ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Saturday, July 4, 2015

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တကယ္ျမတ္ႏိုးရင္

ျမန္ မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ၿပိဳက်ေနပါတယ္။ လူမ်ားစု ႏုိင္ငံသားမ်ား အတြက္ကေတာ့ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး ဘာဆိုဘာမွ မေကာင္းပါ။ ဒါေပမဲ့ လူအနည္းစုကေတာ့ အခ်မ္းသာႀကီး ခ်မ္းသာပါတယ္။ ေျမျပန္႔က ညီအကို ေမာင္ႏွေတြ ခံစားေနရသလို ေတာင္ေပၚက တုိင္းရင္းသား ညီေနာင္မ်ားဟာလည္း ဖက္စံု ၿပိဳက်ေနတဲ့ဒဏ္ကို အတူတူခံစား ရပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားမွာ အခုအထိ စစ္ပြဲေတြကို ရင္ဆုိင္ေနရတာေၾကာင့္ သူတို႔ဖက္မွာ ပိုၿပီးခံစား ရပါတယ္။ ညီေနာင္မ်ားရဲ့ ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားဟာ စစ္ပြဲေတြနဲ႔အတူ နပန္းလံုးလာရတာ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေပမယ့္ အခုအထိ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ့္ အရိပ္အေယာင္ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။

တုိင္းျပည္မၿငိမ္းခ်မ္းရင္ အဲဒီ တုိင္းျပည္ဟာ မတိုးတက္တဲ့အျပင္ ေရရွည္မွာ ခြ်တ္ၿခံဳၾကမယ္ဆိုတာ အသိတရားရိွသူတုိင္း နားလည္ပါတယ္။ ဘယ္ပညာရွင္ကိုမွ ေမးစရာ မလိုပါ။ ဒါျဖင့္ရင္ ဘာေၾကာင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ားဟာ တုိင္းျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ စစ္ပြဲေတြရပ္ဆုိင္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ၾကတာလဲ။ ဘာေတြက အခုအခံေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ။ ေရွးတုန္းက ပေဒသရာဇ္ေတြ စစ္တုိက္ၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံအတြင္းက ပေဒသရာဇ္ခ်င္း တုိက္ခုိက္ၾကသလို အိမ္နီးခ်င္း တုိင္းျပည္မ်ားက ပေဒသရာဇ္မ်ားလည္း စစ္ၿပိဳင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေခတ္တုန္းက ပေဒသရာဇ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း စစ္ခင္း ၾကတာဟာ လူမ်ဳိးေရးေၾကာင့္လည္း မဟုတ္သလို စီးပြားေရးအတြက္လည္း မဟုတ္ပါ။ ငါသည္ဘုန္းလက္ရံုး တန္ခိုးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ တျခားေသာ ထီးေဆာင္းမင္းမ်ားက ဦးညႊတ္ရေသာ မင္းတပါး ျဖစ္သည္ ဆိုတာကို ျပခ်င္တာက အဓိကအခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉ ရာစုကစလို႔ ဒီဖက္ေခတ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာေတာ့ စစ္တုိက္တယ္ဆိုတာ နယ္ခ်ဲ့တဲ့ အလုပ္တခုျဖစ္လာသလို နယ္ေျမကိုပါ သိမ္းယူၿပီး စီးပြားေရးကိုပါ လက္ဝါးႀကီးအုပ္တဲ့ အဆင့္အထိေရာက္လာပါတယ္။ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ့က ျမန္မာျပည္ကို အဲဒီအတုိင္း တေသြမတိမ္း လုပ္ခဲ့တာပါ။ အဂၤလိပ္ထြက္သြားလို႔ လြတ္လပ္ေရးရေတာ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတိုးတက္ လာရမယ့္အစား ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း တုိက္ခုိက္ျပန္ပါတယ္။ အဲသလို တုိက္လုိက္ၾကတာ စစ္ပြဲေတြဟာ အခုအထိ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း တုိက္ေနၾကတာလဲ။ လြတ္လပ္ေရးရခါစက တဦးနဲ႔တဦး အထင္အျမင္ လြဲရာကေန တုိက္ခုိက္မႈေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္လို႔ ေယဘူယ် သံုးသပ္လိုပါတယ္။

ဘယ္သူကဆိုးတယ္၊ ဘယ္သူကေကာင္းတယ္၊ ဘယ္သူကပဲမွန္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး မေျပာလိုပါ။ ဒီလိုနဲ႔ စစ္ပြဲေတြ ႏွစ္ရွည္ၾကာလာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို စစ္ပြဲေတြ ၾကာရွည္လာရင္းကေန ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္က လူထု ေရြးေကာက္ထားတဲ့ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ အစိုးရကို အာဏာ သိမ္းလုိက္တဲ့ ေနာက္ပုိင္း စစ္ပြဲေတြက သက္ဆိုးပိုရွည္ လာေတာ့ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ကာလဟာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္လာခဲ့ပါတယ္။

၁၉၆၂ ႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ အဓိကအားျဖင့္ ျမင္ရတာကေတာ့ တပ္မေတာ္က တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံုနဲ႔ စစ္ပြဲေတြႏႊဲယံုသာ မကေတာ့ပဲ ေနရာတုိင္းမွာ ဝင္ပါလာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ဖြတ္ေက်ာျပာစု ျဖစ္သြားပါတယ္။ စီးပြားေရးက်ဆင္းသြားသလို ပညာေရးလည္း ႏံုနဲ႔သြားပါတယ္။ ပညာေရးႏံုနဲ႔ဆို ပညာေရးဝန္ႀကီးမ်ားဟာ စစ္ဗိုလ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးမ်ား မွာေတာင္ ပညာေရးအေဟာသိကံ ျဖစ္သြားမွေတာ့ ေတာင္ေပၚဆိုရင္ ပိုဆိုးလိမ့္မယ္ဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပါဘူး။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ တုိင္းျပည္အတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရိွတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကစလို႔ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ ဆင္ႏႊဲေနတဲ့ စစ္ပြဲေတြဟာ တုိင္းရင္းသားမ်ားနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းတပါးနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ပေဒသရာဇ္ေတြလို ဘုန္း လက္ရုံးျပဖို႔ သက္သက္ ဆင္ႏႊဲတဲ့ စစ္ပြဲမ်ားမဟုတ္ဘဲ တတုိင္းျပည္လံုးကို စစ္တပ္လက္ေအာက္ သြတ္သြင္းလိုတဲ့စိတ္၊ စစ္တပ္ကပဲ ေနရာတုိင္းမွာ အုပ္ခ်ဳပ္မယ္၊ စီမံမယ္၊ ကြပ္ကဲမယ္၊ အျမတ္ထုတ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ အဲတာကို မခံႏုိင္တဲ့ တုိင္းရင္းသားမ်ားက ျပန္လည္ခုခံတုိက္ခုိက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိတ္သုန္းေနတာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံေရးစကားနဲ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ တုိင္းရင္းသား အမ်ဳိးသားမ်ားအၾကား တန္းတူေရးကို အစိုးရက လက္မခံတာေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပါ ထိပါးခံလာရတာပါ။ တန္းတူေရးကို လက္မခံဘူး ဆိုတာက စစ္မွန္တဲ့ ျပည္နယ္ေပါင္းစု ျပည္ေထာင္စုကို လက္မခံျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဖက္ဒရယ္ယူနီယံစနစ္ကို က်င့္သံုးဖို႔ ျငင္းဆန္တယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ေကာင္းပါၿပီ။ ကေန႔မွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားက ေနရာတုိင္းမွာ ေဝဆာေနပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ ဆိုတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးေတြလည္း ေပၚလာပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္မယ့္ အဖြဲ႔ႀကီးလည္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ အစိုးရ ဝန္ႀကီးမ်ား ဦးေဆာင္တဲ့ ျမန္မာၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာကေတာ့ အာဏာနဲ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္အရေရာ၊ ေငြေၾကးအရပါ ထိပ္ဆံုးက ေရာက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႔ႀကီးမွာ ႏုိင္ငံျခားျပန္ အေနာက္တုိင္းက ပညာသင္လာသူ မ်ားလည္း ပါပါတယ္။ ေနာ္ေဝ၊ အီးယူအဖြဲ႔ဝင္ႏုိင္ငံမ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္းေဖာ္ေဆာင္ေရးအတြက္ ကူညီေထာက္ပံ့တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကလည္း မနည္းလွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေန႔အခ်ိန္အထိ စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရိွဖို႔ အရိပ္အေရာင္ကို မေတြ႔ရေသးပါ။

ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးပညာရွင္ တဦးျဖစ္တဲ့ ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိး ပါေမာကၡ ေဒးဗစ္ကင္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီလိုမ်ဳိး ေမးခြန္းေတြကို ေမးထားပါတယ္။ သူေမးထားတာကေတာ့ "ဘယ္လို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးအတြက္ က်ေနာ္တို႔ ေျပာဆိုေနတာလဲ"၊ "ဘယ္သူ႔အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ"၊ "ဘယ္သူ႔အလိုက် တည္ေဆာက္ရမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ" စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမBာစစ္အတြင္းက ဂ်ာမဏီက နာဇီေခါင္းေဆာင္ ဟစ္တလာ လိုခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ စစ္ေအးတုိက္ပြဲ ကာလမ်ားအစမွာ ရုရွားက အာဏာရွင္ စတာလင္ ေျပာေျပာေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲအတြင္းမွာ အေမရိကန္ သမၼတ နစ္ဆင္ တင္ျပေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတာမ်ဳိးေတြဟာ သူတို႔အလိုက်လုပ္ဖို႔၊ သူတို႔အုပ္စီးခ်င္တာကို အုပ္စီးႏုိင္ဖို႔ အတြက္ လိုခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္ျပည္သူေတြအတြက္ မဟုတ္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သက္ဆုိင္သူမ်ားအားလံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ အာဏာပုိင္ေတြ၊ အာဏာရွင္ေတြ လိုခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။

တုိင္းျပည္တခုအတြင္းမွာ လူမ်ားစု လူမ်ဳိးတမ်ဳိးအတြက္ပဲ အက်ဳိးရိွတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးဟာ စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိး မဟုတ္သလို ေရရွည္တည္တန္႔မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလည္း မဟုတ္ပါ။ ဒါကို ကမBာ့သမုိင္းမ်ားက အႀကိမ္ႀကိမ္ သက္ေသျပခဲ့ ၿပီးသားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ားအစု လူမ်ဳိးတမ်ဳိး အတြင္းမွာလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေနတဲ့ လူတန္းစားတရပ္အတြက္သာ ျဖစ္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ သားေလွ်ာပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ျဖစ္တည္လာမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပံုစံ တခုဟာ ဗမာေတြထဲမွာေတာင္ အစိုးရအာဏာပုိင္မ်ား၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ ခရိုနီမ်ားအတြက္ပဲ အက်ဳိးရိွေနတယ္ဆိုရင္ သာမန္ ဗမာလူမ်ဳိးအမ်ားစုကလည္း ေထာက္ခံမွာ မဟုတ္ပါ။ ဆန္႔က်င္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြဖက္က ေထာက္ခံဖို႔ ဆိုတာက ပိုၿပီးေဝးပါေသးတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စကားေျပာၾကၿပီဆိုရင္ သက္ဆုိင္တဲ့သူမ်ား အားလံုးပါဝင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ သမၼတနဲ႔ ဘယ္တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ တံခါးပိတ္ေတြ႔ၾကတယ္၊ အမ္ပီစီနဲ႔ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ပဲ ေျပာမယ္၊ အမ္ပီစီနဲ႔ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္ပဲ ေျပာမယ္၊ အမ္ပီစီနဲ႔ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ပဲေျပာမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးက ကနဦး အဆင့္မွာေတာ့ ဟုတ္သလိုလို ရိွေပမယ့္ ေရရွည္ေဆြးေႏြး လာၿပီဆိုရင္ လက္နက္ကုိင္မဟုတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ လူမႈရပ္ဝန္းထဲက အမ်ဳိးမ်ဳိး အေထြေထြေသာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ တျခားေသာ လူရိုေသရွင္ရိုေသ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးေတြ၊ ဘယ္သူ႔လစာမွ ယူမထားတဲ့ ပညာရွင္ေတြလည္း ပါဝင္ဖို႔လိုလာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘယ္သူ႔လစာမွ ယူမထားတဲ့ ပညာရွင္ဆိုတာက ဒီလိုပါ။ ဥပမာ အစိုးရဝန္ႀကီးမ်ား ေခါင္းေဆာင္ေနတဲ့ အမ္ပီစီကေနတဆင့္ လစာယူထားတဲ့ ပညာရွင္ဆိုသူဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အမ္ပီစီကို လြန္ဆန္လို႔ ရႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေဖာ္ဆာင္မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ႏုိင္ငံသားမ်ားအပါအဝင္ ဒီတုိင္းျပည္အတြင္းမွာ မီတင္းေနထုိင္တဲ့ လူမ်ားအားလံုးအတြက္ အက်ဳိးရိွမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးသာ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ လက္ရိွအစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္အတြက္ အသာစီးရေစမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ႏွစ္သက္မွာ မဟုတ္ပါ။ ေရရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔အတြက္ ေနာက္ဆံုး သြားရမယ့္ လမ္းကေတာ့ အမ်ဳိးသားမ်ားအၾကား တန္းတူညီမွ်မႈကို အာမခံႏုိင္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ အေျဖသာ ရိွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တန္းတူညီမွ်မႈကို ေဖာ္ေဆာင္မေပးဘူးဆိုရင္ လက္နက္ကုိင္ထားတဲ့သူက သူ ကုိင္ထားတဲ့ လက္နက္ကို အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ စြန္႔မွာမဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပန္ဆန္ းေဆြးေႏြးပဲြက ၂ဝဝ၈ ကိုမျပင္ဘူးဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလက္မွတ္ မထိုးဘူးဆိုတဲ့ အသံထြက္လာတာပါ။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အေၾကာင္းကိစၥ တခုခုအတြက္ ေဆြးေႏြးၾကမယ္ ဒါမွမဟုတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စကား ေျပာၾကမယ္ ဆိုရင္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တခုရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေဆြးေႏြးတဲ့ ကာယကံရွင္မ်ားဟာ ေနာက္ကေန ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာ မရိွဘဲ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္ပုိင္ခြင့္ ရိွသလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံ သမၼတျဖစ္ခဲ့သူ နယ္ဆင္မန္ဒဲလားက အခုလို တိုတုိရွင္းရွင္း ေျပာခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ Only free man can talk တဲ့။ လြတ္လပ္ေနတဲ့ သူသာလွ်င္ စကားေျပာႏုိင္ ပါတယ္၊ ေဆြးေႏြးႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ကြယ္မွာ အေႏွာင္အဖြဲ႔ ရိွေနတဲ့ သူတဦးဟာ ဘယ္လိုေဆြးေႏြးမႈ၊ အေပးအယူလုပ္မႈကိုမွ လုပ္ႏုိင္ျခင္းမရိွဘူးလို႔လဲ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ပါတယ္။ အေႏွာင္အဖြဲ႔ဆိုတာ ေနာက္ကြယ္ကေန ဟိုလူႀကီးက ခ်ဳပ္ကုိင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးသက္ေရာက္သလို ငါ့လူမ်ဳိးသာ အုပ္စီးရမယ္၊ ငါ့လူမ်ဳိးသာ အသာစီးရရမယ္၊ ငါတို႔အဖြဲ႔ကပဲ အျမတ္ပိုမ်ားရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ စိုးမိုးေနတာမ်ဳိးကိုလည္း ဆိုလိုႏုိင္ပါတယ္။

