ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Tuesday, November 25, 2014

အျကမ္းမဖက္ အနုနည္းဆိုေပမယ့္

မိုင္းေျကာင္းကို ရွည္ရွည္လွ်ားလွ်ား မေျပာေတာ့ဘဲ လိုရင္းတိုရွင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အျကမ္းမဖက္ဘဲ အနုနည္းနဲ့ တနည္းေျပာရရင္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့လမ္းစဥ္နဲ့ ေတာင္းဆိုတိုက္ပဲြဝင္တဲ့ နည္းလမ္းကို အိႏၵိယနိုင္ငံရဲ့ လြတ္လပ္ေရး မီးရႈး တန္ေဆာင္ျကီး ျဖစ္တဲ့ မဟတၱမ ဂႏၵီက မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးခဲ့တယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ အဲသလို အျကမ္းမဖက္တဲ့ နိုင္ငံေရး လမ္းစဥ္ကို ဂႏၵီျကီးဟာ ေတာင္အာဖရိကနိုင္ငံမွာ ေရွ့ေနအျဖစ္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပုေနတုန္းကထဲက စတင္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ဂႏၵီျကီး အိႏၵိယ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အုပ္စိုးသူ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ အစိုးရကို တိုက္ပဲြဝင္တဲ့အခါမွာ သူခ်မွတ္ထားတဲ့ အျကမ္းမဖက္တဲ့ နိုင္ငံေရးနည္းနာအတိုင္း တစိုက္မတ္မတ္ က်င့္သံုးခဲ့ပါတယ္။ အျကမ္းမဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ကို က်င့္သံုးခဲ့ ေပမယ့္ မေရတြက္နိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွတဲ့ အျကမ္းဖက္မႈေတြရိွခဲ့တယ္ ဆိုတာလည္း တဖက္မွာ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ဘယ္လို အျကမ္းဖက္မႈေတြလဲ။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္သူ့ကို အျကမ္းဖက္တာလဲ။ အမ်ားအားျဖင့္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုတိုက္ပဲြ ဝင္သူေတြကို အျကမ္းဖက္တဲ့ သူေတြကေတာ့ ကိုလိုနီအစိုးရ အာဏာပိုင္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အျကမ္းဖက္ျပီး နိွမ္နင္းျဖိုခြင္း တာေျကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ တခ်က္တခ်က္မွာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆို ဆႏၵျပသူမ်ား အခ်င္းခ်င္းျကား စိတ္ဝမ္းကဲြျပားျပီး အျကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္တာေတြ သတ္ျဖတ္တာေတြ ျဖစ္လာတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး ေတြလည္း ရိွေနပါေသးတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဓိက မွတ္သားမိတဲ့ သင္ခန္းစာကေတာ့ အျကမ္းမဖက္တဲ့ နည္းလမ္းကို အသံုးျပု ေသာ္ျငားလည္း အျမဲတန္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ့ မျပီးနိုင္ေသးဘူး ဆိုတာပါပဲ။ အိႏၵိယနိုင္ငံ အဂၤလိပ္ဆီက လြတ္လပ္ေရး မရခင္ေလးမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျကမ္းဖက္မႈကေတာ့ လြတ္လပ္ေရးလိုလားသူ လူထုအခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ နိွပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အဂၤလိပ္ဆီက လြတ္လပ္ေရးမရခင္ေလးမွာ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ျပႆနာက ဒီလိုပါ။ လြတ္လပ္ေရးဟာ အိႏၵိယတိုက္ငယ္က ျပည္သူေတြ ထင္ထားသလို အိႏၵိယတိုက္ငယ္တခုလံုး တညီတညြတ္ထဲ လြတ္လပ္ေရးရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ အိႏၵိယက သပ္သပ္ ပါကစၥတန္က (အေရွ့နဲ့အေနာက္ ပါကစၥတန္) သပ္သပ္ ျဖစ္သြားတာေျကာင့္ပါ။ ပါကစၥတန္လို့ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ အျခမ္းက လူမ်ားစုဟာ အစၥလမ္ဘာသာကို ကိုးကြယ္သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ပင္မ အိႏၵိယနယ္ေျမျကီးမွာေတာ့ ဟိနိၵူဘာသာ ကိုးကြယ္ သူေတြက လူမ်ားစုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခိ်န္မွာ ဟိႏၵဴလူမ်ားစု ေဒသမွာ ေနထိုင္တဲ့ မြတ္စလင္ေတြက ပါကစၥတန္ ဖက္ ေျပာင္းျကပါတယ္။ မြတ္စလင္လူမ်ားေနထိုင္တဲ့ အျခမ္းက ဟိနိၵူေတြက အိႏၵိယဖက္ျခမ္းကို ေျပာင္းေရႊ့ ျကပါတယ္။ အဲဒီ အခိ်န္မွာ ဟိႏၵဴနဲ့ မြတ္စလင္ေတြ အခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ပဲြျကီး စတင္ပါတယ္။ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ဟိႏၵဴ၊ မြတ္စလင္ စုစုေပါင္း လူေပါင္း နွစ္သန္းခန့္ ေသဆံုးခဲ့ရတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ နွစ္ဖက္က အမ်ဳိးသမီးေတြ အဓမၼျပုက်င့္ ခံရ တာကလည္း အေျမာက္အမ်ားပါ။ အိႏၵိယနဲ့ ပါကစၥတန္အကဲြမွာ သာမန္နိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္းျကား နိုင္ငံကဲြရတာေျကာင့္ သူနစ္နာတယ္ ကိုယ္နစ္နာ တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကေန အျကမ္းဖက္မႈျကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့တာပါပဲ။
ဒီအျကမ္းဖက္မႈျကီးဟာ လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႔အစည္း မဟုတ္တဲ့ လက္နက္ကိုင္မထားတဲ့ သာမန္နိုင္ငံသားမ်ား အျကားမွာ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ သတ္ျဖတ္သုတ္သင္မႈျကီးလို့ ဆိုနိုင္ ပါတယ္။ အျကမ္းမဖက္နည္းလမ္းနဲ့ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လႈပ္ရွားခဲ့သူမ်ား လြတ္လပ္ေရးရခါနီးမွာ အခ်င္းခ်င္း အျကမ္းဖက္ ခဲ့တာကို ျမင္ရပါတယ္။

ေတာင္အာဖရိကနိုင္ငံမွာလည္း လူမဲေတြဟာ လူျဖူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္ကေန လြတ္ေျမာက္ဖို့ အျကမ္းမဖက္တဲ့ နည္းလမ္းနဲ့ တိုက္ပဲြဝင္ေနတုန္း အျကမ္းဖက္မႈေတြ အေျမာက္အမ်ားကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ အျကမ္းမဖက္ပဲ အနုနည္းနဲ့ တိုက္ပဲြဝင္ဖို့ လူမဲေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုက လံႈ့ေဆာ္ျကိုးပန္းခဲ့ပါတယ္။ အျကမ္းမဖက္ဘဲ တိုက္ပဲြဝင္ဖို့ ဦးေဆာင္တဲ့ လူမဲ ေခါင္းေဆာင္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူျဖူအာဏာပိုင္ေတြရဲ့ သတ္ျဖတ္သုတ္သင္တာကို ခံရပါတယ္။ လူျဖူအာဏာပိုင္ ရဲေတြ၊ စစ္တပ္ေတြ၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြရဲ့ ဖမ္းဆီးနိွပ္စက္ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို ခံရသလို လူျဖူအာဏာပိုင္ေတြ လက္ေအာက္မွာ အမႈထမ္းေနတဲ့ လူမဲအာဏာပိုင္ေတြရဲ့ သတ္ျဖတ္ျခင္းကိုလည္း ခံရပါေသးတယ္။ လူျဖူ အာဏာပိုင္ ေတြက လူမဲတခ်ဳိ႔ကို ေငြေပးဝယ္ျပီး လူမဲေတာင္အာဖရိက နိုင္ငံသားေတြရဲ့ အျကမ္းမဖက္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဝင္ေရာက္ေနွာင့္ယွက္ ခိုင္းတာမ်ဳိး လည္း ရိွပါတယ္။ လူျဖူအစိုးရကို သတင္းေပးေနတဲ့ လူမဲေတြလည္း ေနရာအနံွ့ ရိွေနခဲ့ပါတယ္။

နယ္ဆင္မန္ဒဲလားနဲ့ လူျဖူအစိုးရ ေဆြးေနြးေနတဲ့ ေနာက္ဆံုး ေလးနွစ္တာကာလ အတြင္းမွာလည္း အျကမ္းမဖက္နည္းနဲ့ တိုက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ လူမဲေခါင္းေဆာင္မ်ား အျကမ္းဖက္ သတ္ျဖတ္ ခံရတာ မနည္းလွပါဘူး။ အဲဒီကာလအတြင္းမွာ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ခံရတဲ့ နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူ အေရအတြက္ဟာ နွစ္ေသာင္းငါးေထာင္ေက်ာ္ ရိွခဲ့ပါတယ္။ မန္ဒဲလားနဲ့ လူျဖူအစိုးရ အျပန္အလွန္ေဆြးေနြးေနတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ နယ္ပယ္အသီးသီးက ထင္ရွားတဲ့ လူမဲေခါင္းေဆာင္ ၄၅ ဦး ထက္ မနည္း ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္အျဖတ္ ခံရပါတယ္။ အေလာင္းေတြကို ဂံုနီအိတ္ထဲမွာ အပိုင္းပိုင္းျဖတ္ျပီး လူမဲရပ္ကြက္ထဲက လမ္းေတြေပၚမွာ ပစ္ထားပါတယ္။ တခ်ဳိ႔လူမဲ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ အေလာင္းလည္း မေတြ႔ရပါဘူး။

လူျဖူ အစိုးရဖက္က အဲသလို ရက္ရက္စက္စက္ အျကမ္းဖက္ေနတဲ့ အေပၚမွာ အျကမ္းနည္းနဲ့ မတုံ႔ျပန္ဖို့ လူမဲေခါင္းေဆာင္ မ်ားက ဆက္တိုက္ ေဆာ္ေျသာရပါတယ္။ ေဒါသကို ေဒါသနဲ့ မတုန့္ျပန္ဖို့ပါ။ သို့ေသာ္လည္း စိတ္မထိန္းနိုင္တဲ့ တခ်ဳိ႔ေသာ လူမဲလႈပ္ရွားသူ မ်ားကလည္း အျကမ္းနည္းနဲ့ တုံ႔ျပန္ပါတယ္။ လူျဖူေတြကို သတင္းေပးေနတဲ့ လူမဲေတြကို ဖမ္းဆီးျပီး ေနာင္အဲသလို မလုပ္ရဲေအာင္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ့ ကားတာယာ ကြင္းစြပ္လို့ မီးရိႈ့သတ္ျဖတ္မ်ဳိး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့ ပါတယ္။ အေမွ်ာ္အျမင္ျကီးတဲ့ လူမဲေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဒီလို လုပ္ရပ္ေတြ ဆက္လက္မျဖစ္ပြားေအာင္ တားဆီးခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ မန္ဒဲလား ေထာင္ကေန အျပီးလြတ္လို့ ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပဖို့အထိ အေျခအေနက ေကာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ မဲန္ဒဲလား ဦးေဆာင္တဲ့ ေအအင္စီပါတီဟာ ေသခ်ာေပါက္ နိုင္မယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိျကပါတယ္။ အဲသလို အခိ်န္မ်ဳိးမွာ အျကမ္းဖက္မႈေတြ ထပ္ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ အဲသလို အျကမ္းဖက္တာေတြကို ဦးေဆာင္ေနသူေတြကေတာ့ အစြန္းေရာက္ လူျဖူအဖဲြ႔အစည္း တခ်ဳိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ လူမဲေတြနဲ့ လူျဖူတခ်ဳိ႔ သတ္ျကျဖတ္ျက ျပန္ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပခါနီးေတာ့ လူမဲတိုင္းရင္းသား အုပ္စုတခုက ေရြးေကာက္ပဲြမွာ သူတို့မပါဘူး ေရြးေကာက္ပဲြကိုလည္း သပိတ္ေမွာက္မယ္ဆိုျပီး ျဖစ္ျပန္ ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြ လိုလားတဲ့ လူမဲမ်ားနဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြကို သပိတ္ေမွာက္မယ့္ လူမဲအုပ္စုအျကားမွာ အျကမ္းဖက္ သတ္ျဖတ္တာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စုစုေပါင္းနွစ္ဖက္ လူေပါင္း နွစ္ေထာင္ေလာက္ ေသျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုး မွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြ မဝင္ဘူးဆိုတဲ့ လူမဲေခါင္းေဆာင္မ်ား မန္ဒဲလားနဲ့ ေဆြးေနြးအျပီးမွာ သူတို့လည္း ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိုင္မယ္လို့ သေဘာတူ ခဲ့ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရြးေကာက္ပဲြျကီး ျပီးေျမာက္ခဲ့လို့ မန္ဒဲလား ဟာ ပထမဆံုး ေတာင္အာဖရိကနိုင္ငံရဲ့ လူမဲသမၼတ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ျပန္ေကာက္ရရင္ ေတာင္အာဖရိကနိုင္ငံရဲ့ အေျပာင္းအလဲဟာ အျကမ္းမဖက္ အနုနည္းနဲ့ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျကမ္းမဖက္တဲ့ နည္းလမ္းကို အသံုးျပုေနရင္း အျကမ္းဖက္မႈေတြကို အေတာမသတ္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရ ပါတယ္။ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ အျကမ္းမဖက္တဲ့ နည္းလမ္းကို အသံုးျပုေနတဲ့ နိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူေတြကို အာဏာပိုင္ေတြဖက္က အျကမ္းဖက္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္က အျကမ္းမဖက္တဲ့နည္းနာ၊ အျကမ္းမဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ ပ်က္သုန္းျပီး အျကမ္းဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ဖက္ကို ဦးတည္သြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္ေနတဲ့ လူမဲ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက လူမဲျပည္သူလူထုျကီးကို အျကမ္းဖက္တဲ့ ဘက္ကို ေရာက္မသြားေအာင္ အသက္ေတြရင္းျပီး ေဆာင္ရြက္ ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေတာင္အာဖရိနိုင္ငံမွာ ေရြးေကာက္ပဲြျပီးလို့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္လာတဲ့ ကာလမွာ လူမဲနိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ့ လူမဲအတတ္ ပညာရွင္ အသိပညာရွင္မ်ားဟာ အတိတ္ကလႈပ္ရွားမႈမ်ားကေန ျပန္ျပီးသင္ခန္းစာထုတ္ယူပါတယ္။ အဲတာ ကေတာ့ အျကမ္းဖက္တာကို မလိုလားလို့ အနုနည္းနဲ့ ေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုတာက ေရြးခ်ယ္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျကမ္းေတာ့ မဖက္ဘူး၊ အနုနည္းနဲ့ပဲ ေဆာင္ရြက္မယ္လို့ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ခြန္အားပါဖို့ လိုသလို စဥ္ဆက္မျပတ္ ေဆာင္ရြက္ဖို့လည္းလိုတယ္ ဆိုတာကို ရွာေဖြ ေတြ႔ရိွပါတယ္။ တခိ်န္ထဲမွာလည္း အျကမ္းမဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ကို ေရြးထားတာေျကာင့္ အျကမ္းဖက္တာေတြနဲ့ ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါ အျမင့္မားဆံုး ေပးဆပ္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ျမင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခိ်န္ကာလမ်ားက နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ လူမဲတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡတဦးကေတာ့ သူ့ရဲ့ အေတြ႔အျကံု အယူအဆကို ဒီလိုေျပာပါတယ္။ “အျကမ္းမဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ကို ေရြးခ်ယ္တာက အျကမ္းဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ထက္ ေရရွည္မွာ နိုင္ငံသားေတြအတြက္ အက်ဳိးရိွတာေျကာင့္ အျကမ္းမဖက္တဲ့ လုပ္ရပ္ကို ေရြးရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျကမ္းမဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္လို့ ေျပာျပီး မိမိလႈပ္ရွားမႈတစံုလံုးကို ခြန္အားရိွလာေအာင္ တြန္းမတင္နိုင္ရင္လည္း ေအာင္ျမင္မႈ နဲ့ ေဝးေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူပဲ အျကမ္းမဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို တြင္တြင္ေျပာျပီး အားထုတ္မႈမရိွဘဲ နိုင္ငံေရးမွာ ေရစုန္ေမွ်ာ လိုက္ေနရင္လည္း ေအာင္ျမင္မႈနဲ့ ေဝးေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါ အျကမ္းမဖက္တဲ့မူကို ေပြ႔ဖက္ထားတယ္ ဆိုေပမဲ့ သက္ေတာင့္သက္သာ နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ဳိးေလာက္နဲ့ပဲ ေက်နပ္ေနဦးမယ္ ဆိုရင္ ေအာင္ပဲြဟာ ေဝးေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္”။

