ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Thursday, May 31, 2012

မမဥ အသိအမွတ္ျပဳသူမ်ား

က်ေနာ့္ ရဲ့ ေမြးရပ္ေျမ ေတာၿမိဳ႔ေလးကို ျပန္မေရာက္တာ ႏွစ္ေပါင္းအစိတ္ေက်ာ္ၿပီလို႔ ေျပာရင္လည္း ရတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ၾကားထဲမွာ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ေတာ့ ျဖတ္ကနဲျဖတ္ကနဲ ဆိုသလို ေရာက္ပါေသးတယ္။ ေရာက္တာ ကလည္း ေရာက္တယ္ ဆိုရံု တေခါက္ကို ေလးငါးရက္ သာသာ ေလာက္ပါပဲ။ အေမဆံုးေတာ့ တခါရယ္၊ ေနာက္သံုးႏွစ္ အၾကာမွာ အေဖဆံုးေတာ့ တခါရယ္၊ ေနာက္ဆံုး ေရာက္တာေတာ့ မိဘေတြခ်န္ထားရစ္တဲ့ ထန္းေတာကို ေမာင္ႏွစ္မတေတြ အေမြခဲြေတာ့ တခါရယ္။ ထန္းေတာကို အေမြခဲြတယ္ ဆိုလို႔ ေတာသူေဌးေတြေအာက္ေမ့ၿပီး အထင္သိပ္မႀကီး လုိက္နဲ႔ဦး။ ေမာင္ႏွစ္မ ေျခာက္ေယာက္အတြက္ က်န္ခဲ့တဲ့ ထန္းပင္က ရွယ္ဆယ္ေက်ာ္ပဲ ရိွတာ။ အမအႀကီးဆံုး အပ်ဳိႀကီးက သူ႔ေက်ာင္းဆရာမ အလုပ္ကကလြဲလို႔ အဲသည့္ထန္းပင္ေတြကို စိတ္ဝင္စားတာမဟုတ္။ စီမံခန္႔ခြဲတဲ့ ဒုကၡကိုလည္း မခံႏုိင္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္အပါအဝင္ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးက မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္မွာပဲ အိမ္ေထာင္ေတြက်ၿပီး အေျခက်ေန ၾကေတာ့ အဲသည့္ ထန္းေတြကို ဘယ္သူကမွ ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ မစီမံႏုိင္ ေတာ့တာမို႔ ရတဲ့ေစ်းနဲ႔ေရာင္းၿပီး အေမြခြဲ လိုက္ၾကတာ။ အဘိုးတို႔ အဘြားတို႔၊ အဖိုးတို႔ အဖြားတို႔၊ အေမတို႔ အေဖတို႔ အစဥ္အဆက္လုပ္လာခဲ့တဲ့ ထန္းလုပ္ငန္း မ်ဳိးဆက္ျပတ္ သြားတယ္ဆိုရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ ဘာလုပ္ငန္းႀကီး၊ ညာလုပ္ငန္းႀကီး၊ ဘာကုမၸဏီႀကီး ၁၈ ရာစုမွာ တည္ေထာင္တယ္။ ၁၉ ရာစုမွာ တည္ေထာင္တယ္။ ဆ႒မေျမာက္၊ သတၱမေျမာက္၊ အဌမေျမာက္ မ်ဳိးဆက္မ်ားက ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း ထုတ္လုပ္တယ္။ စသျဖင့္ ေၾကာ္ညာေတြမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာကေတာ့ အဲသလိုမ်ဳိး မထိန္းသိမ္းႏုိင္လိုိ႔ မ်ဳိးဆက္ျပတ္သြားရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရိွလိမ့္ေလမလဲမသိ။ ထားေတာ့။ လုပ္ငန္းအေၾကာင္း ေျပာမလို႔မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ့္အမ မမဥ အေၾကာင္း ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ အပ်ဳိႀကီးမို႔ ေကြ်းရမယ့္ ေနာက္ထပ္ပါးစပ္ေပါက္ေတြ မရိွတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆရာမ လစာနဲ႔ ေလာက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔လဲ မရျပန္ဖူး။ ဝမ္းကြဲေတြက ေမြးထားတဲ့ တူ၊ တူမ ဝမ္းကြဲေတြကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေစာင့္ေရွာက္ ရေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မမဥက ဘာလုပ္တုန္းဆိုေတာ့ ဝိုင္းထဲမွာ တဲခပ္ႀကီးႀကီး တလံုးထိုးထားၿပီး မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းတယ္။ တူေတြ တူမေတြက ဝုိင္းလုပ္ၾကေပါ့။ သူကေက်ာင္းတဖက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကြပ္ကဲရံုေလာက္ပါပဲ။ မမဥၾကည့္ရတာ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းရင္း၊ ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ရင္းနဲ႔ပဲ မိဘဘိုးဘြားေတြ ေခါင္းခ်ခ့ဲတဲ့ ဒီၿမိဳ႔ကေလးမွာ အရိုး ထုတ္မယ့္ သေဘာရိွတယ္။ က်ေနာ့္အမက သူ႔တသက္လံုး ေတာမွာပဲေနလာေတာ့ ေတာသူပီသတယ္။ ႀကိဳက္ရင္ ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး၊ သိရင္သိတယ္ မသိရင္မသိဘူး၊ ေကာင္းရင္ေကာင္းတယ္၊ မေကာင္းရင္ မေကာင္းဘူး ေျပာင္ပဲေျပာတတ္တယ္။ ဟန္ေဆာင္ပန္ေတာင္ အလုပ္ေတြကို လုပ္ေလ့မရိွဘူး။ မမဥက ဘာေျပာတုန္း ဆိုေတာ့ ထန္းလွ်က္ စားခ်င္ရင္ ပုိက္ဆံေပးၿပီး ဝယ္စားမယ္တဲ့။ ထန္းေတာႀကီးကို စီမံဖို႔ သူ႔ေက်ာင္းဆရာမ အလုပ္ကို မစြန္႔ႏုိင္ဘူးလို႔ ရိုးရိုးပဲ ေျပာပါတယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္ေလ က်န္တဲ့သူေတြက ၿမိဳ႔ႀကီးသားၿမိဳ႔ႀကီးသူ ဘဝေတြမွာပဲ သက္သာလိုေနၾကၿပီး မိန္းမသား တေယာက္ထဲနဲ႔ သည္ထန္းေတာႀကီးကို ဘယ္လိုလုပ္တတ္မွာလဲ။ ေနာက္တခ်က္က ထန္းလုပ္ငန္းဆိုတာကလည္း ဟိုေခတ္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေကာင္းလုိက္ မေကာင္းလိုက္နဲ႔။ ဒီဖက္ေခတ္ေတာ့ ပိုဆိုးလာတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာႏုိင္တယ္။ ထန္းအပင္ တေထာင္ ေထာင့္ငါးရာေလာက္ ပုိင္တဲ့သူေတြ ကေတာ့ ဟိုဖက္ကလိုတာကို ဒီဖက္ကဟာနဲ႔ ျပန္ဖို႔ စသျဖင့္ လုပ္ႏုိင္တယ္ေလ။ ထန္းပင္ေလး ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ ပုိင္တဲ့ သူတို႔ကေတာ့ ဘာလုပ္ႏုိင္မွာတုန္း။ က်ေနာ္၊ ဇနီးသည္နဲ႔ ကေလးေတြ ၿမိဳ႔ေလးကိုအလည္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မမဥ သိပ္ဝမ္းသာေနတယ္။ သူ႔တူေတြ တူမေတြ ကိုလည္း ေတြ႔ရတာကိုး။ စေနေန႔ဆိုေတာ့လည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္တာမို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေဘးက ထန္းလက္တဲ အဖီေလးထဲက ကြပ္ပ်စ္မွာထုိင္ၿပီး အခါးရည္ေသာက္ လက္ဖက္သုတ္စားရင္း ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ ဘယ္သူေတြ ေသကုန္ပလဲ၊ ဘယ္သူေတြ ရိွေသးသလဲ။ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ကို ေျပာင္းကုန္ၿပီလဲ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ က်ေနာ့္ဇနီးကေတာ့ သည္ၿမိဳ႔အေၾကာင္း ဘာမွ မသိတာမို႔ နားေထာင္သူ သက္သက္။ "မမဥ... ၿမိဳ႔ေတာင္ပုိင္းက စာသင္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ... " လို႔ စကားပဲ စရေသးတယ္။ မမဥက "ေသေဘာ့ (ေပါ့)" ဆိုၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ျဖတ္ေျပာတယ္။ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီလို႔ေတာင္ မေျပာေတာ့ဖူး။ မမႏွယ္ တယ္ၿပီး ဂြက်လုိက္တာလို႔ က်ေနာ္ထင္လုိက္မိတယ္။ "ဖိုးလံုး... ငါ့ေမာင္ရဲ့၊ ဒါမ်ဳိးေတြ အမ မေျပာခ်င္ေပမယ့္ မင္းသိေအာင္ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တခုေတာ့ ေျပာရဦးမယ္။ အေမတို႔ အေဖတို႔ တေလွ်ာက္လံုး ကိုးကြယ္လာလို႔ ငါပါ လုိက္ကိုးကြယ္ ခဲ့ရတာ။ စာသင္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကို ဟုိတုန္း ကထဲက ငါသိပ္ႀကိဳက္လွတာ မဟုတ္ဖူး။ အရင္ဦးဆံုး အေမဆံုးသြားေပမယ့္ အေဖက ရိွေနေသးေတာ့ တခ်က္တခ်က္ စာသင္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ဆီ အေဖနဲ႔ သြားရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖဆံုးၿပီး ေနာက္ပုိင္း ငါအဲသည့္ ေက်ာင္းကို သြားကိုမသြားေတာ့တာ။ ဘုန္းႀကီးေသတဲ့အထိပဲ။ ကိစၥရိွရင္ ငါေတာရေက်ာင္းကိုပဲ သြားတယ္ကြဲ႔။" က်ေနာ္လည္း မမဥ စကားေၾကာင့္ အံ့အားသင့္သြားတယ္။ "ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်" လို႔က်ေနာ္ကေမးေတာ့ မမက ဆက္ရွင္းျပပါတယ္။ "မင္းကြယ္... စဥ္းစားသာၾကည့္။ ေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္ႀကီး ျဖစ္သားနဲ႔ ေလာဘက တယ္ႀကီးသကြဲ႔။ ဒကာ ဒကာမ ေတြဆီက လာဘ္လာဘကို သိပ္ေမွ်ာ္ကိုးလြန္းတယ္။ သူ႔ကို လွဴဖို႔တန္းဖို႔ စကားကိုလည္း ေရလာေျမာင္းေပး ေျပာလြန္း တယ္။ သူႏုိင္စားတဲ့ ဒကာ ဒကာမဆိုရင္ေတာ့ ဘာလိုတယ္ ညာလိုတယ္ဆိုၿပီး ေျပာင္ႀကီးေတာင္ လွဴခုိင္းသကြဲ႔။ ၿပီးေတာ့ကြယ္ ရဟန္းတန္မယ့္ ေမတၱာေရွ႔ထားရမယ့္အစား ေဒါသကလည္း ႀကီးေသးတယ္။ ဒို႔လို အငယ္ေတြ သူ႔ေက်ာင္းသြားၿပီး အလုပ္ေတြကို ကူလုပ္ေပးေနတာေတာင္ သူစိတ္တုိင္းမက်ရင္ ေမာင္းလုိက္မဲလိုက္ တာကလည္း စစ္ဗိုလ္မ်ားလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ သူေဌးဦးနီတို႔ သူေဌးဦးေႂကြတို႔ စုေပါင္းၿပီးလွဴထားတဲ့ ကားေပၚမွာ ေရွ႔ခန္းကေန လူလိုလက္တင္ၿပီး စတုိင္နဲ႔ စီးတာေတြ႔တုိင္း အဲတာကို ငါအမုန္းဆံုးပဲ။ ဘုန္းႀကီးတန္မယ့္ ဇိမ္ကလည္း ခံေသးတယ္။ တခါသားေတာ့ ၿမိဳ႔က ဥကၠ႒နဲ႔ တႏွစ္ေလာက္ စကားမေျပာပဲ စိတ္ေကာက္ေသးတယ္။ စိတ္ေကာက္တာကလည္း ဒီလိုကြဲ႔။ ရြာကတက္လာတဲ့ သူ႔တူကိုကြယ္ လစ္လပ္ေနတဲ့ ေစ်းေကာ္မတီရံုး စာေရးေနရာမွာ အလုပ္ရေစခ်င္တာ။ အဲတာကို ဥကၠ႒က အလုပ္ရေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ အာဏာရိွရဲ့သားနဲ႔ မ်က္ႏွာလြဲခဲျပစ္ ေနလုိ႔တဲ့။ အလုပ္က ဘယ္ရပါ့မလဲ သူ႔တူက ရြာမွာ ေလးငါးေျခာက္တန္း ေလာက္ပဲ ေနဖူးတာ။ အဲတာကို ဆယ္တန္းအထိ ပညာသင္ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ ေထာက္ခံစာအတုနဲ႔ ဝင္လာတာေလ။ အလုပ္မရတာ နည္းေတာင္ နည္းေသးတယ္။ ဘြဲ႔ရေတြေတာင္ အလုပ္ရွာရခက္တဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ။" မမဥ အေျပာကို သေဘာက်လြန္း၍ က်ေနာ္တခ်က္ ရယ္လုိက္ရင္း "မမရယ္... ဘုန္းႀကီးကိုယ္တုိင္ ကားကိုေမာင္းသြား တာမွ မဟုတ္တာ။ သူ႔တူ ကိစၥကလည္း သူ႔တူကို အလုပ္ကေလးဘာေလး ရေစခ်င္လို႔ ျဖစ္မွာပါဗ်ာ။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ အလုပ္ကလည္း ရွားတယ္မို႔လား။ သေလာက္ေတာ့ ထားလုိက္ ပါေတာ့" လို႔ေျပာရင္း ေျဖသိမ့္လုိက္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ အေၾကာင္း စကားလည္းလႊဲရင္း မမဥကို ေနာက္သိခ်င္တာတခု ေမးလုိက္တယ္။ "ဒါနဲ႔ ကိုဖိုးစံ တေယာက္ေကာဗ်"။ ကိုဖိုးစံ နာမည္ၾကားေတာ့ မမဥရဲ့ မ်က္ႏွာမွာ စိတ္မေကာင္းဟန္ အရိပ္ေတြ ျဖတ္သြားတယ္။ "ေအးကြယ္... ။ မင္းတို႔ကလဲ အေဝးမွာ ေနၾကတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သိပါ့မလဲ။ ဖိုးစံတေယာက္ ဆံုးရွာၿပီကြဲ႔။ ဘာၾကာေသးလို႔လည္း သံုးႏွစ္ေလာက္ပဲ ရိွဦးမွာေပါ့။ အရြယ္ေကာင္းတုန္း ျဖစ္ရတာ။ သူ႔ အဂၤလိပ္စာ က်ဴရွင္က ဒို႔ၿမိဳ႔အတုိင္းအတာနဲ႔ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း သူ႔ကို ခ်စ္ၾကတယ္။ သူကလည္း အရြယ္ရိွတုန္း အခ်ိန္ရိွတုန္းဆိုၿပီး အလုပ္ကို ကုန္းရုန္းလုပ္တာကြဲ႔။ ဆရာဝန္ကေျပာတာေတာ့ သူ႔မွာ တီဘီအခံရိွတယ္တဲ့။ ေနာက္ကြယ္ က်ဴရွင္ဆရာ ေက်ာင္းဆရာ ဆိုေတာ့ မင္းလဲအသိသား ငါ့ေမာင္ရယ္။ ေျမျဖဴမံႈ႔ကလည္း ေန႔တုိင္းရႈေနရတာ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးစံက အရက္ မေသာက္ေပမယ့္ ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ အလြန္ႀကိဳက္တာ။ ေနာက္ဆံုးကြယ္ အဲတာေတြနဲ႔ပဲ ေသရရွာတာပဲ။ မိန္းမနဲ႔ ကေလးသံုးေယာက္ က်န္ခဲ့တယ္။ သနားစရာပါကြယ္။" "အဟြာေကာဗ်... တျမန္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက အမတ္ျဖစ္သြားတဲ့ ဦးပုေလး တေယာက္ေကာ ဒီမွာလား ေနျပည္ေတာ္ မွာလား" လို႔ က်ေနာ္က ထပ္ၿပီးစပ္စုလုိက္တယ္။ မမဥက "ေသေပါ့" ဆိုၿပီး ခပ္တိုတိုပဲ ေျဖပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဆက္ၿပီး "မင္းမသိလို႔ ငါ့ေမာင္ရဲ့။ ဦးပုေလးက ေန႔မီးညမီးနဲ႔ေသာက္တာ၊ ေသတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ကြယ္။ သူအမတ္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကလည္း တကယ္တန္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒို႔ၿမိဳ႔က လူေတြ ထည့္တဲ့မဲေၾကာင့္ မဟုတ္ဖူးကြဲ႔။ သူတို႔ဖက္က မဲခိုးၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ အမတ္ဟဲ့။ မဲခုိးတာမွ ေျပာင္ႀကီးကို ခိုးၾကတာတဲ့။ ရွက္စရာပါကြယ္ ဒို႔ၿမိဳ႔သားလို႔ ေျပာရမွာေတာင္။ အမတ္ျဖစ္ၿပီး ဘာၾကာလို႔တုန္း၊ အရက္ကိုးေမာင္း ေသာက္ၿပီး တခါ ပူတယ္ပူတယ္ဆိုၿပီး သူ႔အိမ္က တမံသလင္းေပၚမွာ ခဏဆိုၿပီး အိပ္လုိက္တာ၊ သူ႔အိမ္သားေတြ သြားႏိႈးေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ေသေနေရာတဲ့။" ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ေသေနေရာတဲ့လို႔ ေျပာလုိက္တဲ့ မမဥရဲ့ ေလသံဟာ ဝမ္းသာတဲ့ အသံေပါက္ေနတယ္။ "ေစ်းထဲက အမဲသားေရာင္းတဲ့ ေဒၚပ်ဳိႀကီးေကာ ရိွေသးရဲ့လား မမ။ သူ႔သမီး အငယ္မေလးက ခပ္ေခ်ာေခ်ာေလ။" "ရိွပါ့ေတာ္ ရိွပါ့ ... ေဒၚပ်ဳိႀကီးက အသက္ရွည္တယ္ကြဲ႔။ မင္းေျပာတဲ့ သူ႔သမီး အငယ္မေလးက တရြာသားနဲ႔ အိမ္ေထာင္က် ၿပီး ျမစ္ႀကီးနားဖက္ဆိုလား ေျပာင္းသြားၾကတယ္။ အခု ေဒၚပ်ဳိကိုယ္တုိင္ကေတာ့ အမဲသား မေရာင္းေတာ့ဖူး။ သူ႔သမီး အႀကီးမ တေယာက္က ဆက္ေရာင္းေနတယ္။ ေဒၚပ်ဳိက ေျပာတယ္ သူအခုလို အမဲသားေရာင္းေနရတာ ေရွးဘဝက အကုသိုလ္ တခုခုေၾကာင့္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေဒၚပ်ဳိဟာ ဥပုဒ္ေန႔တုိင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားတယ္၊ ဥပုဒ္ေစာင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူလည္းငါ့လိုပဲ စာသင္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို မႀကိဳက္လို႔ အဲသည့္ေက်ာင္းကို မသြားဖူးကြဲ႔။ ေတာရေက်ာင္းကိုပဲ သြားတာ။ မင္းႀကံဳရင္လည္း သူတို႔အိမ္ဖက္ကို သြားလည္လုိက္ဦး။" လက္စသတ္ေတာ့ ေဒၚပ်ဳိႀကီးဟာ မမဥနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆုိင္ရာ မဟာမိတ္ေတြကိုးလို႔ ေတြးမိတာနဲ႔ က်ေနာ္ၿပံဳးမိပါေသးတယ္။ "ဒါနဲ႔ အရင္ပါတီေကာင္စီေခတ္က ၿမိဳ႔နယ္အတြင္းေရးမွဴး လုပ္ခဲ့တဲ့ ဦးေငြေမာင္းေကာဗ်။ အဲသည့္ ေခတ္တုန္းက သူဂ်စ္ကား ဝယ္စီးတာ ၿမိဳ႔ကလူေတြ စြပ္စြဲသလို လာဘ္စားလို႔မဟုတ္ဖူး ေအာင္ဘာေလ တသိန္းဆု ထီေပါက္လို႔ဆိုၿပီး ၿမိဳ႔ထဲမွာ ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္ မို႔လား။" ေျပာရရင္ အဲသည့္ ေခတ္တုန္းက ေသေသခ်ာခ်ာ သထားတဲ့ ဂ်စ္ကားတစီးဟာ မႏၱေလးမွာ တက္ဝယ္ရင္ က်ပ္ရွစ္ေသာင္းနဲ႔ တသိန္း ၾကားေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ ဦးေငြေမာင္း အတြင္းေရးမွဴးလစာက ရလြန္းမွ တလ က်ပ္တေထာင္ေပါ့။ မမဥက လဖက္သုတ္ကို တဇြန္းခပ္စားလုိက္ရင္း မလြမ္းေလာက္ပါဖူးဆိုတဲ့ ေလသံမ်ဳိးနဲ႔ "ေသေပါ့" ဆိုၿပီးေျပာပါတယ္။ ဦးေငြေမာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွထပ္ၿပီး မွတ္ခ်က္ေပးတာ ေျပာတာမ်ဳိးေတာင္ မလုပ္ဖူး။ "ဆရာႀကီး ဦးတုိင္းေက်ာ္ေကာ မမ။ ေမးသာေမးရတယ္ ရိွေလာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဖူူး။" ဆရာႀကီး ဦးတုိင္းေက်ာ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ မိဘေတြလက္ထက္ကထဲက အားကိုးလာရတဲ့ တုိင္းရင္းေဆးသမားေတာ္ႀကီးပါ။ သည္ၿမိဳ႔ေလးထဲက လူေတြအျပင္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က အဂၤလိပ္ေဆး မတတ္ႏုိင္တဲ့လူေတြရဲ့ အားကိုးရာလည္း ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ "ေအးကြယ္ ငါ့ေမာင္ရယ္ ဆရာႀကီးအျဖစ္က ရင္နင့္စရာကြဲ႔။ ဆရာႀကီး ဦးတုိင္းေက်ာ္ခမွ်ာ ကံေခရွာတယ္။ သူကသာ တသက္လံုး လူေတြကို ေဆးကုေပးလာတာ။ အခေၾကးေငြကိုလည္း မက္တဲ့ သမားေတာ္မ်ဳိးမဟုတ္ဖူး။ မင္းလဲသိသားပဲ။ လြန္ခ့ဲတဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္က ဆံုးသြားရွာတယ္။ ကင္ဆာနဲ႔လို႔ ေျပာၾကတာပဲ။ သမားေတာ္ ကိုယ္တုိင္မွ အဲသလို ေရာဂါမ်ဳိး ရရတယ္လို႔။ မဆံုးခင္မွာလည္းကြယ္ သူမိသားစုက ရလိုရျငားေပါ့။ မႏၱေလးမွာ အဂၤလိပ္ေဆးနဲ႔ အထူးကုေတြနဲ႔ တက္ကုေသးတယ္။ ဆရာႀကီးကိုယ္တုိင္က ေျပာသြားတယ္တဲ့။ ကင္ဆာဆိုတာ ဒို႔ျမန္မာတုိင္းရင္းေဆး သေဘာအရဆိုရင္ ျမစ္ေလွ်ာက္နာ ဆိုလားပဲ။ ခႏၶာကိုယ္အထဲမွာ အျမစ္ေတြေလွ်ာက္ ျပန္႔ရင္းျပန္႔ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေသရတာပဲတဲ့။ ျမစ္ေလွ်ာက္နာျဖစ္ၿပီဆိုရင္ အဂၤလိပ္ေဆးေကာ တုိင္းရင္းေဆးေကာ ဘာေဆးနဲ႔မွ ကုလို႔မရဘူးလို႔ ေျပာသြားတယ္ကြဲ႔။ အရင္ဘဝက ကံပါလာလို႔ အဲသည့္ ေရာဂါျဖစ္ၿပီဆိုရင္ ဘာေဆးမွ မစြမ္းဘူးတဲ့။ မေသခင္သာ တရားကို မွတ္ႏုိင္သေလာက္ မွတ္ေပေတာ့လို႔ ေျပာသြားတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ နိဗၺာန္ေရာက္မွာ က်ိန္းေသပါတယ္ ငါ့ေမာင္ရယ္။ သူ႔တသက္ သူေဆးကု ေပးခဲ့တဲ့ လူေတြထဲမွာ ဆင္းရဲသားက မ်ားတာကိုး။" "ဒါျဖင့္ရင္ ဆရာႀကီးဆံုးၿပီးေနာက္ပုိင္း တိုင္းရင္းေဆးဆရာ ဘယ္သူရိွေသးလဲ။" "ရိွတယ္ ရိွတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ့ သားအႀကီးဆံုး ဦးတုိင္းေဇာ္က ဆက္ကုေပးေနတယ္ကြဲ႔။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြယ္ လူေတြအားကိုးရာ ရိွေသးတာေပါ့။ သူကေတာ့ တိုင္းရင္းေဆးအျပင္ ေဗဒင္ေတြ ဘာေတြလည္း တြက္ေပးေသးတယ္ကြဲ႔။ သူ႔အေဖ လက္ထက္လိုပါပဲ။ ဆင္းရဲတဲ့သူဆိုရင္ ပုိက္ဆံေတြဘာေတြ ယူတာမဟုတ္ဘူး။" က်ေနာ္ေမးသမွ် ဘယ္သူေတြရိွေသးလဲ၊ ဘယ္သူေတြေသကုန္ၿပီလဲ၊ ဘယ္သူေတြ ဘာလုပ္ေနၾကသလဲ ဆိုတာေတြကို မမဥက မညီးမညဴ ေျဖပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေသဆံုးသြားတဲ့ သူေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မမဥေပးတဲ့ မွတ္ခ်က္က ရိုးရွင္းလွတယ္။ ကြယ္လြန္ ေသဆံုးခဲ့ေပမယ့္ ၿမိဳ႔ရဲ့ေကာင္းရာေကာင္းက်ဳိး သယ္ပုိးခဲ့သူေတြ၊ လူေကာင္းသူေကာင္းေတြကို မမဥဟာ မွတ္မွတ္ရရ သံေယာဇဥ္နဲ႔ တလြမ္းတေဆြး ဇာတ္ေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတယ္။ ေကာင္းတဲ့မွတ္ခ်က္လို႔လဲ ေျပာႏုိင္တာေပါ့။ ဒါဟာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ အဲသည့္လူမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳတာလို႔လည္း ဆိုႏုိင္ပါရဲ့။ "ေသေပါ့" လို႔ အေျပာခံရတဲ့ လူမ်ဳိးေတြကို အသက္ရွင္စဥ္ တုန္းကလည္း တန္ဖိုးရိွတယ္လို႔ ေတာသူျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္အမ မမဥက မသတ္မွတ္ဘူး ဆိုတာ အခုမွ က်ေနာ္ပိုၿပီး သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ေဇာ္မင္း ၂၈ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္

2 comments:

phung bella said...

hi impressive blog.
We have a big website to sale cars online throughout Myanmar. Please visit us back at: http://motors.com.mm/?utm_campaign=mot_mm_lb_blog_phung&utm_source=mot_lb_blog&utm_medium=lb_blog

Mary Grace said...

Hi your blogs looks so impormative and interesting.would you come and visit us back too
http://ads.com.mm/?cid=4fd9a687e4b0fa6db841e34f&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_mgesc&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.