သမၼတက အမိန္႔ေပးေပမယ့္ စစ္တပ္က မလုိက္တာဟာ သမၼတထက္ စစ္တပ္က အာဏာပိုရိွေနတဲ့ သေဘာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ သမၼတနဲ႔ စစ္တပ္အၾကားမွာ ျပႆနာရိွေနတယ္ ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပတဲ့ သေဘာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ သမၼတနဲ႔ စစ္တပ္ၾကားမွာ ျပႆနာရိွေနတယ္လို႔ ျမင္ေစခ်င္လို႔ ထင္ေစခ်င္လို႔ တမင္လုပ္ျပတာလား။ ေမးစရာေမးခြန္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ ေနာက္ထပ္ေမးခြန္းတခုကေတာ့ အဲသလို အေျခအေနမွာ အမ္ပီစီကေကာ ဘယ္ေလာက္အထိ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးႏုိင္မလဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ဳိးေဆာင္ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းဟာ လွပခန္႔ညားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ မသယ္ေဆာင္လာႏုိင္ရင္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ဳိးေဆာင္ ဆိုတာ ပြဲစားဆိုတဲ့ စကားလံုးေလာက္သာ တန္ဖိုးရိွပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းကို တကယ္ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုရင္ လူတစု၊ အဖြဲ႔တခုအတြက္ မဟုတ္ဘဲ တတုိင္းျပည္လံုးအတြက္ အားလံုးအတြက္ အက်ဳိးရိွတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးကိုသာ ၾကားလိုျမင္လိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၁ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, June 11, 2015

စက္မႈအေၾကာင္းေျပာရရင္

ေလာက ဖတ္လုိက္ရတဲ့ သတင္းတခုမွာ ဒီလိုဆိုပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အက္စ္အမ္အီးလို႔ ေခၚတဲ့ အေသးစားနဲ႔ အလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မလာေသးတာဟာ လိုအပ္သေလာက္ ေခ်းေငြမရိရိွတာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီဟာက ဂ်ာမန္အစိုးရစီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ့ သံုးသပ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်းေငြ လိုအပ္သေလာက္ မေခ်းႏုိင္တာေၾကာင့္ ဆိုတာ ေယဘူယ်အားျဖင့္ေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေန႔ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အေထြေထြ အေျခအေနမ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းသံုးသပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ အေသးစားနဲ႔အလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ျမန္မာျပည္မွာ တုိးတက္လာဖို႔ဆိုတာ ေခ်းေငြ အလံုအေလာက္မရရိွတာအျပင္ တျခားေသာ အခ်က္ အလက္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ေနပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ မရိွမျဖစ္ လိုတာက ေခ်းေငြ ဆိုတာဟုတ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ထပ္ ထည့္တြက္ရမယ့္ ကိစၥမ်ားကေတာ့
အစိုးရက အကာအကြယ္ေပးမႈ။
နည္းပညာ။
ေစ်းကြက္ရွာေဖြေပးႏုိင္မႈ။
လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးစနစ္။
လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိသာသာနဲ႔ရရိွေရး။
အာဏာပုိင္မ်ားဖက္က ေႏွာက္ယွက္စြက္ဖက္တာမ်ဳိးမရိွေရး။
တသီးပုဂၢလပုိင္ဆိုင္မႈ အခြင့္အေရး။
လိုအပ္တဲ့ သဘာဝအရင္းအျမစ္။
လုပ္သားအင္အား။
အေသးစားနဲ႔အလတ္စားစက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆုိင္တဲ့ဥပေဒမ်ား။

၁။ ေခ်းေငြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရိွဖို႔လိုလာပါတယ္။ ဘတ္ဂ်က္အခ်ိန္အတုိင္းအတာ ကာလအတြင္း အစိုးရက ေခ်းႏုိင္တဲ့ေငြေၾကးပမာဏဟာ ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တင္ျပႏိုင္ရပါ့မယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဘယ္လို အေသးစားအလတ္စားေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ေခ်းငွားမယ္ဆိုတာကိုလည္း တင္ျပဖို႔လိုပါတယ္။ ေခ်းေငြဟာ အတိုးမဲ့ ေခ်းေငြလား၊ အတိုးနည္းနည္းနဲ႔ ႏွစ္တိုေခ်းေငြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အတုိးနည္းႏွစ္ရွည္ေခ်းေငြလား အစရိွသျဖင့္ ေခ်းေငြစနစ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွဖို႔လိုပါတယ္။ ေခ်းေငြကို ဘယ္လိုျပန္ဆပ္ႏုိင္မလဲ။ လံုးကနဲျပန္ဆပ္ရမွာလား။ အရစ္က်ျပန္ဆပ္ရမွာလား။

၂။ အစိုးရကအကာကြယ္ေပးမႈ
ဒီကိစၥမွာ အစိုးရဖက္က လုပ္ရမွာက မိမိျပည္တြင္းက တုိင္းရင္းသားပုိင္ အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ႏုိင္ငံျခားက ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဝင္လာတဲ့ ပစၥည္းေစ်းကို မၿပိဳင္ဆုိင္ႏိုင္ရင္ ရံႈးမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘယ္လိုပစၥည္းမ်ားကို ႏုိင္ငံျခား ကေန တင္သြင္းခြင့္ျပဳၿပီး ဘယ္လိုပစၥည္းမ်ဳိးကိုေတာ့ တင္သြင္းခြင့္ မျပဳဘူးဆိုတဲ့ အကာအကြယ္ေပးမႈမ်ဳိးပါ။ ဘယ္လို ပစၥည္းမ်ဳိးကို ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ႏုိင္ရဲ့သားနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားကေန ေစ်းေပါေပါနဲ႔ တင္သြင္းလာရင္ အခြန္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ တိုးျမွင့္ ေကာက္မယ္ဆိုတဲ့ စနစ္မ်ဳိးနဲ႔ အကာအကြယ္ေပးဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ဥပမာတခုေလာက္ တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ အထက္ ျမန္မာျပည္က တြင္ခံုေတြမ်ဳိးတံုးလုလု ျဖစ္သြားတာဟာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ တရုတ္ကတင္သြင္းလာတဲ့ စက္အပို ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

၃။ နည္းပညာ
စက္မႈလုပ္ငန္းလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ နည္းပညာကို ေမ့ထားလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ နည္းပညာကို အစိုးရက တုိင္းရင္းသား လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံျခားကေန ရွာေဖြတင္သြင္းေပးႏုိင္ဖို႔လိုပါတယ္။ သင္တန္းေတြအမ်ားအျပား လိုအပ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ႏုိင္ငံျခားကေန နည္းပညာမ်ဳိးစံုတင္သြင္းဖို႔ ဝန္ႀကီးဌာနတခု သပ္သပ္ဖြဲ႔စည္းၿပီး နည္းပညာ မ်ဳိးစံုကို သူ႔ႏုိင္ငံက လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ ရွာေဖြေပးပါတယ္။ တိုးတက္ၿပီးသား ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားကေန နည္းပညာရဖို႔ဆိုတာ အစိုးရကုိယ္၌က အဲဒီႏုိင္ငံျခားအစိုးရမ်ားနဲ႔ ေျပလည္မွသာ ေလွ်ာေလွ်ာရႈရႈ ရႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ နည္းပညာေကာင္းမွသာ အရည္အေသြးေကာင္းမြန္တဲ့ ပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္လုပ္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရည္အေသြးေကာင္းမွ သူမ်ားပစၥည္းနဲ႔ ၿပိဳင္ေရာင္းႏုိင္မွာပါ။

၄။ ေစ်းကြက္ရွာေဖြေပးႏုိင္မႈ
အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအေနနဲ႔ သူတို႔ကုိယ္တုိင္ ေစ်းကြက္လုိက္ရွာဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲပါတယ္။ သူတို႔အလုပ္နဲ႔ သူတို႔မအားမလပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာဝေၾကာင့္ပါ။ ျပည္တြင္းေစ်းကြက္၊ အိမ္နီးခ်င္းေစ်းကြက္၊ တျခား ႏုိင္ငံရပ္ျခား ေစ်းကြက္မ်ားကို ရွာေဖြဆက္စပ္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ေစ်းကြက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေမးျမန္းလာရင္ အစိုးရကိုယ္တုိင္က ေစ်းကြက္နဲ႔ပတ္သက္ဆက္စပ္ေနတဲ့ သတင္း အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေတြ ေထာက္ပံ့ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

၅။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးစနစ္
လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ခက္ခဲေနေသးတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ေသးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကားလမ္း၊ ေရလမ္း၊ သေဘၤာဆိပ္၊ ေလဆိပ္ေတြဟာ အၿမဲတန္း အဆင္ေျပလြယ္ကူစြာ အသံုးျပဳႏုိင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးက မေကာင္းရတဲ့ၾကားထဲ လမ္းေပၚမွာ ဂိတ္ေတြဖြင့္ၿပီး အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ေငြညွစ္တာ ေငြေကာက္တာမ်ဳိး မလုပ္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။

၆။ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိသာသာနဲ႔ ရရိွေရး
လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ေစ်းခ်ဳိဖို႔ဆိုတာ အခုအထိ အိပ္မက္လို ျဖစ္ေနတုန္းပါ။ လွ်ပ္စစ္မလံုေလာက္တဲ့ သို႔မဟုတ္ လံုေလာက္ ေသာ္လည္း ေစ်းႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံတခုဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာဖို႔ မရိွပါ။ ျမန္မာျပည္က ထြက္ေနတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြကို ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ သံုးႏုိင္ေအာင္ မစီစဥ္ႏုိင္ေသး သမွ် စက္မႈလုပ္ငန္းတိုးတက္ဖို႔ ဆိုတာကို ေမ့ထားဖို႔ပဲ ရိွပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္လံုေလာက္ေအာင္ ဆိုၿပီး ေက်ာက္မီးေသြး ဓာတ္အားေပးစက္ရံု မ်ားမ်ားေဆာက္လုိက္ရင္လည္း လွ်ပ္စစ္ေတာ့ ရပါရဲ့ ေနာင္မွာ ကိုယ္က်ဴိးနည္းမယ့္ ကိန္းကလည္း ရိွေနပါ ေသးတယ္။

၇။ အာဏာပုိင္မ်ားဖက္က ေႏွာက္ယွက္စြက္ဖက္တာမ်ဳိးမရိွေရး
ဒီကိစၥကကို ေျပာရတာက ျမန္မာျပည္က အာဏာပုိင္အဆင့္ဆင့္ဟာ အရင္စိတ္ထားအေဟာင္း၊ လုပ္ရပ္အေဟာင္းေတြကို မစြန္႔ႏုိင္ေသး တာေၾကာင့္ပါ။ ဆိုလိုတာကေတာ့ စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ားကို အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး ေငြေကာက္ခံတာနဲ႔ လာဘ္မေပးရင္ ဘာမွ ေဆာင္ရြက္မေပးတဲ့ အမူအက်င့္ေတြကို ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။

၈။ တသီးပုဂၢလပုိင္ဆုိင္မႈအခြင့္အေရး
လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ပုိင္ဆုိင္တဲ့ စက္ပစၥည္း၊ စက္ရံု၊ ေျမနဲ႔ တျခားမေရႊ႔မေျပာင္းႏုိင္တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကို လံုၿခံဳေရး အေၾကာင္းျပ၊ ဟိုအေၾကာင္းျပ ဒီအေၾကာင္းျပၿပီး သိမ္းယူတာမ်ဳိး မလုပ္ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တသီးပုဂၢလပုိင္ဆုိင္မႈ အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဥပေဒမ်ဳိးေတြ ခုိင္ခုိင္ခန္႔ခန္႔ ရိွဖို႔လိုပါတယ္။ ခရိုနီေတြ ေမာင္ပုိင္စီးထားတဲ့ လယ္သမားေတြရဲ့ ေျမေတြကို တရားဝင္ ခရုိနီပုိင္ ျဖစ္လာေစဖို႔ လုပ္ေပးတာမ်ဳိး ေတာ့မျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

