ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Tuesday, November 3, 2009

လြဲခ်က္ေတြရယ္ကနာ

ျမ
န္မာႏုိင္ငံတြင္းမွာ ထြက္ရိွေနေသာ စာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို ဖတ္ျဖစ္ေနသည္။ တရက္က The Voice Weekly ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္လုိက္ရသည္။ ႏိုဝင္ဘာလ ၂ ရက္ႏွင့္ ၈ ရက္အတြက္ ထုတ္ေဝ ေသာ ဂ်ာနယ္ ျဖစ္သည္။ ထိုအပတ္စဥ္ ဂ်ာနယ္ထဲမွ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ဖတ္လုိက္ရင္း စိတ္ထဲတြင္ ဘဝင္မက် ျဖစ္မိသည္။ ေဆာင္းပါးရွင္ ေအာင္ထြဋ္ ေရးသားသည့္ (ကြင္းထဲက ၂၅ ေယာက္အေရးႀကီးသည္) ဟူေသာ ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။

ေဆာင္းပါးရွင္ကို ေခ်ပလို၍ ျပန္လည္ေရးသားျခင္း မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔ကို ဘယ္လိုၾကည့္ျမင္ မလဲဆိုသည့္ အေပၚမွာေတာ့ ၿပီးစလြယ္ ေျပာလုိက္ျခင္းက အရုပ္ဆုိးသည္ဟုေတာ့ ျမင္မိသည္။ ေဆာင္းပါးက ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ လက္ရိွ အေျခအေနကို ေဘာ္လံုးပြဲႏွင့္ ဥပမာေပးထားသည္။ ကြင္းထဲတြင္ ကစားမည့္ႏွစ္ဖက္ ဒုိင္လူႀကီးႏွင့္ လုိင္းစမန္းမ်ား စုစုေပါင္း ၂၅ဦးကသာ အေရးႀကီးသည္။ ပြဲၾကည့္ ပရိတ္သတ္သည္ အေရးမႀကီးဟု ဆိုထားသည္။ အဆိုပါ ၂၅ဦးကသာ အႏုိင္အရံႈးကို အဆံုးအျဖတ္ေပးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဆံုးအျဖတ္ေပးႏုိင္မည့္ ေနရာကို ေရာက္ရန္မွာ ၂၅ဦး အထဲတြင္ ပါမွသာ ျဖစ္မည္ဟု ေျပာထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

အာဏာအဝန္းအဝိုင္း အတြင္းကိုေရာက္မွ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ႏိုင္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အာဏာရပ္ဝန္းထဲကို ေရာက္ေနသူမ်ားသာ ဆံုးျဖတ္ပုိင္ခြင့္ရိွသည္ဟု ဆိုလုိခ်င္ပံုရသည္။

ဟုတ္သည္။ ကြင္းထဲတြင္ ပရိတ္သတ္က ဘယ္လိုေအာ္ေအာ္ အႏုိင္အရံႈးဆိုသည္မွာ ေဘာ္လံုးသမားမ်ား၏ စြမ္းရည္ေပၚတြင္သာ မူတည္သည္။ ေဘာ္လံုးပြဲေပကိုး။ သာမန္အားျဖင့္ ၾကည့္မည္ဆိုပါက အဆိုပါ ေဘာ္လံုးပြဲ ဥပမာသည္ ဟုတ္သလိုလို။ သို႔ေသာ္ တုိင္းႏုိင္ငံတခုအတြက္ေတာ့ သိပ္မဆီေလ်ာ္ဟု ျမင္သည္။

တုိင္းျပည္တခုဆိုသည္မွာ ႏုိင္ငံသားမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခုျဖစ္သည္။ လူကိုလူလို ျမင္တတ္ဖို႔ အထူးလိုသည္။ လူသားဆန္မႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳ၍ မရစေကာင္း။ သို႔ေသာ္ အာဏာရွင္မ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ ေနေသာ တုိင္းျပည္မ်ားတြင္ လူသားဆန္မႈကို ဂရုစုိက္ေလ့မရိွ။ ဤသည္မွာ လူစိတ္ေပ်ာက္ ေန၍ ျဖစ္သည္။