နိုင္ငံသားျပည္သူေတြရဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ အိႏၵိယနိုင္ငံရဲ့ အေတြ႔အျကံုနဲ့ ေတာင္အာဖရိကနိုင္ငံရဲ့ အေတြ႔အျကံုေတြထဲမွာ သင္ခန္းစာယူစရာေတြ အမ်ားျကီး ရိွတာကို ျမင္ရပါတယ္။ မိမိေရေျမနဲ့ မကိုက္ညီတာေတြ ပါနိုင္သလို မိမိလူ့အဖဲြ႔အစည္းအတြက္ အက်ဳိးမ်ားေစတဲ့ အတုယူသင့္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြလည္း ပါဝင္ေနပါတယ္။ အျကမ္းမဖက္နည္းလမ္းနဲ့ ေဆာင္ရြက္ေပမယ့္ အျကမ္းဖက္မႈ ဒဏ္က ေနာက္မွာကပ္ျပီးပါေနတယ္ ဆိုတာလည္း မေမ့အပ္ပါ။ ဒို့ကေတာ့ အျကမ္းမဖက္ အနုနည္းနဲ့ တိုက္ပဲြဝင္တဲ့ လမ္းစဥ္ကိုပဲ ျကိုက္တယ္၊ အဲဒီလမ္းကိုပဲ ေရြးခ်ယ္တယ္ ဆိုကာမွ်နဲ့ မလံုေလာက္ေသးဘူး ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ျကီးငယ္လတ္မ်ား အေနနဲ့ မိမိရဲ့လုပ္ရပ္၊ မိမိရဲ့ ဦးေဆာင္မႈဟာ အျကမ္းမဖက္တဲ့ လမ္းစဥ္ကို ခြန္အားျပည့္သထက္ ျပည့္လာေအာင္ ျဖည့္ဆီး ေပးနိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးအထိ ေရာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရပါတယ္။ မွန္ပါတယ္ ခြန္အားျပည့္လာမွ ပိတ္ဆို့ေနတဲ့ အရာေတြကို တြန္းဖယ္နိုင္မယ္ ျဖစ္ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၄ ရက္၊ နိုဝင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Wednesday, November 19, 2014

ဘယ္သူ့ကိုမွ မေျကာက္ဖို့ဆိုရင္

ျပည္ေထာင္စုဝန္ျကီး အဆင့္ ရိွသူတဦးက ဟိုတနွစ္တုန္းက ေျပာခဲ့တာ တခုရိွပါတယ္။ လက္ပံေတာင္း ကိစၥနဲ့ ပတ္သက္လို့ သံဃာေတာ္မ်ားကို ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေျပာခဲ့တာတုန္းဆိုေတာ့ “တပည့္ေတာ္ တို့လည္း တရုတ္ကို ေျကာက္ရတယ္ဘုရား” ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ဒီစကားေျကာင့္ အဆိုပါဝန္ျကီးဟာ တရုတ္ေျကာက္ ဝန္ျကီးအျဖစ္ နာမည္တြင္ က်န္ရစ္ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ရိွတဲ့ ဝန္ျကီး တပါးအေနနဲ့ အဲသလို မေျပာသင့္ပါ။

လက္ရိွ အာဏာရထားတဲ့ အစိုးရဝန္ျကီး တပါးက ဘာျဖစ္လို့ အဲသလို ေျပာခဲ့တာလဲဆိုတာကို ဆန္းစစ္ျကည့္မိပါတယ္။ ဘာေျကာင့္ ျမန္မာအစိုးရဟာ တရုတ္ကို ေျကာက္ရတာလဲ။ အေျကာင္းရိွပါလိမ့္မယ္။ ဘာအေျကာင္းတုန္းဆိုတာကေတာ့ ဒီလိုပါ။ အတိတ္ ေျခရာကို နဲနဲေလာက္ေတာ့ ျပန္ေကာက္ရပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္ကို ၂၆ နွစ္တာ တပါတီအာဏာရွင္ စနစ္နဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျကီးေနဝင္း လက္ထက္မွာ တရုတ္ကို ေျကာက္ရပါတယ္လို့ လူသိရွင္ျကား ထုတ္ေဖာ္ ေျပာတာမ်ဳိး မရိွခဲ့ပါဘူး။ တရုတ္အစိုးရနဲ့ ဆက္ဆံေရးက အေကာင္းျကီးလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာနဲ့တရုတ္ နိုင္ငံနွစ္ခုအျကား ပံုမွန္ဆက္ဆံေရး မ်ဳိးေတာ့ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဟိုဖက္ဒီဖက္ သြားသြားလာလာ မွန္တန္းအဆင့္ေလာက္ေတာ့ တည္ရိွခဲ့ပါတယ္။
အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္ရဲ့သားနဲ့ ျမန္မာတရုတ္နဲ့ဆက္ဆံေရး အေကာင္းျကီး မဟုတ္ခဲ့ရတာ အေျကာင္းရိွပါတယ္။ ေနာက္တက္ လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား သိသင့္တယ္ ယူဆလို့ အက်ဥ္းရုံးေျပာပါရေစ။ တခ်ိန္တုန္းက တရုတ္နိုင္ငံနဲ့ နယ္ျခားျခင္း ဆက္စပ္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ဝေဒသမွာ အေျခစိုက္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္ ကြန္ျမူပါတီ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ ကြန္ျမူနစ္ ပါတီဟာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏႊဲခဲ့တာ လြတ္လပ္ေရးရျပီး ရက္ေပါင္း ၉ဝ အျကာမွာ စတင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ အလယ္ေခါင္လို့ ဆိုရမယ့္ ပဲခူးရိုးမကို ဌာနခ်ဳပ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ပဲခူးရိုးမ ဌာနာခ်ဳပ္က်ဆံုးအျပီးမွာ ျမန္မာျပည္ကြန္ျမူနစ္ပါတီရဲ့ ဌာနခ်ဳပ္ဟာ တရုတ္ျမန္မာ နယ္စပ္က ဝေဒသအတြင္းမွာ ဆက္လက္ တည္ေဆာက္ခဲ့ ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ကြန္ျမူနစ္ပါတီ အဖို့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းအစိုးရကို တိုက္ခိုက္ေတာ္လွန္ဖို့အတြက္ လက္နက္ခဲယမ္းေတြ လိုလာ ပါတယ္။ အဲသလို လိုအပ္တဲ့ လက္နက္ခဲယမ္းေတြကို တရုတ္အစိုးရက ေထာက္ပံ့ခဲ့ပါတယ္။ အဝတ္ခ်ဳပ္တဲ့ အပ္ကစလို့ ယူနီေဖာင္းအလယ္ ေသနတ္နဲ့ အေျမာက္ေတြအဆံုး တရုတ္ကြန္ျမူနစ္အစိုးရက ျမန္မာျပည္ကြန္ျမူနစ္ပါတီရဲ့ တပ္ေတြ အတြက္ ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့တယ္လို့ အဆို ရိွခဲ့ပါတယ္။ တရုတ္ဖက္က စစ္ေရးနိုင္ငံေရး ကြ်မ္းက်င္သူေတြကိုလည္း ျမန္မာျပည္ ကြန္ျမူနစ္ပါတီအတြက္ ပို့ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္ကြန္ျမူနစ္ပါတီဟာ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ အေရွ့ေျမာက္ ေဒသကို စိုးမိုးထားနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းကို ခိ်မ္းေခ်ာက္နိုင္ခဲ့ပါတယ္။ လိုအပ္လာခဲ့ရင္ တရုတ္ဖက္က တရုတ္စစ္သားေတြကို ျမန္မာျပည္ ကြန္ျမူနစ္ပါတီ ယူနီေဖာင္းဝတ္ေစျပီး စစ္ကူတိုက္ခိုင္း ခဲ့တယ္ဆိုတာ လည္း လူေျပာမ်ား ခဲ့ပါတယ္။ ဆိုရရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ကြန္ျမူနစ္ပါတီကို တရုတ္က စစ္လက္နက္ေတြ အျကီးအက်ယ္ ေထာက္ပံ့ ခဲ့တာေတာ့ လူတိုင္းလိုလို အဲဒီအခ်ိန္က သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လက္နက္အင္အား ေတာင့္တင္းတဲ့ ျမန္မာကြန္ျမူနစ္ပါတီ တပ္ေတြကို အက်အဆံုးမ်ားစြာနဲ့ ရင္ဆိုင္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ရ ပါတယ္။ ကြမ္လံု ရက္ ၄ဝ တိုက္ပဲြဆိုတာ အင္မတန္ လူေျပာမ်ားခဲ့တဲ့ တိုက္ပဲြျကီးတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အခ်က္ မ်ားေျကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း လက္ထက္မွာ တရုတ္အစိုးရနဲ့ ဆက္ဆံေရးဟာ သေဘာေလာက္သာ ရိွခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္က ျမန္မာျပည္ ကြန္ျမူနစ္ပါတီကို လက္နက္ေတြ အလံုးအရင္းနဲ့ ကူညီလို့ အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာ ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရ အေနနဲ့ စိုးရိမ္ဖြယ္ရာ အေျခအေနေတြကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရုတ္ကို ေျကာက္ရတယ္လို့ ဖြင့္ေျပာရတဲ့အထိ မရိွခဲ့ပါဘူး။

၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ ေတာင္းဆိုမႈျကီး တနိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ့ ျဖစ္ျပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းရဲ့ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားခဲ့ပါတယ္။ တျပည္လံုးေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ဆႏၵျပေနတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ ျမန္မာေရပိုင္နက္နားအထိ ေလယာဥ္တင္ သေဘၤာပါတဲ့ အေမရိကန္ အမွတ္ ၇ ေရတပ္မေတာ္ ေရာက္လာခဲ့တယ္လို့လည္း သတင္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ့ ပတ္သက္လို့ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေသာကပြားခဲ့ ရပါတယ္။ ၁၉၈၉ ခုနွစ္မွာ ျမန္မာျပည္ ကြန္ျမူပါတီလည္း ဝတပ္ေတြရဲ့ ပုန္ကန္မႈနဲ့အတူ ကိုယ္ပိုင္တပ္မရိွေတာ့ဘဲ အင္အားမဲ့ သြားခဲ့ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ ေတြလည္း တရုတ္ျပည္ဖက္ကို သြားျပီး ခိုလံႈေနျကရတာ အခုအခ်ိန္တိုင္ပါပဲ။

ျမန္မာျပည္ကြန္ျမူနစ္ပါတီရဲ့ တပ္ေတြ မရိွေတာ့ေပမယ့္ တျခားေသာ တိုင္းရင္းသားနယ္ေျမေတြမွာ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပဲြေတြ အျကီးအက်ယ္ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၈ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသားေတြ ေထာင္နဲ့ခီ်ျပီး ေတာခိုျကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေကအန္ယူလက္နက္ကိုင္မ်ား စိုးမိုးထားတဲ့ ကရင္ျပည္နယ္ထဲကို ေရာက္သြားျကတာက အမ်ားစုလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ေကအိုင္ေအ စိုးမိုးထားတဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းမွာလည္း တိုက္ပဲြေတြ ျပင္းထန္ပါတယ္။ မြန္ေဒသ၊ ပအို့ေဒသ၊ ကရင္နီေဒသ ေတြမွာလည္း တိုက္ပဲြေတြ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါက စစ္ေရးနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အေျခအေနေတြပါ။

တခ်ိန္ထဲမွာလည္း လက္နက္မကိုင္တဲ့ ျပည္တြင္း နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈကလည္း အရိွအဟုန္ျမင့္မားသထက္ ျမင့္မား လာပါတယ္။ နိုင္ငံေရးပါတီေတြ နိုင္ငံေရးအဖဲြ႔အစည္းေတြ အားေကာင္းလာပါတယ္။ ေနာက္တက္လာတဲ့ စစ္အစိုးရကို ဆန့္က်င္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြက ဇယ္ဆက္သလို ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ စစ္အစိုးရ အားထားတဲ့ တစည ပါတီ ဝက္ဝက္ကဲြ ရံႈးျပီး အန္အယ္ဒီနဲ့ တိုင္းရင္းသားပါတီေတြ ေအာင္ပဲြဆင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၁ မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ နိုဗယ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ခီ်းျမွင့္ခံရေတာ့ နိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြရဲ့ အရိွန္အဟုန္ဟာ ျပည္တြင္းမွာသာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ နိုင္ငံတကာ ရပ္ဝန္းအထိ က်ယ္ျပန့္ လာခဲ့ပါတယ္။ နိုင္ငံတကာ အစိုးရမ်ားရဲ့ ဖိအားေပးမႈ ေဝဖန္မႈေတြကို ျမန္မာ စစ္ အစိုးရ ဆက္တိုက္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာလည္း နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း နိုင္ငံျကီးတခ်ဳိ႔ရဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆို့မႈနဲ့ လက္နက္ေရာင္းခ်မႈ ပိတ္ဆို့ျခင္းကို စတင္ရင္ဆိုင္ရပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အာဏာသိမ္းလိုက္တဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ စီးပြားေရး၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ နိုင္ငံေရး ဖိအားေပးမႈ၊ ျပည္တြင္းစစ္ေရးဖိအား ေပးမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ ေနရပါတယ္။ အားကိုးမဲ့သလို ျဖစ္လာရတယ္ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အားကိုးစရာ ျဖစ္လာတာက တခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာျပည္ကြန္ျမူနစ္ပါတီကို လက္နက္ေထာက္ပံ့ခဲ့ဘူးတဲ့ တရုတ္အစိုးရပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို့ လိုအပ္တဲ့ စစ္လက္နက္ပစၥည္းမွန္သမွ် တရုတ္အစိုးရဆီက မွီခိုရတဲ့ အေျခအေနကို ဆိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တရုတ္အစိုးရဆီက လူသိရွင္ျကားေရာ လူမသိရွင္မျကားေရာ ေထာက္ပံ့ေငြ၊ ေခ်းေငြ စတာေတြ ကိုလည္း လက္ခံယူခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ကုလသမဂၢလို ေနရာမ်ဳိးမွာ ျမန္မာျပည္နဲ့ ပတ္သက္လို့ နိုင္ငံတကာ အစိုးရေတြက အေရးယူမယ္ မဲခဲြဆံုးျဖတ္မယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုး ျမန္မာအတြက္ ကန့္ကြက္ေပးသူက တရုတ္နိုင္ငံပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ တရုတ္ဟာ ျမန္မာစစ္အစိုးရအတြက္ ေနရာတိုင္းမွာ အားကိုးရာ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ တကမၻာလံုးက ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံေတြနဲ့ တေဇာင္းေစးနဲ့ မ်က္ေခ်း ျဖစ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာစစ္အုပ္စုအတြက္ အားကိုး အားထား ျပုစရာဟာ တရုတ္အစိုးရသာ ျဖစ္လာရေတာ့ တာပါပဲ။ ဒါေျကာင့္ တပည့္ေတာ္တို့က တရုတ္ကိုလည္း ေျကာက္ရတယ္ဘုရား ဆိုတဲ့ စကားထြက္လာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဆန္းလွပါဘူး။ တဖက္မွာလည္း စီးပြားေရးအရ ျပန္ျကည့္လိုက္ရင္ တရုတ္ဆီက စစ္လက္နက္ ေငြေျကး အေထာက္အပံ့ ယူထားေတာ့ အဲဒီ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ တရုတ္ ကုမၸဏီေတြ ျမန္မာျပည္အတြင္း စီးပြားေရးလုပ္ဖို့ တံခါးမရိွ ဓားမရိွ ဝင္ခြင့္ျပုလိုက္ရပါတယ္။ ျမစ္ဆံု၊ လက္ပံေတာင္း အစရိွတဲ့ ဒီစီမံကိန္း ေတြက ျမင္သာတဲ့ စီမံကိန္းေတြပါ။ အခုအထိလည္း စာရင္းဇယားမ်ားအရ ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားဆံုး ရင္းနီွးျမႇဳပ္နံွထားသူ ေတြဟာ တရုတ္ကုမၸဏီေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျဖစ္စဥ္တခုလံုးကို ျပန္ျကည့္လိုက္ရင္ မိမိျပည္တြင္းေရးကို မိမိေျပလည္ေအာင္ မေျဖရွင္းနိုင္ဘူးဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ သူတပါးကို အားကိုးလိုက္ရတယ္။ အဲသလို အားကိုးလိုက္ရတာေျကာင့္ သူတပါး ျသဇာခံ ျဖစ္သြား ရတယ္လို့ ဆိုပါရေစ။ အမွန္ဆိုရင္ မိမိျပည္တြင္းမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ မေက်နပ္မႈေတြကို အျမင္က်ယ္က်ယ္ထားျပီး မိမိ မိသားစုအတြင္းမွာ ေျကလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းနိုင္ခဲ့ရင္ အခုလို တရုတ္ကိုလည္း ေျကာက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးအထိ ဆိုက္သြားခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္အိမ္သားအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ရတဲ့ ျပႆနာမွာ ကိုယ္တဦးတေယာက္ပဲ လံုးလံုး အနိုင္ယူလိုတာေျကာင့္ ရပ္ကြက္ထဲက လူမိုက္တအုပ္ကို ေခၚသြင္းလာျပီး ေျဖရွင္းတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ေဆာင္ေနပါတယ္။

ကေန့ေခတ္သစ္ ကမၻာျကီးမွာ ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ့ကို ေျကာက္စရာ မလိုပါဘူး။ ျမန္မာျပည္သားေတြက တရုတ္ အစိုးရကို ေျကာက္ဖို့ မလိုပါဘူး။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း မေျကာက္ဘူး ဆိုတာေျကာင့္ ဘယ္သူ့ကိုမွလည္း ရန္စစရာ ရန္ေစာင္စရာ မလိုသလို၊ ရိသဲ့သဲ့လုပ္တာမ်ဳိး မေခ်မငံ ျပုမူတာမ်ဳိးလည္း ေရွာင္ရွားရမွာပါ။ တနိုင္ငံနဲ့ တနိုင္ငံ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈနဲ့ တန္းတူရည္တူ ဆက္ဆံေရးကို ထူေထာင္ဖို့သာ လိုပါတယ္။