၉။ လိုအပ္တဲ့သဘာဝအရင္းအျမစ္
စက္မႈလုပ္ငန္းလုပ္ၿပီဆိုေတာ့ သဘာဝအရင္းအျမစ္ေတြ လိုလာပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ လိုအပ္တဲ့ သဘာဝ အရင္းအျမစ္ေတြ ရွာေဖြေပးဖို႔ အစိုးရမွာ တာဝန္ရိွပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အဲဒီစက္မႈလုပ္ငန္းေတြကို အေၾကာင္းျပၿပီး အလြန္အကြ်ံ သဘာဝအရင္းအျမစ္ ထုတ္ယူတာမ်ဳိးကိုလည္း ေရွာင္ရွားဖို႔လိုပါတယ္။

၁ဝ။ လုပ္သားအင္အား
လုပ္သားမရိွရင္ စက္မႈေရာ လက္မႈေရာ စုိက္ပ်ဳိးေရးေရာ မတိုးတက္ႏုိင္ပါ။ ကေန႔ ျမန္မာလုပ္သားေတြ ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ေနတာ မ်ားလာတာေၾကာင့္ လုပ္သားအင္အား ရွားပါးစျပဳလာပါတယ္။ ဒါကို သတိျပဳဖို႔လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားထြက္တာ မ်ားရတာကလည္း ျပည္တြင္းလုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတာေၾကာင့္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ လုပ္သားမ်ားရဲ့ တေန႔တာလုပ္အားခဟာ ေခတ္နဲ႔အညီ ျဖစ္ရပါလိမ့္မယ္။ လုပ္အားခနည္းလြန္းရင္ ဘယ္သူမွ လုပ္ခ်င္မွာမဟုတ္ပါ။ ႏုိင္ငံျခားပဲ ထြက္ၾကပါလိမ့္မယ္။

၁၁။ အေသးစားအလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ ဥပေဒမ်ား
ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဥပေဒမ်ားနည္းဥပေဒမ်ား ျပဳစုမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံေတာ္တခုလံုးအတြင္းမွာ အၾကံဳးဝင္ၿပီး ပတ္သက္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ဖို႔လိုသလို သက္ဆုိင္ရာ ျပည္နယ္မ်ား၊ တုိင္းေဒသႀကီးမ်ားရဲ့ ထူးျခားခ်က္မ်ားအရလည္း အက်ဳံးဝင္ေစတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိး ျဖစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္မွာ အဆင္ေျပညီညႊတ္ေနတဲ့ ဥပေဒ ျပဌာန္းခ်က္တခ်ဳိ႔ဟာ ရွမ္းျပည္နယ္တို႔၊ မႏၱေလးတုိင္းတို႔မွာ အလုပ္ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီသေဘာကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒက ခုိင္ခုိင္ခန္႔ခန္႔ တရားမွ်မွ်တတ ရိွထားတယ္ဆိုရင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥေတြကို အေတာ္ေလး အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစႏုိင္တာေၾကာင့္ပါ။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ႀကီးႀကီးမားမား ဆက္သြားေနတယ္ဆိုရင္ စက္မႈဘယ္ေတာ့မွ ထြန္းကားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ လတ္တေလာ ျမင္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အခုလက္ရိွ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ အေသးစားစက္မႈေကာ၊ အလတ္စား စက္မႈေကာ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၈ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, June 4, 2015

တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံမယ့္ေန႔

ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္နာယက ဦးေရႊမန္းက ျပည္သူမ်ားအေနနဲ႔ ေလာက္ကုိင္ေဒသမွာ တုိက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားရဲ့ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံဖို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ေလာက္ကုိင္ေဒသ အတြင္း တုိက္ပြဲမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြဖက္က အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ကာကြယ္တဲ့ တုိက္ပြဲမ်ားလို႔ အမည္တပ္ၿပီး သံုးပါတယ္၊ ေျပာပါတယ္။

စစ္ျဖစ္တယ္၊ တုိက္ပြဲျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုးက လက္နက္ကုိင္ရဲေဘာ္ေတြ အရင္ေသြးေျမက်ပါတယ္။ ေသဆံုး ရပါတယ္။ သက္ဆုိင္ရာမိသားစုေတြ ေၾကကြဲထိခုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ခံရသူမ်ားကေတာ့ တုိက္ပြဲမ်ားၾကားထဲက အရပ္သူ အရပ္သားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တုိက္တယ္ဆိုတာဟာ ေငြေၾကး ကုန္က်တဲ့ ကိစၥျဖစ္တာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ရဲ့ ဘ႑ာေငြ ေလွ်ာ့က်ေစပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ေရရွည္လာရင္ စစ္စရိတ္ ေထာင္းတာေၾကာင့္ စီးပြားေရးထိခုိက္ပါတယ္။ စီးပြားေရး ထိခုိက္လာေတာ့ တခ်ိန္ထဲမွာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးေတြပါ ထိခုိက္က်ဆင္း လာတာဟာ မျငင္းႏုိင္ပါဘူး။ ကခ်င္ေဒသ၊ ရွမ္းျပည္တြင္း ေနရာတခ်ဳိ႔ မ်ားမွာလည္း တုိက္ပြဲေတြ ရိွေနဆဲအခ်ိန္ ေလာက္ကုိင္မွာ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္လာတာဟာ ဗူးေလးရာ ဖရံုဆင့္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။
ဘယ္သူမွန္တယ္ ဘယ္သူမွားတယ္ ဆိုတာက ေနာက္ထပ္ သရုပ္ခြဲ ၾကည့္ရမယ့္ ကိစၥပါ။ အမ္အန္ဒီေအေအက အလစ္ အငိုက္မွာ လက္ဦးမႈယူၿပီး စတုိက္တယ္ဆိုရင္ ဒါက သူတို႔ဖက္ကမွားတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ္အန္ဒီေအေအ ဆိုတာ အရင္တုန္းက တပ္မေတာ္နဲ႔ အရင္ဆံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ သူတို႔ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ဖုန္ၾကားရွင္းဟာ တခ်ိန္တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔တို႔ ဖိတ္ၾကားမႈနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းပံုေရးဆြဲေရးအတြက္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ ညီလာခံမွာ တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္က သူတို႔ဟာ စစ္တပ္နဲ႔ မိတ္ဖက္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး အခုဘာေၾကာင့္ ေသနတ္ျပန္ေပါက္တယ္ဆိုတာ ေနာက္ခံဇာတ္လမ္းေတြ ရိွပါလိမ့္မယ္။ ေလာက္ကုိင္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ တုိက္ပြဲေတြေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ ကိစၥတခုထဲနဲေတာ့ ဦးေရႊမန္းေျပာသလို တပ္မေတာ္ကို မေထာက္ခံႏုိင္ပါ။ ေအာက္ေျခက အပင္ပန္း ဆင္းရဲခံ၊ အေသခံေနရတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားကိုေတာ့ အားနာပါတယ္။

ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႔ အနား ေရပူေက်းရြာက လယ္သမားႀကီး ဦးျမင့္ေအာင္ဟာ အသိမ္းခံခဲ့ရတဲ့ လယ္ယာေျမေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မီးရိႈ႔ သတ္ေသသြားခဲ့ပါတယ္။ သူပုိင္တဲ့ လယ္ ၁၄ ဧကဟာ အသိမ္းခံရတဲ့အထဲမွာ ပါသြားပါတယ္။ ေရပူရြာ လယ္သမားမ်ား ဆီက စစ္တပ္က ေျမေတြယာေတြကို ၂ဝဝ၄ ခုႏွစ္ကထဲက သိမ္းယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္ဧက စုစုေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ သိမ္းယူခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ လယ္သမားႀကီး ဦးျမင့္ေအာင္ဟာ ပထမဆံုး မိမိကိုယ္ကို မီးရိႈ႔သတ္ေသ သြားခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လယ္သမားႀကီးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲသား လယ္သမားေတြရဲ့ ဓားမဦးခ် လယ္ယာေျမ ေတြကို ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးစံုတပ္ၿပီး သိမ္းယူခဲ့တာ ျမန္မာႏုိင္ငံအႏွံအျပားမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ကိစၥေတြပါ။ လက္ပံေတာင္းက ေဒၚခင္ဝင္းကေတာ့ သမၼတဦးသိန္းစိန္ လက္ထက္မွာ ရဲေတြရဲ့ က်ည္သင့္ၿပီး ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ ပထမဆံုးေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လယ္သူမႀကီးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမစ္ဝကြ်န္းေပၚက လယ္သမားေတြဟာ အစိုးရ ထံကေန လယ္စုိက္ဖို႔ ေငြေခ်းတယ္ဆိုရင္ အဲသလို ေငြေခ်းတဲ့အတြက္ ဦးေရႊမန္းရဲ့သား ပုိင္ဆုိင္တဲ့ ကုမၸဏီကေန မျဖစ္မေန ဓာတ္ေျမၾသဇာေတြ ျပန္ၿပီးဝယ္ယူရပါတယ္။ ကုလားခပ္တဲ့ေရ ကုလား ဟိုဟာေဆးတာနဲ႔ကုန္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ လယ္သမားေတြက အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီကိစၥေတြအတြက္ လမ္းေပၚတက္ဆႏၵျပတာမ်ဳိး မလုပ္ေပမယ့္ တႏုိင္ငံလံုး သိေနတဲ့ ကိစၥလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥေပဒကို ကာကြယ္တဲ့ ဥပေဒမ်ဳိး ျပဌာန္း ဖို႔လည္း ေလသံပစ္ခဲ့တာ ၾကားရပါတယ္။ ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ရခုိင္ျပည္နယ္က ရခုိင္အမ်ဳိးသားေတြဟာ ကိုယ့္ျပည္နယ္ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို အသံုးျပဳခြင့္ မရပဲ တရုတ္ျပည္ကို ပုိက္လုိင္းနဲ႔တင္ပို႔ေနတာကိုပဲ ေငးၾကည့္ ေနၾကရပါတယ္။

ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ နယ္စပ္က သစ္တင္ကားေတြ တရုတ္ျပည္ထဲကို တသဲသဲနဲ႔ ဝင္ေနတုန္းပါ။ ရွမ္းျပည္နယ္က တုိင္းရင္းသူေလးေတြ တရုတ္မယားအျဖစ္ ေရာင္းစားခံေနရဆဲပါ။ အလားတူဆိုသလို ထုိင္းငါးဖမ္းေလွ ေတြဆီမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ေခတ္သစ္ေက်းကြ်န္မ်ားအျဖစ္ ေရာင္းစားခံ ေနရဆဲပါ။

ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေငြေဆာင္က ေဒသခံေတြ သူတို႔ရဲ့ အုန္းၿခံမ်ားနဲ႔ လယ္ယာေျမေတြ ျပန္ရဖို႔ ဆႏၵျပၾကပါတယ္။ အုန္းၿခံနဲ႔လယ္ယာေျမ စုစုေပါင္း ဧက ၈ဝဝ ေက်ာ္သိမ္းဆည္းခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒါက ဟိုတယ္ဇံု ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္မ်ားထဲမွာ ဘယ္သူေတြ ပါသလဲဆိုေတာ့ ဦးေတဇ၊ ယုဇန ဦးေဌးျမင့္၊ သမၼတအႀကံေပးေဟာင္း ျဖစ္သူ ေဒါက္တာေနဇင္လတ္ (အခုေတာ့ အသစ္တည္ေထာင္မယ့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီတခုရဲ့ နာယက)၊ ဦးေဇာ္ေဇာ္၊ ေအရွားေဝါလ္ ဦးထြန္းျမင့္ႏုိင္တို႔ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေဒသခံမ်ားက ေျပာပါတယ္။ ေဒသခံေတြရဲ့ ေျမေတြကို ေလာဘေဇာတုိက္ၿပီး သိမ္းၾကတာဟာ နက္ဖန္ဆိုတာ မရိွေတာ့ဘူး ကေန႔ရသေလာက္ သိမ္းဆိုတဲ့ သေဘာေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွမ္းျပည္နယ္ ပင္ေလာင္းၿမိဳ႔နယ္ တီက်စ္ၿမိဳ႔က ေဒသခံေတြ ေက်ာက္မီးေသြးဒဏ္ကို အလူးအလဲခံေနရပါတယ္။ ေဒသခံေတြဆီက ေျမဧကေပါင္း ၈ဝဝ ေက်ာ္ကို သိမ္းယူၿပီး ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ရံု ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ တေန႔တေန႔ စက္ရံုက ထုတ္လႊတ္တဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးျပာမႈန္ ေတြဟာ တန္ခ်ိန္ ၁ဝဝ ေလာက္ရိွတယ္လို႔ ေဒသခံမ်ားက ဆိုပါတယ္။ အနီးနားက ရြာေပါင္း ၉ ရြာဟာ အဲဒီျပာမႈန္မ်ားဒဏ္ကို ခံလာရတာ ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္ကထဲက ျဖစ္ပါတယ္။ ျပာမႈန္ေတြေၾကာင့္ ေဒသခံေတြ ေရာဂါဘယထူေျပာ လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေခါင္းကုိက္ျခင္း၊ အဆုတ္နဲ႔ ဆုိင္တဲ့ေရာဂါ စတာေတြ အျဖစ္မ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တခါ စက္ရံုကစြန္႔ပစ္လုိက္တဲ့ ေရဆိုးမ်ားက ဘီလူးေခ်ာင္းထဲကို စီးဝင္ပါတယ္။ ဘီလူးေခ်ာင္းဟာ အင္းေလးကန္ထဲကို ဆက္ၿပီးစီးဝင္ပါတယ္။ အဆိုပါ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ရံုဟာ အင္းေလးကန္နဲ႔ ၁၃ မုိင္သာ ေဝးတာေၾကာင့္ အင္းေလးကန္ ထိခုိက္လာမွာ ကိုလည္း ေဒသခံမ်ား စိုးရိမ္ေနပါတယ္။

ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာင္သမန္အင္းထဲက ငါးေတြေထာင္ေသာင္းခ်ီၿပီး ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္။ အင္းထဲကို စြန္႔ပစ္တဲ့ ေရဆိုးေတြနဲ႔ အင္းကိုငါးလုပ္ငန္းအတြက္ ေရအေသ ပိတ္ထားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အင္းထဲကို ေရဆိုးစြန္႔ပစ္တဲ့ စက္ရံုမ်ားကို ယာယီပိတ္ထားခဲ့တယ္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြက ေျပာေပမယ့္ မၾကာခင္ရက္ပုိင္းအတြင္းကပဲ စက္ရံုတခ်ဳိ႔ကို ျပန္လည္ပတ္ခြင့္ ျပဳခဲတယ္လို႔လည္း ၾကားသိ ရပါတယ္။ ေတာင္သမန္ဟာ တခ်ိန္က သံုးရာသီကာလအတြင္း သံုးပန္လွလို႔ တင္စားခံရတဲ့ ေနရာပါ။ အခုေတာ့ ဒါေတြဟာ အတိတ္မွာက်န္ရစ္ခဲ့ပါၿပီ။

ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာေရးစနစ္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆို ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ား အရုိက္အႏွက္ခံရတဲ့အျပင္ အခ်ဳပ္ထဲေရာက္လို႔ တရားရံုးမွာ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ လြတ္ေပးခဲ့ၿပီလို႔ ဆိုေပမဲ့ အခုလက္ရိွမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေလးရာေက်ာ္ ရိွေနေသးတယ္လို႔ သိရျပန္ပါတယ္။ မိမိလယ္မွာ မိမိ ျပန္ၿပီး ထြန္တံုးတုိက္ပြဲဝင္တဲ့ လယ္သမားတခ်ဳိ႔လည္း ေထာင္နန္းစံ ေနရပါတယ္။ အလြတ္သတင္းေထာက္ ကိုပါႀကီးကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥကိုလည္း အာဏာပုိင္မ်ားက ေက်လည္ေအာင္ တရားဥပေဒအရ ေျဖရွင္းေပးျခင္း မရိွေသးပါ။ ဦးေရႊမန္းက တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အခု လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးတဲ့အထိ နာဂစ္ဖြဲ႔စည္းပံုကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖို႔ အလားအလာမရိွဘူး ဆိုတာကိုလည္း ၾကားေန ရပါတယ္။

ဦးေရႊမန္းေျပာသလို တပ္မေတာ္ကို ျပည္သူေတြ ႏုိင္ငံသားေတြက ေထာက္ခံေစခ်င္ရင္ အဲသလို ေထာက္ခံဖို႔အတြက္ ထိပ္ကဦးေဆာင္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ သက္ေသျပဖို႔လိုပါတယ္။ ေလာက္ကုိင္တုိက္ပြဲမ်ား တခုထဲကို လက္ညိဳးထိုးျပၿပီး တပ္မေတာ္သားေတြဟာ အဆင္းရဲခံ အနစ္နာခံၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ေနတာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံၾကပါလို႔ ေျပာျခင္းဟာ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒီႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ အတြင္း တုိင္းျပည္တခုလံုး ဂ်ဳံးဂ်ဳံးက်သြားရတာဟာ တပ္မေတာ္တခုလံုးနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထု အပါအဝင္ အရာရိွငယ္ေတြနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။ ထိပ္ပုိင္းက အုပ္ခ်ဳပ္ အာဏာယူထားတဲ့ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းမွာသာ လံုးလံုးတာဝန္ရိွပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း လက္ရိွအစိုးရဟာ ဘယ္လိုပဲ အရပ္သားအစိုးရျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုဆို မေျပးေသာ္ ကန္ရာရိွ ထိပ္တန္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ဦးေရႊမန္းေျပာသလို တပ္မေတာ္ကို ေထာက္ခံခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ေန႔အခ်ိန္မွာ ေထာက္ခံမလဲဆိုေတာ့ တပ္မေတာ္က ၂၅% ေသာ အလိုအေလွ်ာက္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား တေန႔တေန႔ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အိပ္ငိုက္ေနရာကေန သက္ဆုိင္ရာ မိခင္တပ္ရင္းတပ္ဖြဲမ်ားဆီကို ျပန္တဲ့တေန႔မွာ အျပည့္အဝ ေထာက္ခံမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၆ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, May 25, 2015

တုိင္းျပည္ကိုေသြးအုိင္ထဲ မပို႔ပါနဲ႔

ေရြး ေကာက္ပြဲနား နီးလာတာနဲ႔အမွ် အမုန္းတရားကို အေျခခံၿပီး မဲဆြယ္တဲ့ သို႔မဟုတ္ မဲဆြယ္ေပးတဲ့ ကိစၥေတြ ေပၚေပါက္ လာလိမ့္မယ္လို႔ ေထာက္ျပဖူးပါတယ္။ အစၥလမ္ဆန္႔က်င္ေရး မြတ္စလင္ဆန္႔က်င္ေရး အမုန္းတရား ေဟာေျပာမႈေတြက ထိပ္ဆံုးက ေနရာယူလာမွာ အေသအခ်ာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနကို အခုပဲ စတင္ေတြ႔ေနရပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္က ျပည္တြင္းထုတ္ စာေစာင္တခုမွာ ပါလာခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးတခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဆိုပါေဆာင္းပါးကို ေရးသားသူဟာ နာမည္ႀကီး က်မ္းတတ္ ဆရာေတာ္ တပါး ျဖစ္တာကိုလည္း ျမင္ရပါတယ္။

ေဆာင္းပါရဲ့ ဆိုလိုရင္းက ဗုဒၶသာသနာကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မယ့္ သူေတြကိုသာ မဲေပးဖို႔ ေျပာထားပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္ ဆရာေတာ္ ရည္ညႊန္းလိုတဲ့ ဗုဒၶသာသနာကို ကာကြယ္တဲ့သူဟာ ဘယ္သူ၊ မကာကြယ္တဲ့သူဟာ ဘယ္သူဆိုတာ စာဖတ္သူမ်ား သိပါတယ္။ အက်ယ္မေျပာလိုပါ။ ရန္ကုန္ မႏၱေလးက ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ဘာသာျခား မြတ္စလင္မ်ားရဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေအာက္မွာ ေရာက္ေနၿပီလို႔လည္း ေျပာဆိုထားပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ကခ်င္နဲ႔ ကယားနယ္ေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္သူပုန္မ်ားက သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔လည္း စြပ္စြဲထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိး ျမန္မာျပည္မွာ တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ေနသလားဆိုတာ ေလ့လာဖို႔လိုပါတယ္။
လတ္တေလာ ေတြ႔ရသေလာက္ကေတာ့ ခရစ္ဘာသာဝင္ သူပုန္ေတြက ဗုဒၶြဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို သတ္ျဖတ္ ေနတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ တခုပဲရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေကအန္ယူနယ္ေျမမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တပါးကို ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္က သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ လူတခ်ဳိ႔ကို ကရင္အမ်ဳိးသားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္း ေလးခုနဲ႔ ေပါင္းစုထားတဲ့ အထူးခံုရံုးကေန ေထာင္ဒဏ္ ၇ ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္ စသျဖင့္ အျပစ္ေပးလုိက္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းကိုေတာ့ ဧရာဝတီသတင္းဌာနရဲ့ အြန္လုိင္း သတင္းမွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။

အဆုိပါ ကရင္အမ်ဳိးသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္း ေလးဖြဲ႔ကေတာ့ ေကအန္ယူ၊ ကရင္နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔၊ ဒီမုိကေရစီ အက်ဳိးျပဳ ကရင္အမ်ဳိးသား တပ္မေတာ္ (ဒီေကဘီေအ) နဲ႔ ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ေလးဖြဲ႔က အထူးခံုရံုးတခုကို စုဖြဲ႔ၿပီး လူသတ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားကို အခုလို ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အသတ္ခံရတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေတာ့ လိႈင္းဘြဲ႔ၿမိဳ႔နယ္ မယ္လရြာသစ္က ဆရာေတာ္ ဦးကုသလ (သက္ေတာ္ ၆၈ ႏွစ္) ျဖစ္ပါတယ္။ အသတ္ခံရတဲ့ အေၾကာင္း အရင္းက လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရးနဲ႔ မပတ္သက္ပါ။ ဆရာေတာ္ ဦးကုသလက သစ္ပင္မ်ားမခုတ္ဖို႔ တားျမစ္ရာကေန အၿငိဳးထားခံရၿပီး အသတ္ခံရတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းတဲ့ သစ္ခုတ္သူမ်ားရဲ့ လက္ခ်က္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ဆရာေတာ္ဦးကုသလကို သတ္ျဖတ္သူေတြထဲမွာ ကရင္ လက္နက္ကုိင္ ငါးဦးနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တဦးတို႔ ပါဝင္ေနပါတယ္။ အဆိုပါ ကရင္လက္နက္ကုိင္ ငါးဦးဟာ ေကအန္ယူနဲ႔ ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာင္စီက ရဲေဘာ္မ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ႀကံရာပါလူသတ္တရားခံ ေနာက္တဦးျဖစ္တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကေတာ့ ဦးဗုဒၶဝံသ ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ စုစုေပါင္း လူသတ္တရားခံ ေျခာက္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ေလးဦးကို ဖမ္းဆီးၿပီး ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ ခဲ့ပါတယ္။ တရားခံ ေနာက္တဦးနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးဗုဒၶဝံသ တို႔ကေတာ့ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ ေနတယ္လို႔ ကရင္သတင္းဌာန (ေကအုိင္စီ) က ဆိုပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဒီလူသတ္မႈဟာ သစ္ခုတ္ ေရာင္းတဲ့ အုပ္စုကေန အၿငိဳးထားၿပီး သတ္ျဖတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အက်ဳိးစီးပြားေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပႆနာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါ တယ္။ လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရး ပဋိပကၡကေနတဆင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း မဟုတ္ပါ။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔ ကယားျပည္နယ္ေတြထဲမွာ ခရစ္ယာန္သူပုန္ေတြက ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေတြကို သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ ေဆာင္းပါးရွင္ဆရာေတာ္က ေျပာဆိုျခင္းဟာ မွားယြင္းေနပါတယ္။

ဘယ္ခရစ္ယာန္သူပုန္ကမွ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို သတ္ျဖတ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းမ်ဳိး အခုအထိမၾကားရပါ။
လက္နက္ကုိင္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားထဲမွာ ခရစ္ယာန္အမ်ားစုလို႔ ေျပာႏိုင္တာက ေကအုိင္ေအ၊ ကရင္နီအမ်ဳိးသား တိုးတက္ေရးပါတီ တပ္မေတာ္၊ စီအန္အက္ဖ္ လို႔ေခၚတဲ့ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတပ္ဦးနဲ႔ ေကအန္ယူတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ အထိ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို ဘာသာျခား ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔နယ္ေျမထဲမွာ သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ မၾကားရပါ။ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ေနတယ္ဆိုရင္ အခုလို လက္ကုိင္ဖုန္းေခတ္၊ အင္တာနက္ ေခတ္မွာ ဘယ္လိုမွ ဖုံးကြယ္လို႔မရပါ။ ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ကလည္း လက္ခံမွာ မဟုတ္ပါ။ ဆန္႔က်င္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးမွာလည္း ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အစၥလမ္ဘာသာဝင္မ်ားေၾကာင့္ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနတယ္လို႔ ေရးသား ေျပာဆိုတာကလည္း အေျခအျမစ္ မရိွပါ။ အထူးသျဖင့္ မႏၱေလးလို ေနရာမ်ဳိးမွာ ေဒသခံ ျမန္မာေတြ ဒုကၡေရာက္ေနတာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ မႏၱေလးသားတုိင္း သိပါတယ္။ ေရွးကထဲက အတူေနလာခဲ့တဲ့ ျမန္မာမြတ္စလင္ေတြေၾကာင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အခုေခတ္ၾကမွ အေရွ႔ဖက္က ဝင္လာတဲ့ သူမ်ားေၾကာင့္လား ဆိုတာ အထက္ျမန္မာျပည္က ျပည္သူေတြ သေဘာေပါက္ထားၿပီးသားပါ။ အေရွ႔ဖက္က ဝင္လာတဲ့ သူမ်ားကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ ရန္လုပ္ဖို႔ အတြက္ ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ျမင္သာေအာင္ တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ကုတ္မွာ အစၥလမ္တရားေဟာ ဆရာေတြ အသတ္ခံရတာ၊ မိတီၳလာအေရးအခင္း စတာေတြနဲ႔အတူ တခ်ဳိ႔ေသာ ၿမိဳ႔မ်ားမွာ မြတ္စလင္ဘာသာဝင္မ်ား တုိက္ခုိက္ခံရပါတယ္။ အဓိကရုန္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေသတဲ့သူေတြလည္း ေသခဲ့ရပါတယ္။ မိတီၳလာမွာဆိုရင္ ပဋိပကၡျဖစ္ေနစဥ္အတြင္း သက္ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ေတြဟာ တားဆီးရမယ့္အစား လက္ပုိက္ၾကည့္ေနခဲ့ၾကတာ အားလံုးသိပါတယ္။ တုိင္းျပည္တခုအတြင္းမွာ ဒီလိုျဖစ္ရပ္ေတြ ျဖစ္ပြားဖို႔ လိုပါသလား။ ႏုိင္ငံေရးအရ မိမိရဲ့ ၿပိဳင္ဖက္တဦးကို အလဲထိုးဖို႔ အားလံုးအတူတကြ ပုိင္ဆုိင္ေနထုိင္တဲ့ အိမ္ကိုပါ မီးတင္ရိႈ႔တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးေတြဟာ ဆိုးက်ဳိးကိုပဲ သယ္ေဆာင္လာမယ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံသားတုိင္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရက မသိဟန္ေဆာင္ မ်က္ေစ့မိွတ္ထားပါတယ္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခုလက္ရိွအစိုးရဟာ တက္လာကထဲက တုိင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးေရး၊ တည္ၿငိမ္ေရး၊ စီးပြားေရး ဦးေမာ့လာေရး စတာေတြအတြက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ခဲ့တာ တခုမွမရိွပါ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ၿပိဳင္ဖက္ႏုိင္ငံေရးအုပ္စု အာဏာမေရး အတြက္သာ အေလးေပးေဆာင္ရြက္ ေနတာျမင္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပဋိပကၡေတြ၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ၊ စစ္ပြဲေတြကို တမင္ပဲ ဖန္တီးေနသလားလို႔ေတာင္ ယူဆလာရပါတယ္။

