သာ ထားတယ္ လူေနတာလည္း မေတြ႔ရပါ။ ဘယ္ကရတဲ့ေငြေတြနဲ့ ေဆာက္ထားတာလဲ ဆိုတာကလည္း ေမးစရာ ေမးခြန္းပါ။ အဲသလို အိမ္ျကီးေတြေဆာက္လုပ္ထားတဲ့အတြက္ နိုင္ငံေတာ္ကို အခြန္မွန္မွန္ေပးေဆာင္ ၾကပါ သလား။ ဘယ္သူမွမသိပါ။ တခ်ဳိ႔အိမ္ေတြဆိုရင္ ျကီးလြန္းတာေျကာင့္ ယူနီဆက္လို ကုလသမဂၢအဖဲြ့အစည္းေတြ၊ အီးယူ သမဂၢရံုးေတြ စသျဖင့္က တနွစ္ကို ေဒၚလာ တသန္းေလာက္ေပးျပီး ရံုးဖြင့္ဖို့ ငွားရမ္းထားတာ အားလံုးအသိပါပဲ။

သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာ အခြန္ေငြေဆာင္ဖို့ ပ်က္ကြက္ရင္၊ ေရွာင္ရွားရင္၊ သတ္မွတ္တာထက္ လိမ္လည္ျပီး ေလွ်ာ့ေပးရင္ ရာဇဝတ္မႈေျမာက္ပါတယ္။ အဂၤလန္မွာ တေန့ ဘုရင္ျဖစ္လာမယ့္ နန္းလွ်ာေလာင္း မင္းသားေတာင္ အခြန္ကို နိုင္ငံေတာ္က သတ္မွတ္ထားတဲ့အတိုင္း ေပးေဆာင္ပါတယ္။ ဂလိမ္းဂလက္လုပ္ျပီး ေရွာင္ရွားတာမ်ဳိး မလုပ္ပါ။ အခု ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေျမအပါအဝင္ အဖိုးတန္ အေဆာက္အဦေတြ စတဲ့ ºကြယ္ဝမႈေတြကို ပိုင္ဆိုင္သူေတြဟာ မွန္မွန္ကန္ကန္ အခြန္မေဆာင္ဘူး ဆိုတာ သိသာလြန္းလွပါတယ္။ အုပ္ခု်ပ္သူလူတန္းစားနဲ့ ခရိုနီေတြက အက်ဳိးတူေတြျဖစ္၊ ပုလင္းတူဗူးဆို့ေတြ ျဖစ္ေလေတာ့ သက္ဆိုင္ရာက႑အလိုက္ ေပးေဆာင္ရမယ့္ အခြန္ေငြေတြကို မေပးေဆာင္ျကပါ။ အဲဒီ အက်ဳိးဆက္မ်ားေျကာင့္ နိုင္ငံသားေတြရဲ့ အေရးအရာေတြျဖစ္တဲ့ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး စတာေတြမွာ သံုးစဲြရမယ့္ ေငြေျကးက နည္းပါးေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေျကာင့္လည္း ျမန္မာျပည္ဟာ အခုအထိ သူမ်ား ေနာက္မွာ က်န္ရစ္ေနခဲ့တာ ျဖစ္ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၅ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, September 15, 2014