မိမိရဲ့ အတိုက္ခံေတြအေပၚအမွာ အနိုင္ယူလိုမႈနဲ့ နိုင္ငံျကီးတခုခုကို သြားျပီး အားကိုးလိုက္ျခင္း၊ ဟိုကေပးသမွ်ကို လက္ျဖန့္ ယူလိုက္ျခင္းဟာ သူမ်ားေနာက္လိုက္ျဖစ္ဖို့ အစပ်ဳိးတာလို့ ေဝဖန္လိုပါတယ္။ ကေန့ဘယ္နိုင္ငံမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျကည့္လိုက္ပါ။ ကိုယ့္နိုင္ငံရဲ့ ျပည္တြင္းေရး ျပႆနာကို မွန္မွန္ကန္ကန္ မေျဖရွင္းလိုသူေတြဟာ မိမိနဲ့ဆန့္က်င္ဖက္က အုပ္စုေတြ အဖဲြ႔အစည္းေတြကို အနိုင္ယူဖို့ အတြက္ တျခားနိုင္ငံတခုခုကို အားကိုးလိုက္တာနဲ့ မိမိကိုယ္ပိုင္တိုင္းျပည္ရဲ့ အာဏာစက္ ေလွ်ာ့က်သြားေလ့ ရိွတာျမင္ရပါတယ္။ သူမ်ားေနာက္လိုက္သဖြယ္ ျဖစ္ရပါတယ္။
တရုတ္ကို ေျကာက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနကေန ရုန္းထြက္ဖို့ အခ်ိန္မေနွာင္းေသးပါဘူး။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ တရုတ္ကိုလည္း ပံုအပ္စရာ မလိုသလို အေမရိကန္ကိုလည္း ဆရာတင္စရာ မလိုပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို အရိွအတိုင္း အမွန္အတိုင္း ပထမျမင္ဖို့ လိုပါတယ္။ ျပီးရင္ မိမိအခ်င္းခ်င္း ျကားမွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖရွင္းျကဖို့ လိုအပ္ပါတယ္။ အဲသလိုသာ ေျဖရွင္းနိုင္မယ္ဆိုရင္ ေနာင္အနာဂတ္မွာ ျမန္မာျပည္ဟာ ဂုဏ္သိကၡာရိွရိွနဲ့ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာတည္ျမဲတဲ့ နိုင္ငံတခုအျဖစ္ ရပ္တည္နိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဂုဏ္သိကၡာရိွရိွ ရပ္တည္နိုင္တဲ့ နိုင္ငံတခုဟာ ဘယ္နိုင္ငံကိုမွ ေျကာက္စရာမလိုသလို ျသဇာခံလည္း ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ေျပာလိုပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၆ ရက္ နိုဝင္ဘာလ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Saturday, November 15, 2014

အာလူးေျပာတဲ့ အိမ္တြင္းေရး

အာ လူးဆိုတာ ျမန္မာျပည္သားေတြနဲ့ ရင္းနီွးျပီးသားပါ။ အာလူးဟာ အိမ္ရွင္မတိုင္းရဲ့ အားကိုးရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အသား ဟင္းသက္သက္ ခ်က္ဖို့ေငြအလံုအေလာက္ မရိွတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ အာလူးကို အားကိုးျကရတယ္ မဟုတ္လား။ ဝက္သားနဲ့ အာလူး၊ ျကက္သားနဲ့အာလူး၊ အမဲသားနဲ့အာလူး စသျဖင့္ ေရာေနွာခ်က္လိုက္ရင္ အသားတံုးေလးလဲျမင္ရ အာလူးကိုလည္း စားရတာေျကာင့္ ရုပ္သိပ္မပ်က္တဲ့ ဟင္းတခြက္လို့ ဆိုနိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါ့အျပင္ အာလူးနဲ့ ျကာဆံတဲြျပီး အာလူးသုပ္ လုပ္စား ရင္လည္း ဟင္းတခြက္ ျဖစ္ပါေသးတယ္။ အသားငါး လံုးလံုးမဝယ္နိုင္လို့ အာလူဟင္းသက္သက္ ခ်က္ျပီး မဆလာေလး အုပ္လိုက္ရင္လည္း ဘာပဲေျပာေျပာ အားကိုးရတဲ့ ဟင္းတခြက္ ျဖစ္လာပါေသးတယ္။ အာလူးဟာ အိမ္တြင္းမွာ အားကိုးရတဲ့ အရန္တပ္သားလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။

အာလူးရဲ့ မူလအစဟာ ေတာင္အေမရိကတိုက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္အေမရိကတိုက္က ဌာေနတိုင္းရင္းသားမ်ား ထမင္းလို အားထားစားရတဲ့ အစာအဟာရပါ။ ၁၅ ရာစု ကုန္ခါနီး အေနာက္တိုင္းသားေတြ အေမရိကတိုက္ျကီးကို ရွာေဖြေတြ႔ရိွတဲ့ အခိ်န္ကစလို့ အာလူးဟာ က်ေနာ္တို့ ကမၻာသူကမၻာသား အားလံုးရဲ့ ဟင္းတမယ္ ျဖစ္လာခဲ့တာ အခုအထိပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ကို အာလူးေရာက္လာတာ ဘယ္တုန္းကလဲ ဆိုတာကေတာ့ အတိအက် မသိပါ။ ဒါေပမဲ့ အာလူးဟာ အိနိၵယက တဆင့္ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္လာခဲ့ဟန္တူပါတယ္။ ဘာေျကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ အာလူးကို အိနိၵယ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားဒက္ရွ္ နိုင္ငံေတြမွာလည္း အာလူးလို့ပဲ ေခၚတာေျကာင့္ပါ။ အာလူးပူရီတို့ အာလူးပလာတာတို့ ဆိုတာ ကုလားျပည္မွာ စာသံုးျကသလို ျမန္မာျပည္မွာလည္း စားသံုးျကပါတယ္။ အထက္ျမန္မာျပည္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေတြမွာ ကိုလိုနီေခတ္ကစလို့ အခုေခတ္အထိ အာလူးပလာတာ၊ ပဲပလာတာ စတာေတြဟာ နံနက္စာအျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ အစာေျပ အစားအစာ အေနနဲ့ စားသံုးေနဆဲပါ။
အေနာက္တိုင္းသားမ်ား အတြက္ကေတာ့ အာလူးဟာ ေပါင္မုန့္လို အားကိုးရတဲ့ ေနာက္ထပ္ အဓိကအစားအစာလည္း ျဖစ္ေနပါျပီ။ ရုရွားတို့ ပိုလန္တို့ ဟန္ေဂရီတို့ အစရိွတဲ့ နိုင္ငံမ်ားကေတာ့ အာလူးကို စားသံုးရံုတင္ မဟုတ္ပဲ အရက္လည္း ခ်က္ျပီး ေသာက္ပါေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဗာ့ဒကာ အရက္ဟာ ရုရွားနိုင္ငံရဲ့ ထင္ရွားတဲ့ အမွတ္တံဆိပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေဗာ့ဒကာ အရက္ကို ဂ်ဳံကေန ခ်က္သလို အာလူးကလည္း ခ်က္ပါတယ္။

ကိုလိုနီေခတ္တုန္းက ေခတ္စမ္းစာေပကို စတင္ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာမ်ားထဲက တဦးျဖစ္တဲ့ သိပၸံေမာင္ဝ အဂၤန္ကို ပညာေတာ္သင္ သြားရေတာ့ ရန္ကုန္ကေန အဂၤလန္ကို ပင္လယ္ကူး သေဘၤာစီးရပါတယ္။ အဲဒီ သေဘၤာေပၚမွာ အစားအေသာက္ ေကၽြးေမြးတာနဲ့ ပတ္သက္လို့ သူျကံုခဲ့တာေလး တခုကို ဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အာလူး အေျကာင္းပါ။ သေဘၤာက စားေသာက္ခန္းရဲ့ မီနူးမွာ အာလူးကို မွာမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ အာလူးတမ်ဳိးကိုပဲ မရိုးရေအာင္ အမယ္အမ်ဳိးမ်ဳိးအျဖစ္ စီမံထားတာကို ေျပာျပပါတယ္။ ျပုတ္ထားေသာ အာလူးတဲ့၊ ျပုတ္ျပီးေခ်ထားေသာ အာလူးတဲ့၊ အေခ်ာင္းေလးမ်ားအသြင္နဲ့ ေျကာ္ထားတဲ့အာလူးတဲ့၊ ျပုတ္ျပီး ျပန္ေၾကာ္ထားတဲ့ အာလူးတဲ့၊ အကၤီ်ဝတ္ထားတဲ့ အာလူးတဲ့ စသျဖင့္ ဟာသေနွာျပီး ေျပာျပထားပါတယ္။ အကၤီ်ဝတ္ထားတဲ့ အာလူးဆိုတာကေတာ့ အားလူး အလံုးျကီးျကီးကို အခံြ မနႊာဘဲ ေအာ္ဗင္လို့ေခၚတဲ့ မီးဖိုအလံုထဲမွာ ထည့္ျပီးဖုတ္ထားကို ဆိုလိုတာပါ။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ ဂ်က္ကက္ေပၚေတးတိုး ဆိုျပီး ေျပာေလ့ရိွပါတယ္။

ျမန္မာ့လူေနမႈဘဝမွာ အာလူးဟာ စားစရာတခုအေနနဲ့သာ မဟုတ္ဘဲ တင္စားျပီး စကားေျပာဆို သံုးနႈန္းတဲ့အထိ တြင္က်ယ္ လာခဲ့ပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ အမ်ဳိးသား အဆိုေတာ္တဦးက စတီရီယိုေခတ္ဦးမွာ သီခ်င္းလုပ္ျပီး ဆိုခဲ့ တာေျကာင့္ပါ။ အာလူး လာမေပးနဲ့ ေလေတြနဲနဲေလွ်ာ့ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ အမ်ဳိးသမီး အဆိုေတာ္ တဦးကေတာ့ ဒီလိုဆိုခဲ့ပါတယ္။ အာလူးေပးတဲ့သူကို သိပ္ကို မုန္းတယ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းပါပဲ။ အင္း မုန္းမွာေပါ့ အာလူးေပးတယ္ဆိုတာ အေျပာသက္သက္ ေလလံုးသက္သက္ အာသက္သက္ ေဖာေလွ်ာပဲ ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒါေျကာင့္ အေျပာသက္သက္ လူေတြတိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္ဆိုရင္ အဲသလို အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ဳိးကို ျပည္သူေတြက ဘယ္ခ်စ္ပါ့မလဲ။ မုန္းတာမဆန္းဘူးလို့ ေျပာရမွာေပါ့။

အာလူးနဲ့ ပတ္သက္လို့ ေျပာရတာကဒီလိုပါ။ တေလာက သတင္းတခုထဲမွာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဘာတုန္းဆိုေတာ့ အေမရိကန္ နိုင္ငံကေန ျမန္မာျပည္ကို အာလူးတင္သြင္းဖို့ အေမရိကန္ စီးပြားေရးသမားေတြက ေစ်းကြက္ကို ေလ့လာဆန္းစစ္ေနတယ္လို့ ျကားလိုက္ ရလို့ပါ။ အေမရိကန္ကေနေတာင္ အာလူးတင္သြင္းဖို့ ျဖစ္ကုန္ျကျပီလား။ ဒါနဲ့ ပတ္သက္လို့ အေမရိကန္ အာလူးတင္သြင္းမွာကို ကန့္ကြက္တဲ့သူနဲ့ ေထာက္ခံသူေတြလည္း ေပၚလာပါတယ္။ ကန့္ကြက္တဲ့သူေတြ ေျပာတာက အာလူးကို ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ အလံုအေလာက္ မစိုက္နိုင္တာကို ေထာက္ျပပါတယ္။ ျမန္မာအာလူးေတာင္သူေတြ ဘာအကူအညီမွ မရလို့ ျဖစ္တဲ့နည္းတဲ့ အာလူးကို စိုက္ရတာေျကာင့္ အာလူးအလံုးေတြ ေသးသထက္ ေသးလာတာ ကြာလတီ က်ဆင္းလာရတာကို တင္ျပပါတယ္။ ေထာက္ခံတဲ့ သူေတြကေတာ့ အေမရိကန္အာလူး ဝင္လာရင္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု ျပုျပင္စီရင္ခ်က္ျပုတ္ျပီး ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းမယ္ဆိုတဲ့ အေျကာင္းကို ေျပာျကပါတယ္။

ျမန္မာနိုင္ငံဟာ နိုင္ငံျခားကို ဆန္တင္ပို့တဲ့ ထိပ္သီး နိုင္ငံျဖစ္လာဖို့ ေဝးေနေသးေျကာင္းကိုလည္း သတင္းတခုထဲမွာ ေတြ႔ရ ပါတယ္။ ဟိုေရွးအရင္က ဆန္တင္ပို့တဲ့ ေနရာမွာ နာမည္ျကီးခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ အရင္လို ဆန္တင္ပို့တာ ထိပ္တန္း ေရာက္လာဖို့ အေျခအေန မရိွေသးတဲ့အခိ်န္မ်ဳိးမွာ အာလူးကိုေတာင္ သူမ်ားဆီက ထပ္တင္သြင္းဦးမယ္ ဆိုေတာ့ မိမိရဲ့ အိမ္တြင္း စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း တိုးတက္လာသလား ဆုတ္ယုတ္ေနသလားဆိုတာ လူတိုင္းခန့္မွန္းနိုင္ပါတယ္။ စိုက္ပ်ဳိးေရး ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား အဆိုအရ အာလူးစိုက္ပ်ဳိးတာဟာ စပါးစိုက္ပ်ဳိးတာေလာက္ လက္မဝင္ဘူး မခက္ခဲဘူးလို့ ဆိုပါတယ္။ အဲတာဆိုရင္ နိုင္ငံေတာ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူမ်ားအေနနဲ့ အာလူးစိုက္တဲ့ ေတာင္သူေတြ အဆင့္မီအာလူးေတြ စိုက္ပ်ဳိးဖို့ မကူညီ နိုင္ဘူးလား။ မ်ဳိးေကာင္း၊ နည္းပညာနဲ့ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ ေထာက္ပံ့ကူညီဖို့ မေဆာင္ရြက္ေပးနိုင္ ေတာ့ဘူးလား။ နဂိုကမွ အာလူး အထြက္ကက်ဆင္း အရည္အေသြးက ညံ့ဖ်င္းလာတဲ့ အခိ်န္မ်ဳိးမွာ ကိုယ့္ရဲ့ အာလူး ေတာင္သူကို မကူညီပဲ နိုင္ငံျခားကေန တင္သြင္း ဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အာလူးေတာင္သူေတြ ပက္လက္လန္ေတာ့မွာေပါ့။ အခု အာလူးကိစၥတခုထဲနဲ့ပဲ ျမန္မာ့ အိမ္တြင္းေရးျဖစ္တဲ့ စိုက္ပ်ဳိးေရးက႑၊ နိုင္ငံေရး က႑နဲ့ စီးပြားေရး က႑ ေကာင္းမေကာင္း ဆိုတာကို အကဲခပ္နိုင္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သင္ခန္းစာယူစရာေတြ ရိွပါတယ္။ ျမန္မာရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ျဖစ္တဲ့ ထိုင္းနိုင္ငံဟာ စိုက္ပ်ဳိးေရးနဲ့ ပတ္သက္ရင္ အေတာ္ျကီးကို တိုးတက္လာေနတဲ့ နိုင္ငံတခုပါ။ နိုင္ငံျခားကို ဆန္တင္ပို့တာမွာလည္း ထိပ္တန္းစာရင္ဝင္ နိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သစ္သီးဝလံေတြနဲ့ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ေတြ တင္ပို့တာမွာလည္း ေအာင္ျမင္ေနပါတယ္။ ျကက္ေမြးျမူေရးမွာလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေအာင္ျမင္ေနသလဲဆိုရင္ အခု ျမန္မာျပည္မွာ ေရာင္းေနတဲ့ စီပီ ျကက္သား ဆိုတာေတြဟာ ထိုင္းနိုင္ငံက ကုမၸဏီပါ။ ျကက္ေမြးတာနဲ့ စိုက္ပ်ဳိးေရး ဘာဆိုင္သလဲဆိုေတာ့ ဆိုင္ေနပါတယ္။ အဲဒီေမြးထားတဲ့ ျကက္ေတြကို ေကြ်းဖို့ လိုအပ္တဲ့ ေကာက္ပဲသီးနံွ အေစ့အဆန္ေတြကို သူတို့တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ စိုက္ပ်ဳိးတာျဖစ္ပါတယ္။ ျကက္စာကို နိုင္ငံျခား ကေန တင္သြင္းတာမဟုတ္လို့ ျကက္သားက ေစ်းခ်ဳိပါတယ္။ လူတိုင္းစားနိုင္သြားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္စိုက္ပ်ဳိးေရး ထုတ္ကုန္ တခုရဲ့ ျပယုဂ္ကေတာ့ နိုင္ငံျခားကို သစ္ခြပန္းေတြ အျကီးအက်ယ္ တင္ပို့နိုင္ျခင္းပါပဲ။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ကေန နိုင္ငံျခားကို သစ္ခြပန္း တင္ပို့တဲ့ ေနစဥ့္တန္ဖိုးဟာ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၁၅ သန္း အနည္းဆံုး ရိွပါတယ္။ တလဆိုရင္ ဘတ္သန္းေပါင္း ၄၅ဝ။ တနွစ္ဆိုရင္ ထိုင္းဘတ္ေငြအားျဖင့္ ၅ ဒသမ ၄ ဘီလီယံ ေက်ာ္ပါတယ္။ ေငြလဲနႈန္းနဲ့ အျကမ္းဖ်ဥ္းတြက္ရင္ ထိုင္းဘတ္ေငြ တဘတ္ဟာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၃ဝ နဲ့ညီမွ်ပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ ၃ဝ နဲ့သာ ေျမွာက္သာျကည့္ပါေတာ့။