အခုလို ေရြးေကာက္ပြဲ နီးကပ္လာတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ လူသိထင္ရွားရိွတဲ့ ဆရာေတာ္တပါးက အမုန္းတရားကို အေျခခံတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေရးတင္လာတာဟာ တုိင္းျပည္တခုလံုးအတြက္ အလြန္အင္မတန္ အႏၱရာယ္ရိွပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီကာလအတြင္း ျမန္မာျပည္မွာ အၾကမ္းဖက္တာေတြ၊ ေသြးထက္သံယို ျဖစ္တာေတြကို ျပည္သူအမ်ားစုက မျမင္လိုပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရးရကတဲက ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ခဲ့ရတာ အခုအခ်ိန္အထိလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ကို မရပ္စဲႏုိင္ေသးပဲ ျပည္တြင္းမွာ ေနာက္ထပ္ ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရး ပဋိကကၡေတြ ဖန္တီးဦးမယ္ ထပ္ျဖစ္ဦးမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုတုိင္းျပည္မ်ဳိးဟာ ဘယ္လိုမွ ေကာင္းႏုိင္စရာမရိွပါ။

အခုျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ စစ္ေရး ျပႆနာမ်ားအတြက္ တာဝန္အရိွဆံုးသူကေတာ့ လက္ရိွ အစိုးရပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစိုးရဟာ တုိင္းျပည္မ်က္ႏွာ ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီးေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႀကံ့ခုိင္ေရးပါတီ ေနာက္တခါ မဲအႏုိင္ရရိွဖို႔ ဗုဒၾၶြဘာသာဝင္ေတြနဲ႔ အစၥလမ္ဘာသာဝင္ေတြ တဦးနဲ႔တဦး အၾကမ္းဖက္ တုိက္ခုိက္ဖို႔၊ အိမ္ေတြဗလီေတြ မီးရိႈ႔ဖို႔၊ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္ပါသလား။ ႀကံ့ခုိင္ေရးပါတီ အႏုိင္ရဖို႔ ဗုဒၶဘာသာ ဝင္ေတြနဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ေတြ တဦးနဲ႔တဦး သတ္ျဖတ္ဖို႔လိုပါသလား။ ျမန္မာျပည္ ေသြးအုိင္ထဲမွာ နစ္မြန္းမသြားဖို႔ အစိုးရက ရိုးရိုးသားသား ေဆာင္ရြက္ပါလို႔ တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။

လူမ်ဳိးေရး ဘာသာေရး အမုန္းတရားကို အေျခခံထားတဲ့ ေရးသားေျပာဆိုမႈေတြ၊ မဲဆြယ္မႈမ်ဳိးေတြကို အစိုးရက တားဆီးပိတ္ပင္ ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ က်ဴးလြန္သူမ်ားကိုလဲ သတိေပးတန္ေပး၊ အေရးယူတန္ယူ ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ ပဋိပကၡေတြ ရင့္မွည့္မသြားေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီ က်န္ရိွေနေသးတဲ့ အခုကာလဟာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို အခ်ိန္ကာလမ်ဳိးမွာ လူမ်ဳိးေရးဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႀကီးႀကီးမားမား အမွားက်ဴးလြန္မိခဲ့ရင္ ေနာင္မွာ ဒီအမွားကို ျပန္ႏုတ္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သတိေပးလိုပါတယ္။ အရင္က အစၥလမ္ ဘာသာဝင္ေတြကို အဓိက ပစ္မွတ္ထားေနရာကေန အခုအခ်ိန္မွာ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ ေတြပါ ပစ္မွတ္ေနာက္တခု ျဖစ္လာမယ့္ အရိပ္အေယာင္ကို ျမင္ေနရပါတယ္။

လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ေျခေဆးၿပီး ေအာင္ပြဲခံတယ္ ဆိုတာ ေရွးတုန္းက ပေဒသရာဇ္ေတြထဲမွာေတာင္မွ အေတာ္ေလး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္မ်ားသာ လုပ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ကို ေသြးအုိင္ထဲပို႔ၿပီးမွ ရလာတဲ့ ေအာင္ပြဲဟာ တရားမွ်တတဲ့ သန္႔စင္တဲ့ လုပ္ရပ္မဟုတ္တာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ေသြးေျမက်ေစမယ့္ ျဖစ္ရပ္ေတြကို အနာဂတ္မွာ ဆက္ၿပီး ရင္ဆုိင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမၼတႀကီးအပါအဝင္ သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပုိင္ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနနဲ႔ အခု က်န္ရိွေနေသးတဲ့ ကာလတိုေလးအတြင္းမွာ သမုိင္းလွပေစဖို႔ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေဆာင္ရြက္ၾကပါလို႔ အႀကံေပးလို ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၂ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Tuesday, May 19, 2015

တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေန

ဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ ဆပ္ဘ္ဟူးမင္း (Subhuman) ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းတခု ရိွပါတယ္။ အဲတာကို ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ ဖြင့္ဆိုရမယ္ဆိုရင္ လူမဆန္ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိး သက္ေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဓိပၸါယ္ တခုကေတာ့ လူသားအဆင့္မရိွေအာင္ နိမ့္က်တဲ့ အေျခအေန လို႔လဲ ဆိုႏုိင္ပါေသးတယ္။ လူသားအဆင့္မရိွေအာင္ နိမ့္က်တဲ့ အေျခအေန ဆိုေတာ့ အဲတာကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာထပ္ျပန္မယ္ဆိုရင္ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေန လို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ေခတ္ကို မီလုိက္တဲ့ လူႀကီးမ်ားေျပာျပခ်က္အရ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေခြ်းတပ္ဆြဲတယ္ ဆိုတာရိွပါတယ္။ ေခြ်းတပ္ ဆြဲတယ္ ဆိုတာက အခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အတင္းအဓမၼလုပ္အား ေပးခုိင္းတာမ်ဳိးနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ ေခြ်းတပ္ဆြဲ ခံရတဲ့ ေခြ်းတပ္သားေတြဟာ ဘယ္မွာ လုပ္အားေပးရသလဲဆိုရင္ ျမန္မာယိုးဒယား ရထားလမ္းေဖာက္လုပ္ေရးမွာ လုပ္အားေပးၾက ရပါတယ္။ ေသမင္းတမန္လမ္းလို႔ သမုိင္းမွာတြင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခြ်းတပ္သားေတြဟာ ေတာေတာင္ ထူထပ္တဲ့ ေနရာေတြကို ျဖတ္ၿပီး ရထားလမ္းေဖာက္ရတာ ဆိုေတာ့ အလုပ္ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္အျပင္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါကိုလည္း ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ ေခြ်းတပ္သားေတြကို ဂ်ပန္စစ္တပ္က အဲသလို အတင္းအဓမၼ ခုိင္းေစေပမယ့္ စားေရရိကၡာက မလံုေလာက္တဲ့အျပင္ အလြန္ညံ့ဖ်င္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနမေကာင္းရင္ ဖ်ားနာရင္ ကုသဖို႔ ေဆးဝါးကလည္း ရွားပါး လြန္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ဘူးဆိုၿပီး ႏိွပ္စက္တာကိုလည္း ခံရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစာအဟာရ ျပတ္လပ္တဲ့ဒဏ္ ငွက္ဖ်ားဒဏ္ ႏိွပ္စက္တဲ့ဒဏ္ေတြနဲ႔ ေခြ်းတပ္သား အမ်ားအျပား ေသဆံုး ပါတယ္။ ေသဆံုးခဲ့တာ မ်ားလြန္းလို႔ စာရင္းအင္းေတာင္ မရိွတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးကို ကိုယ္တုိင္ႀကံဳခဲ့ရလို႔ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပတဲ့ လူႀကီးေတြက ဒီလိုဆိုပါတယ္။ “ေခြ်းတပ္သားဘဝမွာ ေနရစားရတာ ကေတာ့ကြာ လူနဲ႔မတူပါဘူး။ တိရိစၦာန္သာသာပါပဲ”။

၁၉၃၇ ခုႏွစ္ တရုတ္ျပည္ နန္ကင္းၿမိဳ႔ေတာ္ကို ဂ်ပန္ေတြ ဝင္သိမ္းတုန္းက နန္းကင္းၿမိဳ႔ေတာ္ထဲမွာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူသတ္ပြဲ ေတြကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ ေျခာက္ပတ္ေလာက္အတြင္းမွာ တရုတ္လူမ်ဳိး လူႀကီးလူငယ္၊ ကေလး၊ မိန္းမမေရြး သံုးသိန္းေက်ာ္ အသတ္ခံရပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီး အမ်ားအျပား အသတ္မခံရခင္မွာ အဓမၼျပဳက်င့္တာကိုလည္း ခံရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာ စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အဲဒီနန္ကင္း လူသတ္ပြဲမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္စစ္သား ေဟာင္း တခ်ဳိ႔ကို အေနာက္တုိင္း မီဒီယာတခ်ဳိ႔က အင္တာဗ်ဴးလုပ္ပါတယ္။ အဲသလို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခါမွာ လက္နက္မဲ့တဲ့ တရုတ္လူမ်ဳိး အရပ္သား အမ်ားအျပားကို ဘာေၾကာင့္ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ခဲ့ တာလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းကို ဂ်ပန္စစ္သားေဟာင္းတခ်ဳိ႔က အထက္အမိန္႔အရ လုပ္ရတာလို႔ ေျဖပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ နန္ကင္းကို ဝင္တုိက္တဲ့အခါမွာ ဂ်ပန္စစ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေနာက္လုိက္ဂ်ပန္ စစ္သားေတြကို ဦးေႏွာက္ေဆးတဲ့ အယူအဆတခု ႀကိဳတင္ ရုိက္သြင္းထားပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ငါတုိ႔ဂ်ပန္လူမ်ဳိးဆိုတာ ေနမ်ဳိးႏြယ္ေတြျဖစ္တယ္။ ျမင့္ျမတ္တယ္။ တရုတ္လူမ်ဳိးဆိုတာ ကေတာ့ ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ လူသားလို႔ မဆိုႏုိင္ဘူး၊ ညစ္ပတ္နံေစာ္ၿပီး အဆင့္အတန္းနိမ့္က်တဲ့ ေကာင္ေတြ၊ ဇတ္နိမ့္ လူသားေတြ၊ တိရိစၦာန္သာသာ ေလာက္သာရိွတဲ့ အေကာင္ေတြ၊ ဘာမွ တန္ဖိုးမရိွဘူးလို႔ ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ရုိက္သြင္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ တိရိစၦာန္သာသာ အေကာင္ေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သတ္သာသတ္ ဘာမွႏွေမ်ာစရာ မရိွဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ ျဖစ္ပါတယ္။

အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ လူသားေတြ လူသားဘဝကေန တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္ခဲ့ရပံုကို တင္ျပတာပါ။ စစ္ႏုိင္တဲ့လူမ်ဳိးက စစ္ရံႈးတဲ့လူမ်ဳိးကို လူသားအေနနဲ႔ မဆက္ဆံပဲ အေပၚစီးကေန တိရိစၦာန္ပမာ ျပဳမူဆက္ဆံခဲ့တာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေမးခြန္းတခ်ဳိ႔ေပၚလာပါတယ္။ လူေတြ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္သြားတာဟာ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာပဲ ႀကံဳႏုိင္တာလား။ စစ္မျဖစ္တဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာေကာ မရိွႏုိင္ဘူးလား။ လူမ်ဳိးခ်င္း မတူတဲ့အၾကားမွာပဲ ျဖစ္တတ္တာမ်ဳိးလား။ ဒါမွမဟုတ္ စစ္မက္ျဖစ္ပြားျခင္း လည္းမရိွ လူမ်ဳိးခ်င္းလည္းတူၿပီး တုိင္းျပည္တျပည္အတြင္းမွာ အတူတူေနထုိင္ရင္းကေန တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနမ်ဳိးကို ဆုိက္ေရာက္သြားႏုိင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြေကာ ျဖစ္ပြားႏုိင္သလား အစရိွတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