ေဘာ္လံုးပြဲဆိုသည္မွာ အားကစားျဖစ္သည္။ entertainment ဟုေခၚသည့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး တခုဟုဆိုလည္း မမွား။ ႏွစ္ဖက္ကန္ေသာေၾကာင့္ တဖက္ကရံႈး၍ တဖက္ႏုိင္မည္။ တခါတရံ သေရပြဲလည္း ရိွေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တုိင္းျပည္တခု၏ အေရးအရာသည္ ေဘာ္လံုးပြဲလို တဖက္ကႏုိင္၍ တဖက္ကရံႈးျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။ တုိင္းျပည္တခုလံုး ပိုမိုတိုးတက္သည္ထက္ တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္မည္ဟုဆိုပါက တုိင္းျပည္တိုးတက္ေစရန္ အာဏာရ အစိုးရ တခုတည္းကသာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္သည္ဟု မမွတ္သင့္။ တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ cooperation ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မျဖစ္မေန လိုအပ္သည္။ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားကို သူတို႔အေရး သူတို႔ကုိယ္တုိင္လည္း ဝင္ေရာက္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ကို ေပးရသည္။ ပါလီမန္ထဲမွာ အစိုးရထဲမွာ လူတုိင္းပါႏုိင္ဖို႔ဟု အမွတ္မမွားသင့္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကား ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ civil society ဟုေခၚသည့္ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား အေျမာက္အမ်ား ေပၚထြန္းလာ ေနသည္။ အစိုးရကဝင္ၿပီး မေႏွာက္ယွက္။ အာဏာပုိင္မ်ား လက္လွမ္းမမီွေသာ မလုပ္ကုိင္ႏုိင္ေသာ ေနရာ အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ထိုလူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ဝင္ေရာက္လုပ္ကုိင္ လာၾကသည္။

ေဆာင္းပါးရွင္ ေအာင္ထြဋ္၏ ေဘာ္လံုးပြဲ ဥပမာအတုိင္းသာ ဆိုပါက တုိင္းသူျပည္သားမ်ားက ပြဲၾကည့္ ပရိတ္ သတ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အစိုးရဘာလုပ္လုပ္ ထုိင္ၾကည့္ေနဖို႔သာ ရိွေတာ့သည္။

ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ကုိင္ကုိင္ခြင့္ မေပးေသး။ အစိုးရကို ဖား၍ ကုိယ္ပုိင္စီးပြါးေရးလို လုပ္ကုိင္ေနသည့္ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္း အတုမ်ားကလည္း ရိွေန ေသးသည္။ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္း အစစ္အမွန္မ်ားကေတာ့ အာဏာပုိင္မ်ား၏ မိုးေလဝသကို ၾကည့္၍ လုပ္ကုိင္ေနရသည္။ မ်က္မွန္ေတာ္ရွပါက ေထာင္ထဲဝင္ရမွာကိုး။ ေထာင္ထဲ ဝင္သြားရသူေတြလည္း မနည္း။ နာဂစ္ဒဏ္ခံ ျပည္သူမ်ား၏ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ဝင္ေရာက္ ကူညီေဆာင္ရြက္သည့္၊ အေလာင္းေတြကို အခမဲ့ေစတနာျဖင့္ ျမဳပ္ႏွံေပးသည့္ သူမ်ားလည္း အဖမ္းခံရသည္။ ထင္ထင္ရွားရွား ျပပါဟုဆိုပါက ကိုဇာဂနာကို ၾကည့္၍သိႏုိင္သည္။