အဲသလို စိုက္ပ်ဳိးေရးအရ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ထိုင္းနိုင္ငံမွာေတာင္ တခါတခါ အစိုးရရဲ့ စီမံခန့္ခဲြမႈ ညံ့ဖ်င္းလာတယ္ အားနည္း သြားတယ္ဆိုရင္ ေတာင္သူေတြ အျကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ေလ့ရိွပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္နွစ္ေလာက္က တရုတ္ျပည္က ျကက္သြန္ ေတြကို ထိုင္းနိုင္ငံထဲကိုတင္သြင္းဖို့ ထိုင္းအစိုးရက ခြင့္ျပုလိုက္ပါတယ္။ တရုတ္ျကက္သြန္ေတြ ေစ်းေပါေပါနဲ့ ထိုင္းနိုင္ငံထဲကို ဝင္လာေတာ့ ထိုင္းျကက္သြန္ေတာင္သူေတြ ငါးပါးေမွာက္ကုန္ပါတယ္။ တရုတ္ဖက္က ေစ်းေပါေပါနဲ့ ဝင္လာတာေျကာင့္ ထိုင္းျကက္သြန္ အေရာင္းက်သြားပါတယ္။ ထိုင္းျပည္တြင္းျဖစ္ ျကက္သြန္ေစ်းကြက္ ပ်က္ပါတယ္။ ဒါရဲ့ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ထိုင္းနိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းက ျကက္သြန္အဓိကထားျပီး စိုက္ပ်ဳိးတဲ့ ေတာင္သူေတြ အဲဒီနွစ္က အျမတ္မထြက္တဲ့အျပင္ အရင္းလည္း ရံႈးပါတယ္။ ေနာက္နွစ္ေတြမွာလည္း ဆက္ရံႈးပါတယ္။ စုထားတဲ့ ေရႊေငြနဲ့ စီးေနတဲ့ ကားေတြကို ျပန္ေရာင္းရတဲ့ အထိ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ေတာင္သူေတြ မနည္းလွပါဘူး။

ဒါဟာ ဘာကို ျပတာလဲဆိုေတာ့ မိမိတိုင္းျပည္အတြင္းက လယ္သမားကို ေစ်းကြက္သေဘာအရ ကာကြယ္ေပးဖို့ ပ်က္ကြက္သြားတာေျကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ နိုင္ငံျကီးေတြမွာက ေျမကလည္း က်ယ္တယ္ စိုက္တဲ့ပ်ဳိးတဲ့ ေနရာမွာလည္း စက္ေတြကိုပဲ အသံုးျပုတယ္ ဆိုေတာ့ လုပ္သားခ ေစ်းသက္သာပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ ထြက္လာတဲ့ သီးနံွကို သူတကာထက္ ေစ်းေပါေပါနဲ့ ေရာင္းနိုင္ပါတယ္။ နိုင္ငံျကီးေတြက ထြက္ကုန္ေတြေလာက္ ေဒသခံလယ္သမားေတြက ေစ်းကို ထပ္ေလွ်ာ့ျပီး မေရာင္းနိုင္ပါဘူး။ ဒါေျကာင့္ လူ့သဘာဝအရ စားသံုးသူက ေစ်းေပါတာ ေစ်းခ်ဳိတာကို ဝယ္သံုးေတာ့ ေဒသခံေတာင္သူေတြ ေက်ာေကာ့ေတာ့တာပါပဲ။
သစ္ခြသမားေတြလည္း ခံရဘူးပါတယ္။ သူတို့ကေတာ့ နိုင္ငံျခားကေန သစ္ခြေတြ ဝင္လာလို့ မဟုတ္ပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးနွစ္ေလာက္က ထိုင္းနိုင္ငံေရး မတည္ျငိမ္တာေျကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ နိုင္ငံေရးအုပ္စုျကီးတခုနဲ့ သူတို့ကို ေထာက္ခံတဲ့ လူေတြက ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ျကီးကို ဝင္စီးျပီး သိမ္းယူထားတာေျကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ သစ္ခြေတြကို ဘန္ေကာက္ ေလဆိပ္က တဆင့္ သက္ဆိုင္ရာနိုင္ငံေတြကို အေအးခန္း ကုန္တင္ေလယာဥ္မ်ားနဲ့ ပို့ရပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ေလယာဥ္ေတြ အတက္အဆင္း လုပ္ခြင့္မရတာ တလေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ျကာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ကာလအတြင္း သစ္ခြေတြ ေလဆိပ္မွာ ေသာင္တင္ျပီး ပ်က္စီးကုန္သလို ျခံထဲက ေနာက္ထပ္သစ္ခြေတြလည္း ျခံထဲမွာပဲ ပံုေနပါတယ္။ အဆိုပါ ေလဆိပ္စီးနင္းထားတဲ့ တလေက်ာ္ ကာလဟာ သစ္ခြေတာင္သူေတြအတြက္ အရံႈးကာလလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာ့အာလူးကိစၥ ျပန္ေကာက္ပါ့မယ္။ အေမရိကန္အာလူး မတင္သြင္းခင္ အခုရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ အေမရိကန္ သမၼတျကီး ျမန္မာျပည္ကို လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာအာလူး ဘဝမပ်က္ေအာင္ ျမန္မာသမၼတျကီးက အေမရိကန္ သမၼျကီးကို နိုင္ငံေရးေျကာင္းေတြ၊ ေဒသတြင္းလံုျခံုေရးအေျကာင္းေတြ၊ နိုင္ငံတကာ အျကမ္းဖက္ျပႆနာ အေျကာင္းေတြ ေျပာေန တာထက္ အာလူးနာလံထေရး အတြက္ အကူအညီ တခုခုေပးဖို့ ေတာင္းဆိုရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလားလို့ စဥ္းစားမိပါတယ္။ သို့ေသာ္လည္း အာလူးအတြက္ အကူအညီ ေတာင္းရင္း ဟိုဖက္ဒီဖက္ အာလူးေတြပဲ မ်ားေနဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သမၼတျကီးေတြလည္း အာလူးသမၼေတြ ျဖစ္ကုန္ျပီး အာလူးေပးတဲ့သူမ်ားကို လူေတြက ခ်စ္ခင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၁ ရက္ နိုဝင္ဘာလ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Sunday, November 9, 2014

ေစတနာနဲ့ ေဆြးေနြးဖို့ပဲ လိုပါတယ္

ျမန္ မာျပည္မွာ တည္ရိွေနတဲ့ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာကို ေျဖရွင္းဖို့ရာမွာ ဘယ္လမ္းကို ဘယ္လိုသြားလို့ ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္ျက မွာတုန္းဆိုတာ စိတ္ဝင္စားဖို့ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတယ္ လို့လည္း လက္ရိွအစိုးရ ဆိုထားျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ အစိုးရ ေျပာေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဖြံ႔ျဖိုးေရးနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြဟာ အေတာ္ကေလး ေနွးေကြးေနေသးတယ္လို့ ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ မီဒီယာေတြ အေတာ္ကေလး ေရးသားေဖာ္ျပ ႏိုင္ခြင့္ရိွတာရယ္၊ ဆႏၵျပခြင့္တခ်ဳိ႔ ရရိွတာရယ္ကလဲြလို့ ဒီမိုကေရစီဟာ ဘယ္ဆီေနမွန္း ေတာင္ မသိေသးပါဘူး။

ျမန္မာျပည္မွာ အခုရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာေတြက မ်ားေျမာင္လွပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ့ အမွန္တကယ္ မဲဆႏၵနဲ့ အတည္ျပု ထားတာ မဟုတ္တဲ့ ၂ဝဝ၈ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ၊ အဲဒီဖဲြ႔စည္းပံုအရ အာဏာစြမ္း အျပည့္အဝရရိွေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၊ ျကိုတင္မဲဆိုတဲ့ မဲေတြနဲ့ အစိုးရျဖစ္လာတဲ့ အခုလက္ရိွအစိုးရ၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ကေန အခုအထိ တည္ရိွေနတဲ့ လယ္သိမ္း ေျမသိမ္းကိစၥေတြ၊ သဘာဝအရင္းအျမစ္ေတြကို စိတ္ျကိုက္ထုတ္ယူေနတဲ့ အေျခအေန၊ ေျကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္သုဥ္းလာေနမႈ၊ ခရိုနီေတြရဲ့ ျကီးမားဆဲ အခန္းက႑၊ ဆင္းရဲနြမ္းပါးမႈကို ကတိေပးထားသလို မေလွ်ာ့ျခႏိုင္ေသးတာ၊ ဘာမွ အာဏာမရိွတဲ့ လႊတ္ေတာ္၊ တရုတ္ကုမၸဏီမ်ားရဲ့ ျသဇာရိပ္ ျကီးသထက္ျကီးလာျခင္း၊ ျပည္နယ္ေတြ ျပည္နယ္အေရးကို ကိုယ္တိုင္စီမံခန့္ခဲြႏိုင္ခြင့္ အမွန္တကယ္ မရေသးတဲ့ ကိစၥ၊ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ျပႆနာေတြ မေျပလည္ေသးပဲ ဟိုေနရာဒီေနရာေတြမွာ တိုက္ပဲြေတြ ဆက္ရိွေနေသးတာ၊ လာမယ့္ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရိွ-မရိွ ဆိုတဲ့ အေျပာအဆိုမ်ဳိး၊ ပညာေရး က်န္းမာေရး နိမ့္က်မႈကို မျမွင့္တင္ႏိုင္ေသးတာ၊ ႏိုင္ငံသားအမ်ားစု လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ့ မသံုးစဲြႏိုင္ေသးတာ၊ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ဘယ္လို မဲေပးတဲ့ စနစ္ကို အသံုးျပုျကမွာလဲ စသျဖင့္ စံုလွပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း က်န္ပါေသးတယ္။ ေရးရင္ ကုန္ႏိုင္မွာ မဟုတ္လို့ ဒီေလာက္ပဲ ေဖာ္ျပပါရေစ။
အဲသေလာက္ ျပႆနာေတြ မ်ားေျမွာင္လွျပီး အဓိက်တဲ့ ျပႆနာေတြကို မေျဖရွင္းႏိုင္ေသးသေရြ့ ဒီတိုင္းျပည္ဟာ ဘယ္မွ ေရာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖြံ႔ျဖိုးေရးတို့ ဘာတို့ ေျပာေနတာဟာ လြမ္းေကာင္းေအာင္ ေျပာတဲ့သေဘာသာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္တန္းေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ ဘာရုပ္မွ မေပါက္ေသးပါဘူး။

ဒီမိုကေရစီမွာ အားေကာင္းတဲ့ အတိုက္ခံပါတီဆိုတာ ရိွရပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ကေမၻာဒီးယားလို ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ကေမၻာဒီးယားမွာ အပတ္တိုင္း ဟြန္ဆန္ ႏိုင္လို့ ဝန္ျကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ့သားက ျကယ္နွစ္ပြင့္ဆိုလား ျကယ္သံုးပြင့္ ဆိုလား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျကီး အဆင့္လို့ ဆိုပါတယ္။ အေမရိကန္ ဝက္စ္ပိြုင့္ စစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆင္းျဖစ္သလို၊ အဂၤလန္ ႏိုင္ငံကေန စီးပြားေရးဆိုင္ရာ မဟာဝိဇၨာဘဲြ႔လည္း ရရိွခဲ့သူပါ။ ဒါေပမဲ့ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံဟာ ဒိီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္လို့ အခုအထိ မေျပာႏိုင္ေသးပါ။ ဘာေျကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ အထက္ကေျပာခဲ့သလို အတိုက္ခံပါတီဆိုတာေတြကို တရားမွ်တမႈနဲ့ အညီ ရွင္သန္ခြင့္ မေပးထားတာေျကာင့္ပါ။ အတိုက္ခံပါတီေတြ အားမေကာင္းေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရြးေကာက္ပဲြလုပ္တိုင္း အာဏာရလက္စ အစိုးရသာ ျပန္ျပီး အာဏာရတာ မဆန္းေတာ့သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အတိုဆံုးေျပာရရင္ ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီ သြားတဲ့လမ္းမွာ အင္အားေကာင္းတဲ့ အတိုက္ခံဆိုတာ ရိွကို ရိွမွ ဟိုဖက္ဒီဖက္ အစြန္းေတြကို ထိမ္းသိမ္းႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံကေတာ့ ဒီေနရာမွာ အေရွ့ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံမ်ားအတြင္း အေတာ္ေလး လြတ္လပ္ပြင့္လင္းလာတယ္လို့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သူတို့လည္း တခ်ိန္တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္း သမၼတဆူဟာတိုရဲ့ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒေအာက္မွာ ပိျပားေနခဲ့ရတဲ့ တိုင္းျပည္တခုပါ။ အင္ဒိုနီးရွားစစ္တပ္က ၂၅% ပါလီမန္မွာ အသားလြတ္ ဝင္ေနရာယူခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခား ရင္းနီွးျမႇဳပ္နံွမႈ မွန္သမွ် သမၼတ ဆူဟာတို လက္ေအာက္ကပဲ သြားရေလ့ရိွပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ သမၼတ ဆူဟာတိုနဲ့ သူရဲ့ မိသားစု၊ သူတို့ စီးပြားဖက္ေတြဟာ ရက္ရက္စက္စက္ ခ်မ္းသာျကပါတယ္။ သမၼတ ဆူဟာတိုရဲ့ ႂကြယ္ဝမႈဟာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၅ဘီလီယံ ကေန ဘီလီယံ ၂ဝ ေက်ာ္ေလာက္အထိ ရိွခဲ့တယ္လို့ ေျပာျကပါတယ္။ အဲသေလာက္ ခ်မ္းသာျကြယ္ဝျပီး ျသဇာျကီးမားခဲ့တဲ့ အုပ္စုျကီးဟာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူထုအံုျကြမႈေျကာင့္ အာဏာေနရာက ဆင္းေပး ခဲ့ရပါတယ္။ သူတို့ဟာ သူတို့ ေနာင္တတရားရလို့ ဆင္းေပးသြားတာ မဟုတ္ပါ။

ဆူဟာတို အာဏာက ဆင္းသြားျပီး ေနာက္တက္လာတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ အဆက္ဆက္ဟာ အရပ္သားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စစ္တပ္ကလာတဲ့သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တူညီတဲ့ အေတြးအျမင္တခု ရိွပါတယ္။ အဲဒီ အေတြးအျမင္ကလည္း အေတြ႔အျကံု မ်ားထဲက ရရိွလာတာပါ။ ဘာအေတြးအျမင္လည္းဆိုေတာ့ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံမွာ တိုင္းရင္းသား ျပႆနာကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းဖို့ လိုလာျပီဆိုတဲ့ အေတြးအျမင္ပါ။ သူတို့တိုင္းျပည္မွာ မတူကဲြျပားတဲ့ တိုင္းရင္းအုပ္စု ေလးရာေက်ာ္ ရိွပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ မတူကဲြျပားတဲ့ ဘာသာစကားေတြကို ေျပာဆိုပါတယ္။ ကြ်န္းေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာနဲ့ စုဖဲြ႔ထားတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တာေျကာင့္ အဲဒီ တိုင္းရင္းသား အုပ္စုေတြဟာ ျပန့္နံွ့ျပီးတည္ရိွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာလို တဆက္တစပ္ထဲ ရိွတဲ့ ေျမျကီးေပၚမွာ ရိွတာမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။