တေလာက အြန္လုိင္းကေန သတင္းတခု ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ ပုသိမ္ၿမိဳ႔က ေခ်ာင္က်က်ေနရာတခုက ထမင္းဆုိင္ တဆုိင္ဟာ အလုပ္ၾကမ္းသမားေတြ အထမ္းသမားလုပ္သားေတြအတြက္ ထမင္းတပြဲကို က်ပ္ႏွစ္ရာဆိုလား ႏွစ္ရာ့ ငါးဆယ္နဲ႔ ဆိုလား ေရာင္းေပးေနတယ္လို႔ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ လဖက္ရည္ တခြက္ေတာင္ က်ပ္သံုးရာေလာက္ ရိွေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းတပြဲကို ႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္ေကာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့ မလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ပုသိမ္ကို အေရာင္းအဝယ္ကိစၥနဲ႔ မၾကာခဏ ခရီးသြားေနရတဲ့ မိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာျပမွ ဇာတ္လမ္းအမွန္ကို သိရပါတယ္။

ထမင္းတပြဲကို ႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာငါးဆယ္နဲ႔ ေရာင္းတာ ဟုတ္တယ္လို႔ မိတ္ေဆြကဆိုပါတယ္။ ထမင္းတပြဲက ဗုိက္ျပည့္ရံု ပမာဏေတာ့ ပန္းကန္ထဲမွာ ထည့္ေပးတယ္။ ဆန္ကေတာ့ ပုသိမ္လိုေနရာမ်ဳိးမွာ ေစ်းအေပါဆံုး ဆန္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ ထမင္းေပၚမွာ ပဲဟင္းအရည္က်ဲကို ရြဲရြဲဆမ္းေပးလုိက္ၿပီး ဇြန္းတေခ်ာင္းတပ္ေပးလုိက္တယ္။ အဲတာပါပဲတဲ့။ ဘာဟင္းရန္မွ မပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ေရ၊ ငါးပိေရႀကဲေတာင္ မပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဟင္းရန္လို႔ ေခၚႏုိင္တာကေတာ့ ဆားထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးတခုနဲ႔ ငရုတ္သီးစိမ္းထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္ေလးတခ်ပ္ပဲ ေရွ႔မွာရိွတယ္လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီ ထမင္းဆုိင္ကေလးဟာ တျခားဟင္းအမယ္ေလးေတြလည္း မရိွမဟုတ္ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းအခ်ဳိဆံုး၊ အသက္သာ ဆံုးနဲ႔ စားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပဲဟင္းရည္ရြဲရြဲ တမ်ဳိးသာဆမ္းထားတဲ့ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ထမင္းတပြဲျဖစ္ပါတယ္။

အေျခခံ အလုပ္သမားေတြဟာ ရရိွတဲ့ တေန႔တာ လုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတာေၾကာင့္ ဘဲဥဟင္းကိုေတာင္ ေန႔တုိင္း မစားႏုိင္ပါ။ ၾကက္သား၊ ဝက္သားဆိုတာကေတာ့ အိပ္မက္ကမၻာထဲမွာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ မိသားစုအေရး ကေလးမ်ားအေရး စတာေတြကလည္း ေန႔တုိင္းရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ေငြကို တတ္ႏုိင္သမွ် ေခြ်တာရ ပါတယ္။ ေနမေကာင္းဘူး ဖ်ားတယ္နာတယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ေဆးခန္းကို သြားႏုိင္တဲ့သူက လူနည္းစုသာ သြားႏုိင္ၾကပါတယ္။ နီးစပ္ရာေဆးဆုိင္၊ ကြမ္းယာဆုိင္က အဆင္ေျပမယ္ထင္တဲ့ ေဆးကိုဝယ္ေသာက္ရင္း က်န္းမာေရး ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က အိမ္ေထာင္မရိွတဲ့ လူလြတ္ အလုပ္သမားေတြ အေနနဲ႔ကလည္း အိမ္ကေန ထမင္းထုပ္လာတာထက္ အဲဒီဆုိင္ကေလးက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ပဲဟင္းရည္ႀကဲဆမ္း ထမင္းတပြဲဟာ ပိုလို႔အဆင္ေျပေန ပါတယ္။ တဦးထဲသမားမ်ားအေနနဲ႔ ထမင္းခ်က္ဖို႔ ထင္းဝယ္ဦး၊ မီးေသြးဝယ္ဦး၊ မီးေမႊးၿပီးခ်က္ဦး ဆိုတာေတြကို မလုပ္လိုပါဘူး။ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ထမင္းတပြဲကို အဆင္သင့္မွာစားလုိက္တာက ပိုၿပီးအဆင္ေျပ ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ရတဲ့ လုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတဲ့ သူေတြအတြက္ ဘဲဥဟင္းကိုေတာင္ ေန႔တုိင္းမစားႏုိင္လို႔ ပဲဟင္းရည္ႀကဲဆမ္း ဆန္ၾကမ္းထမင္းတပြဲနဲ႔ ေန႔လည္စာကို ေန႔စဥ္ဆိုသလို ၿပီးလုိက္ရတယ္ဆိုတာ တကယ္တန္း စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တိရိစၦာန္ထက္ နည္းနည္း ေလာက္ပဲ သာတဲ့ အေျခအေနလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပါ။

ကေန႔ ျမန္မာျပည္မွာ လူတခ်ဳိ႔က ဝက္သားနဲ႔ေက်ာ္တဲ့ ေခါက္ဆြဲေက်ာ္ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းေက်ာ္ တပြဲကို တေထာင့္ငါးရာ ေလာက္နဲ႔ ဝယ္စားႏုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ တရက္လုပ္အားခ တေထာင့္ငါးရာရေအာင္ေတာင္ မနည္းႀကီး ရုန္းကန္ ေနရတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ မနည္းႀကီး ရုန္းကန္ေနရတဲ့ တခ်ဳိ႔ဆိုတာ တကယ္တန္းေတာ့ လူမ်ားစုႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္။

အာဏာရပါတီက လူႀကီးတဦးက တေန႔ကို က်ပ္ႏွစ္ေထာင္ဝင္ေငြရိွရင္ ေလာက္ငွတယ္လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တြက္ၾကည့္ရ ေအာင္ပါ။ တေန႔ကို က်ပ္ႏွစ္ေထာင္။ ထမင္းစားေတာ့ ပုသိမ္က ေခ်ာင္ကေလာင္ထဲမွာ ေရာင္းတဲ့ ထမင္းဆုိင္ကေလးက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ပဲဟင္းရည္ဆမ္း ထမင္းမ်ဳိး။ တရက္ကို ႏွစ္ႏွပ္စားရမွာ ဆိုေတာ့ ထမင္းဖိုးသက္သက္ကပဲ တရက္ကို ငါးရာ။ အလုပ္အသြားအျပန္ ကားခမပါေသး။ နံနက္စာ မပါေသး။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ေသာက္မယ့္ လဖက္ရည္ဖိုး မပါေသး။ ေဆးလိပ္ ကြမ္ယာဖိုး မပါေသး။ တေန႔ႏွစ္ေထာင္ဆိုတာ ျဖစ္သလို ပဲဟင္းရည္ႀကဲနဲ႔ စားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလာက္ႏိုင္ ပါတယ္။ ပိုေလာက္ငွေအာင္ ညေနစာကို ထမင္းမစားပဲ ဆန္ျပဳတ္ပဲ ေသာက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ လဖက္ရည္ မေသာက္ပဲ ေနဆိုရင္လည္း ေလာက္ငွႏုိင္ပါတယ္။ အဲသလိုသာ ေနၾကစားၾကရမယ္ဆိုရင္ ရေတာ့ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူအျဖစ္ကေန တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝမ်ဳိးကို ေရာက္သြားမွာပါ။ အဲတာမ်ဳိးကိုမွ ဆပ္ဘ္ဟူးမင္းလို႔ မေျပာရင္ ဘယ္လိုေျပာရမွာလဲ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ တခုထဲကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လမ္းမေတြေပၚမွာ အဝတ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းဝတ္ထား သူေတြ၊ အဟာရ ခ်ဳိ႔တဲ့ တာေၾကာင့္ ညိဳးငယ္တဲ့မ်က္ႏွာေတြ၊ ခြန္အားမဲ့သလို ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြ၊ ဘတ္စ္ကား စပယ္ရာရဲ့ ရုိင္းရုိင္းျပျပ ေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငန္းသံေတြနဲ႔ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ လုပ္ေနရသူေတြ မ်ားလြန္းမက မ်ားလွပါတယ္။ သူတို႔ဟာ တရက္တာ လုပ္အားခကို တိုးေပးလိုျခင္း မရိွတဲ့ အလုပ္ရွင္ေတြဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေနရသူေတြပါ။ သူတို႔ေတြဟာ လူေတြျဖစ္ေနေပမဲ့ ဘဝ အဆင့္အတန္းဟာ တိရိစၦာန္ဘဝ ေရာက္မသြားယံု တမယ္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အဖိုးတန္ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္ အဝတ္အစား ဝတ္ထားသူေတြ၊ အီတလီလုပ္ ဖာရယ္ရီ ၿပိဳင္ကားတို႔ လမ္ဘာဂီနီ ၿပိဳင္ကားတို႔ကို ေမာင္းၿပီး ေလေအးစက္ ေပးထားတဲ့ ေစ်းႀကီးတဲ့ အထက္တန္းစား စားေသာက္ဆုိင္ေတြ၊ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ႏုိင္သူေတြကိုလည္း ျမင္ရပါတယ္။ ဘန္ေကာက္၊ စကၤာပူမွာ သြားၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္ သူေတြ၊ ေဆးကုသသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သူတို႔တေတြ ကေတာ့ လူျဖစ္က်ဴိးနပ္သူေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။

ျပန္ေကာက္ပါ့မယ္။ လူေတြဟာ လူသားဆန္တဲ့ အဆင့္အတန္းနဲ႔အညီ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္စြာ ေနထုိင္စားေသာက္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မရေတာ့ဘူး ဆိုရင္၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ေဆးမကုသႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝထက္ ဘာမွ မပိုေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပါ။ ျမန္မာျပည္က လူအမ်ားစုဟာ ဂ်ပန္ေခတ္က ေခြ်းတပ္သားမ်ား ေျပာသလို ေနရစားရတာ တိရိစၦာန္သာသာပါကြာ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးကို ဆုိက္ေရာက္ေနၿပီလား။ အားလံုးဝုိင္းဝန္း စဥ္းစားဖို႔ အထူးလိုအပ္ ေနပါတယ္။ ေနာင္လာေနာက္သား မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြကို တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝမ်ဳိးေတြထဲမွာ မေနထုိင္ရ ေအာင္ ပထမဆံုး တာဝန္ရိွသူကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရေတြ တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေပၚမွာ တာဝန္ေက်ဖို႔ လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနမ်ဳိးေတြကို အျမန္ဆံုးရပ္တန္႔ ပစ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၃ဝ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Tuesday, May 12, 2015

အနာဂတ္အတြက္ ပူးေပါင္းၾကပါ

ထိုင္း ႏိုင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီျဖစ္စဥ္ သမုိင္းေၾကာင္းမွာ တခ်ိန္တုန္းက နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားသူ တဦးရိွခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အမည္ကေတာ့ ပရီဒီဘန္နမ္ေရာင္ လို႔ေခၚပါတယ္။ ပါရဂူ ေဒါက္တာဘြဲ႔ရ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆရာတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေခတ္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နာမည္ႀကီး တကၠသိုလ္ တခုျဖစ္တဲ့ သမာဆတ္ တကၠသိုလ္ကို ၁၉၃၄ မွာ စတင္ ဦးေဆာင္ တည္ေထာင္ခဲ့သူ တဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းမွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ "ဆရီထုိင္း" ဆိုတဲ့ ေျမေအာက္ အဖြဲ႔ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ မတုိင္မီကာလ ကထဲက
သူဟာ ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူလို႔ ဆိုပါတယ္။

ပရီဒီရဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလိုသူ ထိပ္ပုိင္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႔နဲ႔ နီးစပ္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ထိုအခ်ိန္က ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဟာ သက္ဦးဆံပုိင္ပေဒသရာဇ္ စနစ္သာ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ၁၉၃၂ မွာ ပရီဒီ ဦးေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီလုိလားသူ အရပ္သားႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ား အတူပူးေပါင္းၿပီး ဘုရင့္လက္ထဲက အာဏာကို သိမ္းလုိက္ပါတယ္။ သက္ဦးဆံပုိင္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာလို စည္းမ်ဥ္းခံ ဘုရင္စနစ္ကို စတင္ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပရီဒီနဲ႔ အရင္းအႏီွးဆံုးေသာ အာဏာသိမ္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ပီဘြန္ေဆာင္ကရမ္ ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူလို႔ လူသိမ်ားပါတယ္။
စစ္ႀကီးအၿပီးမွာ ပါေမာကၡ ပရီဒီဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရႈပ္ေထြးလွတဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ သူ႔ရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သက္တန္းဟာ တိုေတာင္းပါတယ္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာ သူ႔ကို စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာ ေၾကာင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္က ႏုတ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ သြားေနပါတယ္။ ၁၉၄၉ မွာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံကို စကၤာပူ ကေန လွ်ဴိ႔ဝွက္ ျပန္လာပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ေသာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး လက္ရိွအာဏာသိမ္းထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားကို ျပန္ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအစီအစဥ္ဟာ က်ရံႈးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပရီဒီဟာ တရုတ္ျပည္မွာ သြားေရာက္ ခုိလႈံပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ျပင္သစ္မွာ ေျပာင္းေနတာ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ သူကြယ္တဲ့အထိပါပဲ။ သူဟာ ကြန္ျမဴနစ္ အျဖစ္လည္း တံဆိပ္ကပ္ ခံခဲ့ရပါ ေသးတယ္။