ေက်ာက္မီးေသြး အစိုးရနဲ့ ဆင္ျခင္တံုတရား


ဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ဒီဘာသာရပ္နဲ့ ဆက္စပ္ေနတဲ့ လူပုဂၢိုလ္ေတြ၊ နားလည္ ကြ်မ္းက်င္ သူေတြ အစရိွသူမ်ား ေျပာခဲ့တာ ေတြလည္း မ်ားလွပါျပီ။ ေထာက္ျပ အျကံေပးတာေတြလည္း အျကိမ္္ေပါင္း မ်ားစြာပါ။ အခုဒီေဆာင္းပါးကလည္း ထပ္ျပီးေဝဖန္ အျကံျပုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရတရပ္လံုး အေနနဲ့ေရာ၊ သက္ဆိုင္ရာေဒသခံ အာဏာပိုင္ေတြေရာ ဒီလိုအျကံေပး ေထာက္ျပတာေတြကို အေလးမထားျကပါ။ ေရရွည္မွာ ရင္ဆိုင္ ရမယ့္ အႏၱရာယ္ကို မျမင္နိုင္ဘဲ ဆက္ျပီးမွားယြင္း လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကလည္း မ်ားလွပါတယ္။ အဲဒီအထဲက တခုကေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြး ေလာင္စာသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ တည္ေဆာက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလာင္ကြ်မ္းေစျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္တာဟာ လူသားေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အႏၱရာယ္ ရိွတယ္ဆိုတာ ကေန့တကမၻာလံုးမွာ ေျပာေနတဲ့ ကိစၥပါ။ အခုဆိုရင္ နိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို အသံုးျပုတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြ တျဖည္းျဖည္းျခင္း ပိတ္လာကုန္ပါျပီ။
ေက်ာက္မီးေသြးကို သံုးရတာက ေျမျကီးထဲကေန လြယ္လြယ္နဲ့ ထုတ္ယူနိုင္ျပီး ကုန္က်စရိတ္သက္သာလို့ပါ။ ကုန္က်စရိတ္ နည္းနည္းနဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို ထုတ္လုပ္နိုင္တယ္၊ လူေတြေစ်းခ်ိဳခ်ိဳနဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို သံုးစဲြ နိုင္တယ္ဆိုေတာ့ တခိ်န္တုန္းက ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ နိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မိႈလို ေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စက္မႈထြန္းကားတဲ့ အေနာက္နိုင္ငံမ်ားမွာ ပိုလို့ေက်ာက္မီးေသြးကို သံုးစဲြခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလာင္ကြ်မ္းေစျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္လုပ္တာဟာ ေရရွည္မွာ ဆိုးက်ဳိးေတြနဲ့သာ ပိုလို့ရင္ဆိုင္ရတာကို နားလည္လာပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ ေက်ာက္မီးေသြးအစား တျခားပစၥည္း တခုခုကို အသံုးျပုျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္နိုင္ဖို့ ျကိုးစားလာခဲ့ပါတယ္။

အဂၤလန္နိုင္ငံဟာ တခိ်န္တုန္းက ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ေတြ လက္ညိုးထိုးမလဲြ ရိွခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္ တခုပါ။ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာကေနတဆင့္ ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို တနိုင္ငံလံုး သံုးစဲြ ခဲ့ပါတယ္။ အဲတာ အျပင္ လူလတ္တန္းစားနဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြဟာ ေဆာင္းတြင္း အိမ္ထဲမွာ အေနြးဓာတ္ရေအာင္ မီးလင္းဖိုေတြ ဖိုတဲ့အခါမွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို သံုးပါတယ္။ ဘာေျကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အစိုးရေပးတဲ့ လွ်ပ္စစ္က အိမ္ထဲမွာ မီးထြန္းတာ၊ ခ်က္တာျပုတ္တာ ေလာက္မွာပဲ သံုးနိုင္လို့ပါ။ ေဆာင္းတြင္းမွာ တအိမ္လံုးကို အေနြးဓာတ္ေပးမယ္ဆိုရင္ မီတာခက ေစ်းျကီးေနဆဲျဖစ္ တာေျကာင့္ လူအမ်ားစုဟာ ေက်ာက္မီးေသြးကို ဆက္ျပီးသံုးေနရပါတယ္။ ေရရွည္မွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို အဲသလို ေဖာေဖာသီသီ သံုးစဲြခဲ့တဲ့ အက်ဳိးဆက္ေျကာင့္ လူျကီးလူငယ္မေရြး အဆုတ္နာေရာဂါ ရသူေတြ ပိုမ်ားျပားလာပါတယ္။ အသက္ရႈ လမ္းေျကာင္းမွာ ေရာင္ရမ္းတာ ေရာဂါျဖစ္တာေတြလည္း မ်ားလာပါတယ္။