တိုင္းရင္းသား ျပႆနာကို ေျကလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းဖို့ ပထမဆံုး လုပ္ရပ္ကေတာ့ ဆူဟာတိုလက္ထက္က အတင္းအဓမၼ ခ်မွတ္က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ စစ္တပ္ဗဟိုျပုတဲ့ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းရင္းသား အုပ္စု အသီးသီးနဲ့ စကားေျပာပါတယ္။ စစ္စစ္မွန္မွန္ ေျပာတာပါ။ အခုျမန္မာျပည္မွာ လုပ္ေနတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ အတိုင္းဆိုရင္ အင္ဒိုနီးရွားရဲ့ တိုင္းရင္းျပႆနာဟာ အခုအထိမေျပာနဲ့ ေနာက္ဆယ္သက္ ျကာေတာင္ ျပီးဦးမွာ မဟုတ္ပါ။ ဒီေနရာမွာ ေတြ႔ရတာက အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ တိုင္းျပည္ေကာင္းေစဖို့ ေစတနာကို ထင္ထင္ ရွားရွား ျမင္ရျခင္းပါ။ ျမန္မာျပည္မွာလို ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေနြးပဲြေခၚလိုက္ ေတာ္ေန ေသနတ္ ျပန္ေပါက္လိုက္ ဆိုတာမ်ဳိး မရိွခဲ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ အင္ဒိုနီးရွားမွာတုန္းက ျကားထဲမွာ ဖ်က္ျမင္းေတြကလည္း ရိွေနေတာ့ အဲဒီ ကပ်က္ကရက္ေတြလည္း နိွမ္နင္းခဲ့ ရပါေသးတယ္။ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားဖို့ ေစတနာလိုတယ္ ဆိုတာကို ေထာက္ျပ ခ်င္တာပါ။ ေစတနာ မပါရင္၊ ေစတနာမရိွရင္ ဘယ္နည္းကို သံုးသံုး ဘယ္ေဖာ္ျမူလာနဲ့ပဲ စခန္းသြားသြား ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဟိုတရက္ ျမန္မာပညာရွင္တဦးဆိုသူက လာမယ့္ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ ေရြးေကာက္ပဲြစနစ္အသစ္တခု လိုအပ္ တယ္လို့ ဆိုတာကို ျကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီပညာရွင္က မဲမ်ားသူအႏိုင္ယူဆိုတဲ့ အရင္ ေရြးေကာက္ပဲြပံုစံဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အေရြ့ကို အေနွာက္အယွက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပီအာစနစ္နဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြကို သြားမွာလား ဆိုေတာ့လည္း အဲဒီအတိုင္း သြားသင့္တယ္လို့ တိတိက်က် ေျပာျကားျခင္း မရိွပါ။ ဒါေပမဲ့ ပီအာစနစ္ကို စိတ္အေတာ္ ယိုင္ပံုေတာ့ ေပါက္ပါတယ္။ အဆိုပါ ပညာရွင္ ေျပာခ်င္တဲ့ အဓိက အေျကာင္းက နဂိုအသံုးျပုခဲ့တဲ့ မဲမ်ားသူအႏိုင္ရတယ္ ဆိုတဲ့ စနစ္ကို မက်င့္သံုးဖို့ အဓိကထားျပီး ေျပာတာလို့ ျမင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆန္းစစ္ ျကည့္ရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ အဂၤလိပ္ လက္ထက္ကေန အခုအခ်ိန္အထိ က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ မဲမ်ားသူအႏိုင္ရတဲ့ စနစ္ကို စြန့္လႊတ္ျပီး တခါမွ မက်င့္သံုးဘူးတဲ့ စနစ္ကို အသံုးျပုဖို့ဆိုတာ အဆင့္သင္ျဖစ္မျဖစ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥက အေရးျကီးလာပါတယ္။ လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ရံႈးႏိုင္တဲ့ ပါတီျကီး တခုအတြက္ ကိုယ္စားေျပာေပး ေနသလားလို့ ျမင္မိပါတယ္။ တိုင္းျပည္ တိုးတက္ေရးလို့ ေျပာေနတဲ့အပိုင္းမွာ ေစတနာ မရိွရင္၊ ေစတနာ မပါရင္ ဘယ္နည္းကိုသံုးသံုး တိုင္းျပည္တိုးတက္ ျငိမ္းခ်မ္းမွာ မဟုတ္ဘူးလို့ အတိအလင္း ေျပာလိုပါတယ္။

အခု လက္ရိွအာဏာရထားတဲ့ အစိုးရနဲ့ အာဏာေတြ အမ်ားျကီး ဆုပ္ကိုင္ခြင့္ရထားတဲ့ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေနနဲ့ ျမန္မာျပည္က တိုင္းရင္းသား ျပႆနာကို ဘယ္လို ရႈျမင္ပါသလဲ။ လက္နက္ကိုင္ သူပုန္ေတြ၊ ေသာင္းက်န္းသူ ေတြလို့ ျမင္ထားပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ နစ္နာေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရးမ်ားအတြက္ လႈပ္ရွား ရုန္းကန္ ေနသူေတြလို့ သေဘာ ထားသလား။ သူပုန္ေတြ ေသာင္းက်န္းသူေတြလို့ ျမင္ေနဆဲ ဆိုရင္ေတာ့ ေခ်မႈန္းပစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ဖက္က အားသာလိမ့္မယ္လို့ ထင္ပါတယ္။ ေခ်မႈန္းမယ္ဆိုတဲ့ အခံက ရိွေနဆဲဆိုရင္ေတာ့ အခု မျကာမျကာ ေတြ႔ဆံု ေနျကတဲ့ ေဆြးေနြးပဲြ ေတြဟာ အတုအေယာင္သေဘာသာ သက္ေရာက္ ပါလိမ့္မယ္။ သူတို့လည္း သူတို့အခြင့္အေရး အတြက္ တိုက္ပဲြဝင္သူေတြလို့ သေဘာထားႏိုင္ပါမွ ေဆြးေနြးပဲြေတြဟာ အဓိပၸါယ္ရိွတဲ့ ေဆြးေနြးပဲြေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အခြင့္အေရးအတြက္ တိုက္ပဲြဝင္သူ ေတြလို့ ျမင္ပါမွ တန္းတူေရးဆိုတာကို လက္ခံမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တန္းတူေရးကို လက္ခံပါမွ အနာဂတ္မွာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးဆိုတာ အသက္ဝင္ပါလိမ့္မယ္။ အလုပ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ တိုင္းရင္းသားအေရးဟာ စစ္စစ္မွန္မွန္ ေစတနာ ေရွ့ထားျပီး ေျဖရွင္းရမယ့္ အေရးလို့ သေဘာပိုက္ မိတယ္ဆိုရင္ ေရွ့မွာ ရလဒ္ေကာင္း ေတြကို ဆုပ္ကိုင္မိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကမွတဆင့္ တိုင္းျပည္တစံုလံုး တိုးတက္ေရးကို ေနွာင့္ေနွးေစတဲ့ ခရိုနီျပႆနာေတြ၊ အခြန္ေရွာင္တာေတြ၊ အႏိုင္က်င့္တာေတြ၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥေတြကို ေကာင္းေကာင္း ကိုင္တြယ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စနစ္ေဟာင္းကို က်င့္သံုး ေနဆဲျဖစ္လို့ နိမ့္က်ေနတဲ့ ပညာေရး က်န္းမာေရး စီးပြားေရး စတာေတြကိုပါ တဆက္ထဲ ျမွင့္တင္ႏိုင္မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အင္ဒိုနီးရွားမွာတုန္းက အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ျပီးေနာက္ပိုင္း ခရိုနီတိုင္းကို အေရးယူတာမ်ဳိး မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ဆူဟာတို လက္ထက္က ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ စားထားဝါးထားလို့ မျဖစ္မေန အေရးယူရမယ့္ သူမ်ဳိးေတြကိုေလာက္သာ ျပည္သူအမ်ား ေရွ့ေမွာက္မွာ အေရးယူအျပစ္ ေပးခဲ့တာပါ။ အင္ဒိုနီးရွားမွာ လုပ္ခဲ့ကိုင္ခဲ့တဲ့ နည္းနာက ညင္သာပါတယ္။
ေရွ့လာမယ့္ အနာဂတ္အတြက္ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ေျဖာင့္ျဖူးဖို့၊ လမ္းသာဖို့ အတြက္ ေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုရင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ နည္းလမ္းေတြကေတာ့ တိုင္းျပည္တစံုလံုးအေပၚမွာ ေစတနာ ရိွတယ္ဆိုတာကို ရိုးရိုးသားသား ေဖာ္ေဆာင္ ျပသဖို့သာ လိုပါတယ္။ ျမန္မာပညာရွင္တဦး ေျပာေနသလို ဟိုလိုလုပ္မွ ဒီလိုလုပ္မွ၊ ဟိုနည္းကိုသံုးမွ ဒီနည္းကို သံုးမွ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္၊ ေအာင္ျမင္လိမ့္မယ္ဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ စိတ္ေကာင္း ေစတနာမွန္ ရိွဖို့သာ အဓိကလို့ ထပ္ေလာင္း ေျပာလို ပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေျပာေကာင္းေျပာပါလိမ့္မယ္။ အေျပာေတာ့လြယ္တယ္ လက္ေတြ႔လုပ္ဖို့က မလြယ္ဘူး ဆိုတာမ်ဳိးပါ။ ျမန္မာ ျပည္ျကီး အမွန္တကယ္ လမ္းေျကာင္းမွန္ေပၚကို ေရာက္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ လုပ္ရမယ့္ နည္းက ထူးဆန္းတဲ့နည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ႏိုင္ငံျခားကမွလည္း တင္သြင္းလာစရာ မလိုပါဘူး။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ဖ်က္ျမင္းေတြကို ေဘးခ်ိတ္ ထားလိုက္ျပီး လက္ရိွအစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ စစ္တပ္က ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အရပ္သားႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ အားလံုးစုေပါင္းျပီး ပထမအဆင့္ ေစတနာမွန္မွန္နဲ့ ေဆြးေနြးလိုက္ရင္ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ အားလံုးသာဓု ေခၚႏိုင္တဲ့ အေျဖတရပ္ကို ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြ မတိုင္မီ ေတြ႔ရိွမွာ ျဖစ္ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Tuesday, November 4, 2014

သူတို့မျပင္ လူေတြျပင္လိမ့္

ဖိ
နိွပ္မႈေတြ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ့ သက္ဆိုးရွည္ေနသမွ် ျမန္မာျပည္ဟာ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရး လမ္းေျကာင္းေပၚကို ေရာက္မွာ မဟုတ္ေသး ပါဘူး။ တဖက္မွာ ျပန္ျကည့္ရင္လည္း ဖိနိွပ္မႈေတြကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ ဥပေဒေတြ၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြက အသက္ဝင္ေနေသး တာေျကာင့္ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးေတြကို မျဖတ္ေတာက္နိုင္ဘူး၊ မပယ္ဖ်က္ဘူး၊ မျပုမျပင္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ျကီး အေကာင္းဖက္ကို ေျပာင္းလဲေနပါတယ္ဆိုတဲ့ အေျပာဟာ လိမ္ညာေနတဲ့ အေပၚယံ စကားလို့သာ ဆိုရမွာပါပဲ။

ဖိနိွပ္မႈေတြကို ပိုျပီးသက္ဆိုး ရွည္ေစတဲ့ အေျကာင္းအရာထဲမွာ ၂ဝဝ၈ ခုနွစ္ နာဂစ္မုန္တိုင္းအျပီး တက္သုတ္ရိုက္ အတည္ျပု ျပဌာန္းလိုက္တဲ့ ဖဲြ့စည္းပံုအေျခခံဥပေဒက အဓိကလို့ ေျပာလိုပါတယ္။ နာဂစ္ဖဲြ့စည္းပံုလို့လည္း လူေတြက အမည္တပ္ပါတယ္။ စစ္တပ္ကပဲ နိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈကို ယူထားဖို့ ခ်ယ္လွယ္ဖို့ ခ်ဳပ္ကိုင္ဖို့အတြက္ ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ ဖဲြ့စည္းပံုျကီးလို့ ဆိုရင္လည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ ဒီနာဂစ္ဖဲြ့စည္းပံုဟာ တကယ္တန္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြက တခဲနက္ ေထာက္ခံလို့ ျဖစ္လာတဲ့ ဖဲြ့စည္းပံုမဟုတ္ပါ။ မဲေတြကို လိုသလို ကုလားဖန္ထိုးျပီး လူထုနာမည္တပ္လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီဖဲြ့စည္းပံု ဆက္လက္ျပီး သက္ဆိုးရွည္ေနဦးမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ မ်ဳိးဆက္သက္ လူငယ္ေတြအတြက္ အနာဂတ္ မရိွပါလို့ ေျပာပါရေစ။ အနာဂတ္ လွပဖို့အတြက္ဆိုရင္ စစ္ထဲဝင္ျခင္းကသာ တခုထဲေသာ ထြက္ေပါက္လို့ ဆိုရမွာပါပဲ။ ဒီဖဲြ့စည္းပံု ဆက္လက္ တည္ရိွ အသက္ဝင္ ေနျခင္းအားျဖင့္ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံု လိုလားေတာင့္တေနတဲ့ တန္းတူညီမွ်တဲ့ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာလည္း ေပၚေပါက္လာဖို့ အေျကာင္းမရိွေတာ့ပါ။ ဒီဖဲြ့စည္းပံုက စစ္တပ္က ထိပ္ပိုင္းအုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားရယ္၊ သူတို့ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြရယ္ ေကာင္းစားဖို့ကလဲြလို့ နိုင္ငံနဲ့အဝွမ္း ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး ဖံြ႔ျဖိုးလာဖို့ အလားအလာေကာင္း မရိွနိုင္ပါ။

အာဏာရ ခါစ တုန္းက သမၼတေျပာေျပာေနတဲ့ ဆင္းရဲမဲြေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးဆိုတာကလည္း အခုထိ ေရေပၚအရုပ္ေရးသလို ပါပဲ။ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံေတြမွာ ကြ်န္ခံဖို့ အလံုးအရင္းနဲ့ ထြက္ခြါေနဆဲပါ။ သတင္းေတြထဲမွာ ပါပါေနတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ နိုင္ငံျခားကို ဆန္တင္ပို့မႈ ျမင့္တက္လာတယ္ ဆိုတာ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား။ ဘာေျကာင့္ဒီလို ေျပာရသလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ လယ္ေျမအသိမ္းခံရလို့ ဘဝပ်က္ေနရတဲ့ လယ္သမားလူတန္းစားက ေလွ်ာ့မသြားပဲ မ်ားမ်ားလာတာကိုး။ လယ္သမားေတြ အဆင္မေျပဘဲ ဆင္းရဲသထက္ ဆင္းရဲလာေနတဲ့ အခိ်န္မွာ နိုင္ငံျခားကို ဆန္တင္ပို့တာ ရာနႈန္းတက္ လာတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုယံုလို့ ရမွာလဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အေသးစား အလတ္စား စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္းေတြလဲ တိုးတက္ လာတာ မေတြ့ရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ နွစ္စဥ္ထုတ္ျပန္ေနတဲ့ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အစီရင္ခံစာေတြမွာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ စီးပြားေရး ဦးေမာ့လာတယ္ ဂီ်ဒီပီ တက္လာတယ္လို့ ေျပာေနပါတယ္။ ဒါကို လိမ္တယ္မေခၚရင္ ေျဖာင့္ကြယ္ကြယ္တယ္လို့ ေျပာရ မွာလား။
အစိုးရသစ္တက္လာျပီး ေနာက္ပိုင္း ေလးနွစ္နီးပါးကာလအတြင္း အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္တဲ့ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ မည္ကာမတၱ ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ အဲဒီ မည္ကာမတ္တ အထဲမွာ သတင္းစာေတြ ဂ်ာနယ္ေတြ အေတာ္ေလး ေရးခြင့္ရလာတာ တခ်က္ပဲ အမွတ္ေပးဖို့ ရိွပါတယ္။ ဒါကလည္း ဒီေလာက္ေလးမွ ဖြင့္ေပးမထားဘူးဆိုရင္ ေနာင္မွာ အံုျကြမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ရနိုင္တယ္လို့ တြက္ဆထားတာေျကာင့္ ဖြင့္ေပးလိုက္တာပါ။ ဒီမိုကရက္စိတ္ထားမ်ဳိးေတြ ရွင္သန္လာလို့ ေစတနာ ေကာင္းနဲ့ ဖြင့္ေပးခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အစိုးရကို ေဝဖန္တဲ့ စာမ်ဳိးေတြ ဖတ္လိုက္ရျခင္းအားျဖင့္ တနည္းေျပာရရင္ လူေတြရဲ့ မေက်နပ္မႈေတြကို အခိုက္အတန့္ အားျဖင့္ အာသာ ေျဖနိုင္ဖို့အတြက္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။
အစိုးရအေနနဲ့ အခု အာဏာယူထားတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ့ သက္သာေခ်ာင္ခိ်မႈ အတြက္ ဘာတခုမွ လုပ္မေပးနိုင္ေသးပါ။ လူတစု ခ်မ္းသာေနတာကလဲြလို့ အမ်ားစုအတြက္ ဆင္းရဲတြင္းက တိမ္မလာဘဲ ပိုနက္လာပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္လာတယ္လို့ ေျပာနိုင္တဲ့ လကၡဏာ တခုမွ မရိွပါ။ ဘာေျကာင့္ မတိုးတက္ မဖံြ႔ျဖိုးရတာပါလဲ။ အေစာကေျပာသလို ဖိနိွပ္မႈမ်ဳိးစံုဟာ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ဆက္လက္ တည္ရိွေနတာေျကာင့္ပါ။ အဲဒီ ဖိနိွပ္မႈမ်ဳိးစံုရဲ့ ေခါင္းကိုင္ ဆရာျကီးကေတာ့ ၂ဝဝ၈ ဖဲြ့စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသာ ျဖစ္ပါတယ္။