ပါေမာကၡ ပရီဒီဟာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါတုန္းက ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္စနစ္ကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့သူ ဒီမိုကေရစီလမ္းစဥ္ ပ်ဳိးေထာင္သူအျဖစ္ လူေတြက ျမင္ပါတယ္။ ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္လည္း ကာလတို တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ႔မိခင္ႏုိင္ငံကေန ထြက္ခြာသြားရၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ သူ႔ေလာက္ လူႀကိဳက္မ်ားနာမည္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံေပၚေပါက္မလာတာ အခုေခတ္အထိလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မွာ ထူးျခားတာတခုကေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ားဟာ ပါေမာကၡပရီဒီကို ျပည္ေတာ္ျပန္လာဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မဖိတ္ေခၚတာပါပဲ။ တခ်ိန္ထဲမွာ တျခားေသာ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူ၊ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရး ထုိင္းႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွာ ခိုလံႈေနတာလည္း ရိွပါတယ္။ သူတို႔ တေတြကိုေတာ့ ထုိင္းအစိုးရ အဆက္ဆက္က ျပန္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

အခုလက္ရိွ ျပည္ေျပး ျဖစ္ေနရတဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တပ္ဆင္ လက္ထက္မွာေတာ့ သူလည္း လူႀကိဳက္မ်ားတယ္လို႔ ေယဘူယ် ဆိုႏုိင္ေပမဲ့၊ တႏုိင္ငံလံုး အတုိင္းအတာနဲ႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာမ်ဳိး မဟုတ္တာေၾကာင့္ ပါေမာကၡ ပရီဒီနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ေတာ့ျဖင့္ မရႏုိင္ပါဘူး။ တပ္ဆင္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ အျခားေသာ ႏုိင္ငံေရး အုပ္စုမ်ားကလည္း အင္အားေကာင္းတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ျပန္တြက္ခ်က္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ပါေမာကၡပရီဒီ တုိင္းျပည္ကေန ထြက္ေျပးသြားရတဲ့ ေနာက္ပုိင္း သူ႔လို႔ ေအာက္ေျခကစလို႔ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ထြက္ေပၚလာျခင္း မရိွေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ကလည္း ေနာက္ထပ္ ပရီဒီလို ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံေမြးဖြားလာျခင္း မရိွေအာင္ တားဆီးခဲ့တာ ေၾကာင့္လို႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ လိုရင္းတိုရွင္း ေျပာရရင္ သန္႔စင္တဲ့ သန္႔ရွင္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီကိုသာ ဖက္တြယ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံ ေပၚေပါက္လာဖို႔ ထုိင္းႏုိင္ငံေရးစနစ္က ခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။ အုပ္စုလုိက္ အုပ္စုလိုက္ တည္ရိွေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ထုိင္းစစ္တပ္ရဲ့ အခန္းက႑၊ စီးပြားေရးအုပ္စုႀကီးမ်ားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုမ်ားရဲ့ အျပန္အလွန္ အက်ဳိးစီးပြား ဆက္ႏြယ္မႈ အစရိွတာေတြက အားေကာင္းသထက္ ေကာင္းလာတာေၾကာင့္ ပါေမာကၡပရီဒီလို လူစားမ်ဳိး ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ဒီဖက္ေခတ္ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ထပ္ထြက္လာဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို ေလ့လာၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္အတြက္လည္း စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ျမင္လာတဲ့ ကိစၥရပ္တခု ရိွလာ ပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အလြန္ကာလေတြမွာ ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရးဟာ ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ တည္ရိွလာႏုိင္မလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚစုဟာ ျမန္မာျပည္ လူထုအမ်ားစုရဲ့ ေထာက္ခံမႈကို ရရိွေနဆဲ ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ပရီဒီလိုပဲ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚစုဟာ ပရီဒီလိုေတာ့ ျပည္ေျပး ျဖစ္ရဖို႔ အေျခအေန မရိွဘူးလို႔ တြတ္ဆမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစုဟာ အခုလာမယ့္ ဇြန္လဆိုရင္ အသက္ ၇ဝ ျပည့္ေတာ့ မွာပါ။ က်န္းမာေရး ေကာင္းေနေသးတယ္ဆိုရင္ အသက္ ၇၅ ေလာက္အထိ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဦးေဆာင္ႏုိင္ေသးတယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစု အသက္ ၈ဝ၊ ၈၅ ေလာက္ ေရာက္ရင္ေတာ့ သူေပးႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈဟာ အေပၚယံ ေလာက္မွာပဲ ရိွႏုိင္ေတာ့မွာပါ။ အသက္ႀကီးလာရင္ သဘာဝအရ အက်ဖက္ကို ေရာက္လာတာ ဟာ ဓမၼတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ ေမးစရာ ျဖစ္လာတာက ေဒၚစု အလြန္မွာ ဘယ္သူေတြဟာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာႏုိင္မလဲ။ ေဒၚစု ေလာက္ေကာ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳသူ၊ ႏွစ္သက္သူ မ်ားပါ့မလား။ အကယ္၍ ေဒၚစုေလာက္ အျပည့္အဝ လူႀကိဳက္မမ်ား ရင္ေတာင္ ေဒၚစု တဝက္ေလာက္ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳသူ မ်ားရင္လည္း မဆိုးေသးဘူးလို႔ ေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။ ေဒၚစု တဝက္ ေလာက္ ေအာက္ေျခထုကစလို႔ လူခ်င္လူခင္မ်ားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ရိွမလဲလို႔ တြက္ခ်က္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တဦးမွ ရိွမေနတာကို သြားေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ ဘယ္လိုမွာ ဖံုးကြယ္ထားလို႔ မရတဲ့ အေျခအေနပါ။ ႏုိင္ငံသားတုိင္း ဒီအေျခအေနကို သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ တဖက္မွာ ရိွေနတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္က ဒီအေျခအေနကို သတိထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ဆြဲဗ်ဴဟာနဲ႔ နည္းနာေတြကို သံုးေနတာ အထင္အရွားျမင္ေနပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကို အခ်ိန္ဆြဲေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ လူသားပီသစြာ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ အခု ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ပြင့္လင္း အုပ္စု အတြင္းက ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လူေတြက ေဒၚစုနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ေဆာင္ရြက္တာမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈ သို႔မဟုတ္ ေဒၚစုနဲ႔ တိတိပပ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကိုေတာ့ အခုအထိ မၾကားရေသး ပါဘူး။ အကယ္၍ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း မရိွဘူးဆိုရင္လည္း သူတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ေရႊးခ်ယ္မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးေၾကာင့္ ေထာင္က်တုိင္း ေထာင္ကထြက္လာရင္ ႏုိင္ငံေရး ျပန္လုပ္ရမယ္၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီ ဝင္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ သတ္မွတ္မထားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနကိုက ဒီလိုလူေတြ ႏုိင္ငံေရးမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ လုပ္ကုိင္ဖို႔ ျပဌာန္းေနတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား ဘာေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္နဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ဖို႔ ေႏွးေကြးေနတာလဲ။ ေဒၚစုက မကမ္းလွမ္းလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ အန္အယ္ဒီ အတြင္းက လူႀကီးပုိင္း ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႔က ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဝင္လာမွာကို မလုိလားတဲ့ အေနအထား ရိွေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား ကိုယ္တုိင္က အဲသလို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လုိက္ရင္ လက္ရိွတည္ရိွေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈထက္ နိမ့္ဆင္း သြားႏုိင္တာေၾကာင့္ တြန္႔ဆုတ္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အခုတည္ရိွ ေနတဲ့ သက္ေတာင့္သက္သာဇံုကေလး ထဲမွာပဲ ဆက္ၿပီး ေနလိုတာေၾကာင့္လား။ ေမးစရာေတြ မ်ားပါတယ္။

ဒီစကားေတြကို ေျပာေန၊ ေရးေနရတာက ေဒၚစု အလြန္ကာလမွာ အနာဂတ္ ျမန္မာျပည္အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဒီမိုကေရစီ ေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေပၚေပါက္မလာမွာကို စိုးရိမ္လို႔ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ျပတ္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ အေျခအေန ဟာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ကိစၥေတြမွာသာမက ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း မ်ဳိးဆက္ျပတ္သြားမွာကို စိုးရိမ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာေတြကေတာ့ ရိွလာပါတယ္။ အဲတာက ေဒၚစု ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အန္အယ္ဒီ ပါတီအတြင္းမွာေကာ မ်ဳိးဆက္သစ္ ေခါင္းေဆာင္ေမြးထုတ္မႈ အေျခအေန ေကာင္းပါရဲ့လား။ ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာျပည္မွာ လူမ်ားစုႀကီးဟာ ေဒၚစု ဦးေဆာင္တဲ့ အန္အယ္ဒီ ပါတီကို လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွ မဲေပးၾကမွာပါ။
သို႔ေသာ္လည္း ေမးစရာေတြကလည္း ရိွလာပါတယ္။ အကယ္၍ ၉၅ (စ) ကို ျပင္ဆင္ခြင့္ရလို္႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရိွၿပီ ဆိုပါစို႔။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး၊ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး၊ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီး၊ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ နယ္စပ္ေရးရာဝန္ႀကီး စတဲ့ တာဝန္ေတြကို အန္အယ္ဒီက ဘယ္သူေတြက ထမ္းေဆာင္မွာလဲ။ ဗဟိုဘဏ္ရဲ့ ဥကၠ႒ အျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကို ခန္႔ထားမွာလဲ။ ဒီနယ္ပယ္နဲ႔ ပညာရပ္ကို နည္းလည္ကြ်မ္းက်င္တဲ့သူ ရွာေတြ႔ထားၿပီးၿပီလား၊ ရာထားထားတာ ရိွသလား။ ႏုိင္ငံေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္ စိတ္ဝင္စားသူေတြအဖုိ႔ အစရိွသျဖင့္ ကိစၥေတြကို နားစြင့္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပဖို႔ ခုႏွစ္လ ေလာက္သာလိုေတာ့ေပမယ့္ ဘာသံမွ ထြက္မလားေသးတာေၾကာင့္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အန္အယ္ဒီ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။ အင္အားသစ္မ်ား အျမန္ဆံုးထပ္မံစုေဆာင္း ျဖည့္ဆည္းဖို႔ လုိေနပါၿပီ။ အဖြဲ႔အစည္းခ်င္း တခ်ိန္က မတူခဲ့ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ လက္တြဲလို႔ရႏုိင္တဲ့ သူမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားနဲ႔ အျမန္ဆံုးလက္တြဲၾကပါလုိ႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အလားတူပဲ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနနဲ႔လည္း ေဒၚစုဦးေဆာင္တဲ့ အန္အယ္ဒီနဲ႔ ဒုတ္ဒုတ္ထိ လက္တြဲလုပ္ကုိင္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလို႔ အႀကံေပးလို ပါတယ္။ အခုလို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ အႀကံေပးတာဟာ အခုလာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲ တခုထဲအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာင္အနာဂါတ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ လိုလားတဲ့ ျမတ္ႏုိးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးဆက္ ျပတ္ေတာက္ မသြားဖို႔ အတြက္လည္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ထပ္ေလာင္းေျပာလုိပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, May 1, 2015

ဒီတခါတင္ေနတဲ့အေႂကြးက ဆယ္သိန္း

ျမန္မာျပည္မွာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဟာ အခုအထိ အဓိကက်တယ္လို႔ ေျပာတုိင္း ဒီလူဟာ ကြန္ျမဴနစ္လား၊ လက္ဝဲေၾကာင္ လားဆိုၿပီး လူတခ်ဳိ႔ရဲ့ အၾကည့္ခံရပါတယ္။ ေက်းလက္ကိုအေျခခံတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးဟာ လက္ဝဲေတြပဲ လုပ္ေလ့ရိွတယ္လို႔ အထင္ခံရေလ့ ရိွပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကက်ေတာ့ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္ဝဲ ဘာညာ စတာမ်ဳိးလို႔ေတာ့ မထင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဆိုတာ တျခားေသာ ၿမိဳ႔ျပကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး၊ စက္မႈလုပ္ငန္း စတာေတြေလာက္ အေရးမပါဘူးလို႔ ထင္ျမင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ေတာကေတာ့ ေတာက်မွာပဲ။ တိုးတက္မႈ နိမ့္ေနတာက သဘာဝပဲလို႔ ထင္ျမင္ယူဆသူေတြ ရိွပါတယ္။

ႏုိင္ငံတခုခ်င္းစီမွာ မတူညီတဲ့ သဘာဝေတြရိွပါတယ္။ ဥပမာ စကၤာပူလို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလို႔ သြားေျပာရင္ လူရယ္စရာ ျဖစ္မွာပါ။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ မူလသဘာဝကို၌က လယ္သမားမရိွသလို ေက်းလက္ဆိုတဲ့ ေဒသမ်ဳိး လည္း မရိွတာေၾကာင့္ပါ။ ႏုိင္ငံေသးတာလည္း ပါတာေပါ့။ ႏုိင္ငံေသးတာေၾကာင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးကို အဓိက ထားပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာက စီးပြားေရး အဖြဲ႔အစည္း ႀကီးငယ္လတ္ေတြ အေျခစိုက္ခြင့္ ျပဳပါတယ္။ အဲဒီ ႏုိင္ငံတကာ စီးပြားေရးအဖြဲ႔ အစည္းေတြအေပၚမွာ အမ်ဳိးစံုတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေပးတဲ့ လုပ္ငန္းေတြလုပ္ပါတယ္။