ေဘာ္လံုးပြဲ ဥပမာတြင္ မပါရိွသည့္ ကိစၥကေတာ့ Freedom ဟုေခၚသည့္ လြတ္လပ္မႈျဖစ္သည္။ ေဘာ္လံုး သမားမ်ား ကိုသာ ကြက္၍ အေျချပဳထားသည့္ ဥပမာတခု ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။ တုိင္းျပည္တခု ဒီမိုကေရစီ လမ္းေပၚ ေလွ်ာက္၍ ျပည္လည္ တည္ေဆာက္ ရမည့္အခ်ိန္တြင္ အစိုးရတခုတည္း အေနႏွင့္ အကုန္လံုး မေဆာင္ရြက္ႏုိင္။ ျပည္သူတို႔အတြက္ လိုအပ္သည့္ အရာမ်ားကို ျပည္သူတို႔ကုိယ္တုိင္ သူတို႔လက္မ်ားႏွင့္ တည္ ေဆာက္ခြင့္ ရိွရမည္။ ဒါမ်ဳိးေတြကို မပိတ္ပင္စေကာင္း။ ထို႔အတြက္ လြတ္လပ္မႈ လိုအပ္သည္။ မလိုလားအပ္ သည့္ အခ်ဳပ္အခ်ယ္မ်ားကို ရပ္ဆုိင္းပစ္ဖို႔လိုသည္။

ဥပမာေပး၍ ေျပာသည့္ေရးသည့္ ကိစၥမ်ားက သူ႔အထြာႏွင့္ သူ႔အကန္႔ႏွင့္သာ အသံုးဝင္ေၾကာင္း သတိခ်ပ္ဖို႔ လိုသည္။ တစံုလံုးကို လႊမ္းျခံဳဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူ။ ဥပမာေပးသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားက သဘာဝက်ဖို႔ လိုသည္။ အထူးသျဖင့္ တုိင္းျပည္တခုလံုးအတြက္ ေကာင္းေစဖို႔ ဥပမာေပး၍ ေျပာသည့္ေနရာတြင္ ေပါေပါပဲပဲ ဥပမာမ်ားျဖင့္ ထင္ဟပ္ေစျခင္းမွာ သိပ္မနိတ္လွ။ ပညာရွင္ဆန္ဆန္ ဥပမာမ်ားေပးရမည္ဟု မဆုိလို။ သို႔ေသာ္ သဘာဝက်၍ ေျခေျချမစ္ျမစ္ ခိုင္ခုိင္လံုလံု ရိွဖို႔ေတာ့လိုသည္။

ဥပမာေပးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ တခ်ိန္တံုးက မိတ္ေဆြတဦးႏွင့္ ေဆြးေႏြးဖူးသည္။ လူတုိင္းၾကားဖူးသည့္ ဇာတ္ လမ္းျဖစ္သည္။ ရဟန္းႏွစ္ပါး (သို႔) ရေသ့ႏွစ္ပါး ခရီးထြက္လာရင္း လမ္းတြင္ ျမက္ထံုးမ်ားေတြ႔၍ ဆုိင္းထမ္းကာ သယ္လာၾကသည္။ တေနရာေရာက္ေသာအခါ ဂြမ္းထုပ္မ်ားကို ေတြ႔ရာ ရဟန္းတဦးက ျမက္ထံုးမ်ားကို စြန္႔ပစ္၍ ဂြမ္းထုပ္မ်ားကို သယ္လာသည္။ ေနာက္ရဟန္းတဦးကေတာ့ ျမက္ထံုးမ်ားကိုသာ သယ္ၿမဲသယ္လာသည္။ ဂြမ္းထုပ္မ်ားကို မသယ္။ ထိုဇာတ္လမ္း၏ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ ျမက္ထံုးမ်ားကို သယ္ၿမဲသယ္လာသည့္ ရဟန္းအား အေဟာင္းကို ဖက္တြယ္ထားသည္၊ တိုးတက္မႈအသစ္ကို ျပစ္ပယ္သူအျဖစ္ မီးေမာင္းထိုးျပလိုရင္း ျဖစ္သည္။