မျကာခင္ရက္ပိုင္းကပဲ စစ္တပ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ၄၃၆ ကို မျပင္လိုဘူးဆိုျပီး လႊတ္ေတာ္မွာ တင္ျပလာတယ္။ မူလအစတုန္းက ေျပာခဲ့တာေတြနဲ့ ကြာျခင္တိုင္းကြာေနပါတယ္။ မူလတုန္းကေတာ့ စစ္တပ္ဖက္ကေရာ၊ စစ္တပ္အတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးေနတဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပ ပညာရွင္ဆိုသူမ်ားေရာ၊ အေကာင္းျမင္လြန္းတဲ့ နိုင္ငံေရးသမား တခ်ဳိ႔ကေရာ ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ စစ္တပ္က စနစ္တက်နဲ့ နိုင္ငံေရးကေန ခြာေနပါတယ္ဆိုျပီး အသံေတြ စာေနေအာင္ထြက္ခဲ့တာ မွတ္မိက်မယ္ ထင္ပါတယ္။ အခု ၄၃၆ ကို မျပင္လိုဘူးဆိုေတာ့ အရာရာတိုင္းကို စစ္တပ္ကပဲ အသာစီးယူတဲ့ စနစ္ သက္ဆိုးရွည္ေစ လိုပါတယ္လို့ ေျပာတာနဲ့ ဘာထူးပါသလဲ။ ၄၃၆ ကိုမျပင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ မတရားတဲ့ အေျခခံဥပေဒျကီး တခုကို ကိုင္စဲြျပီး မတရားတဲ့ ဥပေဒမ်ားအတိုင္း ဆက္လက္ က်င့္သံုးဦးမယ္လို့ ေျပာတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒီလို ေျပာလိုက္ ျခင္းဟာ တျပည္လံုးက နိုင္ငံသားေတြကို တဖက္လွည့္နဲ့ စိန္ေခၚလိုက္တယ္လို့ ျမင္မိပါတယ္။

လူေတြလမ္းမေပၚတက္ျပီး ဆႏၵျပတာဟာ အေပါစားနိုင္ငံေရးလို့ စစ္တပ္နဲ့ အလြမ္းသင့္တဲ့ နိုင္ငံေရးပါတီတခုက ေခါင္းေဆာင္ တဦး ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပီအာစနစ္ကို အသံက်ယ္က်ယ္နဲ့ ဝါဒျဖန့္ေနတဲ့ အထဲမွာလည္း ပါပါတယ္။ ကေန့ေခတ္မွာ နိုင္ငံတကာက ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရး ပညာရွင္ေတြ လက္ခံထားတဲ့ အခ်က္တခု ရိွပါတယ္။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ လူေတြလမ္းေပၚတက္ျပီး ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ မတရားမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ရလို့၊ အဲသလို ရင္ဆိုင္ရတာကို မေက်နပ္လို့ ဆိုျပီး မွတ္ခ်က္ခ် ျကပါတယ္။ ကားမစီးရလို့၊ တိုက္မေဆာက္ရလို့၊ ေရႊေငြမဝယ္နိုင္လို့ အစိုးရကို လူေတြဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ မရိွပါဘူးတဲ့။ အစိုးရကို ဆႏၵျပျကတယ္ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ရိွထားတဲ့ မူလလူမႈစီးပြား ဘဝကေန နိမ့္ပါးသထက္ နိမ့္ပါးလာလို့၊ နစ္နာမႈေတြ ရိွလာလို့ ျပျကတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ အာဏာပိုင္ေတြက မတရားသျဖင့္ အနိုင္က်င့္တာေျကာင့္ ဆႏၵျပတာမ်ဳိးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ လူမႈစီးပြားဘဝ မူလကထက္ နိမ့္ပါးလာတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ လယ္အသိမ္း ခံရတာ ေျမအသိမ္း ခံရတာေတြလည္း ပါပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြ အခုတ္ခံရတာလည္း ပါပါတယ္။ ဥပေဒမဲ့ နိွပ္စက္ခံရတာ ဖမ္းဆီးခံရတာ သတ္ျဖတ္ျခင္း ခံရတာေတြလည္း ပါပါတယ္။ သတ္ျဖတ္တယ္ဆိုေတာ့ အလြတ္ သတင္းေထာက္ ကိုပါျကီးကို စစ္တပ္က သတ္ျဖတ္တာမ်ဳိးေတြလည္း အျကံုးဝင္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တခုအတြင္းမွာ နိုင္ငံသားေတြနဲ့ ဧည့္နိုင္ငံသားေတြ အပါအဝင္ မည္သည့္ လူသားတဦးကိုမွ အစိုးရအာဏာပိုင္ေတြက တရားလက္လြတ္ ဖမ္းဆီးခြင့္၊ နိွပ္စက္ခြင့္၊ သတ္ျဖတ္ခြင့္ မရိွရပါဘူး။

အခုလက္ရိွအစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျကည့္လိုက္ပါ။ ဆင္းရဲတဲ့သူ တေယာက္မွ မပါပါ။ သမၼတဆိုရင္ လယ္ဧက ငါးရာေက်ာ္ ေတာင္ ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္လယ္ထြန္စက္ေတြ သံုးနိုင္ပါတယ္။ မ်ဳိးေစ့၊ ပိုးသတ္ေဆး၊ ဓာတ္ေျမျသဇာ စတာေတြလည္း လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို သံုးစဲြနိုင္ပါတယ္။ တကယ့္လယ္သမား စစ္စစ္ေတြျကေတာ့ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီ အေထာက္အပံ့ မရတဲ့အျပင္ အသိမ္းခံခဲ့ရတဲ့ လယ္ယာေျမကို ျပန္ေတာင္းလို့ ထြန္တံုးတိုက္ပဲြဝင္လို့ အဖမ္းအဆီးခံရျပီး ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ် ခံရပါေသးတယ္။ ထိပ္တန္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းေတြ၊ လက္ရိွစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ သူတို့ရဲ့ စီးပြားဖက္ ခရိုနီေတြ အားလံုးဟာ ခ်မ္းသာျပီးရင္း ခ်မ္းသာေနသူေတြပါ။ ဒီေနရာမွာ စပ္မိလို့ ေလးစားဖို့ေကာင္းတဲ့ နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ျကီးတဦးရဲ့ ဓနအေျကာင္းကို ေျပာလိုပါတယ္။ သူကေတာ့ တျခားသူမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးရကထဲကေန ၁၉၆၂ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းတဲ့အထိ ဝန္ျကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ သခင္နု ေခၚ ဦးနု ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးနု ဝန္ျကီးခ်ဳပ္ ဘဝမွာတုန္းက သူရဲ့ အစိုးရအတြင္းက ဝန္ျကီးတခ်ဳိ႔ဟာ သြယ္ဝိႈက္ေသာနည္းမ်ားနဲ့ လာဘ္စားျပီး ပင္စင္ယူရင္ ေနထိုင္ဖို့ အိမ္မ်ား ေဆာက္ျကပါတယ္။ အခုေခတ္လို ေဒၚလာသန္းနဲ့ခီ်ျပီး စားျကတာ မဟုတ္ေသးပါ။ အဲသလို သူ့ရဲ့ ဝန္ျကီးတခ်ဳိ႔ အိမ္ေဆာက္တဲ့ သတင္းေျကာင့္ ဦးနုလည္း မ်က္နွာပ်က္ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကလည္း ဝန္ျကီးခ်ဳပ္ကို ေျဖာင့္ျဖပါတယ္။ ဆီကိုင္တဲ့လက္ ဒီေလာက္ေတာ့ ဆီစိုမွာေပါ့ဆိုျပီး ေျပာျကတာပါ။ ဦးနုက ဆီကိုင္တဲ့လက္ ဆီစိုမွာေပါ့ ဆိုတဲ့ အေျပာကို လက္မခံပါဘူး။ ဆီကိုင္တဲ့လက္ ဆီစိုတယ္ဆိုရင္ သူက ဝန္ျကီးခ်ဳပ္ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးေတာ့မွာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေဆာက္ျကတဲ့ ဝန္ျကီးမ်ားနဲ့ စကားအျငင္းအခုန္ ျဖစ္လာရေတာ့ ဦးနုက ဒီလိုေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူေျပာတာကေတာ့ ဘယ္သူငါနဲ့ အိမ္ေသးတာျခင္း ျပိုင္မလဲတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ ဦးနုရဲ့ အိမ္က တကယ္ကို ေသးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဦးနုမွာ လယ္ဧက ငါးရာေက်ာ္လည္း မပိုင္ပါဘူး။

အခု လက္ရိွ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကေတာ့ ထားစရာမရိွေအာင္လည္း ခ်မ္းသာေနျကျပီ။ အာဏာကိုလည္း နွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ ဆုပ္ကိုင္ထားျပီးျပီ။ ဒီေလာက္နဲ့ မေက်နပ္ျက ေသးဘူးလားလို့ ေမးလိုပါတယ္။ ေရႊပံုေငြပံုေတြ ျကားမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနျကပါေတာ့လား။ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ျကီး အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း စီးပြားေရး ပိတ္ဆို့ထားတဲ့ နာမည္ပ်က္ စာရင္းကေန ဖယ္ရွားေပးလိုက္လို့ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ အရင္က အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဘူးတဲ့ နိုင္ငံေတြကို အိမ္ဦးျကမ္းျပင္ သြားလာေနနိုင္ျကျပီ မဟုတ္လား။ ဘာျဖစ္လို့ မတရားတဲ့ ဥပေဒေတြကို ဆက္ျပီး သက္ဆိုးရွည္ေစ ခ်င္ေသးျကတာလဲ။ ေနာက္တခ်က္က အာဏာနိုင္ငံေရးမွာ ဆက္ျပီး ပါဝင္လိုေသးတယ္ ဆိုရင္လည္း ပါနိုင္ပါေသးတယ္။ မပါနဲ့လို့ မတားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တရား နည္းလမ္းက်က် ယွဥ္ျပိုင္ဖို့ေတာ့ လိုတာေပါ့။ မတရားတဲ့ ဥေပဒေတြ အားကိုးနဲ့ ျပိုင္မယ္ ဆိုကထဲက မတရားတဲ့ ျပိုင္ပဲြလို့ပဲ ေျပာရေတာ့မွာပါ။

၂ဝဝ၈ ဖဲြ့စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ အပါအဝင္ မတရားတဲ့ ဥပေဒေတြ စည္းမ်ဥ္းေတြ တည္ရိွေနသမွ် ကာလပတ္လံုး မျပုျပင္ေသးတဲ့ ကာလပတ္လံုး နိုင္ငံသားေတြဟာ သုမနေက်ာမွာ ဒဏ္ရာေတြနဲ့ ဆိုတဲ့ အေျခအေနကေန လြတ္ေျမာက္နိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေျကာင့္ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္လာဖို့၊ ဖိနိွပ္မႈေတြကေန လြတ္ေျမာက္ဖို့အတြက္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွား ျကပါလိမ့္မယ္။ နိုင္ငံျကီးသားပီပီ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း တင္ျပလို့ ေတာင္းဆိုလို့ မရရင္ လူေတြ လမ္းမေပၚ ထြက္လာလိမ့္မယ္လို့ ေျပာလို ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၈ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, October 27, 2014

ဖိနိွပ္မႈေတြက လြတ္ေျမာက္ဖို့

ဖံြ႔ျဖိုး တိုးတက္ေရးအေျကာင္း ေျပာျကတိုင္း ေရးျကတိုင္း ေဆြးေနြးျကတိုင္း လူအမ်ားအျကားမွာ မတူတဲ့အျမင္ေတြ၊ မတူတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြ ရိွတယ္ဆိုတာ ျမင္ရေတြ႔ရပါတယ္။ အုပ္ခု်ပ္တဲ့အစိုးရအေနနဲ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးကို ျမင္တဲ့ အျမင္က၊ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ေနရတဲ့လူတန္းစား ျမင္တာနဲ့ေတာ့ ကြာျခားလွပါတယ္။ အဲသလိုပဲ ပညာရွင္ေတြ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ အေနနဲ့လည္း ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးကို ျမင္တဲ့ေနရာမွ တဦးနဲ့တဦး မတူျပန္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ အစိုးရနဲ့ နီးစပ္တဲ့ ပညာရွင္မ်ား၊ ေနာက္ လူထုနဲ့နီးစပ္တဲ့ ပညာရွင္မ်ား နွစ္ခုအျကားမွာ တည္ရိွေနတဲ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရး သီအိုရီေတြ ဟာလည္း တခါတခါ ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္း ျဖစ္ေနတတ္ ပါတယ္။

အခုေခတ္မွာေတာ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ ကမၻာတဝွမ္းက ပညာရွင္အမ်ားစု လက္ခံလာတဲ့ အခ်က္တခု ရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ လြတ္လပ္မႈမရိွရင္ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္မႈ မရိွနိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအယူအဆ မွန္မမွန္ ဆိုတာကို ပညာရွင္ေတြ ျကားထဲမွာေတာင္ ၁၉၈ဝ ခုနွစ္မ်ားအလယ္ေလာက္အထိ အျငင္းပြားေနခဲ့ပါေသးတယ္။ ၁၉၉ဝ ခုနွစ္မ်ားျကမွ တစတစနဲ့ လက္ခံလာျကတာျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈမရိွရင္ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္မႈ မရိွနိုင္ဘူးလို့ ဘာျဖစ္လို့ ဆိုပါသလဲ။ လြတ္လပ္မႈ မရိွရတာ ဖိနိွပ္မႈေတြ အားေကာင္းေနတာေျကာင့္ ျဖစ္တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဖိနိွပ္မႈဆိုတာ ဘာကို ေခၚပါသလဲ ဆိုတာ စူးစမ္းျကရျပန္ပါတယ္။
ဖိနိွပ္မႈလို့ ဆိုလိုက္ေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အမ်ားက ဒီလိုျမင္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ စစ္တပ္ မတရားဖမ္းဆီး သတ္ျဖတ္ နိွပ္စက္တာ၊ ေျမယာေတြကို အတင္းအဓျြမသိမ္းယူတာ၊ ရဲေတြက တဖက္စီးနင္း အနိုင္က်င့္တာ၊ အာဏာရိွသူက အာဏာ မဲ့သူကို ထင္သလို ျပုက်င့္တာ၊ တခိ်န္တုန္းကဆိုရင္ အင္အားေကာင္းတဲ့ နိုင္ငံက အင္အားနည္းတဲ့ နိုင္ငံကို ကိုလိုနီ လုပ္တာ စသျဖင့္ ျမင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဖိနိွပ္မႈရိွျခင္းေျကာင့္ လြတ္လပ္မႈကင္းမဲ့ ရတယ္လို့ အထက္မွာ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လြတ္လပ္မႈကို ေျပာတဲ့အခါ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ အခါမွာလည္း မတူကဲြျပားတဲ့ အျမင္ေတြ၊ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြ၊ အတက္အက် အဆင့္ေတြ ရိွေနေသးတာကို သတိထားဖို့ လိုလာျပန္ပါတယ္။

လူ့သမိုင္းမွာ လူသားေတြရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ တစတစေျပာင္းလဲျဖစ္ထြန္း လာကထဲကစလို့ မလြတ္ေျမာက္နိုင္ေသးတဲ့ အေျခအေနေတြ လူသားေတြရင္ဆိုင္လာခဲ့ရတာ အခုေခတ္အထိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ လူသားေတြျကားမွာ ဖိနိွပ္မႈ ေပါင္းစံုဟာ အသြင္သဏၭာန္မ်ဳိးစံုနဲ့ တည္ရိွေနဆဲျဖစ္တာေျကာင့္ပါ။ ေရွးတုန္းကေတာ့ လူေတြဟာ မိမိရဲ့ ျကီးျမတ္လိုမႈ၊ ဘုန္းတန္ခိုးနဲ့ ျသဇာ ျကီးထြားလိုမႈေတြ အတြက္ေျကာင့္ စစ္ပဲြျကီးေတြကို ဆင္ႏႊဲပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အင္အားျကီးသူ အင္အားနည္းသူကို ဖိနိွပ္ အနိုင္ယူခဲ့ပါတယ္။ တခါ စက္မႈဖံြ႔ျဖိုးလာတဲ့ ကာလေတြ ေရာက္လာေတာ့ ျကီးျမတ္လိုမႈ တခုထဲအတြက္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဓနဥစၥာ ႂကြယ္ဝေရးဆိုတာပါ ကပ္ပါလာပါတယ္။ ျကီးပြားခ်မ္းသာဖို့ဆိုတာ လူသား ေတြျကားမွာ အခုအထိ မေပ်ာက္မပ်က္ ေသးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပါ။ တရားတဲ့နည္းနဲ့ ခ်မ္းသာတာလား မတရားတဲ့နည္းလား ဆိုတာကေတာ့ ေနာက္တခ်က္ေပါ့။
အဲဒီေတာ့ အင္အားျကီးသူေတြက အင္အားနည္းသူေတြ အေပၚမွာ အနိုင္ယူျပီး ဓနဥစၥာ ႂကြယ္ဝေရးအတြက္ ခရီးနွင္ျပန္ ပါတယ္။ အင္အားျကီးသူေတြ အခ်င္းခ်င္း ထိပ္တိုက္ေတြ႔ေတာ့ စစ္ပဲြျကီးေတြ ျဖစ္ရပါတယ္။ အခု ၂၁ ရာစုဟာလည္း သူ့အရင္ ေနာင္ေတာ္ရာစုနွစ္မ်ားလိုပဲ ဓနဥစၥာအတြက္ လုယက္ဖိနိွပ္ရင္း လြတ္လပ္မႈကို ပိတ္ပင္ပါတယ္။ တခိ်န္ ထဲမွာလည္း ဆင္းရဲ မဲြေတမႈကို ေနရာအလိုက္ ေဒသအလိုက္ နိုင္ငံအလိုက္ ဆက္လက္သက္ဆိုး ရွည္ေစျပန္ပါတယ္။