ေလထုထဲမွာ မ်ားျပားေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြး မီးခိုးေတြကို ရႈရိႈက္ရတဲ့အတြက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္ေတြ ကေလးေမြးဖြား တဲ့အခါမွာ ေမြးလာတဲ့ ကေလးေတြဟာ တနည္းမဟုတ္ တနည္း က်န္းမာေရးခ်ိဳ့ယြင္းတဲ့ ကေလးေတြျဖစ္ေနပါတယ္။
ေက်ာက္မီးေသြးရဲ့ ဆိုးက်ဳိးကို အဂၤလန္မွာ လူေတြတျဖည္းျဖည္းနဲ့ သိလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္ဖို့ကလည္း အစားထိုးရမယ့္ ေနာက္ထပ္နည္းလမ္း မေတြ႔ေသးေလေတာ့ အခက္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ျကီးအျပီး ေလးငါးဆယ္နွစ္ေလာက္မွာေတာ့ စေကာ့တလန္ ကမ္းလြန္ ပင္လယ္ျပင္ထဲကေန သဘာဝဓာတ္ေငြ႔သိုက္ေတြ ေတြ႔ရိွလာပါတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ ထြက္ရိွလာတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို နိုင္ငံျခားကို ေရာင္းမပစ္ဘဲ ျပည္တြင္းမွာတင္ ဓာတ္ေငြ႔အသံုးျပုတဲ့ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ ေပၚေပါက္ လာပါတယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားစက္ရံုေတြကို တဆင့္ျခင္းဆိုသလို ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို ေလာင္ကြ်မ္းေစျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္တာဟာ ေက်ာက္မီးေသြးကို အသံုးျပုတာထက္ လူေတြကို အႏၱရာယ္ ေပးတဲ့အပိုင္းမွာ နည္းပါးတယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားခ ေပးေဆာင္ရာမွာလည္း အရင္ ကထက္ ေစ်းပိုသက္သာလာပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာ ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ဟိုတုန္းကလို ေက်ာက္မီးေသြးသံုး မီးလင္းဖိုေတြ မလိုေတာ့ဘဲ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားသံုး အေနြးဓာတ္ေပးတဲ့ ကိရိယာေတြ တပ္ဆင္လာနိုင္ျကပါတယ္။

အဂၤလန္နိုင္ငံမွာ ကေန့ေခတ္ေရာက္ေတာ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို သဘာဝဓာတ္ေငြ႔တခုထဲကေန ထုတ္တာမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေလရဟတ္ျကီးေတြ တည္ေဆာက္ျပီး ထုတ္ယူလာပါတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ကို ဆိုလာျပားေတြ ကေနတဆင့္ အိမ္သံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကိုလည္း ထုတ္ယူလာနိုင္ပါတယ္။ စြန့္ပစ္အမိႈက္ေတြကေနတဆင့္လည္း လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ကို ထုတ္ယူ ပါေသးတယ္။ ျကားထဲမွာေတာ့ အနုျမူစြမ္းအင္ကို အသံုးခ်ျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေတြ ထုတ္ယူ လာျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အနုျမူဓာတ္ေပါင္းဖိုေတြရဲ့ အႏၱရာယ္ကလည္း မေသးေလေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အနုျမူ ဓာတ္ေပါင္းဖိုေတြကိုလည္း ထပ္ျပီး ေလွ်ာ့ခ်လာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေထာက္ျပလိုတာက လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္ယူရာမွာ လြယ္လြယ္နဲ့ ေစ်းခ်ိဳရင္ ျပီးေရာ ဆိုျပီး မလုပ္ခဲ့တာကို သင္ခန္းစာယူသင့္ပါတယ္။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္မွာနဲ့ ကိုယ့္နိုင္ငံသားေတြရဲ့ က်န္းမာေရး ေရရွည္မွာ ထိခိုက္ လာတာကို ကာကြယ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကလည္း ခီ်းက်ဴးစရာပါ။