ထုိင္းနဲ႔ မေလးရွားလို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ ကူးသန္းေရာင္းေရး လုပ္ငန္းေတြ တည္ရိွေနသလို၊ စက္မႈပုိင္းဆုိင္ရာ မွာလည္း အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားကို မမီေသးေသာ္လည္း အေတာ္ေလး ထြန္းကားလာေနပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ လယ္သမားဆိုတဲ့ အဝန္းအဝုိင္းလည္း ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္း ဆိုတာ ေက်းလက္ကို အေျခခံရတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လယ္သမားလူတန္းစားကို ပစ္မထားပဲ အစိုးရမ်ားအေနနဲ႔ ပံ့ပိုးကူညီ ရပါတယ္။ နည္းပညာ၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ လယ္ယာသံုး စက္မႈပစၥည္းေထြေထြနဲ႔ ထြက္လာတဲ့ စုိက္ပ်ဳိး ကုန္ေတြကို ျပည္တြင္းေစ်းကြက္ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္ေတြမွာ အျမတ္ရရိွေအာင္ အစိုးရလုပ္သူက ဖန္တီးရွာေဖြ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ထုိင္းဆန္ဟာ ကေန႔ ကမၻာတလႊားမွာ ေနရာယူထားႏုိင္တာကို ၾကည့္ရင္ သိသာပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္ဆိုတာ ဆက္လက္တည္ရိွ ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြကေတာ့ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီး ေတြကို ထြက္ခြာၿပီး အလုပ္အကုိင္ ရွာေဖြတာ ျမင့္မားလာ တာေၾကာင့္ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ေရွးတုန္းကနဲ႔ ႏိႈိင္းစာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသးငယ္စလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လံုးလံုးေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္သြား ျခင္းမရိွပါဘူး။

အိႏိၵယႏုိင္ငံကို ၾကည့္လုိက္ရင္လည္း သေဘာျခင္းတူေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းဟာ ထုႀကီးထည္ႀကီးနဲ႔ တည္ရိွေနတုန္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိႏိၵယအစိုးရဟာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ နည္းမ်ဳိးစံု သံုးၿပီး မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ ျမန္မာအစိုးရလို လယ္သိမ္းေျမသိမ္း လယ္သမားေထာင္ခ်တဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အိႏိၵယအစိုးရဟာ စုိက္ပ်ဳိးေရးအမီျပဳေနတဲ့ လယ္သမားလူတန္းစားရဲ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ၿပိဳဆင္းမသြားရေအာင္ ဂရုတစုိက္လုပ္ပါတယ္။ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက ထုထည္ ႀကီးမား တာေၾကာင့္ ၿပိဳဆင္းသြားတယ္ဆိုရင္ တုိင္းျပည္နစ္နာတာနဲ႔ အတူတူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂရုစုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိန္ထဲမွာလည္း တသီးပုဂၢလ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္လည္း လမ္းဖြင့္ေပးပါတယ္။ ကန္႔သတ္ထားတာ မ်ဳိး မရိွပါဘူး။ ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ မရိွဘူးဆိုေပမယ့္ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ လုပ္ခ်င္သလို မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ ထိန္းညိႇပါတယ္။

ကေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ေဆာ့ဝဲပရိုဂရမ္ေတြ ေရးဆြဲတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ လုပ္ငန္းက ႀကီးမားသထက္ ႀကီးမားလာပါ တယ္။ ႏုိင္ငံတကာတန္းမီတဲ့ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ေတြ တိုးပြားလာပါတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက စီလီကြန္ဗယ္လီမွာ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ေတြ တစတစ စိုးမိုးလာေနပါတယ္။ အိႏိၵယႏုိင္ငံရဲ့ အားသာခ်က္က ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ႀကီးႀကီးမား ဆက္လက္တည္ရိွေနသလို စက္မႈလုပ္ငန္း ေတြလည္း ေထာင္တက္လာေနပါတယ္။ တဖက္က အရမ္းျမင့္တက္ေနၿပီး ေနာက္တဖက္က အရမ္းနိမ့္က်ေနတာမ်ဳိး မရိွပါ။ ဒီရလဒ္က ပညာေရးစနစ္ တည္ၿငိမ္ၿပီး ေကာင္းမြန္အေျခခုိင္ခဲ့တာက အေရးႀကီးတဲ့ ေသာ့ခ်က္ ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။

ျမန္မာျပည္လို စစ္တပ္တခုထဲရဲ့ က႑ကို ေဇာင္းေပးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္မ်ဳိး မက်င့္သံုးဘဲ ဒီမုိကေရစီလမ္းစဥ္ကို ေဇာင္း ေပးခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အရိွန္အဟုန္နဲ႔ တိုးတက္လာေနတဲ့၊ ညဴကလီးယား လက္နက္ပါ ပုိင္ဆုိင္ေနတဲ့ ကေန႔ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာ ဆက္ရိွေနေသးသလို ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဆိုတာကိုလည္း မေမ့မေလွ်ာ့ဘဲ ေဆာင္ရြက္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြ၊ အေရွ႔ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြ (စကၤာပူနဲ႔ ဘရူႏုိင္း ႏုိင္ငံမ်ားကလြဲလို႔) မွာ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ဆိုတာ အင္အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။ အေရွ႔အာရွႏုိင္ငံမ်ားထဲက ဂ်ပန္နဲ႔ ေတာင္ကုိရီးယား ႏုိင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ေက်းလက္ဆိုတာ ဆက္လက္တည္ရိွေနေသးေပမယ့္ ထုထည္ေသးသြားပါၿပီ။ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို မီွခိုရတဲ့ ဂ်ပန္လယ္သမား ကိုရီးယား လယ္သမား လူတန္းစားဟာ ၿမိဳ႔ေနလူတန္းစားထက္ လူဦးေရအရ ေသးငယ္သြားတာကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတုိင္းအတာ တခုအရ ေက်းလက္ေဒသဟာ ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ မတုိင္ခင္က ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္ေန လူဦးေရဟာ ၿမိဳ႔ေနလူဦးေရထက္ ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရး ကို အမီျပဳတဲ့ လယ္သမားယာသမား လူတန္းစားမ်ားခဲ့တာပါ။ စစ္ႀကီးအတြင္း အာရွတုိက္က ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဂ်ပန္ေတြ သိမ္းပုိက္တုန္းက ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ေအာက္ေျခဂ်ပန္စစ္သားအမ်ားစုဟာ လယ္ကြင္းေတြထဲကေန မျဖစ္မေန စစ္ထဲကို ဝင္လာရတဲ့ သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အရိွန္အဟုန္ျမင့္မားေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ဂ်ပန္အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရိုးရာအရ အလြန္အင္မတန္ ခ်မ္းသာတဲ့ ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြဆီက လယ္ေတြကို အစိုးရက ဝယ္ယူၿပီး ေဒသခံေျမမဲ့ လယ္သမားေတြကို ေဝျခမ္းပါတယ္။ ပထမေတာ့ ေျမရွင္ႀကီးေတြက သူတို႔ေျမေတြကို မေရာင္းလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မေရာင္းရင္လည္း အစိုးရက သိမ္းမွာဆိုေတာ့ ေရာင္းရပါတယ္။

ဒီေတာ့ အစိုးရဖက္က ဘာျပန္လုပ္ေပးသလဲဆိုေတာ့ ေျမရွင္ႀကီးေတြ သူတို႔ေျမကို ေရာင္းခ်ၿပီး စြန္႔လႊတ္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ေျမေရာင္းလို႔ရတဲ့ ေငြမ်ားကို စက္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ ရင္းႏီွးျမဳတ္ႏွံေစပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံျခင္းဟာ စိတ္ခ်ေသခ်ာမႈရိွတယ္ ဆိုတာ ျမင္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ေျမပုိင္ရွင္ေတြဟာ တဆင့္ျခင္း ဆိုသလို ေျမရွင္ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အခု ေျမယာေတြကို အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ ပုိင္ဆုိင္ေနတဲ့ ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြရိွပါတယ္။ ဘယ္သူေတြပါလဲ။ တေခတ္တခါက ဂ်ပန္ေျမပုိင္ရွင္ ႀကီးေတြလုိ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးရာကတည္းက အစဥ္အဆက္ ပုိင္ဆုိင္တာမ်ဳိးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ပုိင္းကာလၾကမွ ဇြတ္အတင္းသိမ္းယူလို႔ ပုိင္တာမ်ဳိးလား ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဂ်ပန္ေျမရွင္ေတြက သူတို႔ပုိင္ဆုိင္တဲ့ လယ္ယာေျမကို လယ္မဲ့ယာမဲ့ လယ္သမားေတြဆီ ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေျမရွင္ကေန စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာက ေျပာင္းျပန္ပါ။ အခုေခတ္အထိ ေျမမဲ့လယ္သမားေတြကို ေျမယာျပန္လည္ေဝျခမ္းရမယ့္အစား လယ္သမားဆီက လယ္ေျမ ယာေျမေတြကို သိမ္းေကာင္းေနတုန္းပါ။ ဒီလိုျဖစ္ေနတာက ဘာကို ျပေနသလဲဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ အဆင့္ဆင့္ေသာ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား တုိးတက္လာဖို႔အတြက္ ေသခ်ာတဲ့ အေျခအေနတရပ္ မရိွေသးဘူး ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပေနတာပါ။

ေကာင္းပါၿပီ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စက္မႈလုပ္ငန္းဖြံ႔ၿဖိဳးလာဖို႔ အေျခအေနက မေပးေသးဘူးရင္ဆိုရင္ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံေနတဲ့ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကို ပိုၿပီးဦးစားေပး မလုပ္သင့္ဘူးလားလို႔ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ တခါ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ လုပ္မယ္ ဆိုေတာ့ ေငြကလိုလာပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးက တရုတ္ဆီက အတိုးမ်ားတဲ့ ေငြေၾကးေခ်းယူမႈ လုပ္ပါတယ္။ အဲသလို အတိုး မ်ားတဲ့ ေခ်းေငြဟာ ေက်းလက္ေဒသ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အမွန္တကယ္ အလုပ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ လူတုိင္း သေဘာေပါက္ ေနပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အဲဒီေခ်းေငြကို လည္သလိုလုပ္စားမယ့္ ဆုိင္ရာပုိင္ရာေတြကလည္း ရိွပါေသးတယ္။

အဲသလိုဆိုေတာ့ စီးပြားေရး ပညာရွင္ေခၚၿပီး တြက္ခ်က္ခုိင္းစရာေတာင္ မလုိပါဘူး။ ပရမ္းပတာ စီမံမႈေအာက္က အတိုးမ်ား တဲ့ ေခ်းေငြကို တေန႔ ျပန္ဆပ္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ဖက္ပဲ နာမယ္ဆိုတာ အားလံုးျမင္ေနၾကပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးရဲ့ စဥ္းစား ေမွ်ာ္ျမင္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္ တိမ္သလဲ ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ေတာ့ Common sense ေလာက္ေတာင္ မရိွဘူးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

အခုကမၻာ့ဘဏ္က ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အတုိးမဲ့ေခ်းေငြေပးဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၾကားရတဲ့ သတင္းမ်ားအရ ေတာ့ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၁၆ဝဝ အထိ ပမာဏမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ႏွစ္အလုိက္ေပးသြားမယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ပါ။ စုိက္ပ်ဳိးေရး အတြက္သာ မဟုတ္ဘဲ၊ ေက်းလက္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးရရိွေရး၊ က်န္းမာေရး စတဲ့က႑ေတြ အတြက္လည္းပါဝင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဲသေလာက္ ပမာဏမ်ားျပားလွတဲ့ ေငြေၾကးကို ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုစီမံမွာလဲဆိုတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ား လက္ထက္ကလုိ ပလုိင္း ေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္သလို ျဖစ္ၾကဦးမွာလား။ အမွန္တကယ္ အကူအညီလုိအပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြ လက္ထဲ အဲသည့္ေငြက ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာေကာ္မတီ ညာေကာ္မတီနဲ႔ ဟိုဝန္ႀကီးဌာန ဒီဝန္ႀကီးဌာနေတြ အၾကားမွာ ဇီးသီးဗန္းႀကီး ေမွာက္က်ဦးမွာလား။ ေနာက္တခ်က္ကလည္း လယ္သမားေတြလက္ထဲ အမွန္တကယ္ေရာက္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပေတာ့ ေခတ္သစ္ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြက တျခားဟုတ္ရိုးလား က်ေနာ္တို႔က အဲဒီလယ္ေျမေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ လယ္သမားေတြပါလို႔ ရိုက္စားလုပ္ၾကဦးမွာလား။

အတုိးမဲ့ေခ်းတဲ့ေငြဆိုေပမယ့္ ေခ်းေငြဆိုတာ တေန႔ျပန္ဆပ္ရမယ္ဆိုတာ ေမ့ထားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ အခုေတာင္ အစိုးရ အေျပာ အရ ႏုိင္ငံသားတဦးခ်င္းစီမွာ တင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေႂကြးၿမီဟာ က်ပ္ေငြငါးသိန္းခန္႔စီ ရိွတယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား။ ေက်းလက္ေဒ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ကမၻာ့ဘဏ္က ေခ်းမဲ့ အတုိးမဲ့ေငြေၾကးဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ဳိးရိွရိွ သံုးစြဲမယ္ ဆိုတာကို အစိုးရအေနနဲ႔ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွရိွ ႏုိင္ငံသားမ်ားကုိ ခ်ျပဖို႔လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပလို ပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေနာက္လာမယ့္ သံုးေလးႏွစ္က်မွ ျမန္မာႏုိင္ငံသား တဦးခ်င္းစီအေပၚမွာ တင္ရိွေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေႂကြးၿမီဟာ ဆယ္သိန္းေက်ာ္သြားပါၿပီဆိုတဲ့ အစီရင္ခံစာမ်ဳိးေတာ့ မဖတ္လိုမၾကားလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၆ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.