အခု ၂၁ ရာစုမွာေတာ့ စစ္ပဲြေတြဟာ ေနရာေဒသအလိုက္ အကန့္အသတ္နဲ့သာ ဆင္ႏႊဲခြင့္ ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္နက္နဲ့ ဓနအင္အားျကီးသူ၊ နည္းပညာပိုင္ဆိုင္သူမ်ားက မတူကဲြျပားတဲ့ ဖိနိွပ္မႈစနစ္ေတြကို ပါးနပ္တဲ့ နည္းနာမ်ားကို အသံုးျပုျပီး သူတို့ရဲ့ ဓန ႂကြယ္ဝမႈအတြက္ ဆက္ျပီးခရီးနွင္ျပန္ပါတယ္။ ေငြပင္ေငြရင္း အားျကီးသူေတြ လုပ္လိုတဲ့ ကိစၥမ်ားကို ေငြမရိွသူေတြက ခုခံကာကြယ္ဖို့ ခက္ခဲေလ့ရိွပါတယ္။ နည္းပညာအင္အားေကာင္းသူမ်ားရဲ့ အလိုဆႏၵကို နည္းပညာမဲ့သူမ်ား တြန္းလွန္ဖို့ မလြယ္ကူေသးတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ျခံုေျပာရရင္ ဒီလိုလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြဟာ ဖိနိွပ္မႈ အမ်ဳိးအစား ေတြထဲမွာ အကံု်းဝင္ပါတယ္။ ဖိနိွပ္မႈဆိုတာကလည္း ေနရာမ်ဳိးစံုမွာ အသြင္မ်ဳိးစံုနဲ့ ဆက္လက္တည္ရိွ ေနပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ နိုင္ငံျကီးေတြ၊ ဓနႂကြယ္ဝတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းျကီးေတြနဲ့ အုပ္ခု်ပ္သူ အာဏာရွင္ေတြ၊ အစိုးရေတြကသာ ဖိနိွပ္မႈကို လုပ္ေဆာင္တယ္ထင္ရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။

တခါတရံ အာဏာရွင္ကို တြန္းလွန္ေနတယ္ ဒီမိုကေရစီနဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းအတြက္ တိုက္ပဲြဝင္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းမ်ား အတြင္းမွာေတာင္ မလြတ္လပ္မႈနဲ့ ဖိနိွပ္မႈေတြဟာ အသြင္မ်ဳိးစံုနဲ့ ရိွေနေသးတာကို ျမင္ရပါတယ္။ လူေတြကို သံသရာက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ တရားျပေနတယ္ဆိုတဲ့ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ား အတြင္းမွာလည္း ဖိနိွပ္မႈေတြ ရိွေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တခါ ဘာသာမတူသူေတြကို ေခ်မႈန္းနိွပ္ကြပ္ဖို့ တိုးတိုးတမ်ဳိး က်ယ္က်ယ္တဖံု လုပ္ေလ့ရိွပါတယ္။ ေယဘုယ် အားျဖင့္ေတာ့ ဥပေဒမဲ့ တရားလက္လြတ္ သတ္ျဖတ္၊ ဖမ္းဆီး၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္၊ နိွပ္စက္၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို သိမ္းယူတာ မ်ဳိးကိုသာ ဖိနိွပ္မႈလို့ လူေတြက သမရိုးက် ျမင္ေလ့ရိွပါတယ္။

ဥပမာတခုေလာက္ ေျပာရရင္ အဖဲြ႔အစည္း ခပ္ေသးေသး တခုအတြင္းမွာလည္း ဖိနိွပ္မႈဆိုတာ ရိွေနနိုင္ပါတယ္။ အဖဲြ႔အစည္း အတြင္းမွာ မိမိအုပ္စုနဲ့ အျမင္မတူတဲ့သူ အယူအဆမတူတဲ့သူကို မသိမသာ ပထုတ္ထားတာမ်ဳိး၊ အရည္အခ်င္း ရိွရဲ့သားနဲ့ ေနရာမေပးတာမ်ဳိး၊ အလုပ္လုပ္လို့ မရေအာင္ ကပ္သပ္ထားတာမ်ဳိး၊ အသိအမွတ္မျပုတာမ်ဳိး၊ ထင္ေပၚေစတဲ့ ေနရာမ်ဳိး အေရာက္မခံဘဲ ေခ်ာင္ထိုးထားတာမ်ဳိး၊ ေနာက္ဆံုး အဖဲြ႔အစည္းကေန လႊင့္ထြက္သြားေအာင္ ပါးပါးနပ္နပ္ ေဆာင္ရြက္တာမ်ဳိး စတာေတြဟာလည္း ဖိနိွပ္မႈအမ်ဳိးအစားထဲမွာ အၾကံဳးဝင္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေအာက္ေျခလူထုအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပး ေနတယ္ဆိုတဲ့ လူမႈအဖဲြ႔အစည္းေတြနဲ့ အန္ဂီ်အိုေတြ ျကားထဲမွာေတာင္ ဖိနိွပ္မႈေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။ ဖိနိွပ္မႈကို လက္တလံုးျခား ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ ခဲြျခားကန့္သတ္မႈေတြ ရိွေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေထာက္ျပလိုတာက ဖိနိွပ္မႈဆိုတာ အုပ္ခု်ပ္တဲ့ အာဏာပိုင္ေတြ၊ ေငြေျကးေတာင့္တင္းတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းျကီးေတြ ကသာ ျပုလုပ္တဲ့ ကိစၥသက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနရာမ်ဳိးစံုမွာ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ့ ရိွေနေသးတယ္ ဆိုတာကို ေထာက္ျပခ်င္တာပါ။ အခု ထိုင္းနိုင္ငံမွာ လူသတ္မႈနဲ့ စြပ္စဲြခံေနရတဲ့ ျမန္မာလုပ္သား နွစ္ဦးကိစၥကို ျကည့္မယ္ဆိုရင္ သာမန္အားျဖင့္ ထိုင္းရဲေတြ လူလည္က်တယ္၊ ညစ္တယ္ဆိုတာ ဆိုတာမ်ဳိးေလာက္ပဲ ထင္ေကာင္း ထင္နိုင္ ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဒါဟာလည္း ဖိနိွပ္မႈတမ်ဳိးပါ။

အစိုးရလုပ္သူက အရင္းအနီွးျကီးမားတဲ့ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ ကုမၸဏီျကီးေတြနဲ့ ေပါင္းျပီး နိုင္ငံသားေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ သယံဇာတ ေတြကို ကုန္ခမ္းလုမတတ္ ထုတ္ယူသြားတာ ေရာင္းခ်သြားတာ၊ လယ္သမားေတြရဲ့ ေျမေတြကို သိမ္းယူတာ၊ အလုပ္သမား လက္ခစား လူတန္းစားအေပၚမွာ မေတာ္မတရား အျမတ္ထုတ္တာ အစရိွတဲ့ ဖိနိွပ္မႈေတြဟာ ကမၻာမွာေကာ ျမန္မာမွာပါ ျဖစ္ပ်က္ ေနဆဲပါ။ ေတာင္အေမရိကတိုက္ကေန အာဖရိကတိုက္ကို ျဖတ္လို့ အာရွတိုက္အထိ ရိွေနဆဲ ဖိနိွပ္မႈေတြပါ။ တခါ ဖိနိွပ္မႈဆိုတာကို ဖိနိွပ္ခံရသူဖက္က မျကိုက္တာ သဘာဝျကပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ ဖိနိွပ္မႈကို ျပန္လည္ တြန္းလွန္တဲ့ ခုခံတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေပၚေပါက္ လာရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ့သမိုင္း စကထဲက ဖိနိွပ္မႈကို တြန္းလွန္လာခဲ့ျက တာ အခုအခိ်န္အထိပါ။ စပါတာကပ္ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကေန ဆရာစံ ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပံုေတြ အပါအဝင္ လက္ပံေတာင္းလို လႈပ္ရွားမႈေတြအထိ ပါဝင္ပါတယ္။

ဖိနိွပ္မႈကို ဘာေျကာင့္တြန္းလွန္ခုခံတာလဲ။ လြတ္ေျမာက္မႈကို လိုခ်င္လို့ပါ။ ဘာေျကာင့္ လြတ္ေျမာက္မႈ၊ လြတ္လပ္မႈကို လိုခ်င္တာလဲ။ လြတ္လပ္မႈကေနတဆင့္ ဒီထက္ဒီ ပိုျပီး ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္လိုတာေျကာင့္ပါ။ ဒါေျကာင့္ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္လိုပါက လြတ္လပ္မႈက မရိွမျဖစ္ လိုတာေျကာင့္ မိမိအေပၚမွာ ပိေနတဲ့ ဖိနိွပ္မႈကို တြန္းလွန္ ျဖိုဖ်က္ဖို့ လိုပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈမရိွဘူး ဆိုတာကလည္း မိမိအခြင့္အေရး ဆံုးရံႈးေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကို ျပဆိုျခင္းလို့ ေျပာနိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဖိနိွပ္မႈကို ျဖိုဖ်က္တယ္ တြန္းလွန္တယ္ဆိုတာ မိမိဆံုးရံႈးေနတဲ့ အခြင့္အေရးနဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို တစတစ လက္ဝယ္ျပန္လည္ ရရိွဖို့အတြက္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အေရးလို့ ဆိုနိုင္ျပန္ပါတယ္။

တဆက္ထဲဆိုသလို ဖိနိွပ္မႈကို ျပန္လည္ခုခံတဲ့ တြန္းလွန္တဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း မိမိသြားေနတဲ့ ခရီးမွာ ေလ့လာမႈေတြ၊ အကဲျဖတ္မႈေတြ၊ ဆန္းစစ္မႈေတြ၊ သံုးသပ္ခ်က္ေတြ အစရိွတာေတြကိုလည္း ထုတ္ႏႈတ္ဆည္းပူးဖို့ကလည္း လိုလာျပန္ ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူမ်ား အထူးသျဖင့္ မေမ့အပ္တဲ့ အခ်က္ေတြလို့ ေျပာလိုပါတယ္။ တခိ်န္ထဲမွာလည္း မိမိကို ကူညီလိုတဲ့ ပံ့ပိုးလိုတဲ့ သူမ်ားကိုလည္း ဖိတ္ေခၚလက္ကမ္းဖို့ လိုပါတယ္။ တခါ ကိုယ့္ကို ကူညီမယ္ဆိုျပီး အဲဒီအေပၚကေန ျပန္အျမတ္ ထုတ္တဲ့ သူေတြလည္း ပါနိုင္တာေျကာင့္ ဒါမ်ဳိးကိုလည္း သတိထားဖို့ လိုပါတယ္။ သတိတမံ ဉာဏ္ေျမ ကတုတ္လို့ ေျပာရမွာေပါ့။

ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ ပါေမာကၡ အမာတရာစန္က ေဝဖန္ေထာက္ျပဖူးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေငြေျကး အရင္းအနီွးေတြ အပံုအပင္ရိွေနျခင္း၊ သဘာဝသယံဇာတေတြ ႂကြယ္ဝျခင္း၊ နိုင္ငံတြင္းမွာ ေစ်းကြက္ကို ဖြင့္လွစ္လိုက္ျခင္း၊ လွလွပပ ေရးထားတဲ့ စီးပြားေရးစီမံကိန္းေတြ ရိွထားျခင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ ျပည့္စံုေနတာေတာင္ လြတ္လပ္မႈကင္းမဲ့ျပီး ဖိနိွပ္မႈေတြ အသက္ရွင္ေနရင္ တိုင္းျပည္တခုဟာ တိုးတက္ဖို့ ဖံြ႔ျဖိုးဖို့ မလြယ္ကူပါဘူးတဲ့။ အဲသလို ေဖာ္ျမူလာမ်ဳိးကို ဟုတ္လွျပီ မထင္ပါနဲ့လို့ သတိေပးတာပါ။ တိုင္းျပည္အဆင့္၊ အဖဲြအစည္းအသင္းအပင္း ျကီးငယ္လိုက္ အဆင့္ဆင့္ အတြင္းမွာ လြတ္လပ္မႈ ကပ္ပါေနမွသာ လုပ္ငန္းေတြ ေပါက္ေျမာက္လိမ့္လို့ ေျပာလိုရင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္ဖို့ေတာ့ လုပ္လိုက္တာပဲ ဒါေပမဲ့ ေရရွည္မွာ ထိခိုက္ဆံုးရံႈးတဲ့ ဝန္တာကို ျပန္ထမ္းေနရ တာက မ်ားေနတယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ဖံြ႔ျဖိုးတာလို့ မေခၚနိုင္ပါဘူး။ တိုးတက္လာတယ္လို့ မသတ္မွတ္နိုင္ပါဘူး။ ဒါေျကာင့္ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ဖံြ႔ျဖိုးေရးအတြက္ လုပ္ကိုင္ရင္း မွားခဲ့တာေတြကို သင္ခန္းစာယူဖို့ လိုပါတယ္။ သင္ခန္းယူလိုတဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိးလည္း ရိွဖို့လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါကိုေတာ့ အစိုးရမ်ား ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးဖို့လိုပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ လမ္းစဥ္ ကိုလည္း က်င့္သံုး ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္မႈလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ နိုင္ငံေတြကို ျပန္ေလ့လာရင္ နိုင္ငံသားတို့ရဲ့ လြတ္လပ္မႈကို မပိတ္ပင္ဘူး ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈကို မပိတ္ပင္တာဟာ ဖိနိွပ္မႈေလွ်ာ့ျကသြားျပီလို့ ေျပာတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ျမန္မာနိုင္ငံသားအားလံုး ဖိနိွပ္မ်ဳိးစံုကေန ကင္းလြတ္ဖို့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးဖို့သာ ရိွတယ္ဆိုတာ ေျပာလိုပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၉ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Saturday, October 18, 2014

သူတို့ ဂူးလပ္နဲ့ ျမန္မာဂူးလပ္

ရု
ရွားနိုင္ငံမွာ ဇာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကာလမွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင္စနစ္ကို ဆန့္က်င္တဲ့ သူမ်ား၊ ဘုရင္ကအမ်က္သိုသူမ်ား အဖမ္းဆီးခံရျပီး သူတို့ကို အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြဆီ ပို့ခဲ့ပါတယ္။ အျခား ရာဇဝတ္သား မ်ားလည္း ပါပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ တည္ရိွတဲ့ ေနရာေတြက ရာသီဥတုျကမ္းတမ္း ျပင္းထန္ျပီး စားေရရိကၡာ ခ်ဳိ႔တဲ့တာေျကာင့္ အလုပ္ျကမ္းစခန္းကို အပို့ခံရတယ္ဆိုတာ ေသဒဏ္ က်တာနဲ့ သေဘာျခင္း အတူတူလို့ေတာင္ ဆိုခဲ့ ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ေအးလြန္းတာရယ္ အာဟာရ ျပတ္တာရယ္ေျကာင့္ အက်ဥ္းသားမ်ား ေသဆံုးေလ့ရိွပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေအးသလဲဆိုရင္ အနုတ္၂ဝ ဒီဂရီအထိ ေအးတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ၁၉ဝ၆ မွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္း ေတြကို အပို့ခံရတဲ့ အက်ဥ္းသားက ေျခာက္ေထာင္ေလာက္ ရိွခဲ့ျပီး ဇာဘုရင္ျပုတ္မက်ခင္တနွစ္အလို ၁၉၁၆ ခုနွစ္မွာေတာ့ အက်ဥ္းသား နွစ္ေသာင္းေလးေထာင္အထိ ရိွလာခဲ့ပါတယ္။