က်ေနာ္တို့ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ထိုင္းနိုင္ငံမွာလည္း စြမ္းအင္လိုအပ္မႈေျကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ ျပႆနာေတြကို အေျမာက္ အမ်ား ရင္ဆိုင္ ေနရပါတယ္။ မဲ့တဖြတ္လို့ေခၚတဲ့ စက္မႈဇုန္ျကီးရိွတဲ့ေဒသမွာ သံမဏိစက္ရံုေတြ၊ ဓာတုေဗဒပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုျကီးေတြ အမ်ားအျပားရိွပါတယ္။ အဲဒီစက္ရံုအျကီးစားေတြ လည္ပတ္ဖို့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား လိုလာ ပါတယ္။ လိုလာတဲ့ စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ဖို့ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုျကီး တည္ေဆာက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆက္တဲြ ျပႆနာေတြကေတာ့ အင္မတန္ျကီးမားလွပါတယ္။ သံမဏိစက္ရံုေတြ၊ ဓာတုေဗဒပစၥည္း ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုေတြက စြန့္ပစ္ပစၥည္းေတြေျကာင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္းေတြထဲက ေရေတြသံုးမရေလာက္ေအာင္ ညစ္ညမ္းလာပါတယ္။ လယ္ေတြကိုေရေပးလို့ မရေအာင္ ညစ္ညမ္းလာတာပါ။ ေနာက္ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္ကြ်မ္းမႈကတဆင့္ ထြက္လာတဲ့ ျပာမႈန္ေတြဟာ အဲဒီေဒသအတြင္းက စိုက္ခင္းေတြကို ပ်က္စီး ေစတာေျကာင့္ ေဒသခံလယ္သမားေတြ နွစ္တိုင္းဆိုသလို ဆံုးရံႈးမႈနဲ့ ရင္ဆိုင္ရျပန္ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ပိုဆိုးလာတာက မဲ့တဖြတ္ေက်းရြာအတြင္းက ရြာသားေတြ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္နႈန္း ျမင့္တက္လာတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကင္ဆာေျကာင့္ ေသဆံုးမႈ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာသလို အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္သူေတြ ရိွလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းေတြက မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုကို ရပ္ဆိုင္းဖို့ အစိုးရကို ဆႏၵျပဖိအားေပးလာပါတယ္။

ဒါနဲ့ ထိုင္းအစိုးရက မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုကို ေနရာေရႊ့ဖို့ စီစဥ္လာပါတယ္။ ဘယ္ကိုေရႊ့မွာတုန္းဆိုေတာ့ ထိုင္းနိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္း တေနရာကို ေရႊ့ေျပာင္းဖို့ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မဲ့တဖြတ္ေဒသက စက္မႈဇံုတခုလံုး ေရႊ့ေျပာင္းလာမွာကို ထိုုင္းနိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းက ေဒသခံေတြက လက္မခံပါဘူး။ ေဒသခံေတြက ျကိုတင္ကန့္ကြက္ ဆႏၵျပျကပါတယ္။ အဲတာနဲ့ စက္မႈဇံု ေျပာင္းေရႊ႔ဖို႔ကိစၥက မေျပလည္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီ စက္မႈဇုန္ျကီးကို ေရႊ့ေျပာင္းဖို့ ေနရာေတြ႔ လာပါတယ္။ အဲဒီေနရာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္းက ထားဝယ္ေဒသပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ား စဥ္းစားသာ ျကည့္ျကပါလို့ ေျပာလိုပါတယ္။ အခု ထားဝယ္ေဒသမွာ ေဆာက္ေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံု ဟာ အေတာ္ေလး တည္ေဆာက္ျပီးစီးေနျပီလို့ သိရပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေတာင္ တခ်ိဳ့တဝက္ စတင္ ထုတ္လႊတ္ ေပးေနပါျပီ။ နွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ အဲဒီစက္ရံုဟာ အျပီးသတ္တည္ေဆာက္ျပီးစီးေတာ့မွာပါ။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးအတြင္းမွာ ကြမ္းျခံကုန္းျမို႔နယ္မွာလည္း ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံု တခု ေဆာက္ဦးမယ္ဆိုျပီး ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ ကြမ္းျခံုကုန္းျမို့နယ္ကေန အေနာက္ဖက္ပိုင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ဟာ ျမစ္ဝ ကြ်န္းေပၚ ေဒသျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ ဆန္စပါးအထြက္အမ်ားဆံုး ျဖစ္တဲ့ ေဒသျကီးထဲမွာ တည္ေဆာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စပါးစိုက္ ပို်းေရးအတြက္ ေရရွည္မွာ ဘယ္ေလာက္ထိခိုက္လာမလဲ ဆိုတာကလည္း ေတြးျကည့္ရင္ေတာင္ အေတာ္ေလး ရင္ေလးစရာပါ။ ေဒသခံေတြ လယ္သမားေတြ အေနနဲ့ ကြမ္းျခံကုန္းမွာ လာေဆာက္မယ့္ ေက်ာက္မီးေသြး သံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံုကို သပိတ္ေမွာက္ဖို့ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ေဒသအတြင္းမွာ မတည္ေဆာက္ဖို့ အစိုးရက ေတာင္းဆိုဖို့လိုပါတယ္။ ဒါဟာ ဆူပူေအာင္ ေသြးထိုး ေျမွာက္ပင့္ေပးတာ မဟုတ္ပါ။ ေနာင္ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္လာမယ့္ ဆိုးက်ဳိးေတြကို နိုင္ငံသားေတြ မခံစားရေအာင္ ျကိုတင္ ကာကြယ္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး စက္ရံုက ရလာမယ့္ အက်ဳိးနဲ့ ေနာင္ခံစားရမယ့္အျပစ္ ဘယ္ဟာက ပိုမ်ားတယ္ဆိုတာကို တြက္ထုတ္ဖို့ လိုပါတယ္။ ကုလားခပ္တဲ့ေရ ကုလားဖင္ေဆးတာနဲ့ပဲကုန္ ဆိုသလိုမ်ဳိး ျဖစ္လာရင္ ဒါမ်ဳိးကို ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္တယ္လို့ မဆိုနိုင္ပါဘူး။ အဲ လူတစုကေတာ့ျဖင့္ ေကာင္းစားသြားမွာေပါ့။