ထိုေရာအခါ မိမိႏွင့္ မိတ္ေဆြအၾကား ျငင္းခံုမႈ တခုျဖစ္လာသည္။ မိမိကဆိုသည္။ အေဟာင္းကို အေသအလဲ ဖက္တြယ္ထားျခင္း အေပၚ ေထာက္ျပမႈကို လက္ခံသည္။ သို႔ေသာ္ ခင္ဗ်ားဇာတ္လမ္း ဥပမာဟာ အစ ကတည္းက မွားေနသည္ဟု ေျပာမိသည္။ ဘာမ်ား မွားေနလို႔လဲဟု မိတ္ေဆြက ျပန္ေမးသည္။ မိမိရဲ့ ျငင္းခံုမႈက ဒီလိုျဖစ္သည္။ အစကတည္းက ထိုပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးသည္ ရဟန္းလည္း မျဖစ္သင့္ ရေသ့လည္း မျဖစ္သင့္။ ရေသ့ရဟန္း ဆိုတာ တရားက်င့္ေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္။ သူမ်ားရိတ္၍ ထံုးထားေသာ ျမက္ထံုးမ်ား ဂြမ္းထုတ္ မ်ားကို သယ္လာျခင္းသည္ ခိုးယူျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရေသ့ရဟန္း ႏွစ္ပါးစလံုး သူခိုးမ်ား ျဖစ္ေနသည္။ ေထာက္ျပခ်င္တာ အားနည္း သြားသည္ဟုု မိမိက တင္ျပသည္။ ထိုအခါ မိတ္ေဆြက ကုိင္းဒီလိုဆိုရင္ ေနာင္ ဒီဥပမာကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ ရေသ့ရဟန္း ႏွစ္ပါးလို႔ ေျပာမဲ့အစား ကုန္သည္ႏွစ္ေယာက္လို႔ ေျပာရင္ မေကာင္း ဘူးလားဟု ထပ္ေဆြးေႏြးသည္။ ထိုအခါ မိမိက ဒါလည္း ဟန္မက်ေသးဘူးဟု ေထာက္ျပသည္။

မိတ္ေဆြက ေခါင္းကိုကုတ္ရင္း ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲဟု ထပ္ေမးသည္။ မိမိ၏ အေျဖက လူႏွစ္ေယာက္လို႔ သံုးႏႈံးရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ေထာက္ျပသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကုန္သည္လို႔ ဥပမာေပးလုိက္ရင္ ကုန္သည္ဆိုတာ အျမတ္ႀကီးစား၊ ခြတုတ္ေတြ၊ သူခိုးတမ်ဳိးဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ သြားဦးမည္။ မဆလ အစိုးရႏွင့္ ယခုစစ္အစိုး အဆက္ဆက္က ကုန္သည္ဆိုရင္ လူထုအေပၚမွာ ေခါင္းပံုျဖတ္အျမတ္ထုတ္သူေတြလို႔ အၿမဲတမ္း ဝါဒျဖန္႔ထားခဲ့၍ ျဖစ္သည္။ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္သူမ်ား ဖတ္လုိက္မိပါက ကုန္သည္ေတြအေပၚ တမ်ဳိးအထင္ ေရာက္ဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူႏွစ္ဦးလို႔ ဥပမာေပး၍ ေျပာဆိုတင္ျပျခင္း ဒီေနရာဒီဇာတ္လမ္းအတြက္ ပို၍ ေကာင္းသည္ဟု မိတ္ေဆြကို ေဆြးေႏြးလုိက္သည္။ ကုန္သည္မ်ား အားလံုးလည္း အျမတ္ႀကီးစားမဟုတ္။ သမာ အာဇီဝႏွင့္ အညီေရာင္းဝယ္ေန ေသာ ကုန္သည္မ်ားလည္း ေလာကတြင္ ရိွေသးသည္ မဟုတ္ေလာ။ ဤတြင္ သူလည္း မိမိႏွင့္ သေဘာတူသည္။

ျပန္ေကာက္ရပါက ေဆာင္းပါးရွင္ ေအာင္ထြဋ္၏ ဥပမာသည္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳထားေသာ ဥပမာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းႏွင့္ လြဲေနေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရသည္။

ေဇာ္မင္း (လူ႔ေဘာင္သစ္)
၃ ရက္ ႏုိဝင္ဘာလ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္

1 comment:

thanda said...

Your example is also wrong from beginning. It never was two monks. It was two young villagers. If you wish to point out something, please make sure your finger is in right direction.

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.