ဇာဘုရင္ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အထဲမွာ ျပည္သူေတြကို အဲသလို ဖိနိွပ္ခဲ့တာကလည္း အခ်က္တခ်က္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ၁၉၁၇ မွာေတာ့ လီနင္ဦးေဆာင္တဲ့ ကြန္ျမူနစ္ေတြက ဇာဘုရင္စနစ္ကို ျဖုတ္ခ်ဖ်က္သိမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ျမူနစ္တပါတီ စနစ္ေအာက္မွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းဆိုတဲ့ ဖိနိွပ္တဲ့ယနၱရားတရပ္ဟာ ဖ်က္သိမ္းသြားျခင္းမရိွဘဲ ပိုလို့ေတာင္ ဆိုးလာခဲ့ ပါတယ္။ ဒီတခါ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြကို အပို့ခံရသူေတြကေတာ့ ကြန္ျမူနစ္စနစ္ကို ဆန့္က်င္သူေတြ၊ ဇာဘုရင္ေခတ္က သူေကာင္း မ်ဳိးရိုးေတြနဲ့ သူတို့အဆက္အနြယ္ေတြ၊ ကြန္ျမူနစ္စနစ္နဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေဝဖန္သူေတြ၊ အဆံုးစြန္ ေျပာရရင္ ရပ္ထဲ ရြာထဲမွာ ကြန္ျမူနစ္စနစ္ကို သေရာ္တဲ့၊ ဟာသလိုေျပာတဲ့ သူမ်ားေတာင္ အပို့ခံခဲ့ရပါတယ္။ စတာလင္ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဆိုဗီယက္ ရုရွားနိုင္ငံမွာ တခိ်န္တုန္းက အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ အေျမာက္အမ်ား ရိွခဲ့ပါတယ္။
၁၉၂၉ ကေန ၁၉၅၃ ခုနွစ္အတြင္း ဆိုဗီယက္ယူနီယံမွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေပါင္း သံုးေသာင္းေက်ာ္ ရိွခဲ့တယ္လို့ သုေတသီ မ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ေခါင္းေဆာင္ေတြက အလုပ္ျကမ္းစခန္းလို့ မေခၚပါဘူး။ ျပုျပင္ေရးစခန္းလို့ အမည္တပ္ ပါတယ္။ ဒီအလုပ္ျကမ္း စခန္းအမ်ားစုဟာ ရာသီဥတု ျပင္းထန္ျပီး အစားအေသာက္ ေဆးဝါးရွားပါးလွတဲ့ ဆိုက္ေဗးရီးယား ေဒသမွာ တည္ရိွပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းထဲက အက်ဥ္းသားမ်ားဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကားလမ္း ရထားလမ္း ေဖာက္တာ၊ မိုင္းတြင္းေတြမွာနဲ့ သစ္ထုတ္လုပ္ေရး စတဲ့အလုပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္ရပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းတခုဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အက်ဥ္းသား ငါးေထာင္ ဝန္းက်င္ရိွပါတယ္။ စခန္းျကီးေတြဆိုရင္ အက်ဥ္းသားေပါင္း နွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္အထိ ရိွပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းက ထြက္ေျပးဖို့ ျကိုးစားသူ၊ စခန္းအာဏာပိုင္ေတြကို အာခံသူေတြဟာ အေမးအျမန္းမရိွ ပစ္သတ္ခံရ ပါတယ္။

၁၉၂၉ ကေန ၁၉၅၃ ခုနွစ္အထိ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားဦးေရ စုစုေပါင္းဟာ တဆယ့္ ရွစ္သန္း ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ဆယ့္ရွစ္သန္းဟာ ရုရွားလူမ်ဳိးေတြခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ ပိုလန္လူမ်ဳိးေတြလည္း ပါပါတယ္။ ၁၉၄၅ ဒုတိယကမၻာစစ္ျကီး အျပီး ဂ်ာမန္စစ္သံု့ပန္းေတြ ပါပါတယ္။ ရုရွားဂ်ဴးေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဂ်စ္ပစီေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ဖက္ဒေရးရွင္း လက္ေအာက္ခံ နိုင္ငံငယ္ေလးေတြက လူမ်ဳိးေပါင္း မ်ားစြာလည္း ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီနွစ္မ်ား အတြင္း အငတ္ေဘး၊ ေရာဂါဘယေဘး စတာေတြနဲ့ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားဦးေရဟာ ၁. ၆ သန္းရိွခဲ့တယ္လို့ ရုရွားအစိုးရရဲ့ တရားဝင္ အခ်က္အလက္မ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သုေတသီ ေတြရဲ့ တြက္ခ်က္မႈအရ နွစ္ေပါင္း ၂၅ နွစ္အတြင္း ေသဆံုးခဲ့ ရတဲ့ အက်ဥ္းသားေပါင္းဟာ ဆယ္သန္းအထိ ရိွခဲ့တယ္လို့ ေထာက္ျပပါတယ္။ ရုရွားအစိုးရ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ စာရင္းဟာ မျဖစ္နိုင္ဘူး ဒီထက္မ်ားတယ္လို့ ေျပာျကပါတယ္။ ဘာေျကာင့္လဲ့ဆိုေတာ့ ၁၉၄၁ ခုနွစ္ ေဆာင္းတြင္းကာလ တခုထဲမွာပဲ အလုပ္ျကမ္း စခန္းမ်ားမွာ ေသဆံုးခဲ့သူ စုစုေပါင္းဟာ ငါးသိန္း တေသာင္းေက်ာ္ ရိွခဲ့တာေျကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီျပုျပင္ေရးစခန္းေခၚ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြကို ရုရွားေတြက "ဂူးလပ္" အလုပ္ျကမ္းစခန္းလို့ ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ဂူးလပ္ ဆိုတဲ အမည္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ နာမည္ဆိုးနဲ့ ေက်ာ္ျကားခဲ့ပါတယ္။ ဂူးလပ္ကို အပို့ခံရတယ္ဆိုတာ ျမန္မာလို ဆိုရင္ေတာ့ မဲဇာကို အပို့ခံရသလို သေဘာမ်ဳိးနဲ့ ဆင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာဘုရင္လက္ထက္က မဲဇာမွာေတာ့ အလုပ္ျကမ္းစခန္း မရိွပါဘူး။ ဘုရင့္ ေနျပည္ေတာ္ကေန အေဝးကို နွင္ထားတဲ့ သေဘာမွ်သာလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ငွက္ဖ်ားျကီးျပီး ရာသီဥတု ေအးလြန္းတာေျကာင့္ မဲဇာဆိုတဲ့ နာမည္ကိုျကားရင္ တခိ်န္က ျမန္မာေတြအတြက္ေတာ့ ေက်ာစိမ့္စရာပါ။

ဆိုဗီယက္ရုရွားက အဲဒီ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြကို နမူနာယူျပီး ျမန္မာျပည္က အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျကီးေနဝင္းကလည္း အလုပ္ျကမ္း စခန္းမ်ားကို ၁၉၇ဝ ခုနွစ္မ်ားမွာ စတင္တည္ေထာင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ျကမ္း စခန္းလို့ မေခၚခဲ့ပါဘူး။ ရဲဘက္ စခန္းမ်ားလို့ အမည္တြင္ခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေခၚ ရဲဘက္စခန္းေတြကို ဘယ္အက်ဥ္းသားကမွ မသြားလိုပါဘူး။ အင္မတန္ ပင္ပန္းျပင္းထန္လွတဲ့ ဘဝျဖစ္တာေျကာင့္ပါ။ ရဲဘက္စခန္းေတြနဲ့ ပတ္သက္လို့ မွတ္တမ္း ရုပ္ရွင္ေတြကို ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရက ရိုက္ကူးျပီး ဝါဒျဖန့္တဲ့ အေနနဲ့ ေတာေရာျမို့ပါမက်န္ ျပသခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေခတ္ လူငယ္မ်ား မသိမမီလိုက္တဲ့ အျဖစ္ေတြ ျဖစ္တာေျကာင့္ အဲဒီရဲဘက္စခန္းနဲ့ ပတ္သက္တာေတြကို ေျပာျပပါဦးမယ္။
အဲဒီ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ရဲဘက္စခန္းရဲ့ အဝင္ဝမွာ ဆိုင္းပုဒ္ျကီးတခု ရိွပါတယ္။ ဆိုင္းပုဒ္အေပၚမွာေတာ့ ျပစ္မႈေႂကြး ေခြ်းျဖင့္ဆပ္မည္ ဆိုတဲ့ စာသားကို ေတြ့နိုင္ပါတယ္။ ရဲဘက္အက်ဥ္းသားေတြဟာ ကင္းဗတ္ဖိနပ္လိုမ်ဳိးေတြကို စီးထားျပီး အျပာရင့္ေရာင္ ေဘာင္းဘီနဲ့ အကၤီ်လက္ရွည္ေတြကို ယူနီေဖာင္းသဖြယ္ ဝတ္ဆင္ထားလို့ အားက်ဳိးမာန္တက္ အလုပ္ လုပ္ေနတာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဒီလို ရဲဘက္စခန္းကို ေရာက္လာမွ ဘဝမွာ အမွန္ကိုျမင္လာေျကာင္း မွားခဲ့တာေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ္မႈ ေတြအတြက္ ေနာင္တရေျကာင္း၊ နိုင္ငံေတာ္အစိုးရရဲ့ ေစတနာကို အမွန္အတိုင္း သိျမင္လာေျကာင္း အက်ဥ္းသားေတြကို အင္တာဗ်ဴးထားတဲ့ အခန္းေတြလည္း ပါပါတယ္။ ရဲဘက္စခန္းမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း လုပ္အားခေငြ ရရိွတာေတြကို စုေဆာင္းျပီး အိမ္ကိုျပန္ပို့ နိုင္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကလည္း ပါပါေသးတယ္။

အဲတာအျပင္ ရဲဖက္စခန္းမွာ ေနာက္ထပ္ ဘာျပစ္မႈမွ မခ်ဳိးေဖာက္ဘဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနထိုင္ျပီး တာဝန္ေက်တဲ့ ရဲဘက္ေတြကို တနွစ္မွာ တခါ ဆိုသလို မိသားစုေတြဆီ အလည္အပတ္ ျပန္ခြင့္ေပးတာမ်ဳိးေတြကိုလည္း ျပပါေသးတယ္။ ျကည့္ရတာကေတာ့ ေခ်ာေနပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ရဲဘက္စခန္း ဆိုတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဦးေဆာင္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရ လက္ေအာက္မွာ ဖိနိွပ္တဲ့ ယနၱရားမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးလို့ လူေတြကို ျမင္ေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါက ဝါဒျဖန့္ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ကားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ အျပင္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္က သတင္း မွတ္တမ္း ကားနဲ့ လဲြခ်င္တိုင္း လဲြပါတယ္။

လက္ေတြ့မွာေတာ့ ရဲဖက္စခန္းဆိုတာ ငရဲခန္းလိုပါပဲ။ ဘာအျပာေရာင္ ယူနီေဖာင္းမွ ဝတ္ဆင္ခြင့္လည္း မရိွပါ။ ကင္းဗတ္ဖိနပ္ စီးထားလည္း မရိွပါ။ အျဖူေရာင္ကေန မဲညစ္ေနတဲ့ အကၤီ်နဲ့ ပုဆိုးကိုသာ အက်ဥ္းသားတိုင္း ဝတ္ရပါတယ္။ အက်ဥ္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဖိနပ္မရိွပါ။ ထြက္ေျပးမယ္လို့ ယူဆရတဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ဳိးနဲ့ အမႈျကီး အက်ဥ္းသားေတြဆိုရင္ ေျခေထာက္မွာ သံေခ်က်င္းခတ္ထားပါေသးတယ္။ ေက်ာက္ထုစခန္းေတြ၊ လမ္းေဖာက္တဲ့ စခန္းေတြမွာ ေဆးဝါး မလံုေလာက္လို့၊ အာဟာရ ခ်ဳိ႔တဲ့လို့ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြ ဘယ္ေလာက္ ရိွမယ္ဆိုတာ ဘုရားမွပဲ သိပါလိမ့္မယ္။ အစိုးရ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ၁၉၇၈ ကေန ၂ဝဝ၄ ခုနွစ္အတြင္း ရဲဘက္စခန္းေတြမွာ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ အက်ဥ္းသားဦးေရက ၄၂ဝဝ လို့ ဆိုပါတယ္။ ၂ဝဝ၄ ကေန ၂ဝ၁၄ အထိမွာေတာ့ ေသဆံုးခဲ့တဲ့ ရဲဘက္အက်ဥ္းသား ဦးေရဟာ ၁ဝဝဝ ရိွတယ္လို့ ေျပာပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ရုရွားအစိုးရ မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း ဒီလိုပဲ ေလွ်ာ့ေျပာခဲ့တာ သတိခ်ပ္ ေစခ်င္ပါတယ္။

ကေန့ေခတ္မွာေတာ့ ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားတင္ မဟုတ္ဘဲ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကိုပါ ရဲဘက္စခန္း ပို့တာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ပန္းခ်ီျပပဲြတခုမွာ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီထိန္လင္းရဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္မွာ ေဝဒနာနဲ့ ညီးညူေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ား ျပတ္ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြရဲ့ ပံုကိုေတြ့ဖူးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို့ အဲဒီအက်ဥ္းသား ေတြရဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြ ျပတ္ေနတာလည္းလို့ ေမးမိပါတယ္။ ပန္းခ်ီထိန္လင္း ရွင္းျပတာကဒီလိုပါ။ အဲသလို လက္ေခ်ာင္း တခုခု ျပတ္ေနတဲ့သူဆိုရင္ အဂၤါမစံုတာေျကာင့္ အလုပ္ျကမ္းလုပ္လို့ မတြင္က်ယ္တာေျကာင့္ ရဲဘက္စခန္းကို မပို့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ ရဲဘက္စခန္း လိုက္ရမယ့္ အက်ဥ္းသားက မလိုက္ရမယ့္အေရး ေငြလည္း မေပးနိုင္ေတာ့ သူ့လက္ေခ်ာင္းကိုသူ ျဖတ္ပစ္လိုက္တာလို့ ရွင္းျပပါတယ္။ ရဲဘက္စခန္းေရာက္ရင္ အေနွးနဲ့အျမန္ ေသေဘးကို ရင္ဆိုင္ရမွာ စိုးရိမ္တာေျကာင့္ ျဖစ္တယ္လို့ သိရပါတယ္။
ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားဆိုတာလည္း လူသားေတြပါ။ သူတို့ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ျပစ္မႈေတြအတြက္ က်သင့္က်ထိုက္တဲ့ ေထာင္ဒဏ္ကို က်ခံေနရသူေတြပါ။ ျပင္ပလူမႈဝန္းက်င္နဲ့ မထိေတြ့ရေတာ့ပဲ ေထာင္ဆိုတဲ့ အထဲမွာ ေရာက္ေနသူေတြပါ။ ဒါကိုက ျပစ္ဒဏ္ကို ေပးဆပ္ေနရတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အဲသလို အျပစ္ဒဏ္ကို ေထာင္က်ခံရင္း ျပန္ေပးဆပ္ေနရတဲ့ အထဲ အလုပ္ျကမ္းစခန္းေတြ ကို ပို့ျပီး ေက်းကြ်န္ေတြလို ခိုင္းတယ္ဆိုတာဟာ မတရားပါ။ အဲသလို ရဲဘက္စခန္းေတြ၊ တခ်ဳိ႔စခန္းေတြကို ေနာက္ပိုင္းမွာ စိုက္ပ်ဳိးေရးေမြးျမူေရးနဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္း စခန္းေတြဆိုျပီး နာမည္ေျပာင္းပါတယ္။ ေထာင္အက်ခံေနရတဲ့အထဲ တျပားတခ်ပ္မွ မရတဲ့အျပင္ ေနာက္ထပ္အလုပ္တခုကို က်န္းမာေရးအထိခိုက္ခံ၊ အာဟာရ အျပတ္ခံျပီး လုပ္ေပးရေသးတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ တရားတယ္လို့ မေျပာနိုင္ပါ။
ယဥ္ေက်းတဲ့ လူအဖဲြ့အစည္းတခုအတြင္းမွာ အလုပ္ျကမ္းစခန္းတို့၊ ရဲဘက္စခန္းတို့၊ စိုက္ပ်ဳိးေမြးျမူေရးစခန္းတို့ ဆိုတာ မရိွသင့္ေတာ့ပါ။ လံုးလံုးဖ်က္သိမ္းသင့္ျပီလို့ ေျပာလိုပါတယ္။ ေထာင္ဆိုတာ ရိွထားျပီးမွေတာ့ ဘာေျကာင့္ အလုပ္ျကမ္းစခန္း ဆိုတာ ရိွရဦးမွာလဲ။ ေထာင္ထဲမွာ နွစ္ရွည္က်လို့ ျပန္ေပးဆပ္ေနရတာကိုက လံုေလာက္ေနျပီလို့ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ ဘာအေျကာင္းနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ အက်ဥ္းသားမ်ားအေပၚက လူမဆန္စြာ အျမတ္ထုတ္တဲ့ ကိစၥေတြကို ကန့္ကြက္ေျကာင္း ေျပာလို ပါတယ္။

အခုလက္ရိွအစိုးရ တာဝန္ရိွသူမ်ားက ရဲဘက္စခန္းေတြကို ဖ်က္သိမ္းဦးမွာ မဟုတ္ဘူးလို့ ေျပာတာကို ျကားလိုက္ရေတာ့ လူဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ ကင္းလိုက္ေလျခင္းလို့ ျဖစ္မိပါတယ္။ စိုက္ပ်ဳိးေမြးျမူေရးေတြ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ခ်င္ရင္ အက်ဥ္းသား မဟုတ္တဲ့ အလုပ္သမားေတြကို တန္ရာတန္ေျကးေပးျပီး ငွားရမ္းသင့္တာေပါ့။ အက်ဥ္းသားေတြဆီက လုပ္အားကို တန္ရာတန္ဖိုး မေပးဘဲ ခိုင္းေနတာဟာ ေနာက္ထပ္ပံုစံတခုနဲ့ တည္ရိွေနတဲ့ ေက်းကြ်န္စနစ္လို့သာ ေျပာပါေစ။ အက်ဥ္းသားမွန္သမွ် ေထာင္ထဲမွာပဲ ေနခြင့္ရိွရပါ့မယ္။ အလုပ္ျကမ္းစခန္း ရဲဘက္စခန္းဆိုတာ အင္မတန္ ရိုင္းစိုင္းတဲ့ စနစ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို နားလည္ဖို့ လိုပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ ျမန္မာနိုင္ငံက ဂူးလပ္စခန္းမ်ား ဖ်က္သိမ္းဖို့ အဆိုျပု ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၇ ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.