အခုျမန္မာျပည္မွာ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြ ထြက္ေနတာပဲ။ ဒီ ဓာတ္ေငြ႔ေတြကို အသံုးျပုျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ ပိုျပီးမသင့္ေတာ္ေပဖူးလား။ ကိုယ့္မွာရိွေနတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကိုေတာ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြကို ေရာင္းစားတယ္။ ေရာင္းလို့ရတဲ့ ေငြေျကးကို ဘယ္လိုေနရာမွာ သံုးစဲြတယ္ဆိုတာကလည္း ဘယ္သူမွမသိ။ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို ေရာင္းစားလို့ရတဲ့ ေငြေတြအေပၚမွာ ေမာင္ပိုင္စီးခ်င္တာေျကာင့္ ေစ်းခ်ိဳေပမယ့္ ေဘးျဖစ္ေစတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာအားေပး စက္ရံုကို ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့ အျကံဉာဏ္မ်ဳိးျဖစ္ေနတာကို ရွင္းရွင္းျကီး ျမင္ေနရပါတယ္။ သာမန္အျမင္မ်ဳိးနဲ့ ျကည့္ရင္ေတာ့ အစိုးရက နိုင္ငံသားေတြ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ေဖာေဖာသီသီ သံုးစဲြနိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးေနတယ္လို့ ထင္စရာရိွတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔ျဖစ္ေနတာက အစိုးရရယ္၊ ခရိုနီေတြရယ္၊ နိုင္ငံျခားကုမၸဏီေတြရယ္ ငါးျကင္းအလယ္သား စားရေအာင္ လုပ္ေနတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
အစိုးရတရပ္ဆိုတာ ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကိုင္ထားနိုင္ဖို့ အေရးျကီးပါတယ္။ ျမန္မာအစိုးရေခါင္းေဆာင္မ်ား ဆင္ျခင္တံုတရား ဆိုတာကို နားလည္ျကပါသလားလို့ ေမးလိုပါတယ္။ အရင္စစ္အစိုးရမ်ားကေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံျကီး ေခ်ာက္ထဲက်ဖို့ လက္တလံုးအလိုမွာ တပ္မေတာ္က ကယ္တင္ခဲ့ရတယ္လို့ မျကာမျကာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုအစိုးရ လုပ္ေနပံုကေတာ့ အစိုးရ ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာျပည္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ေခ်ာက္ထဲတြန္းခ်ေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူမ်ား နိုင္ငံေတြမွာ မွားမွန္းသိလို့ အဲဒီအမွားေတြကို ျပင္ဆင္ခဲ့ျကတယ္၊ ျပင္ဆင္ဖို့လည္း တနည္းတလမ္း ျကိုးစားေနျကတယ္။ အဲသလို အခိ်န္မ်ဳိးမွာ ကိုယ္က သူတို့အရင္က မွားခဲ့တာမ်ဳိးကို ျမင္ရဲ့သိရဲ့သားနဲ့ လိုက္မွားမယ္၊ အဲတာအျပင္ အမွားကို ပံုတူပါ လိုက္ကူးဦးမယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရား ေခါင္းပါး လြန္းတယ္လို့ အတိအလင္း ေျပာလိုပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁ဝ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.